ตอนที่ 121 พนักงานฟิตเนส (ฟรี)

ตอนที่ 121 พนักงานฟิตเนส

“พวกเราไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม? ตอนนี้พวกเราสามารถยื่นขอซื้อบ้านได้แล้วเหรอ?”

“ถูกต้อง เธอไม่ได้ฟังผิด ตอนนี้สามารถยื่นขอซื้อบ้านได้แล้ว ยังรออะไรอยู่ รีบไปเรียกญาติพี่น้อง และเพื่อนฝูงมาด้วยกันเร็วเข้า พวกเราจะได้อยู่รวมกันอยู่ที่เดียวกัน”

“รีบวิ่ง!”

ผู้เช่าเมืองซิ่งฝูพูดคุยกันสั้นๆ เพียงไม่กี่ประโยค จากนั้นก็รีบวิ่งไปทางบ้านของตัวเอง

พวกเขาต้องรีบไปเรียกญาติพี่น้อง และเพื่อนฝูงของตัวเอง ทุกคนได้อยู่รวมกันจึงจะดีที่สุด ยื่นขอพร้อมกัน โอกาสที่จะได้เป็นเพื่อนบ้านกันก็จะมากขึ้นสักหน่อย

ผู้รอดชีวิตจากที่อื่น เมื่อเห็นผู้เช่าเมืองซิ่งฝูกรูกันไปทางเดียว พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัย จึงพากันตามไปดู

เมื่อพวกเขาเห็นหน้าจอเมือง ต่างก็รู้สึกว่านี่เป็นเทคโนโลยีชั้นสูงที่น่าทึ่งมาก

ผู้เช่าแต่ละคนเพียงแค่ขยับมืออยู่ด้านหน้าไม่กี่ครั้ง ก็จัดการเรื่องซื้อบ้านเสร็จเรียบร้อย

การจ่ายเงินเต็มจำนวนค่อนข้างง่าย ส่วนการผ่อนจ่ายยังต้องรอหนึ่งนาที

จำเป็นต้องประเมินก่อนว่าผู้ยื่นคำขอมีคุณสมบัติมากพอหรือเปล่า ถึงจะตัดสินได้ว่าเขาสามารถขอผ่อนชำระได้จริงหรือไม่

ชั่วขณะเดียว หน้าจอเมืองก็มีผู้คนมาต่อแถวจำนวนมาก ไม่น้อยไปกว่าตอนที่สมัครเข้าอยู่บ้านหญ้า และตอนรับสมัครพนักงานเลย

“พี่ฉี บ้านของฉันสร้างเสร็จแล้ว!”

ฝูเยว่วิ่งพุ่งเข้ามาทางที่ฉีหว่านอยู่ แต่กลับถูกกั้นไว้ด้านนอกของรั้ว ไม่สามารถเข้ามาได้

ประตูรั้วเปิดออกโดยอัตโนมัติ เธอจึงเดินเข้ามาได้ทันที

“บริเวณแถวนั้นของพวกเราเหมือนเขตวิลล่าในสมัยก่อนเลย ถึงจะเป็นบ้านไม้ แต่พอเข้าไปอยู่แล้วรู้สึกดีมากเลยจริงๆ”

ฝูเยว่เริ่มพูดไม่หยุด เธอตื่นเต้นเกินไปจริงๆ ตลอดสามปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกมีความสุขมากขนาดนี้

“ก่อนวันสิ้นโลก ฉันยังไม่มีเงินซื้อบ้านเลย ไม่คิดเลยว่าหลังวันสิ้นโลกจะทำความปรารถนาเล็กๆ ของตัวเองให้สำเร็จได้ แถมยังเป็นบ้านขนาดสามร้อยกว่าตารางเมตรอีก ฉันอยู่คนเดียวกว้างขวางสุดๆ ไปเลย!”

