บทที่ 23 เอาไปประมูลขายเลยดีไหม!

บทที่ 23 เอาไปประมูลขายเลยดีไหม!

ทันทีที่เดินเข้าไปในบ้านของคุณตาฝู เฉินจิ่วซือก็ถึงกับตาค้าง

มันช่างน่าตกตะลึง!

เมื่อเทียบกับ 28 นักษัตรเดิมที่อยู่ในวัดอวี้หวัง การแกะสลักของคุณตาดูน่าเกรงขามกว่ามาเลยทีเดียว

"มันดูน่าเกรงขามกว่าที่คิดไว้เยอะเลย ครั้งนี้ดูเหมือนจะมั่นคงจริงๆ แล้วสินะ"

เฉินจิ่วซือพึมพำเบาๆ กับตัวเอง

การแกะสลักหินภูเขาไฟนั้นเป็นสิ่งที่เฉพาะกลุ่มมาก ถ้าขายแค่การแกะสลักหินภูเขาไฟ ก็แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสร้างผลกระทบอะไรให้กับหมู่บ้าน

แต่ด้วยฝีมือของคุณตานั้น มันกลับสามารถสร้างกระแสในโลกอินเทอร์เน็ตได้ง่ายมาก

ใช้สิ่งนี้เป็นจุดขาย เป็นจุดเริ่มต้น เพื่อโปรโมทกล้วยไม้สกุลหวายภูเขาไฟและหมู่บ้านหยุนซีออกไป มันจะสร้างผลกระทบอย่างมากให้กับหมู่บ้านได้แน่นอน!

"จิ่วซือ มาได้จังหวะพอดีเลย ฉันแกะเสร็จพอดี"

คุณตาฝูมองดูทั้งสองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า "ดูแล้วเป็นไง การแกะสลักของฉันเป็นยังไงบ้างล่ะฮึ"

"สุดยอดมาก! ผมเพิ่งเคยเห็นการแกะสลักหินภูเขาไฟที่เหมือนจริงขนาดนี้เป็นครั้งแรกเลยนะครับ!" เฉินจิ่วซือพยักหน้าอย่างแรง "ฝีมือของคุณตา นี่มันเหมือนกับเทพสร้างเลยครับ!"

"ฮ่าๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ครั้งนี้ฉันแค่ทำได้ดีเป็นพิเศษเท่านั้นแหละ"

คุณตาฝูรีบโบกมือ "บางทีอาจเป็นเพราะเป็นครั้งแรกที่รู้ว่ามีคนชอบฝีมือของฉันเยอะขนาดนี้ก็เลยตื่นเต้นน่ะ ไม่รู้ว่าในชีวิตนี้ฉันจะมีสภาพแบบนี้อีกรึเปล่า ฮ่าๆๆ"

"ไม่ว่ายังไงก็ต้องขอบคุณคุณนะ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะมีคนชอบมันเยอะขนาดนี้"

ขณะที่พูด ตัวเขาก็เริ่มหลังค่อม

เขาสนใจเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็ก แกะสลักมาทั้งชีวิต แต่กลับมีคนชอบไม่กี่คนเท่านั้น

ช่วงเวลาที่รุ่งเรืองที่สุดก็คือการแกะสลักของที่ระลึก แล้วก็ถูกส่งไปขายให้ชาวต่างชาติ

ซึ่งคนที่ชอบจริงๆ มีไม่กี่คน

แม้แต่คนในครอบครัวก็มักจะบ่นว่าเขาไม่เอาไหน

มีแค่ฝูจือหยินหลานรักของเขาคนเดียวเท่านั้นที่สนใจเรื่องนี้บ้างในบางครั้ง

และตอนนี้เขาก็แก่แล้ว

ครึ่งตัวของเขานั้นเรียกได้ว่าเข้าโลงไปแล้ว

ในช่วงบั้นปลายแบบนี้ แต่จู่ๆ ก็ได้รู้ว่ามีคนชอบฝีมือของเขาเยอะขนาดนี้.. คุณตาฝูรู้สึกสับสนและดีใจเป็นอย่างมาก

เขามีความสุขที่ถูกคนชอบ แต่มันก็ขัดแย้งกับสภาพร่างกายที่อ่อนแอลงไปตามกาล มันขัดแย้งกันจริงๆ!

แต่ไม่ว่าจะยังไง เขาก็รู้สึกขอบคุณเฉินจิ่วซือมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะเฉินจิ่วซือคิดถึงกล้วยไม้สกุลหวายภูเขาไฟ พวกเขาก็คงไม่มีโอกาสดีๆ แบบนี้

"ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะฝีมือของคุณตาเองนั่นแหละครับ..."

เฉินจิ่วซือส่ายหัวเบาๆ

หลังจากนั้นไม่นาน ฝูจือหยินก็ขัดจังหวะการคุยโวกันของทั้งสองคน "เอาล่ะๆ ไม่ว่าใครจะดีจะเก่งกว่าใคร สิ่งที่รู้ก็คือเป้าหมายของพวกเราก็คือการทำให้หมู่บ้านดีขึ้น"

"ถ้าจะให้ฉันพูด ตอนนี้พวกคุณควรจะคิดมากกว่าว่า จะขายงานแกะสลักชิ้นนี้ไหม ตอนนี้แฟนคลับในไลฟ์สดเสนอราคาถึง 200,000 หยวนแล้วนะ!"

ว้าว!

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนที่อยู่ในบ้านก็สูดหายใจเข้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

สองแสน?!

