บทที่ 608 - ซิ่งทะลุนรก

บทที่ 608 - ซิ่งทะลุนรก

ยอดเขาไท่ผิงสวยงามก็จริง คฤหาสน์ก็อลังการสุดๆ แต่สองคู่หูกลับรู้สึกว่ามันขาดอะไรไปบางอย่าง หลังจากได้ใช้ชีวิตแบบเศรษฐีอยู่ที่นี่มาสองวัน พวกเขาก็เริ่มคิดถึง... ความเหงาขึ้นมาซะงั้น

อิ่มหนำสำราญแล้วก็... ชักอยากจะลองหาความตื่นเต้นดูบ้างแล้วสิ!

บนเขามันไม่มีหรอก หลิ่วคนสวยก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ตลอด จะมาก็ตอนมีธุระ แถมยังเป็นผู้หญิงของลูกพี่อีก จะไปคิดมิดีมิร้ายก็ไม่ได้ อ้ายเฟยถึงจะอยู่ที่นี่ แต่ก็เป็นน้องสาว แถมไอ้หลินไห่ก็คุมแจอยู่ เมียเพื่อนห้ามแตะต้องเด็ดขาด ก็เหลือแค่บรรดาคุณป้าคนรับใช้...

ต้องลงไปหาเอาข้างล่างนู่นแหละ

วันนี้ในที่สุดก็มีโอกาสลงเขาแล้ว

หน้าโรงรถของคฤหาสน์ รถตู้โตโยต้าสีดำแล่นออกมา คนขับเป็นชายวัยกลางคนชื่อหลิว กำลังตรวจเช็กรถก่อนออกเดินทาง การทำงานให้เศรษฐี ถึงเงินเดือนจะดี แต่ก็ห้ามพลาดเด็ดขาด ขืนรถไปเสียกลางทาง ทำให้เสียการเสียงาน โดนไล่ออกยังถือว่าปรานีไปเลย

เพื่อนชาวแผ่นดินใหญ่ของเจ้านายสองคนนี้ เอาแต่พูดแทรกไม่หยุด... แต่เขาก็ไม่กล้าเสียมารยาทหรอกนะ

"พี่หลิว ที่ฮ่องกงนี่ ถ้ามีเงิน ผู้หญิงสวยๆ ก็พร้อมจะกระโจนเข้าหาจริงเหรอ?"

"จริงสิครับ บางคนไม่ต้องใช้เงินก็มีนะ อย่างเจ้านายพวกเราไง มีคฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้ พาผู้หญิงสวยๆ มาสักสองสามคน ใครจะไม่ยอมล่ะ?"

"ไม่เอา ไม่พูดเรื่องเขาสิ ถ้าเป็นคนทั่วๆ ไปล่ะ ต้องใช้เงินประมาณเท่าไหร่ถึงจะได้ผู้หญิงสวยๆ?"

"อันนี้ก็ต้องแล้วแต่สายตาของพวกพี่แล้วล่ะครับ คำว่าสวยของแต่ละคนมันไม่เหมือนกันนี่นา ถ้าแบบถูกๆ ร้อยนึงก็มีนะ"

"อะไรนะ?!"

จินเปียวกับเฉินย่าจวินสบตากัน ก่อนมา พวกเขาเอาเงินไปแลกกับอาชางที่จงอิงเจียมาคนละหนึ่งหมื่นดอลลาร์ฮ่องกง

เฉินย่าจวินถามต่อ "จ่ายเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้เลยเหรอ?"

จินเปียวทำมือเป็นรูปวงกลม แล้วเอาเลี้ยวชี้อีกข้างแหย่เข้าไปถามว่า "แบบนี้ก็ได้เหรอ?"

"แน่นอนครับ จ่ายเงินครบก็จัดให้เต็มที่"

"ซี๊ดดด!"

