ตอนที่ 312 เจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นสมบูรณ์ กุมอำนาจมรรคาหยินหยาง!

ตอนที่ 312 เจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นสมบูรณ์ กุมอำนาจมรรคาหยินหยาง!

"บัดซบ บัดซบ!"

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?!"

"อาอาอา!"

บรรพชนซงซานคลุ้มคลั่งอย่างสมบูรณ์แบบ เขาระดมโจมตีใส่หลิวหยางอย่างบ้าคลั่ง ทุ่มสุดกำลังที่มี แต่ก็ยังไม่สามารถทำลาย "กระดองเต่า" ของหลิวหยางได้! ภาพที่เห็นทำเอาบรรพชนซงซานตาแทบฉีก ดวงตาแดงก่ำ! เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าการโจมตีระดับ "ขีดจำกัดของโลกมนุษย์" นับพันครั้งของเขา เหตุใดจึงยังไม่สามารถทำลายกระดองเต่าของหลิวหยางได้!

สิ่งที่ทำให้บรรพชนซงซานตาร้อนผ่าวและถึงขั้นสิ้นหวังคือ! การโจมตีไปหลายพันครั้ง แม้เขาจะเป็นถึงยอดคนระดับเทวะที่ครอบครอง "พลังเวท" แต่ ณ เวลานี้ เขาก็เริ่มหอบหายใจหนักหน่วงและสัมผัสได้ว่าแก่นแท้ ปราณ และวิญญาณของตนเริ่มอ่อนแรงลงอย่างมหาศาล

แต่ดูหลิวหยางตรงหน้าสิ!? ยืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้เขาโจมตีอยู่นับพันครั้ง แต่หลิวหยางกลับดุจขุนเขาที่มั่นคง ไม่สะทกสะท้านและไร้รอยขีดข่วนแม้แต่น้อย!

ทุ่มสุดกำลังแล้วยังเจาะไม่เข้า ก็เรื่องหนึ่ง! สิ่งที่ทำให้บรรพชนซงซานแทบแตกสลายคือ เขาไม่เห็นร่องรอยเลยว่าหลิวหยางกำลังจะ "แก่นแท้ ปราณ และวิญญาณ" หมดสิ้นไป!

"บัดซบ!"

"ปราณแท้วิถียุทธ์ของยอดปีศาจตนนี้มันล้ำลึกขนาดไหนกันแน่?!"

"วิปริตจนถึงระดับนี้ได้ยังไง!?"

"ในโลกนี้ จะมียอดปีศาจเช่นนี้ถือกำเนิดขึ้นมาได้อย่างไร?!"

บรรพชนซงซานสติแตกอย่างสมบูรณ์! แม้จะโจมตีไปหลายพันครั้งจนหอบหายใจและแก่นพลังลดฮวบ เขาก็ต้องยอมรับว่าครั้งนี้เขาประเมินหลิวหยางต่ำไปจริงๆ! หลิวหยางเป็นยอดปีศาจที่วิปริตยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากนัก! ปราณแท้วิถียุทธ์ในกายนั้นล้ำลึกเสียจนน่าขนลุก! เหนือกว่ายอดคนระดับเทวะอย่างเขาเสียอีก! ต้องรู้ไว้ว่าเขาเป็นถึงยอดคนระดับเทวะนะ! เมื่อก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทวะ แก่นแท้ ปราณ และวิญญาณทั้งหมดจะได้รับการแปรสภาพ และปราณแท้วิถียุทธ์จะเปลี่ยนสถานะเป็น "พลังเวท" ของระดับเทวะ! มันหนาแน่นกว่าของมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์ไม่รู้กี่เท่าตัว! โดยปกติแล้ว มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์เมื่ออยู่ต่อหน้ายอดคนระดับเทวะ ปราณแท้จะถูกสะกดข่มอย่างสิ้นเชิง!

