บทที่ 3 ไม่ต้องไปถึงในเมืองแล้ว

บทที่ 3 ไม่ต้องไปถึงในเมืองแล้ว

"ถ้าแก้ปัญหาได้ก็แก้ไป ถ้าแก้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พวกเราจะช่วยนายอีกสามปีก็ยังได้!" ฝูจือหยินกล่าว

เฉินจิ่วซือที่ได้ยินดังนั้นก็ตั้งใจที่จะพูดว่า "ไม่มีปัญหาแน่นอน" แต่เมื่อเผชิญหน้ากับ "เพื่อนรัก" คนนี้ เขาก็พูดคำนั้นออกมาไม่ได้

ไม่มีใครรู้จักเขาดีเท่าเพื่อนคนนี้อีกแล้ว

เธอสามารถมองออกได้ทันทีว่าเขามีความมั่นใจอยู่หรือไม่

"พวกเราลุยกันมาสามปีก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย แล้วอีกสามปีจะเป็นไรไปล่ะ ใช่ม้า"

ฝูจือหยินยกมือทาบอกอย่างมั่นใจ "รอพวกเราโตขึ้น มีเงินแล้ว คนอื่นก็จะทำตามแน่นอน การล้มเหลวครั้งเดียวมันไม่เป็นอะไรหรอก อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นเลยน่า"

"ใครบอกว่าล้มเหลวกัน นี่มันยังไม่รู้ผลเลยนะ!"

เฉินจิ่วซือกล่าว "บางทีเดือนหน้าเธออาจจะมีเงินเข้ากระเป๋าเป็นแสนเลยก็ได้นะ"

"โห ถ้ามีเงินเข้ากระเป๋าเป็นแสน ฉันจะซื้อรถให้นายเลย"

"ไม่ต้องรถหรอก จักรยานสักคันก็พอ"

ทั้งสองคนเดินคุยกันไปเรื่อยเปื่อยโดยที่ไหล่ของพวกเขาแตะกันเบาๆ

ไม่นานนัก เฉินจิ่วซือก็กลับมาถึงบ้านภายใต้การจับจ้องของฝูจือหยิน

แต่เฉินจิ่วซือไม่ได้กลับเข้าห้องของเขาในทันที

เขาเดินเข้าไปในห้องด้านข้างที่ว่างเปล่า แล้วเลือกที่จะรับภารกิจทันที

ถึงแม้จะยังไม่รู้ว่าเขาจะสร้างอุทยานภูเขาไฟได้ไหม แต่การดูไอเทมที่ได้รับจากภารกิจก็คงจะไม่เสียหาย

เรื่องทำภารกิจสำเร็จหรือไม่นั้นค่อยว่ากันอีกที

ยังไงซะก็ไม่มีบทลงโทษอะไรอยู่แล้ว

เมื่อคิดได้ดังนั้น สิ่งของมากมายก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขาในทันที

[แผนผังโดยรวมของอุทยานภูเขาไฟ]

[แบบแปลนการสร้างน้ำตกลาวา]

[แบบแปลนการสร้างห้องครัวลาวา]

[แผนการปลูกกระบองเพชร]

[แผนการปลูกองุ่น]

[......]

สายตาของเฉินจิ่วซือรีบกวาดไปที่หนังสือจำนวนมากที่อยู่ตรงหน้าเขา แล้วก็แอบตกใจ

สมกับที่เป็นสิ่งมหัศจรรย์จริงๆ!

สิ่งก่อสร้างย่อยมีมากมายขนาดนี้เลยงั้นหรอ

แต่แค่เห็นพิมพ์เขียวและแผนผังที่ดูเหมือนเอกสารและข้อสอบก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย มันก็ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นแล้ว

ถ้าอยากจะสร้างมันขึ้นมา จะต้องลงทุนเท่าไหร่กันนะ

และอีกอย่าง ลาวาและพืชจำนวนมากสามารถอยู่ร่วมกันได้จริงเหรอ

ในโลกแห่งความเป็นจริง มันจะเป็นไปได้จริงหรอ

ทันใดนั้นเอง

สายตาของเฉินจิ่วซือก็หยุดชะงัก

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หนังสือเล่มหนึ่งที่ชื่อ [แผนการปลูกกล้วยไม้สกุลหวายภูเขาไฟ]

