ตอนที่ 10 - มื้อเย็นกับครอบครัว

ตอนที่ 10 - มื้อเย็นกับครอบครัว

เบนตื่นตระหนกอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะควบคุมตัวเองอีกครั้ง เขาที่ไม่เคยทำอาหารมาก่อนไม่มีทางตีเนียนลงไปทำมื้อเย็นให้ทุกคนได้แน่ หากเขายังดันทุรังมันมีแต่จะทำให้ครอบครัวเขาต้องสงสัย

ก้มหน้ามองดูเวลาในโทรศัพท์ ตอนนี้เป็นเวลา 20.00 น. ซึ่งค่อนข้างสายไปแล้วในการเตรียมอาหารสำหรับเจ็ดคน เขาแสดงสีหน้าเสียใจและตอบเธอ

“อ่า ขอโทษนะเกรซ พอดีมัวแต่สนใจอะไรบางอย่างมากเกินไปจนลืมเวลา”

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่เป็นไร ไม่ต้องกังวล”

เกรซรีบส่ายหน้าใหญ่ราวกับว่าเธอกลัวที่จะทำร้ายความรู้สึกของเขา เธอให้ความสำคัญกับเขามาโดยตลอดในโลกก่อนและดูเหมือนว่ามันจะยังคงเป็นเช่นนั้นในโลกนี้

เบนเผยรอยยิ้มอ่อนโยนออกมา

“เปลี่ยนเป็นสั่งแทนได้ไหม? วันนี้ไม่น่าจะทำทันแล้วน่ะ”

ดูเหมือนเธอผิดหวังเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่ไม่พอใจ แต่เหมือนเศร้าที่เธอไม่สามารถกินอาหารที่เขาทำมือได้

“อืม ไม่มีปัญหา พี่จะไปบอกแม่ให้”

เธอหันหลังกลับและเดินลงบันได ส่วนเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้อง สามสิบนาทีต่อมา เขาได้ยินเสียงแม่ตะโกนขึ้นมาว่าอาหารเย็นพร้อมแล้ว เขาจึงปิดคอมพิวเตอร์แล้วลงไปที่ห้องนั่งเล่นบนชั้นหนึ่ง

มีโต๊ะขนาดใหญ่พอที่จะนั่งได้แปดคน ดูเหมือนทุกคนจะเลือกสั่งพิซซ่ามา เบนเป็นคนสุดท้ายที่ลงมานี่อาจเป็นเพราะดึกแล้วทุกคนก็เลยหิวกันกว่าปกติ เขาเดินเข้ามาและนั่งที่ที่นั่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ เมื่อเห็นเขามานั่งด้วย ทุกคนก็ดูประหลาดใจมาก

“วันนี้นายจะกินข้าวกับพวกเราด้วยเหรอเบน?”

จากคำพูดเกรซของเขา เบนก็รู้ว่าตัวเองในโลกนี้คงจะไม่กินกับครอบครัวบ่อยนัก เขาพยักหน้าให้กรซ

“กินข้าวด้วยกันมันอร่อยกว่านี่น่ะ ถึงผมจะเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้าน แต่ก็ไม่จำเป็นต้องเงียบและเก็บตัว”

“ถูกต้องเด็กน้อย ยายรู้ว่ามันไม่ง่ายเลยที่จะถูกรายล้อมไปด้วยผู้หญิงโง่ๆ พวกนี้ตลอดเวลา แต่ทุกคนในบ้านนี้รักหลานนะ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรเลย”

คนที่พูดคือคุณยายของเขาที่อาศัยอยู่ด้วยกันในบ้าน ดูเหมือนทุกคนจะเห็นด้วย บางคนหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำประกาศนั้น นอกจากนี้ทุกคนดูเหมือนจะรอให้เขาพูดอะไรบางอย่างบ้าง เขาจึงบอกไปว่า

“ขอโทษที่ก่อนหน้านี้ผมทำตัวห่างเหินกับทุกคน จากนี้ไปผมจะพยายามใช้เวลาร่วมกันให้มากขึ้น เห็นแบบนี้แต่ผมก็รักทุกคนนะ”

เบนพูดประโยคนี้ด้วยใบหน้าเขินอาย ใช่ มันเป็นคำพูดน่าอาย อย่างไรก็ตาม ผลที่ได้ก็มหาศาล ราวกับว่าพวกเธอไม่เคยคาดหวังว่าเขาจะพูดอะไรแบบนี้ ใบหน้าของทุกคนจึงแข็งทื่อไปชั่วครู่ หลังจากประมวลผลคำพูดของเขาแล้ว พี่สาวของเขาทุกคนก็หน้าแดงโดยไม่มีข้อยกเว้น ในขณะที่แม่และยายของเขายิ้มกว้าง แม่ของเขาลุกขึ้น วิ่งมาหาเขาแล้วอ้าแขนกว้างโอบกอดแบบลูกผู้หญิง

“นี่สิลูกชายที่รักของฉัน! แม่ดีใจมากที่ได้ยินลูกพูดแบบนั้น!”