สองคู่หูสบตากันอีกรอบ หนุ่มโสดวัยยี่สิบกว่าสองคนรู้สึกเลือดสูบฉีดพลุ่งพล่าน

จินเปียวสะกิดเฉินย่าจวิน กระซิบถามว่า "เอาไหมล่ะ?"

"แต่ฉันมีแฟนแล้วนะ"

"ก็ยังไม่ได้แต่งงานกันไม่ใช่เหรอ? ฉันไม่พูด นายไม่พูด แล้วใครจะรู้?"

เฉินย่าจวินตาเป็นประกาย นั่นสิ ใครจะไปรู้

"แต่ปัญหามันอยู่ที่ต้องให้พี่คุนโอเคก่อนนะ ถ้าพี่เขาไม่อนุญาต พวกเราจะทำสำเร็จได้ยังไง?"

"ก็นั่นน่ะสิ..."

สองคนนี้มัวแต่คุยกันเรื่องผู้หญิง หลี่เจี้ยนคุนเดินเข้ามาใกล้ๆ แล้วถามว่า "คุยอะไรกันอยู่ล่ะ?"

สองคู่หูทำหน้าเลิ่กลั่ก แต่พี่หลิวนี่สิ ซื่อตรงสุดๆ ไม่คิดว่าเรื่องพวกนี้เป็นความลับสำหรับพวกคนรวยหรอก ตอบยิ้มๆ ว่า "คุณผู้ชายสองคนนี้อยากจะหาผู้หญิงน่ะครับ"

สองคู่หู: "!!!"

ทั้งสองคนสะดุ้งเฮือก ลอบสังเกตสีหน้าของลูกพี่ว่าเปลี่ยนไปแค่ไหน

"เอาไว้ทีหลังแล้วกัน ไปทำธุระก่อน ของเตรียมมาครบไหม?"

ห๊ะ?!

สองคู่หูถึงกับช็อก ทำน้ำเสียงแบบนี้ แสดงว่ามีลุ้นนี่หว่า!

"ครบๆๆ อยู่ในท้ายรถหมดแล้วครับ"

"พี่คุน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาล่ะก็ ผมสู้ตายเลยวันนี้!"

การเดินทางครั้งนี้ค่อนข้างเสี่ยง แม้แต่คนขับรถอย่างพี่หลิวก็รู้ดี แต่ความเสี่ยงมันก็มาพร้อมกับผลตอบแทน ถ้างานนี้สำเร็จ มีรางวัลให้แน่นอน

หลี่เจี้ยนคุนมองท่าทางดีใจจนเนื้อเต้นของสองคู่หูแล้วก็แอบถอนหายใจ นี่เขาดูเป็นคนหัวโบราณขนาดนั้นเลยเหรอ?

ลูกผู้ชายด้วยกัน ใครจะไม่เข้าใจเรื่องแบบนี้บ้างล่ะ?

ชาติก่อนเขาผ่านมาเยอะแล้ว ชาตินี้เขาอยากจะตามหารักแท้ดูบ้าง แต่เขาจะไม่เอาความคิดของตัวเองไปยัดเยียดให้คนอื่นหรอกนะ แถมธรรมชาติของคนเรายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ

พอได้ลองสัมผัสความตื่นเต้น พอได้ลิ้มรสความอ้างว้าง พอได้ทบทวนตัวเอง เดี๋ยวก็โตเป็นผู้ใหญ่เองนั่นแหละ

ทั้งเจ็ดคนขึ้นรถตู้สีดำ มุ่งหน้าสู่หยวนหล่าง

หยวนหล่างเป็นเขตที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือสุดของฮ่องกง มีภูเขาล้อมรอบสามด้าน ในยุค 80 ถือว่าเป็นย่านชานเมืองของฮ่องกงเลยล่ะ นอกจากเขตเมืองหลักที่กำลังค่อยๆ เจริญขึ้นอย่าง "ทินสุ่ยไหว" แล้ว พื้นที่ราบและภูเขาในแถบนี้ส่วนใหญ่ยังเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านเล็กๆ อีกนับไม่ถ้วน

คนฮ่องกงมักจะเรียกย่านนี้สั้นๆ ว่า — ดิบเถื่อน!

