ตอนที่ 135 พนักงานส่งอาหาร (ฟรี)

ตอนที่ 135 พนักงานส่งอาหาร

ฉีหว่านเข้าใจทันที นี่ก็เป็นอีกภารกิจหนึ่งที่ต้องใช้เวลา ไม่มีทางลัดให้เดินผ่าน

ในเมื่อสามารถย้ายที่ปลูกได้ งั้นก็ย้ายบางส่วนไปยังพื้นที่ว่างภายในฐานฟางเซียง เหตุผลที่ไม่ทำไว้นอกฐานฟางเซียง ก็เพราะทุ่งหญ้ามีความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์

ความปลอดภัยอย่างสมบูรณ์แบบนี้ จะทำให้ความสามารถในการโจมตีของดอกไม้ และพืชหญ้านอกรั้วอ่อนแอลง

บริเวณรอบนอกของเมืองฟางเจิ้น ย่อมต้องมีทุ่งหญ้าอยู่แน่นอน

ฉีหว่านตั้งใจจะล้อมเป็นวงหนึ่ง แต่ทุ่งหญ้านอกเมืองที่ใช้งานได้มีไม่มาก เธอจึงใช้ผืนที่อยู่ในเขตอุตสาหกรรมแทน

บางทีถ้าแบ่งออกเป็นหลายจุด พื้นที่ที่ทุ่งหญ้าจะแผ่ขยายออกไป อาจกว้างกว่าการวางเป็นผืนใหญ่ผืนเดียว

ท้ายที่สุดแล้ว ทุ่งหญ้าหนึ่งตารางเมตร สามารถขยายออกไปได้สี่ทิศทาง

แต่ถ้าเป็นทุ่งหญ้าผืนใหญ่ ก็สามารถขยายได้เพียงจากสี่ด้านของทุ่งหญ้าผืนนั้นเท่านั้น ส่วนทุ่งหญ้าที่อยู่ตรงกลางกลับไม่ได้ถูกใช้ประโยชน์อะไร

ก่อนหน้านี้เธอคิดผิดไป ตอนนี้พอเข้าใจแล้ว ก็เริ่มลงมือย้ายที่ปลูกทันที

จากเมืองฟางเจิ้นไปยังเนินเขา เธอทำเส้นทางทุ่งหญ้าขึ้นมาโดยเฉพาะ เส้นทางทุ่งหญ้านี้ไม่ได้เชื่อมติดกันทั้งหมด

วางทุ่งหญ้าหนึ่งตารางเมตร แล้วเว้นช่องว่างสองตารางเมตรไว้ พอถึงวันพรุ่งนี้ เส้นทางนี้ก็จะเชื่อมต่อกันเอง

ที่อื่นก็ใช้วิธีการเดียวกัน

เพียงชั่วพริบตา ฉีหว่านก็รู้สึกว่าภารกิจใหม่ไม่ได้ยากเย็นอย่างที่คิด

เรียนคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมีให้ดี ภารกิจก็สำเร็จได้ง่ายๆ

เมื่อฉีหว่านจัดการเรื่องทุ่งหญ้าเสร็จแล้ว หลิวหยวนหยวนก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำ มือทั้งสองถือผ้าขนหนู เช็ดน้ำบนเส้นผมเบาๆ

ใบหน้าที่สดชื่นดูอ่อนเยาว์ งดงามราวกับดอกบัวที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ

ฉีหว่านเพิ่มความเร็วของรถบ้านเล็กน้อย หันไปมองหลิวหยวนหยวน แล้วส่งเสียงชื่นชมสองครั้ง

“สมแล้ว เหมยหยวนของฉันยังสวยเหมือนเมื่อก่อน สวยสุดๆ ไปเลย”

หลิวหยวนหยวนได้ยินน้ำเสียงของฉีหว่าน จึงเหลือบมองเธออย่างเขินอาย

เพื่อนคนนี้ ยังเหมือนเมื่อก่อนจริงๆ ปากหวานลื่นไหล

“เธอไม่ได้บอกว่ารถบ้านของเธอเร็วมากเหรอ ทำไมผ่านมานานขนาดนี้แล้วยังไม่ถึงอีกล่ะ”

หลิวหยวนหยวนรีบเปลี่ยนหัวข้อ ถ้าปล่อยให้ฉีหว่านมองต่อไป ใบหน้าของเธอคงแดงก่ำเหมือนดอกกุหลาบแน่