แต่ทว่า... ไอ้ตัวประหลาดหลิวหยางผู้นี้ แม้จะอยู่ในขอบเขตมหาปรมาจารย์ แต่ปราณแท้ในกายกลับล้ำลึกเสียจนน่าตกใจ! ดูเหมือนจะเหนือกว่าเขาที่เป็นระดับเทวะไปแล้ว! นี่มันเพราะอะไรกัน!? ต้องมีรากฐานวิถียุทธ์ที่ล้ำลึกขนาดไหนกันถึงจะสามารถฝึกปราณแท้วิถียุทธ์ในขอบเขตมหาปรมาจารย์ให้ล้ำลึกยิ่งกว่าระดับเทวะได้!? บรรพชนซงซานร้องตะโกนว่าไม่มีทางเป็นไปได้! เรื่องนี้มันเกินกว่าสามัญสำนึกและจินตนาการไปไกลนัก!

แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ต่อให้เขาใช้พลังจนแก่นพลังเหือดแห้ง ก็ไม่มีทางทำลายกระดองเต่าของหลิวหยางได้ แถมในทางกลับกัน เป็นไปได้สูงมากที่ยอดคนระดับเทวะและเจ้าแห่งแดนลับอย่างเขา จะถูกหลิวหยางผู้เป็นมหาปรมาจารย์วิถียุทธ์สูบพลังจนตาย!

"ซี๊ด!" เมื่อคิดได้เช่นนี้ บรรพชนซงซานก็สูดลมหายใจเย็นเยือกด้วยความตื่นตะลึง สายตาที่มองหลิวหยางเปลี่ยนไปทันที! เดิมทีเขาคิดว่าการที่เขาลดตัวลงมาจัดการด้วยตัวเอง จะสามารถจัดการหลิวหยางได้อย่างง่ายดาย ใครจะไปรู้ล่ะว่า... พอลองสู้จริงถึงได้รู้ว่าต้องเจอกับอะไร! รากฐานวิถียุทธ์ของหลิวหยางนั้นล้ำลึกเกินไปจริงๆ!

การที่มหาปรมาจารย์วิถียุทธ์จะมีปราณแท้เหนือกว่ายอดคนระดับเทวะได้นั้น มีความเป็นไปได้เดียว! นั่นคือหลิวหยางทะลวงผ่านขอบเขตวิถียุทธ์ทุกขั้นด้วยการ "ทะลวงขีดจำกัด" มาโดยตลอด! บวกกับโชคชะตาแห่งฟ้าดินที่ช่วยเติมเต็มรากฐาน ทำให้รากฐานวิถียุทธ์ของเขาใกล้เคียงกับขีดจำกัดของวิถีสวรรค์! แก่นแท้ ปราณ และวิญญาณของเขาเทียบเคียงได้กับสัตว์เทพตัวอ่อน! นี่คือของจริง! นี่คือระดับเซียน!

เมื่อคิดได้เช่นนี้ บรรพชนซงซานก็ตื่นตระหนกสุดขีด! เขาพบว่าตนเองไม่เพียงแต่จะไม่สามารถสังหารหลิวหยางได้เท่านั้น แต่ยังไม่สามารถบีบให้หลิวหยางยอมทิ้งรากฐานวิถียุทธ์เพื่อรีบทะลวงเป็นระดับเทวะได้อีกด้วย! กลับกลายเป็นว่าเขาต่างหากที่ทำอะไรหลิวหยางไม่ได้เลย! หากเป็นเช่นนี้ หลังจากวันนี้ไป เขาคงต้องหลบอยู่ในแดนลับซงซานไปตลอดชีวิต คอยหวาดระแวงว่าสักวันหลิวหยางจะมาทำลายดินแดนศักดิ์สิทธิ์ซงซานจนพินาศ! การสืบทอดนับหมื่นปีของซงซานต้องมาขาดสะบั้นลงด้วยน้ำมือของเขา! เมื่อคิดถึงภาพนั้น บรรพชนซงซานก็คลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว: "ไม่มีทาง เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นไปได้เด็ดขาด!" "วันนี้แกต้องตาย แกต้องตาย!"

บรรพชนซงซานขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน เขาตัดสินใจเผาผลาญแก่นแท้ ปราณ และวิญญาณ ทุ่มสุดชีวิต! ยอดคนระดับเทวะต้องถูกบีบให้ถึงขั้นต้องเผาผลาญแก่นพลังเพื่อแลกชีวิตเชียวหรือ? แม้แต่หลิวหยางยังรู้สึกหวั่นไหว และสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันรุนแรงและสั่นสะเทือนฟ้าดินของบรรพชนซงซาน! นี่คือการยอมทุ่มทุกอย่างเพื่อสังหารเขาสินะ?! หลิวหยางส่ายหัวเบาๆ! บรรพชนซงซานผู้นี้ถือว่าเด็ดขาดมาก เมื่อเห็นว่าเจาะการป้องกันไม่ได้ก็ตัดสินใจเผาผลาญพลังทันที แต่น่าเสียดาย... มันสายไปแล้ว!

หลิวหยางรวบรวมจิตสัมผัสไว้ที่ "โล่กระบี่ไท่เก๊ก" มองดูโล่กระบี่ที่กำลังวิวัฒนาการไปสู่ "แผนภาพไท่เก๊ก" อย่างช้าๆ เกิดการแปรเปลี่ยนระหว่างหยินหยาง ความอ่อนและแข็งหลอมรวมกัน มุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย! ณ วินาทีนี้ มรรคาหยินหยางและวิถีไท่เก๊ก ดูเหมือนจะกระจ่างชัดอยู่ในใจของเขา เข้าถึงได้อย่างง่ายดาย!

ภายในแก่นทองคำวิถียุทธ์ เจตจำนงกระบี่หยินหยางที่ถึงขีดสุดของขั้นสูง ได้รับการกระตุ้นจากการระดมโจมตีของบรรพชนซงซานนับพันครั้งจนพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว! มันกำลังพุ่งทะยานสู่ขั้นสมบูรณ์! เมื่อบรรพชนซงซานเผาผลาญพลังอย่างบ้าคลั่งเพื่อหมายสังหารหลิวหยาง อานุภาพของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน! แรงกดดันเพิ่มขึ้นทวีคูณ!

ภายใต้แรงกดดันที่เพิ่มขึ้นของบรรพชนซงซาน หลิวหยางรู้สึกเหมือนมีเสียง "แกร๊ก" ดังขึ้นในสมอง ดูเหมือนว่าเขาจะทะลวงผ่านคอขวดและก้าวเข้าสู่ดินแดนใหม่! ในขอบเขตนี้ มรรคาหยินหยางถูกเข้าใจอย่างถ่องแท้ เจตจำนงแห่งหยินหยางสามารถเรียกใช้ได้อย่างใจนึก และเข้าถึงได้อย่างสมบูรณ์!

เจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นสมบูรณ์!

ในแก่นทองคำวิถียุทธ์ เจตจำนงกระบี่หยินหยางพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่งในวินาทีนี้! ก่อตัวเป็น "กระบี่หยินหยาง" ที่เหมือนจริงทุกประการ!

"นี่คือเจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นสมบูรณ์..."

"กุมอำนาจมรรคาหยินหยาง!"

หลิวหยางพึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกว่าเขาสามารถชักนำเจตจำนงหยินหยางและพลังหยินหยางออกมาได้อย่างง่ายดาย! เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้า มองไปที่ดวงอาทิตย์เหนือศีรษะ! หลิวหยางมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่า หลังจากที่เขาบรรลุเจตจำนงกระบี่หยินหยางขั้นสมบูรณ์และกุมอำนาจมรรคาหยินหยางแล้ว เขาก็สามารถชักนำ "พลังแห่งดวงตะวัน" ลงมาได้! อานุภาพของมันทะลวงผ่าน "ขีดจำกัดของโลกมนุษย์" ไปได้อย่างง่ายดาย! ข้อจำกัดของฟ้าดินในวินาทีนี้ดูเปราะบางและแตกสลายลงต่อหน้าเขา! เขาสามารถชักนำพลังแห่งฟ้าดินที่ลึกล้ำยิ่งขึ้นออกมาได้แล้ว! การบรรลุขั้นสมบูรณ์ของเจตจำนงกระบี่หยินหยาง ทำให้พลังฝีมือของเขาก้าวกระโดดขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ!