บทที่ 380 ไข้ขึ้นสูง

อี้จงไห่ไม่อยากต่อปากต่อคำ กับหลิวกวงเทียนให้เสียฟอร์ม "ตาเฒ่าหลิว! แกจะไม่สั่งสอนลูกชายแกหน่อยเหรอ!"

หลิวไห่จงแอบภาวนาให้มีเรื่องมีราวกันใหญ่โต ถ้าครอบครัวแกได้บ้านของยายเฒ่าหูหนวกมาครอบครองก็คงจะดี แกจะได้เขียนจดหมายเรียกตัวลูกชายคนโตกลับมาอยู่ด้วยซะที

พอลูกชายคนโตกลับมา ไอ้ลูกเวรสองคนนี่ก็หมดประโยชน์ แกก็จะหาข้ออ้างไล่ตะเพิดพวกมันออกจากบ้านไปให้พ้น ๆ หน้าซะ!

ขอแค่มีลูกชายคนโตอยู่ด้วย ใครมันจะกล้ามานินทาว่าแกไม่มีลูกหลานคอยดูแลตอนแก่ฮะ!

"ตาเฒ่าอี้ ลูกชายฉันพูดถูกแล้วนี่นา! แกเป็นคนต้อนคุณย่าทวดจนเป็นลมไปเองแท้ ๆ แล้วจะมาโยนขี้ให้พวกเราทุกคนได้ยังไง!"

หลิวไห่จงเผลอหลุดคำว่า 'พวกเราทุกคน' ออกไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ไม่นาน ชาวบ้านก็ช่วยอธิบายความหมายของคำนั้นให้แกเห็นภาพชัดเจนขึ้น

พอเห็นหลิวไห่จงที่เป็นถึงลุงรองออกโรงปกป้อง ชาวลานสี่ประสานก็พร้อมใจกันเทคะแนนเสียงสนับสนุนหลิวไห่จงทันที!

หลิวไห่จงแอบปลื้มปริ่ม นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่แกได้รับเสียงสนับสนุนอย่างล้นหลามขนาดนี้! แกเกือบจะฮึกเหิมถึงขั้นประกาศตัวแย่งตำแหน่งลุงใหญ่จากอี้จงไห่ซะเดี๋ยวนี้เลย!

แต่แล้วความหนาวเหน็บก็สาดซัดเข้ามาเรียกสติ

"ฮัดชิ้ว!"

เมื่อครู่นี้ยังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงจนเหงื่อซึม แต่พอลมหนาวพัดวูบเดียว ก็พากันสะท้านจนทนไม่ไหว

เสียงจามเริ่มดังระงมไปทั่วลาน

อี้จงไห่เองก็จามออกมาเหมือนกัน แกประคองยายเฒ่าหูหนวกไว้ สัมผัสได้ถึงความเย็นเฉียบจากตัวแก ก็เริ่มหวั่นใจ ขืนปล่อยให้ยายเฒ่าหูหนวกทนหนาวต่อไปล่ะก็ มีหวังเป็นเรื่องใหญ่แน่!

"เอาล่ะ ๆ เรื่องบ้านของคุณย่าทวดเอาไว้คุยกันวันหลังก็แล้วกัน! อากาศหนาวแบบนี้ เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปทำงานกันอีก ขืนไม่สบายขึ้นมาจะแย่เอา! เอาไว้คราวหน้าเราค่อยมาคุยเรื่องดูแลคุณย่าทวดกันใหม่! ตอนนี้ ใครก็ได้มาช่วยฉันหามคุณย่าทวดกลับบ้านหน่อย!"

พอได้ยินว่าหมดหวังเรื่องบ้านแล้ว ชาวบ้านก็หมดความสนใจจะอยู่ต่อทันที

คนที่อยู่รอบนอกเริ่มทยอยเดินกลับบ้านกันเงียบ ๆ

ส่วนคนที่อยู่ด้านใน พอหันไปเห็นคนเริ่มสลายตัว ก็รีบพูดข้ออ้าง "พรุ่งนี้ฉันต้องตื่นไปทำงานแต่เช้า ขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะ!"

"ฉันก็ต้องรีบไปทำงานเหมือนกัน ขอตัวล่ะ!"

เพียงชั่วพริบตา ลานประชุมที่เคยคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ก็เหลือคนอยู่แค่หยิบมือเดียว พอเห็นหลิวไห่จงกับเหยียนปู้กุ้ยตั้งท่าจะกลับบ้านบ้าง

อี้จงไห่ก็รีบเบรก "ตาเฒ่าหลิว! ตาเฒ่าเหยียน! พวกแกเป็นถึงผู้หลักผู้ใหญ่ในลานบ้าน จะทำตัวเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี ทิ้งคุณย่าทวดไว้แบบนี้ไม่ได้นะเว้ย!"