ฉีหว่านเลิกคิ้วให้หลิวหยวนหยวนอย่างกวนๆ แล้วจึงเพิ่งนึกได้ว่าท่าทีไม่จริงจังกับเพื่อนของตัวเองนั้น แท้จริงก็เป็นความอิจฉาที่หลุดออกมา

เธอเก็บท่าทางลง แล้วเดินไปยังที่นั่งคนขับ

จะปล่อยให้หลิวหยวนหยวนดูถูกความเร็วของรถบ้านไม่ได้ เธอปรับความเร็วไปที่หนึ่งพันกิโลเมตรต่อชั่วโมงทันที

ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาที พวกเธอก็มาถึงเมืองฟางเจิ้นแล้ว

หลิวหยวนหยวนรู้สึกทึ่งจากใจจริง ความเร็วของรถบ้านคันนี้เร็วมากจริงๆ

ยังไม่ทันลงจากรถ เธอก็เห็นความคึกคักของเมืองฟางเจิ้น รวมถึงอาคารขนาดใหญ่สองหลังที่ยังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง

เธอหันกลับมา ส่งสายตาเหมือนจะบอกว่า ‘ไม่เลวเลย’

ฉีหว่านตอบกลับด้วยสายตาว่า ‘แน่นอนอยู่แล้ว’

ฉีหว่านคล้องแขนหลิวหยวนหยวน เดินตรงไปยังแผงลอย

“อยากกินอะไร ฉันจะหยิบให้”

มือซ้ายของฉีหว่านถือจาน มือขวาถือคีบ รอเพียงให้หลิวหยวนหยวนพูด เธอก็จะคีบให้ทันที

“หรือให้ฉันหยิบเองดี?”

หลิวหยวนหยวนอยากลงมือเอง แต่กลับถูกกำแพงที่มองไม่เห็นขวางกั้นเอาไว้ เธอจึงเข้าใจว่าเธอทำเองไม่ได้

ฉีหว่านให้เธอเลือก อย่าเกรงใจเป็นอันขาด

ทั้งสองค่อยๆ เลือกอาหารหน้าร้านซูชิ ผู้รอดชีวิตในเมืองฟางเจิ้นต่างก็อยากรู้

ผู้หญิงที่อยู่ข้างฉีหว่านคือใครกัน ทำไมดูสนิทสนมกันมากขนาดนี้

หลิวหยวนหยวนหน้าตาประณีต งดงามเหมือนตุ๊กตา ดวงตากลมโตใสเหมือนน้ำพุบนภูเขา

หลังจากเลือกซูชิ บาร์บีคิว และชานมแล้ว เธอก็นั่งลงบนเก้าอี้เล็กๆ ข้างหนึ่ง

โต๊ะขนาดพอดีถูกวางอาหารจนเต็ม

“กินเถอะ ของพวกนี้อร่อยมากเลยนะ”

ฉีหว่านนั่งชิดขาเข้าหากัน วางมือทั้งสองบนเข่า มือข้างหนึ่งยันคาง แล้วมองหลิวหยวนหยวนแบบนั้น

หลิวหยวนหยวนมองอาหารตรงหน้า ใจเธออยากกินจนแทบทนไม่ไหว แต่ด้วยนิสัยที่ติดตัวมานาน ทำให้เธอที่ไม่ได้เห็นอาหารมานานแล้ว ยังลดความเร็วในการกินลง

เธอหยิบซูชิขึ้นมาเบาๆ กลิ่นหอมของข้าวทำให้เธอหลงใหลในทันที เดิมทีตั้งใจจะกัดคำเดียวหมด แต่สุดท้ายก็เพียงกัดครึ่งคำเท่านั้น

เมื่อกลิ่นหอมของข้าวและรสชาติของสาหร่ายแผ่กระจายเต็มปาก หัวใจของเธอก็รู้สึกหน่วงเล็กน้อย

ดีจริงๆ ที่ได้กินของพวกนี้อีกครั้ง ดีจริงๆ

สายตาของฉีหว่านจับจ้องหลิวหยวนหยวนตลอดเวลา รอให้อีกฝ่ายเอ่ยความเห็น

หลิวหยวนหยวนมองฉีหว่านอย่างอ่อนโยน ก้มศีรษะอย่างจริงจังเพื่อบอกว่าซูชิอร่อยมาก บาร์บีคิวก็รสชาติเข้มข้น ดีมากจริงๆ