“เธอไม่ได้บอกว่าคุณยายของเธอจะมาอยู่กับเธอด้วยเหรอ?” ฉีหว่านถาม

เด็กสาวคนนี้ ตั้งแต่สามารถใช้พลังมิติเป็นเหมือนอาวุธเชิงรุกได้ ก็กลายเป็นคนร่าเริงขึ้นกว่าเดิมมาก

ทุกครั้งที่เจอเธอ เธอก็จะพูดมากมาย เหมือนปืนกลที่ยิงไม่หยุด

ฝูเยว่เผยแสดงสีหน้าเศร้าใจ “คุณยายของฉันบอกว่า รอให้บ้านของคุณป้าฉันสร้างเสร็จก่อน แล้วค่อยย้ายมาอยู่กับฉัน”

ฉีหว่านเม้มริมฝีปากเล็กน้อย “แล้วตอนนี้คุณป้าของเธอไปยื่นขอซื้อบ้านแล้วหรือยัง?”

ฝูเยว่พยักหน้าติดต่อกัน “พวกคุณป้าของฉันไปยื่นขอแล้ว น่าจะอีกไม่นานก็คงสร้างบ้านได้แล้วล่ะ”

“ถ้าเธออยากให้คุณยายมาอยู่กับเธอ ก็รีบไปรับมาเร็วๆ หน่อย ไม่งั้นก็อาจจะชินกับการอยู่กับคุณป้าของเธอแล้ว ไม่คิดจะย้ายมาก็ได้”

ฉีหว่านเดินเข้าไปในสวนผลไม้ เด็ดองุ่นออกมาหนึ่งพวง ล้างในอ่างน้ำ แล้ววางลงในตะกร้าสะเด็ดน้ำ

ฝูเยว่หยิบองุ่นจากตะกร้าสะเด็ดน้ำอย่างเป็นธรรมชาติ เม็ดหนึ่งใส่เข้าปากตัวเอง คิดอย่างจริงจังครู่หนึ่ง ก็รู้สึกว่าสิ่งที่ฉีหว่านพูดมีเหตุผล

เมื่อก่อนเธอก็ไม่ค่อยได้อยู่กับคุณยาย และคุณป้า แต่กลับพึ่งพาอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก

ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กแล้ว เธอจะไปถามอีกครั้งหนึ่ง ถ้าคุณยายไม่ยอมมาอยู่กับเธอ งั้นเธอก็จะอยู่บ้านหลังใหญ่คนเดียว

พื้นที่สร้างบ้าน อยู่ห่างจากด้านซ้ายของบ้านฉีหว่านประมาณสามสิบเมตร ที่นั่นอยู่ใกล้บ้านของเธอมาก เดินเหินไปมาก็สะดวกสบายมากจริงๆ

ฝูเยว่หันกลับไปมองบ้านที่ตัวเองซื้อไว้แวบหนึ่ง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามันกว้างเกินไปจนดูโล่ง มุมปากย่นลงเล็กน้อย

ถ้าในอนาคตเธอไม่อยากได้บ้านใหญ่ขนาดนี้ งั้นก็ปล่อยเช่าบางส่วนไป ส่วนตัวเธอขอแค่ห้องนอนกับห้องนั่งเล่นอย่างละหนึ่งห้องก็พอแล้ว

ทำไมคิดไปคิดมาแล้วกลับรู้สึกเศร้าขึ้นมานิดหน่อยนะ อาจจะเป็นเพราะเธอโลภเกินไปแล้ว

ในวันสิ้นโลกได้พบกับญาติของตัวเอง เธอก็อยากจะอยู่กับครอบครัวของตัวเอง

บางที...อาจเป็นไปได้ว่า คุณยายอยากอยู่กับคุณป้ามากกว่า

ทั้งที่คุณยายกับคุณป้าไม่ได้เป็นแม่ลูกแท้ๆ แต่ความสัมพันธ์ของพวกเธอกลับดีมาก

ฝูเยว่นิ่งเงียบ กินองุ่นไปเม็ดแล้วเม็ดเล่า จนตะกร้าสะเด็ดน้ำว่างเปล่า

เธอยื่นมือไปหยิบอีกครั้งแต่กลับจับได้แค่ความว่างเปล่า ถึงได้สติกลับมา แล้วพบว่าตัวเองกินองุ่นที่ฉีหว่านหยิบมาไปเกินครึ่งแล้ว