เนื่องจากสภาพที่อยู่อาศัย คนที่นี่จึงมักจะรวมกลุ่มกันเป็นเครือข่าย เครือข่ายเหล่านี้มักจะเข้าไปพัวพันกับพวกแก๊งมาเฟียเพื่อสร้างอำนาจให้ตัวเอง ส่วนพวกมาเฟียก็อาศัยเครือข่ายเหล่านี้ในการกอบโกยผลประโยชน์

หนังมาเฟียฮ่องกงในยุคหลังหลายเรื่อง ก็เอาเค้าโครงมาจากเรื่องราวแถวๆ นี้นี่แหละ

ภูเขาหม่าซาน อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของหยวนหล่าง ค่อนไปทางถุนเหมิน

รถตู้แล่นออกจากถนนสายหลักของหยวนหล่าง เข้ามาในเขตนี้ พอมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแต่ภูเขาและป่ารกร้าง หลี่เจี้ยนคุนก็เริ่มมั่นใจขึ้นมาทันทีว่า งานนี้ไม่น่าจะสูญเปล่า และอาจจะไม่ใช่แค่มีดปอกผลไม้ แต่อาจจะเป็นมีดอีโต้เลยก็ได้

นอกจากการซ่อนเร้นความลับแล้ว จะมีเหตุผลอะไรอีกที่ต้องมาตั้งโรงงานในที่กันดารแบบนี้?

ถนนดินเหลืองเบื้องล่างมีรถวิ่งผ่านไปมา พอรถวิ่งลึกเข้าไปเรื่อยๆ ทั้งเจ็ดคนก็เริ่มได้กลิ่นเหม็นฉุนเตะจมูก ทางขวามือของถนนมีคูน้ำสายหนึ่งทอดยาวไป

"พี่หลิว จอดรถหน่อย"

หลี่เจี้ยนคุนพาทุกคนเดินไปที่ริมถนน ก้มลงมองดู แล้วก็ต้องสะดุ้งสุดตัว!

น้ำในคูเป็นสีเขียวเข้ม ส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง เป็นกลิ่นที่อธิบายยากมาก เหมือนเอาสารเคมี ยาฆ่าแมลง สีทาบ้าน สารฟอกขาว กาว... และสารเคมีเหม็นๆ สารพัดชนิดมาผสมรวมกัน

นักข่าวแซ่เจียงรีบหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมา กดชัตเตอร์รัวๆ

หลี่เจี้ยนคุนมองตามสายน้ำที่ไหลมาจนสุดสายตา ก็เห็นโครงสร้างของโรงงานตั้งอยู่ เขาลืมคิดไปข้อหนึ่งว่า การที่บริษัทหงถูมาตั้งโรงงานผลิตกางเกงยีนส์ที่นี่ ส่วนหนึ่งก็เพราะที่นี่มีแหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์นั่นเอง

ต้นน้ำของคูน้ำนี้คือแม่น้ำสายหนึ่ง

และน้ำในแม่น้ำสายนั้น ก็เป็นสีเขียวเข้มเหมือนกัน

"เชี่ย! นี่มันโรงงานทำกางเกงจริงๆ เหรอ? โรงงานเคมียังไม่ปล่อยสารพิษขนาดนี้เลยมั้ง?"

"ต่อไปถ้าฉันใส่กางเกงยีนส์อีก ขอให้ฉันเป็นหมาเลยเอ้า!"