ผู้เช่าที่นี่ก็เห็นด้วยเหมือนกัน ไม่รู้ว่าเพราะไม่ได้กินของอร่อยแบบนี้มานานเกินไป หรือเพราะของพวกนี้อร่อยจริงๆ

ช่วงนี้พวกเขากินกันอย่างไม่รู้เบื่อ

มากินทุกวันก็ยังไม่เบื่อ กลับยิ่งอยากกินมากขึ้น ถ้าไม่ได้รู้ว่าฉีหว่านเป็นคนจริงจัง พวกเขาคงสงสัยแล้วว่าในอาหารพวกนี้ใส่อะไรไว้กันแน่

แต่หลังจากลองหลายครั้ง พวกเขาก็รู้ว่าของพวกนี้อร่อยมากจริงๆ

“ชานมอร่อยมาก ต่อไปฉันจะมากินวันละแก้ว”

หลิวหยวนหยวนพูด พลางมีหยดชานมติดอยู่ที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อน เธอเลียมันเบาๆ ก็ทำให้หัวใจของชายโสดหลายคนสั่นไหว

“เธอสวยมากเลย!” ผู้รอดชีวิตชายคนหนึ่งพูดอย่างเขินอาย แอบมองหลิวหยวนหยวนแล้วหน้าแดงทันที

เพื่อนที่อยู่ข้างๆ ก็คิดเหมือนกัน “สวยจริงๆ อ๊ะ เธอมองมาทางนี้แล้ว”

ทั้งสองรีบก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาหลิวหยวนหยวน

ฉีหว่านเหลือบมองชายขี้อายสองคน แล้วถามระบบในใจว่าคนสองคนตรงหน้าชื่ออะไร เขินจริงหรือแกล้งทำ

จากข้อมูลของระบบ ทั้งสองคนนี้ยังโสดมาตั้งแต่เกิด

น่าสนใจดี พระเอกสองคนของรายการเรียลลิตี้หาคู่ก็โผล่มาแล้ว

แต่มีเงื่อนไขว่าพวกเขาต้องสมัครเข้าร่วมก่อน ถึงจะสามารถเก็บที่นั่งไว้ให้พวกเขาทั้งสองได้

หรือจะเปลี่ยนเป็นระบบคัดเลือกดี ดูว่าใครอยากเข้าร่วมบ้าง พอคิดแบบนี้ ฉีหว่านก็รู้สึกว่าวิธีการนี้น่าจะเป็นไปได้มากกว่า

บางคนที่ขี้อายจะไม่สมัครเอง ดังนั้นจึงต้องใช้สายตาอันแหลมคมของเธอ คอยค้นหาผู้เข้าร่วมรายการ

“เธอกินไปก่อน ฉันไปจัดการธุระหน่อย”

ฉีหว่านพูดกับหลิวหยวนหยวน จากนั้นก็เดินไปหาชายผู้รอดชีวิตสองคนที่กำลังเขินอาย

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ว่างตัวสุดท้ายที่โต๊ะของพวกเขาอย่างไม่เกรงใจ

เธอพูดเปิดประเด็นตรงๆ ทันทีว่า

“สวัสดี พวกคุณอยากมีความรักไหม?”

เถียนซินหยวนที่นั่งด้านซ้าย และจางเย่ฉินที่นั่งด้านขวาต่างก็งงไปหมด

พวกเขาแค่แอบมองนิดเดียว ทำไมถึงถูกบุกเข้ามาหาแบบนี้

เมื่อมองฉีหว่านใกล้ๆ พวกเขาก็รู้สึกว่าเธอยิ่งดูยิ่งสวยขึ้น

ทำยังไงดี

เธอกำลังรอคำตอบ แล้วพวกเขาควรตอบคำถามนี้อย่างไรดี

เถียนซินหยวนพยักหน้าอย่างเหม่อลอย หน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ

“อืม”

ฉีหว่านเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดต่ออย่างตรงไปตรงมา

“อีกไม่กี่วัน เมืองฟางเจิ้นจะมีรายการหนึ่งชื่อว่า ‘รายการหาคู่’ ไม่รู้ว่าพวกคุณเคยดูหรือเปล่า ฉันตั้งใจจะเชิญพวกคุณสองคนเข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิก ถึงตอนนั้นพวกคุณต้องย้ายไปอยู่บ้านสิบคน แต่พวกคุณสองคนต้องแยกกัน อยู่กันหนึ่งเดือน ห้องสิบคน ชายห้าคนหญิงห้าคน”