"กล้วยไม้สกุลหวายภูเขาไฟ.. ฉันไม่เคยได้ยินชื่อสายพันธุ์นี้นี่นา น่าจะเป็นแค่แผนการปลูกกล้วยไม้สกุลหวายบนภูเขาไฟเฉยๆ สินะ"

แม้ว่ามันจะดูไม่ค่อยเข้ากันกับแผนการปลูกกระบองเพชรหรือแผนการปลูกองุ่น แต่เฉินจิ่วซือก็ไม่ได้สนใจ เพราะมันเป็นเรื่องที่เขาอยากรู้อยู่พอดี

เขารีบดึงมันออกมาจากกองเอกสาร แล้วกวาดสายตาดูสารบัญอย่างรวดเร็ว

"ซี้ดดดด ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง!"

เฉินจิ่วซือรีบเผยสีหน้าดีใจ "ช่วงนี้ฝนตกเยอะ อุณหภูมิเหมาะสม เชื้อราเลยขยายพันธุ์เร็ว.. มันเป็นเพราะอย่างนี้เองสินะ แค่ผสมยาบางชนิด แล้วรดลงไปที่รากสักสองสามครั้งก็จะควบคุมได้แล้วงั้นหรอ"

"ส่วนที่ไม่มีปัญหาก็แค่ฉีดพ่นทุกๆ สามวัน ก็จะช่วยให้ไม่ติดเชื้อแล้ว"

"น้ำมันกระเทียม ซิลิโคนอินทรีย์งั้นหรอ ของพวกนี้มีอยู่ในหมู่บ้านนี่นา"

ยิ่งเขาอ่านมัน เขาก็ยิ่งดีใจมากขึ้น

และเมื่ออ่านจนจบ เฉินจิ่วซือก็ถอนหายใจออกมา

วิกฤตที่พวกเขากำลังเผชิญอยู่ ถ้ารู้วิธีการ เขาก็สามารถแก้ไขได้อย่างง่ายดาย!

"ฮ่าๆๆ ระบบเอ๋ย ฉันเข้าใจนายผิดไปจริงๆ สบายใจได้เลย เมื่อมีเงินแล้ว ฉันจะเริ่มสร้างสิ่งมหัศจรรย์เป็นอย่างแรกแน่นอน"

เมื่อความกังวลใจหายไป เขาก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

สิ่งที่ทำให้เขายินดียิ่งกว่าก็คือ กล้วยไม้สกุลหวายภูเขาไฟ มันเป็นสายพันธุ์จริงๆ

เป็นสายพันธุ์ที่ได้รับการปรับปรุง

ซึ่งจะเหมาะสมกับสภาพภูมิประเทศที่เป็นภูเขาไฟของพวกเขามากที่สุด

จากคำอธิบายจะเห็นได้ว่า มันดีกว่ากล้วยไม้สกุลหวายที่พวกเขากำลังปลูกอยู่มาก

เมื่อถึงเวลาที่กล้วยไม้สกุลหวายในหมู่บ้านถูกจัดการเรียบร้อย เขาก็สามารถเปลี่ยนมาใช้สายพันธุ์ใหม่นี้ได้

มันเป็นสายพันธุ์ที่ไม่เหมือนใคร มีคุณค่าทางโภชนาการและสรรพคุณทางยาที่ดีกว่า แถมยังสามารถปลูกได้เฉพาะบนภูมิประเทศที่เป็นภูเขาไฟได้อีกด้วย แบบนี้มันก็ไม่ต่างจากการบอกว่ามันสามารถเกื้อหนุนอุตสาหกรรมอื่นๆ ในท้องถิ่นได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่สิ่งของอื่นๆ รอบตัว

นอกจาก 'แผนผังการก่อสร้าง' จำนวนมากแล้ว มันยังมีเมล็ดพันธุ์พืช สิ่งประดิษฐ์ขนาดเล็กและขนาดกลางมากมาย ซึ่งทั้งหมดนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยเฉพาะสำหรับอุทยานภูเขาไฟและไม่มีอยู่ในโลก

หลังจากทำความเข้าใจสิ่งของทั้งหมดแล้ว เฉินจิ่วซือก็เข้าใจหลักการของภารกิจในระบบนี้อย่างถ่องแท้