สองคู่หูตกใจกลัวจนหน้าถอดสี พวกเขาเองก็เคยใส่กางเกงยีนส์เหมือนกัน

นักข่าวแซ่เจียงเก็บกล้องถ่ายรูป เสนอว่า "เข้าไปใกล้ๆ อีกหน่อยดีไหมครับ? ผมจะได้ถ่ายรูปโรงงานติดไปด้วยเลย แค่นี้ก็น่าจะพอแล้ว"

เรื่องมันง่ายกว่าที่คิดเยอะเลย มลพิษมันชัดเจนขนาดนี้ ใครมาเห็นก็ต้องรู้ ปิดยังไงก็ปิดไม่มิดหรอก

หลี่เจี้ยนคุนเห็นด้วย ทุกคนขึ้นรถ รถตู้สีดำค่อยๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้า จนมาถึงริมแม่น้ำ โรงงานกางเกงยีนส์ "อี้เหม่ยเจีย" ก็ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม อ้อมโค้งแม่น้ำไปนิดเดียวก็ถึง

นักข่าวเจียงส่งสัญญาณว่าไม่ต้องลงจากรถหรอก เขาชำนาญเรื่องแอบถ่ายอยู่แล้ว ลดกระจกลง แล้วค่อยๆ ยื่นเลนส์กล้องออกไป เล็งไปที่ท่อระบายน้ำของโรงงาน กดถ่ายไปหลายแชะ น้ำที่ไหลออกมาจากท่อเป็นสีดำสนิท ปล่อยทิ้งลงแม่น้ำโดยไม่ผ่านการบำบัดใดๆ ทั้งสิ้น

ผิวน้ำนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ฟองอากาศปุดขึ้นมา ไม่มีทางที่จะมีปลาอาศัยอยู่ได้หรอก

ไม่รู้ว่าน้ำในแม่น้ำจะไหลไปสิ้นสุดที่ไหน แต่นี่มันหายนะทางชีวภาพชัดๆ หลี่เจี้ยนคุนสังเกตเห็นว่า ริมฝั่งแม่น้ำไม่มีหญ้าขึ้นเลยสักต้น โล้นเตียนไปหมด

คนขับหลิวเหยียบคันเร่งเบาๆ ให้เวลาเก็บภาพอย่างเต็มที่ รถตู้สีดำค่อยๆ คลานไปจนถึงหน้าประตูโรงงาน ถนนแคบมาก มีแค่ตรงนี้แหละที่พอจะกลับรถได้

"เรียบร้อย!"

นักข่าวเจียงเก็บภาพเสร็จ ก็หมุนกระจกขึ้น

"เจ้านาย จะกลับเลยไหมครับ?" คนขับหลิวถาม

หลี่เจี้ยนคุนจ้องมองไปที่ประตูโรงงานอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า "อืม กลับเลย! เร็วๆ ด้วย!"

ตอนแรกพวกเขาตั้งใจจะปลอมตัวเป็นลูกค้าเข้าไปดูข้างในโรงงาน เพื่อความปลอดภัยก็เลยพกอาวุธมาด้วย แต่ใครจะไปคิดว่ามลพิษมันจะรุนแรงขนาดนี้?

ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด

ก็เลยไม่ต้องอยู่กินน้ำชาต่อแล้ว

รถตู้สีดำกลับรถแล้วขับออกไป ระหว่างทาง จู่ๆ ก็มีเสียงเครื่องยนต์คำรามดังมาจากด้านหลัง รถตู้สีขาวเจ็ดที่นั่งคันหนึ่งพุ่งพรวดตามมา ฝุ่นตลบอบอวล

"เวรแล้ว ตามมาแล้ว!" เฉินย่าจวินตะโกนลั่น

เห็นได้ชัดว่าพฤติกรรมแปลกๆ ของพวกเขา ทำให้พวกนั้นระแวง — ใครบ้าที่ไหนมาถึงหน้าโรงงานแล้วก็กลับรถออกไปเลยโดยไม่แวะเข้าไปทำอะไร?

หรือพูดง่ายๆ ก็คือ พวกมันวัวสันหลังหวะนั่นแหละ

"พี่หลิว เอาเลย"

"ไว้ใจผมเถอะเจ้านาย! เครื่อง V6 3.6 ลิตรแบบนี้ รับรองว่าพวกมันได้แต่กินฝุ่นแน่"

บรืน—

(จบแล้ว)