“ถ้าพวกคุณไม่เข้าใจว่ารูปแบบรายการหาคู่เป็นยังไง ก็ไปถามคนอื่นได้ พวกคุณมีเวลาคิดหนึ่งวัน ถ้าตกลง ก็ไปกดตอบรับที่หน้าจอเมือง”

คำตอบในภายหลังพวกเขาไม่จำเป็นต้องมาบอกฉีหว่านด้วยตัวเอง เพียงแค่ไปตอบผ่านหน้าจอเมืองฟางเจิ้นก็พอ

ระบบอัจฉริยะจะสร้างหมวดใหม่บนหน้าจอเมืองให้ทั้งสองคนโดยเฉพาะแล้ว

เถียนซินหยวนกับจางเย่ฉินสบตากัน ก่อนจะพยักหน้าให้กัน

“ได้ พวกเราจะไปทำความเข้าใจก่อนว่ารูปแบบของรายการหาคู่เป็นอย่างไร” เถียนซินหยวนพูด พลางยกมือแตะใบหน้าที่ร้อนผ่าวของตัวเอง หวังว่าจะช่วยลดความร้อนได้บ้าง เขาเขินเกินไปจริงๆ

จางเย่ฉินสูดหายใจลึกในใจ พยายามสงบอารมณ์ของตัวเอง แต่พอฉีหว่านลุกออกจากเก้าอี้ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่กลับทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอีก

สองพี่น้องวางมือทั้งสองข้างบนโต๊ะพร้อมกัน ร่างกายแทบจะนั่งไม่ติดเก้าอี้แล้ว

มีความรักอย่างนั้นเหรอ? พวกเขาค่อนข้างตั้งตารอ ยิ่งเป็นฉีหว่านที่มาชวนด้วยตัวเอง พวกเขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นกว่าเดิม

พวกเขารู้ดีว่าฉีหว่านคงไม่เข้าร่วมเอง แต่ก็ยังห้ามความตื่นเต้นไม่ได้ จึงรีบตักข้าวกินคำใหญ่

“โอ้พระเจ้า เมืองฟางเจิ้นของเรามีโหมดรายการหาคู่แบบนี้ด้วย ฉันรู้สึกตื่นเต้นขึ้นเลย!”

“ฮือๆ ฉันก็อยากให้เจ้าเมืองฉีมาชวนด้วยตัวเองเหมือนกัน ฉันก็เป็นหนุ่มโสดนะ มีนางฟ้าคนไหนช่วยมาชวนฉันหน่อยไหม ฉันยอมเอาผลึกคริสตัลทั้งหมดที่มีออกมาเลย”

“ฉันก็ยอมเหมือนกัน นอกจากโหมดรายการหาคู่แล้ว มีโหมดอื่นอีกไหม ฉันอยากไปดูตัวด้วย ในแวดวงสังคมของฉันมีผู้หญิงน้อยมาก ฉันอยากรู้จักผู้หญิงบ้าง!”

ชายโสดจำนวนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวนั้นต่างคร่ำครวญ พวกเขาก็โสดเหมือนกันนะ!

ฉีหว่านกลับไปนั่งที่เดิม ดื่มชานมหนึ่งอึก แล้วเล่าเรื่องที่เธอกำลังจะทำรายการหาคู่ให้หลิวหยวนหยวนที่กินไปได้ครึ่งอิ่มแล้วฟัง

หลิวหยวนหยวนฟังแล้วก็ไม่คิดว่า เมืองที่ฉีหว่านดูแลอยู่ จะเริ่มมีรายการสบายๆ แบบนี้แล้ว

“ฐานของเธอมีสาววัยเหมาะสมบ้างไหม แนะนำให้ฉันหน่อยสิ” ฉีหว่านกล่าว

บางครั้ง แผนการก็มักตามการเปลี่ยนแปลงไม่ทัน เดิมทีเธอตั้งใจว่าจะเลือกคนจากในเมืองฟางเจิ้นก่อน

แต่ตอนนี้เธอได้พบเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี เธอยินดีจะเปลี่ยนแผนเพื่อเพื่อนคนนี้

หลิวหยวนหยวนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในใจมีคนที่นึกออกอยู่บ้าง แต่ยังต้องไปถามก่อน