คนที่ยังไม่กลับก็คือฉินหวยหรู พอเห็นว่าไม่มีผลประโยชน์อะไรให้กอบโกยแล้ว หล่อนก็ตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ "ลุงใหญ่คะ... ฉันทนหนาวไม่ไหวแล้วค่ะ ขอตัวกลับไปใส่เสื้อคลุมก่อนนะคะ เดี๋ยวจะรีบกลับมาช่วยค่ะ"

อี้จงไห่เห็นหน้าฉินหวยหรูซีดเผือดเพราะความหนาว ก็สงสารจับใจ รีบไล่หล่อนกลับ "หวยหรูเอ๊ย... รีบกลับบ้านไปผิงไฟเถอะ! ทางนี้ปล่อยให้พวกลุงใหญ่สามคนจัดการกันเองได้!"

ฉินหวยหรูยิ้มหวาน "ค่ะลุงใหญ่ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ"

เหยียนปู้กุ้ยเห็นฉินหวยหรูชิ่งหนีไปได้ แกก็ไม่อยากอยู่ต่อเหมือนกัน

แต่ยังไม่ทันได้หาข้ออ้าง อี้จงไห่ก็ดักคอซะก่อน "พวกเราสามคนต้องอยู่ดูอาการคุณย่าทวดก่อน! อากาศหนาวขนาดนี้ ขนาดคนหนุ่มสาวยังทนไม่ไหว แล้วนับประสาอะไรกับคนแก่! ถ้าพวกแกกล้าทิ้งคุณย่าทวดไปล่ะก็ ฉันจะไปฟ้องสำนักงานเขต! ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน!"

เหยียนปู้กุ้ยเข้าใจความหมายแฝงในคำพูดของอี้จงไห่ทะลุปรุโปร่ง แกไม่กล้าพูดเรื่องกลับบ้านอีกเลย

"ตาเฒ่าอี้ ตาเฒ่าหลิว! งั้นเรารีบหามคุณย่าทวดกลับบ้านแกกันเถอะ!"

สามเฒ่าช่วยกันหามยายเฒ่าหูหนวกกลับไปที่บ้าน แล้วจัดการหยิกเหนือริมฝีปากเพื่อเรียกสติ ในที่สุดยายเฒ่าหูหนวกก็ฟื้นขึ้นมา

คนเลวมักจะอายุยืนจริง ๆ!

แต่พอฟื้นขึ้นมา ยายเฒ่าหูหนวกก็เอาแต่จามและน้ำมูกไหลไม่หยุด สามเฒ่ารับมือไม่ไหว ก็เลยต้องไปตามเมียตัวเองมาช่วยดูแล ส่วนตัวเองก็หนีกลับไปนอนหลับปุ๋ย

สามป้าได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ผลัดเวรกันดูแลยายเฒ่าหูหนวกไป

ด้วยอายุที่มากแล้ว การดูแลเอาใจใส่ก็ไม่ได้ช่วยให้อาการดีขึ้น พอถึงช่วงเช้ามืด ยายเฒ่าหูหนวกก็ไข้ขึ้นสูงปรี๊ด

สามป้าตกใจ ทำอะไรไม่ถูก รีบวิ่งกลับไปปลุกสามีตัวเอง

อี้จงไห่ได้ยินว่ายายเฒ่าหูหนวกไข้ขึ้นสูง ก็หน้าตื่น "มัวยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ! รีบไปตามซาจู้สิ! ให้มันพาคุณย่าทวดไปส่งโรงพยาบาล!"

แต่กลับไม่มีใครขยับตัวเลยสักคน ก็คราวที่แล้วยายเฒ่าหูหนวกเข้าโรงพยาบาล เหออวี่จู้ยังไม่เหลียวแลเลย แล้วคราวนี้เขาจะยอมช่วยเหรอ

ป้าใหญ่ที่มีความผูกพันกับยายเฒ่าหูหนวกมากที่สุด เห็นว่าไม่มีใครยอมไป หล่อนก็เลยต้องเดินไปเคาะประตูบ้านเหออวี่จู้เอง

หร่านชิวเยี่ยสะลึมสะลือได้ยินเสียงเคาะประตู กำลังจะลุกขึ้น ก็พบว่าตัวเองโดนเหออวี่จู้กอดไว้แน่น หล่อนพยายามดันตัวเขาออก "จู้จื่อ... ตื่นสิคะ ฉันได้ยินเสียงคนมาเคาะประตู"

เหออวี่จู้ลืมตาขึ้น เขาได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงเรียกของป้าใหญ่ชัดเจน แต่เขาไม่อยากจะสนใจ ก็เลยใช้พลังปราณสร้างม่านกั้นเสียงไว้

"ไม่มีใครเคาะหรอก สงสัยฉินหวยหรูมาแกล้งป่วนน่ะ"

หร่านชิวเยี่ยเงี่ยหูฟัง พอไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูแล้ว หล่อนก็ไม่ได้สนใจอะไรอีก ซุกตัวเข้าหาอกอุ่นของเหออวี่จู้ เตรียมจะนอนต่อ