ระบบจะให้แผนการและไอเทมพิเศษบางอย่างแก่เขา จากนั้นเขาก็ต้องจัดซื้อวัตถุดิบตามแผนการ ไปดำเนินการก่อสร้าง สร้างสิ่งมหัศจรรย์ ทำภารกิจให้สำเร็จ แล้วก็รับรางวัล

นอกจากนี้ เมื่อมีสิ่งมหัศจรรย์แล้ว ผู้คนที่มาเยี่ยมชมสิ่งมหัศจรรย์ก็จะให้ 'ค่าความตะลึง'

ค่าความตะลึงสามารถนำไปซื้อพิมพ์เขียวและไอเทมอื่นๆ ที่อยู่นอกเหนือภารกิจได้ในร้านค้า

หลังจากเข้าใจระบบทั้งหมดแล้ว เฉินจิ่วซือก็หันกลับมาสนใจไอเทมภารกิจของอุทยานภูเขาไฟอีกครั้ง..

.. พริบตาเดียวเวลาก็ล่วงเลยมาถึงเช้าวันต่อมา

"นี่นายทำอะไรอยู่เนี่ย บ้าไปแล้วเหรอ วันนี้เราต้องไปเฉียงโจวนะ!"

เฉินจิ่วซือที่ฟุบอยู่บนโต๊ะและเผลอหลับไปขณะที่อ่านแผนผังอยู่ จู่ๆ ก็ถูกปลุกให้ตื่น

เมื่อเห็นหน้าของเพื่อนรักที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม เขาก็สะดุ้งตัวแล้วกระโดดลุกขึ้น "เฮ้ย?! …ตกใจหมดเลย"

"หา ตกใจอะไร นี่นายบอกว่าฉันน่าเกลียดงั้นเหรอถึงตกใจได้ขนาดนี้!"

ทันทีที่ฝูจือหยินพูดจบ เฉินจิ่วซือก็รีบโบกมือ "ไม่ ไม่ใช่ แค่ฉันลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นคนอยู่ตรงหน้า… เป็นใครก็ตกใจไม่ใช่หรอ"

"เห้อ.. พอๆ รีบลุกไปล้างหน้าล้างตาได้แล้ว รีบไปขึ้นเรือที่อำเภอเถอะ เดี๋ยวค่อยไปนอนต่อบนเรือก็ได้"

ฝูจือหยินดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจกับคำอธิบายของเฉินจิ่วซือนัก แต่เธอก็เหมือนจะชินแล้ว

เธอเลยไม่ได้พูดอะไรต่อ

ถ้าพูดถึงเกาะจงซาน จริงๆ แล้วเกาะนี้ก็ใหญ่พอสมควร

มีหมู่บ้านขนาดเท่ากับหมู่บ้านหยุนซีอยู่บนเกาะแห่งนี้อีกกว่าสิบหมู่บ้าน

คนที่อยู่บนเกาะจงซานหากต้องการจะไปเฉียงโจวจะต้องเดินทางไปที่ท่าเรือเพียงแห่งเดียวในอำเภอ

และจะมีเรือโดยสารไปที่เกาะเฉียงโจวทุกวัน

"ไม่ต้องแล้ว!"

ในที่สุดเฉินจิ่วซือก็เริ่มได้สติ "ฉันรู้วิธีแก้ปัญหากล้วยไม้ของเราแล้ว และของที่ต้องใช้ก็มีอยู่ในหมู่บ้านของเรานี่แหละ เดี๋ยวฉันจะเรียกทุกคนมา แล้วฉันจะทำยาเอง!"

"รู้แล้วหรอ รู้จากไหน นายไปถามใครมาเนี่ย"

ฝูจือหยินรู้ว่าเฉินจิ่วซือคงไม่โกหกเรื่องพวกนี้แน่ เธอจึงรู้สึกประหลาดใจและยินดีในเวลาเดียวกัน

"ในหนังสือมีคำตอบ"

"อะไรนะ!"

"ฉันเห็นจากในหนังสือแล้ว ไม่มีปัญหาแน่นอน สาเหตุของโรค วิธีการรักษา และวิธีป้องกัน ฉันเข้าใจหมดแล้ว"

เฉินจิ่วซือกล่าว "เดี๋ยวฉันจะเรียกคนที่ปลูกกล้วยไม้สกุลหวายทั้งหมดมา ถ้าเป็นไปได้ด้วยดี มันจะเห็นผลภายในหนึ่งสัปดาห์นี่แหละ"