“ฉันจะกลับไปถามดู แล้วค่อยให้คำตอบเธอทีหลัง”

ฉีหว่านพยักหน้า เธอไม่ได้รีบ ภารกิจที่ระบบให้มาก็ยังไม่สำเร็จ รางวัลห้องสิบคนก็ยังไม่ได้

เธอดูแล้วว่าจากหนึ่งล้านเหรียญทอง ยังขาดอยู่อีกสามแสนเหรียญทอง คงต้องใช้เวลาอีกสักพักหนึ่ง

ฉีหว่านมองจานที่หลิวหยวนหยวนกินหมดแล้ว แล้วพูดพร้อมรอยยิ้มว่า

“อิ่มแล้ว ฉันจะพาเธอไปเดินเล่นรอบๆ”

หลิวหยวนหยวนพยักหน้า มือแตะท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อย

เธอไม่ได้กินอาหารเยอะขนาดนี้มานานแล้ว แถมยังรู้สึกอิ่มเอมแบบนี้ด้วย

ฉีหว่านพาหลิวหยวนหยวนเดินชมรอบเมืองฟางเจิ้น สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือป่าผักที่เติบโตอย่างรวดเร็ว

พื้นที่ทั้งหมดนี้ทำให้เธอตื่นตะลึง

สุดท้ายพวกเธอมาหยุดที่หน้าห้องฝึก ฉีหว่านหันตัวเล็กน้อย แล้วแนะนำห้องฝึกให้เธออย่างจริงจัง

“อยากเข้าไปลองสัมผัสดูด้วยตัวเองไหม?” ฉีหว่านถาม

หลิวหยวนหยวนแทบจะรอไม่ไหว สถานที่มหัศจรรย์แบบนี้ แน่นอนว่าต้องลองสัมผัสดูให้ดี

เมื่อเห็นผู้รอดชีวิตที่เดินออกมาด้วยสีหน้าฮึกเหิม เธอก็อยากรู้มากว่า ถ้าเธอเข้าไปแล้วจะได้รับการฝึกแบบไหน

ฉีหว่านเห็นว่ามีคนกลุ่มหนึ่งเพิ่งออกมา จึงพาหลิวหยวนหยวนเข้าไปพอดี

ทั้งสองเดินไปยังห้องฝึกห้องหนึ่ง ฉีหว่านดันแขนเธอเบาๆ ให้เข้าไป พร้อมพูดว่า

“ในห้องฝึกต้องอยู่หนึ่งชั่วโมง เธอเข้าไปลองสัมผัสดูให้ดี เดี๋ยวอีกหนึ่งชั่วโมงเราค่อยเจอกัน”

หลิวหยวนหยวนพยักหน้า เปิดประตูห้องฝึก แล้วเดินเข้าไปทันที

ฉีหว่านกลับมานั่งบนเก้าอี้เล็กๆ ข้างแผงลอย เธอนึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยังไม่ได้ดูความคิดเห็นของผู้เช่าหลายคนเลย ก็มัวแต่ไปโปรโมตข้างนอกอยู่

โปรโมตก็ไม่ได้โปรโมตมากเท่าไร กลับได้เพื่อนคืนมาซะอย่างนั้น

นิ้วของฉีหว่านแตะเบาๆ เปิดหน้าความคิดเห็นของผู้เช่าอีกครั้ง

คำร้องที่สาม [ ฉันไม่ได้อาศัยอยู่ในเมืองฟางเจิ้น ทุกครั้งที่ต้องมา มันลำบากมาก ถ้าสามารถสั่งอาหารเดลิเวอรี่ได้ก็คงดี อยากให้ทำได้แบบไม่ต้องออกจากบ้านเลย ]

ฉีหว่านเห็นด้วยกับความคิดนี้ จึงโยนปัญหานี้ไปไว้ในหมวดที่ระบบควรจัดการ

แน่นอนว่า แถบภารกิจก็กะพริบทันที

ภารกิจใหม่ [ ตอบสนองความต้องการของผู้เช่า รางวัล รถส่งอาหาร *100 ]

“รถส่งอาหารคืออะไร ต้องรับคนเพิ่มหรือ?”