ฉีหว่านไม่ได้พูดอะไร ยังคงยิ้มบางๆ ตอนที่ฝูเยว่ไม่พูด ดูเหมือนหญิงงามผู้แสนเย็นชา

เธอลุกขึ้น เดินไปในสวนผลไม้อีกครั้ง เด็ดองุ่นมาอีกพวง ล้างให้สะอาด

“อยากกินก็กินเถอะ ไม่ต้องเกรงใจหรอก”

กินผลไม้มากๆ ดีต่อร่างกาย ฝูเยว่กำลังคิดเรื่องของคุณยายอยู่ กินเยอะหน่อยก็ไม่เป็นไร

“เจ้าเมืองฉี!”

เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ฝูเยว่สะดุ้งตกใจ

เธอมองไปตามเสียง ก็เห็นเฝิงซื่อที่ไม่ได้เจอกันมานาน

ตอนที่เธอไปถึงฐานเมือง E ครั้งแรก ความประทับใจที่มีต่อเฝิงซื่อนั้นค่อนข้างลึกซึ้ง

และสิ่งที่ทำให้ฉีหว่านประทับใจไม่แพ้กัน ก็คือเหตุการณ์ที่ฐานเมือง E ถูกซอมบี้โจมตีภายในฐาน

หลังจากที่พวกเขาจากมา ฐานนั้นก็ถูกเสี่ยวเฮยจัดการจนสะอาด ราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริง กลับยังคงไม่อาจลบเลือนไปจากความทรงจำของพวกเขาได้

ฉีหว่านยิ้มให้เฝิงซื่อเล็กน้อย พอจะเดาได้ว่าเขามาที่นี่เพราะอะไร

“สวัสดี คุณทำเรื่องเข้าพักเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

เฝิงซื่อพยักหน้า จากนั้นก็หันไปมองหัวหน้าฐานของพวกเขา โจวเจียรุ่ย

โจวเจียรุ่ยมองไปที่ฉีหว่าน แล้วโค้งคำนับเธออย่างจริงจัง

ฉีหว่านรู้สึกงงเล็กน้อย เธอเหมือนไม่ได้ทำอะไรให้ฐานเมือง E เลย ทำไมถึงได้รับการคำนับจากเขา

“นี่เป็นคำขอบคุณที่มาช้า ตอนนั้นต้องขอบคุณที่คุณช่วยเหลือฐานของพวกเรา หากไม่มีพวกคุณ ความสูญเสียของเราคงจะมากกว่านี้หลายเท่า”

เมื่อโจวเจียรุ่ยพูดถึงเรื่องนี้ ฉีหว่านก็นึกออกทันที ก็ยังเป็นเรื่องที่มีซอมบี้ปรากฏตัวในฐาน ตอนนั้นเธอได้จัดการซอมบี้พวกนั้นทันเวลา

“เรื่องเล็กน้อย ไม่ต้องใส่ใจหรอก” ฉีหว่านกล่าวอย่างเรียบเฉย

ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน เธอก็หวังว่าผู้รอดชีวิตจะสามารถมีชีวิตอยู่ได้เป็นอย่างดี มีชีวิตอยู่จนกระทั่งซอมบี้หายไปหมด และมนุษย์กลับไปใช้ชีวิตปกติได้อีกครั้ง

“พวกคุณมาวันนี้ สามารถเดินเยี่ยมชมเมืองซิ่งฝูได้ตามสบาย พรุ่งนี้เช้าเก้าโมง ที่นี่จะมีการประมูลที่ดิน” ฉีหว่านกล่าว