นี่ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ

บนเกาะนี้ ครอบครัวธรรมดาๆ ต้องใช้เวลาหลายปีกว่าจะหาเงินได้เท่านั้น

แต่คุณตาฝูที่ทำงานมาสองวันครึ่งกลับจะหามันมาได้แล้ว...

"ราคายังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เลยเนี่ยดูสิ ตอนนี้มีคนให้ 250,000 หยวนแล้ว..."

"เอ่อแฮ่ม" เฉินจิ่วซือกระแอมเบาๆ "เธอแน่ใจนะว่านี่ไม่ได้ล้อกันเล่น"

"ฉันไม่รู้ว่าราคาที่เสนอมานั้นล้อเล่นหรือเปล่า แต่มีคนอยากได้จริงๆ"

"......พวกเราเป็นคนขายกระถางต้นไม้นะ ไม่ได้ขายงานแกะสลัก เอาเป็นว่าปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก่อน..."

ไม่ทันที่เฉินจิ่วซือจะพูดจบ คุณตาฝูก็ขัดขึ้นมา "ฉันแกะสลักกระถางต้นไม้อยู่นะ ฉันเว้นที่ไว้หลายจุดเพื่อใช้ปลูกกล้วยไม้สกุลหวายและมอสต่างๆ ให้แล้ว เดี๋ยวพวกเธอก็เอาไปปลูกได้เลย เรื่องนี้ฉันคุยกับทุกคนไว้แล้ว"

"ก็ถ้าคุณตาว่าแบบนั้น ผมก็ไม่ติดอะไรครับ"

แต่เดิมเขาคิดว่างานแกะสลักชิ้นนี้เป็นงานที่คุณตาคิดว่าดีที่สุด ดังนั้นคุณตาอาจะไม่อยากขาย เขาก็เลยพูดไปแบบนั้น

แต่ในเมื่อเจ้าตัวยินดีที่จะขาย เขาก็ไม่ควรที่จะไปขัดขวาง

นี่เป็นเรื่องของเขา

จะขายในราคาเท่าไหร่ก็เป็นเรื่องของเขา

ส่วนตัวเขามีหน้าที่แค่ช่วยจัดการช่วยขายก็พอ

เมื่อหยุดไปเล็กน้อย เฉินจิ่วซือก็เริ่มพูดใหม่ "ในเมื่อคุณออกแบบไว้แล้ว งั้นเดี๋ยวผมจะให้คนไปเอาต้นกล้ากล้วยไม้สกุลหวายมาหน่อย แล้วก็เอามอสมาด้วย พวกเราจะเอามันไปใช้ปลูกแล้วดูผลลัพธ์โดยรวมก่อนแล้วค่อยคุยเรื่องขายกันอีกที"

เมื่อเขาพูดจบ คนอื่นๆ ก็เห็นด้วย

เมื่อเป็นอันตกลงกัน

ก็เริ่มลงมือทำ

ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา กล้วยไม้สกุลหวายก็ถูกปลูกในบริเวณที่เหมาะสม โดยความช่วยเหลือของคุณตา เมื่อมองดู "กระถางกล้วยไม้สกุลหวายหินภูเขาไฟ 28 นักษัตร" ที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เฉินจิ่วซือก็ตกอยู่ในความเงียบ

"... โหฉันเริ่มอยากได้ไว้เองแล้ว เอาไปวางไว้ที่ศาลากลางหมู่บ้าน หรือไม่ก็วางไว้ที่ห้องโถงใหญ่ของบริษัทหยุนซีโวลคาโนของเราคงจะสวยน่าดู"

28 นักษัตรในตำนาน มาพร้อมกับสมุนไพรวิเศษในตำนาน มันดูดี แถมยังมีความหมาย

มันเหมาะที่จะวางไว้ตรงทางเข้าบริษัทจริงๆ

ไม่ว่าจะเป็นคนที่มาจากบริษัทอื่นหรือพนักงานของบริษัทตัวเอง เมื่อมองไปที่มันก็จะต้องรู้สึกแตกต่างกันออกไปจากช่วงก่อนที่เดินเข้ามาอย่างแน่นอน

"ถ้าอย่างนั้น ก็เก็บไว้เถอะ"

คุณตาฝูพูดอย่างใจเย็นราวกับไม่ได้ยินราคาที่ถูกเสนอมาเมื่อครู่นี้

"นี่มันเป็นผลงานที่มีมูลค่าหลายแสน หรืออาจจะมากกว่านั้นเลยนะ ผมจะรับไว้ได้ยังไง!" เฉินจิ่วซือรีบพูด "ถ้าจะให้ผมพูด พวกเราเอาการแกะสลักชิ้นนี้ไปประมูลดีกว่า ให้คนที่ให้ราคาสูงสุดเป็นเจ้าของ"

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าให้พวกเขาตั้งราคา พวกเขาก็คงไม่รู้จะตั้งยังไง

ในห้องไลฟ์สดถึงจะพูดว่ามีคนที่อยากได้จริงๆ แต่ก็มีคนจำนวนมากที่กำลังป่วน

สู้เอาไปประมูลเลยดีกว่า

ไม่แน่ว่าอาจจะใช้โอกาสนี้เปิดตลาดกระถางต้นไม้แกะสลักอื่นๆ ได้อีกด้วย

เมื่อมี 'ของดีประจำร้าน' ที่ดูดีมีระดับอยู่ด้านหน้า เวลาที่คนมองดูกระถางกล้วยไม้สกุลหวายแกะสลักที่มีราคาไม่กี่ร้อยหยวน พวกเขาก็อาจจะรู้สึกว่ามันถูกมากก็ได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินจิ่วซือก็ตัดสินใจได้แล้ว..