เนื่องจากเบนยังคงนั่งอยู่และแม่ยืนอยู่ หัวของเขาจึงจมเข้าไปที่หน้าอกอันอุดมสมบูรณ์ของแม่โดยตรง และเบนก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความรู้สึกนั้นช่างน่าทึ่ง แม่มีกลิ่นหอมมากมันทำให้จิตใจเขาผ่อนคลายและอยากอยู่แบบนี้นานๆ

“เมื่อก่อนลูกดูหงุดหงิดอยู่เสมอ แล้วดูลูกตอนนี้สิ! แม่ดูออกว่าลูกไม่ได้โกหก แม่สัมผัสได้ถึงความรักที่เอ่อล้นจากลูกได้เลย!”

“หยุดนะแม่ เรากำลังกินข้าวเย็นอยู่ ปล่อยให้เบนแล้วกลับไปนั่งที่ได้แล้ว”

โนวา "ช่วย" เขาจากแม่ซึ่งยอมเดินกลับไปนั่งที่เดิมด้วยใบหน้ามุ่ย อาหารเย็นเริ่มต้นและทุกคนก็เพลิดเพลินกับพิซซ่าจำนวนมากบนโต๊ะ บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายมากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อทุกคนเห็นเขากินอาหารจานด่วนแบบเดียวกันโดยไม่บ่นใดๆ ทุกคนก็ยิ้มให้ออกมาแล้วเริ่มพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ ได้อย่างอิสระมากขึ้น เช่นว่า ดาราชายคนไหนที่กำลังฮอต หรือเพื่อนบางคนอ้างว่าตัวเองสามารถคุยกับผู้ชายได้ และเรื่องอื่นๆ ที่คล้ายกัน หลังจากทานอาหารเสร็จ ทุกคนก็เริ่มทำความสะอาดโต๊ะ เมื่อทำเสร็จแล้ว เขาก็หันไปหาครอบครัวของเขา

“ขอโทษสำหรับเรื่องอาหารวันนี้นะ ผมจะเตรียมอาหารเย็นพรุ่งนี้ให้”

“อย่าคิดมากเลยนะเด็กน้อย พวกเราเป็นคนรบกวนเธอตลอด พูดไปแล้วยายก็จำได้ว่าสองปีก่อนตอนที่เธอล้มป่วย พวกเราพยายามทำอาหารเย็นกันเอง โชคดีแค่ไหนแล้วที่วันนั้นไม่ทำบ้านไหม้ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

คำพูดยายเขาทำให้หลายคนหน้าแดงขมวดคิ้วไปที่ยายและหลีกเลี่ยงสบตากับเขา บรรยากาศบ้านดีมากพวกเขาจึงตัดสินใจดูหนังด้วยกัน ห้องนั่งเล่นมีทีวีขนาดยักษ์และโซฟามีพื้นที่เพียงพอสำหรับสามคน เขาถูกวางไว้ตรงกลาง โดยมีแม่และยายนั่งขนาบอยู่ทั้งสองข้าง พี่สาวน้องสาวของเขาไม่ค่อยพอใจกับการจัดที่นั่ง แต่ก็ไม่ได้ประท้วง พวกเธอไม่เอาเก้าอี้มมาก็จะนั่งบนพื้นโดยตรง พวกเขาเลือกที่จะดูหนังโรแมนติกซึ่งจบลงด้วยดี

แม้ว่าเขาจะเป็นคนเดียวที่ต้องพยายามปรับสามัญสำนึกให้เข้ากับโลกใหม่นี่ก็ตาม หลังดูหนังเสร็จ พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับห้องใครห้องมัน เบนไม่ลืมตั้งนาฬิกาปลุกไว้หนึ่งชั่วโมงก่อนเข้าเรียนที่เป็นเวลานัดกับครูพยาบาล

จากนั้นไม่นานต่อมาเขาก็หลับไปอย่างรวดเร็วจากความเหน็ดเหนื่อยที่เจอเรื่องประหลาดใจตลอดทั้งวัน