ฮั่นอิงเหอรีบวิ่งเข้ามาทันที ถึงเวลาที่เขาจะได้แสดงบทบาทแล้ว

“ถ้าพวกคุณมีอะไรเกี่ยวกับเมืองซิ่งฝูที่ไม่เข้าใจ สามารถถามผมได้ ตอนนี้ผมจะพาพวกคุณไปเดินชมเมืองก่อน”

ฮั่นอิงเหอเดินออกมาจากด้านในรั้ว โค้งตัวอย่างสุภาพ เชิญพวกเขาไปทางอื่น

โจวเจียรุ่ยมองฉีหว่านแวบหนึ่ง ก้มสายตาลง แล้วเดินตามฮั่นอิงเหอไป

วันนี้ฮั่นอิงเหอยุ่งมาก เพราะเรื่องการประมูลที่ดิน ทำให้มีผู้รอดชีวิตจำนวนมากเดินทางมา

บางคนมาด้วยรถประจำทาง บางคนมาด้วยรถไฟ

ไม่ว่ามาจากที่ไหน ขอแค่หาฉีหว่านเจอ เขาก็จะออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง แล้วพาพวกเขาไปทำความเข้าใจเมืองซิ่งฝู

สุดท้ายก็จะพาพวกเขาไปที่ประตู ให้พวกเขาดูบ้านหญ้าของเมืองซิ่งฝู รวมถึงซอมบี้ที่ถูกพลังพิเศษของอู่หลางดึงดูดเข้ามา

บางครั้งอู่หลางก็จะตามรถประจำทางไป ตามเส้นทางของรถ เพื่อดึงดูดซอมบี้รอบๆ เข้ามาหา

ผู้เช่าเมืองซิ่งฝูตามปกติ นอกจากจะอยู่ในเมืองแล้ว ก็จะออกมานอกกำแพงเมือง โปรยปุ๋ยคอกลงบนทุ่งหญ้า มีผู้เช่าเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ออกมาฆ่าซอมบี้

สำหรับผู้เช่าส่วนใหญ่แล้ว ภายในเมืองไม่มีอันตรายใดๆ พวกเขาเพียงแค่ใช้ชีวิตของตัวเองอย่างสบายใจ

ส่วนซอมบี้ด้านนอก ย่อมมีคนรับหน้าที่จัดการ

“พี่สาว วันนี้มีหัวหน้าฐานจากหลายฐานลี้ภัยมาด้วย!”

ฮั่นอิงเหอกลับมาหลังจากรับหน้าที่เป็นไกด์พาผู้คนเที่ยวชมเมืองเสร็จ ก็พูดกับฉีหว่านอย่างตื่นเต้น

และเขายังได้รู้จากด้านข้างว่า คนเหล่านี้เกือบทั้งหมดนั่งรถไฟมาโดยตรง เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจว่า คนพวกนี้ช่างกล้าหาญจริงๆ

เท่าที่เขารู้ ผู้เช่าเมืองซิ่งฝูที่นั่งรถไฟไปฐานอื่นมีอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงเชื่อใจเหล่าผู้เช่าที่พบระหว่างทาง ทั้งที่เพิ่งพบหน้ากันแค่ครั้งเดียว

“ทั้งหมดก็เพื่อการประมูลที่ดิน ถึงได้เสี่ยงกันแบบนี้” ฉีหว่านพูดอย่างเรียบเฉย

ทำไมถึงกล้าขนาดนี้ ก็ไม่ใช่เพราะต้องการให้ฐานมีโอกาสอยู่รอดเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

คิดว่าฐานอื่นๆ คงมีเสบียงเหลืออยู่ไม่มากแล้ว ตอนนี้วันสิ้นโลกผ่านมาสามปี ร้านค้า และซูเปอร์มาร์เก็ตด้านนอกก็ถูกกวาดเอาของไปจนหมดเกลี้ยง แม้จะมีบางแห่งที่หลงเหลืออยู่ ก็ผุพังไปตามกาลเวลา

พวกเขาจำเป็นต้องมาลองเสี่ยงดูสักครั้ง ไม่อย่างนั้นฐานก็คงไม่สามารถดำเนินต่อไปได้

หากไม่มีผู้รอดชีวิต ฐานลี้ภัยจะมีความหมายอะไร

“พวกเขาไปซื้อของที่ร้านจำหน่ายสินค้าแบบบริการตนเองเยอะมาก ทีเดียวก็ขนเนื้อในร้านจนหมดเลย!”

นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ทำให้ฮั่นอิงเหอมีความสุข เมื่อเห็นของในร้านจำหน่ายสินค้าแบบบริการตนเองถูกขายออกไป เขาก็ดีใจจนเดินวนรอบเมืองซิ่งฝูหนึ่งรอบ เก็บเกี่ยวปศุสัตว์ที่สามารถเก็บได้ทั้งหมด

เขากลัวว่าผู้รอดชีวิตจากข้างนอกจะซื้อของไม่พอ และกลัวว่าพนักงานจะเก็บเกี่ยวไม่ทัน ต้องทำให้พวกเขาซื้อได้จนพอใจ!

“ขนไปไม่หมดหรอก ในคลังเก็บของยังมีอีกเยอะ” ฉีหว่านยิ้มแล้วส่ายหัว น้ำเสียงแฝงความเอ็นดูเล็กน้อย

ตอนนี้ฮั่นอิงเหอน่ารักขึ้นเรื่อยๆ และประสิทธิภาพในการทำงานก็สูงขึ้นเรื่อยๆ

เนื้อสัตว์ในคลังเก็บของตอนนี้มีมากกว่าสิบตันแล้ว ไม่ต้องกังวลเลยว่าจะขาดแคลน

เพียงแต่ยังไม่รู้ว่าการขนส่งสินค้าไปขายเป็นอย่างไรบ้าง ยังไม่มีรถบรรทุกสักคันกลับมา

พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา ระบบก็แจ้งเตือนเธอทันที

[ รถบรรทุกหนึ่งคันขายสินค้าหมดแล้ว สามารถรับรางวัลล่วงหน้า ป่าผัก 10 ตารางเมตร ]

ภารกิจใหม่ [ ขายผักจำนวนสิบคันรถ ( 1 / 10 ) รางวัล สัตว์น้ำชนิดใดก็ได้ *10 ]

ฉีหว่านได้ยินภารกิจใหม่ ก็เลิกคิ้วเล็กน้อย ไม่น่าแปลกใจที่ให้รางวัลล่วงหน้า เดิมทีก็เพื่อภารกิจใหม่นี่เอง

ไม่นาน เธอก็เห็นรถบรรทุกกลับมาหนึ่งคัน และได้รู้ว่า เป็นรถบรรทุกที่บรรทุกเนื้อหมูไปขายจนหมด

ฉีหว่านกลับไปที่ห้องก่อน เติมเนื้อหมูให้รถบรรทุกคันนี้จนเต็ม แล้วก็ปล่อยให้มันออกเดินทางอีกครั้ง

ป่าผักสิบตารางเมตรเพิ่งถูกวางลง ยังผลิตผักออกมาได้ไม่มาก

สาเหตุสำคัญอีกอย่างก็คือ ผู้รอดชีวิตจากที่อื่นในเมืองซิ่งฝูมีจำนวนมาก กำลังซื้อของพวกเขาก็สูงมาก

ผักในคลังเก็บของตอนนี้ไม่พอที่จะบรรทุกเต็มคัน แล้วนำออกไปเร่ขาย

หากอยากบรรทุกผักให้เต็มคัน อย่างน้อยต้องเพิ่มป่าผักอีกยี่สิบตารางเมตร รอให้รถบรรทุกอีกสองคันกลับมา ก็จะสามารถบรรทุกผักชุดใหม่ออกไปขายได้

ผู้รอดชีวิตในวันสิ้นโลก นอกจากจะอยากกินเนื้อแล้ว ก็ควรเสริมวิตามินจากผักบ้าง

“เสี่ยวเหอ ช่วงนี้เธอลำบากหน่อยที่ต้องเป็นไกด์ให้ผู้รอดชีวิตพวกนั้น พรุ่งนี้เธอยังต้องเป็นผู้ดำเนินการประมูล มีความมั่นใจไหม?”

ฉีหว่านตัดสินใจค่อยๆ มอบหมายงานบางอย่างให้ฮั่นอิงเหอ ถึงแม้เขาจะยังอายุน้อย แต่ประสิทธิภาพในการทำงานของเขาก็พอใช้ได้แล้ว

ทุกครั้งที่รับงานจากฉีหว่าน เขาจะทำอย่างจริงจัง ทำงานเร็ว การวางตัวก็ดี

“พี่สาว ผมไม่ลำบากเลย ตอนที่ผมแนะนำเมืองซิ่งฝูให้พวกเขาฟัง ผมภาคภูมิใจมากเลย”

ฮั่นอิงเหอส่ายหัวไปมาอย่างดีใจ ตอนนี้เขาถึงดูเหมือนเด็กจริงๆ

“เรื่องประมูลวางใจให้ผมจัดการเถอะ” ฮั่นอิงเหอตบหน้าอกตัวเองอย่างจริงจัง รับประกันเต็มที่ “ผมจะต้องขายที่ดินทั้งหนึ่งร้อยสิบหมู่นั้นออกให้หมดอย่างแน่นอน!”

ฉีหว่านตบไหล่ฮั่นอิงเหอเบาๆ มอบความหวังไว้กับเขา หวังว่าครั้งนี้เขาจะทำได้ดี ในอนาคตเรื่องแบบนี้ก็จะมอบให้เขาทำแทน

ฮั่นอิงเหอที่เพิ่งว่างได้ไม่นาน ก็ถูกผู้รอดชีวิตที่มาจากด้านนอกเรียกหาอีกครั้ง

ฉีหว่านตรวจดูข้อมูลที่อยู่อาศัย บ้านเช่าว่างในเมืองซิ่งฝูถูกเช่าไปแล้วกว่าครึ่ง สุดท้ายเหลือเพียงร้อยกว่าหลัง

ครั้งนี้ผู้รอดชีวิตจากที่อื่นมีไม่น้อย มองออกไปนอกแนวรั้ว ก็เห็นผู้คนเดินสัญจรไปเดินมา

ฉีหว่านกลับไปที่บ้าน ยืนอยู่หน้าจอแสดงผล เธอจำได้ว่าเมื่อครู่ยังมีเรื่องหนึ่งที่ยังไม่ได้จัดการ

ภารกิจ [ จำนวนต้นไม้ในฐานเมือง C เพิ่มขึ้น ( 1,000 / 1,000 ) รางวัล ห้องฝึก *1 (จำนวน 10 ห้อง ) ฟิตเนส *1 ]

ฟิตเนสที่เป็นรางวัลจากภารกิจก่อนหน้านี้ถูกวางไว้ในเมืองซิ่งฝูแล้ว ผู้เช่าที่เข้าใช้ห้องฝึกไม่ได้ ก็จะเลือกไปออกกำลังกายในฟิตเนสแทน

ส่วนห้องฝึกนี้ เธอทำตามข้อตกลงกับฐานเมือง C วางห้องฝึกไว้ข้างอาคารสำนักงานของฐานเมือง C

สำหรับฟิตเนสอีกแห่ง แน่นอนว่าต้องวางไว้ที่เมืองฟางเจิ้น

ต่อให้ความสัมพันธ์กับฐานอื่นดีแค่ไหน ก็ไม่ดีเท่าเมืองรองที่อยู่ในสังกัดของตัวเอง

ฟิตเนสมีพื้นที่กว้างขวางมาก อุปกรณ์ภายในก็มีจำนวนมาก สามารถรองรับคนได้พร้อมกันมากถึงสามร้อยคน