[ รถส่งอาหาร : มีความเร็วระดับเดียวกับรถบ้าน และมีความปลอดภัย 100% ]

ภารกิจใหม่ [ รับสมัครพนักงานส่งอาหารหนึ่งร้อยคน รางวัล สถานีไปรษณีย์ *1 รถส่งพัสดุ *10 ]

ฉีหว่านต้องถามต่อ “พนักงานส่งอาหารหนึ่งร้อยคนนี้ ถือว่าเป็นพนักงานเมืองหรือเปล่า?”

[ ไม่ใช่ ]

ฉีหว่านเข้าใจแล้ว แบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องให้สวัสดิการแบบพนักงานเมืองกับพนักงานส่งอาหาร

เธอกดหน้าจอไม่กี่ครั้ง แล้วซิงค์ข้อมูลไปยังหน้าจอเมืองฟางเจิ้น คราวนี้เธอยังใจดีเตือนผู้รอดชีวิตที่อยู่ข้างๆ ด้วย

“หน้าจอเมืองมีงานใหม่แล้ว พวกคุณไปดูกันได้”

เมื่อผู้รอดชีวิตได้ยิน ต่างก็รีบอุ้มอาหารของตัวเองไปดูที่หน้าจอเมือง ว่างานอะไร

งานพนักงานส่งอาหารไม่ได้มีข้อกำหนดอะไรมาก เพียงแค่ต้องมีทัศนคติการบริการที่ดี และก่อนเริ่มงานจะมีการฝึกอบรมเล็กน้อย

ส่วนการฝึกอบรม ก็ให้พวกเขาอ่านข้อมูลที่ต้องรู้จากหน้าจอเมืองก่อน

ระบบจะบอกทุกเรื่องที่พวกเขาต้องระวัง

ฉีหว่านมองซ้ายขวา ก่อนจะตัดสินใจวางรถส่งอาหารไว้ด้านเมืองฟางเจิ้นที่ใกล้กับฐานเมือง A

พริบตาเดียว รถส่งอาหารสีเขียวหนึ่งร้อยคันก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

รถส่งอาหารสีเขียวหนึ่งร้อยคันถูกจัดเป็นห้าแถว แต่ละแถวมีสิบคัน

ด้านหน้ารถส่งอาหารเป็นสถานีชาร์จไฟ บนโครงสถานีติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ อีกด้านหนึ่งมีตู้ชาร์จแบตเตอรี่ สามารถชาร์จที่สถานีด้านหน้า หรือจะเปลี่ยนแบตเตอรี่โดยตรงก็ได้

ไม่ถึงสองนาที พนักงานส่งอาหารหนึ่งร้อยคนก็สมัครสำเร็จ ตอนนี้พวกเขากำลังอ่านข้อมูลข้อควรรู้ที่หน้าจอเมือง

สำหรับรางวัลภารกิจที่ให้จุดรับส่งพัสดุ และรถส่งพัสดุ 10 คัน ฉีหว่านวางจุดรับส่งพัสดุไว้ด้านขวาของรถส่งอาหาร

หลังจากจัดการเรื่องรถส่งอาหารแล้ว ค่อยไปจัดการเรื่องจุดรับส่งพัสดุต่อ

พนักงานส่งอาหารหนึ่งร้อยคนผ่านการฝึกอบรมแล้ว และมารวมตัวกันที่ด้านหน้าที่ฉีหว่านอยู่

ฉีหว่านดันตัวลุกขึ้นจากเข่า แล้วมองพนักงานส่งอาหารที่สวมชุดสีเขียวทีละคน

แต่ละคนดูมีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยพลัง และคาดหวังกับงานที่พวกเขาได้รับเป็นอย่างมาก

“เชื่อว่าพวกคุณหลายคนคงเคยเห็นพนักงานส่งอาหารมาบ้าง และพอเข้าใจงานนี้อยู่แล้ว ตอนนี้ตำแหน่งพนักงานส่งอาหารของเมืองฟางเจิ้นมีเพียงหนึ่งร้อยตำแหน่งเท่านั้น ถ้าใครไม่อยากทำแล้ว ก็สามารถไปยื่นคำขอลาออกที่หน้าจอเมืองได้ เพื่อเปิดโอกาสให้ผู้รอดชีวิตคนอื่นได้ทำงานแทน”

ตอนนี้ฐานที่ร่วมมือกับเมืองซิ่งฝูมีเพียงไม่กี่แห่ง พนักงานส่งอาหารหนึ่งร้อยคนก็เพียงพอแล้ว