ตราบใดที่ทำบัตรสมาชิกฟิตเนส ก็สามารถเข้าไปได้ หากไม่ได้ทำบัตร ก็ไม่สามารถเข้าไปได้

ฉีหว่านนึกขึ้นได้ทันที ภายในฟิตเนสยังไม่มีโค้ชมืออาชีพ ดูเหมือนเธอต้องจ้างสี่คน โค้ชฟิตเนสสองคน โค้ชโยคะสองคน

เธอหยิบไมโครโฟนของเมืองซิ่งฝูขึ้นมาอีกครั้ง เคาะไมโครโฟนเบาๆ เพื่อให้ผู้เช่าเมืองซิ่งฝูมีปฏิกิริยาก่อน จะได้ไม่ตกใจเพราะเธอพูดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“สวัสดีผู้เช่าเมืองซิ่งฝู และผู้รอดชีวิตทุกคน ทุกคนก็คงรู้ว่าเมืองซิ่งฝูของพวกเราตอนนี้มีฟิตเนสแล้ว แต่ภายในฟิตเนสยังไม่มีโค้ชฟิตเนส และโค้ชโยคะ ผู้ที่มีคุณสมบัติที่เกี่ยวข้องสามารถไปสมัครที่หน้าจอเมืองได้ โค้ชฟิตเนสถือเป็นพนักงานของเมืองซิ่งฝู มีสวัสดิการเช่นเดียวกับพนักงานคนอื่นๆ และยังมีค่าคอมมิชชั่นด้วย หวังว่าทุกคนจะเข้าร่วมอย่างกระตือรือร้น”

เมื่อข่าวนี้ประกาศออกไป ไม่ใช่ว่าทุกคนจะสามารถสมัครได้อย่างกระตือรือร้น พวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่เกี่ยวข้อง ต่อให้ไปสมัครก็เสียเวลาเปล่า

“ขอให้ทุกคนรีบสมัคร ภายในสองชั่วโมงจะประกาศผลแล้ว”

เวลาเป็นเงินเป็นทอง ไม่สามารถให้พวกเขารอนานเกินไปได้

รีบจัดหาโค้ชให้ฟิตเนส ก็จะทำให้ผู้รอดชีวิตที่ทำบัตรสมาชิกไว้ สามารถออกกำลังกายได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นกว่าเดิม

ค่าคอมมิชชั่นที่เพิ่งพูดถึง ไม่ได้หมายความว่าให้พวกเขาไปสอนคนอื่นเป็นการส่วนตัว แต่เป็นการให้ค่าคอมมิชชั่นตามจำนวนผู้ที่ทำบัตรสมาชิก

ภารกิจใหม่ [ รับสมัครพนักงานฟิตเนส ( 0 / 4 ) รางวัล นกพิราบ *10 ]

นกพิราบ เอามาทำลูกนกพิราบย่าง รสชาติต้องดีเลิศแน่

ภารกิจนี้เพิ่งปรากฏหลังจากเธอลงมือทำ ระบบช่างใส่ใจมากจริงๆ

ครั้งนี้คนที่มาสมัครไม่ได้มากนัก จึงคัดเลือกได้อย่างรวดเร็ว หลังจากประกาศผลในสองชั่วโมง ผู้ที่ได้รับการคัดเลือกเป็นพนักงานฟิตเนส สามารถเข้าไปทานอาหารที่โรงอาหารสวัสดิการพนักงานได้ทันที

พนักงานฟิตเนสทั้งสี่คน เมื่อเข้ามาในโรงอาหารสวัสดิการ ก็ถูกพนักงานเก่าล้อมรอบทันที

ทั้งสี่คนที่ได้รับคัดเลือก ไม่มีใครรูปร่างแย่เลย เพียงแค่ดูก็รู้ว่าเป็นคนที่ผ่านการออกกำลังกายมา

พนักงานเก่าทุกคนต่างก็อยากรู้ ว่าต้องออกกำลังกายอย่างไร ถึงจะมีรูปร่างแบบนี้ได้