แต่ในเมื่อเหออวี่จู้ตื่นเต็มตาแล้ว มีหรือจะยอมปล่อยให้หร่านชิวเยี่ยนอนหลับสบาย เขารวบตัวหล่อนเข้ามากอดแน่น แล้วเริ่มบทเพลงรักยามเช้าตรู่

ทางด้านป้าใหญ่ที่ยืนอยู่หน้าประตู หล่อนตะโกนเรียกจนคอแทบแตก แต่บ้านเหออวี่จู้ก็ยังคงมืดสนิท หล่อนถอนหายใจยาว แล้วเดินคอตกกลับไปที่ลานหลัง

พออี้จงไห่ได้ฟังคำรายงานจากป้าใหญ่ แกก็ทุบโต๊ะดังปัง! "มันทำแบบนี้ได้ยังไง! มันกล้าดียังไงฮะ! คอยดูเถอะ ฉันจะไปฟ้องสำนักงานเขต!"

เหยียนปู้กุ้ยรีบห้ามทัพ "แกจะไปฟ้องเรื่องอะไรล่ะตาเฒ่าอี้ฮะ ฟ้องจู้จื่อเรื่องอะไร! ตอนนี้เรามาคิดกันก่อนดีกว่า ว่าจะเอายังไงกับคุณย่าทวดดี!"

อี้จงไห่ตาแดงก่ำ ชี้หน้าด่าเหยียนปู้กุ้ย "ก็เพราะแกนั่นแหละ! ถ้าแกไม่ไปเป็นพ่อสื่อให้ซาจู้ เรื่องมันจะบานปลายมาถึงขนาดนี้ไหมฮะ!"

เหยียนปู้กุ้ยโกรธจนเลือดขึ้นหน้า "ฉันเป็นพ่อสื่อให้จู้จื่อแล้วมันผิดตรงไหนฮะ! จู้จื่อก็อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว ยังไม่ได้แต่งงาน ในฐานะผู้หลักผู้ใหญ่ในลานบ้าน ฉันก็ต้องช่วยเป็นธุระให้ มันผิดตรงไหน! ในเมื่อแกเห็นว่าฉันผิดนัก งั้นฉันก็ไม่ยุ่งแล้ว!"

พูดจบ เหยียนปู้กุ้ยก็ลากป้าสามเดินออกจากบ้านยายเฒ่าหูหนวกไปเลย

ป้าใหญ่เอามือแตะหน้าผากยายเฒ่าหูหนวก "ตาเฒ่า! คุณแม่ไข้สูงมากเลยนะ! รีบพาท่านไปโรงพยาบาลเถอะ!"

อี้จงไห่รีบเดินไปแตะหน้าผากยายเฒ่าหูหนวกบ้าง พยายามข่มความโกรธไว้ "ตาเฒ่าหลิว! สั่งให้กวงเทียนกับกวงฝูพยุงคุณย่าทวดไปส่งโรงพยาบาลที! คุณย่าทวดเป็นอะไรไปไม่ได้นะเว้ย! ขืนเป็นอะไรไป สำนักงานเขตต้องมาสอบสวนพวกเราเรียงตัวแน่!"

หลิวไห่จงจนปัญญา แกยังไม่ทันตั้งตัว เหยียนปู้กุ้ยก็ชิงหนีไปซะแล้ว

แต่สิ่งที่อี้จงไห่พูดมันก็ถูก จะปล่อยยายเฒ่าหูหนวกทิ้งไว้แบบนี้ไม่ได้ แกจึงต้องไปปลุกลูกชายสองคนให้พายายเฒ่าหูหนวกไปส่งโรงพยาบาล

พอเหยียนปู้กุ้ยกลับถึงบ้าน แกก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก "โชคดีนะที่ชิ่งหนีมาทัน!"

ป้าสามยกนิ้วโป้งให้ "คุณนี่ฉลาดจริง ๆ! ไม่งั้นบ้านเราก็ต้องควักเนื้อจ่ายค่าหมอให้คุณย่าทวดอีกแน่ ๆ!"

เหยียนปู้กุ้ยแค่นเสียง ไม่มีความยินดีบนใบหน้าเลยสักนิด แกนึกถึงคำเตือนของเหออวี่จู้ขึ้นมาได้ ค่ารักษาพยาบาลของยายเฒ่าหูหนวกนี่แหละ คือปัญหาใหญ่! แกถลำลึกมาขนาดนี้แล้ว ถอนตัวยากซะแล้วสิ!

ที่ลานหลัง อี้จงไห่พยายามจะโยนภาระให้หลิวกวงเทียนกับหลิวกวงฝูพาไปส่งโรงพยาบาล แต่ทั้งสองคนไม่ยอม

"ลุงใหญ่! พวกเราไม่มีเงินติดตัวเลยสักแดงเดียวนะ ลุงจะไปด้วยกันไหมล่ะ ไม่งั้นใครจะจ่ายค่าหมอให้คุณย่าทวดล่ะ"

อี้จงไห่แค่นเสียง "ปกติคุณย่าทวดก็เอ็นดูพวกแกจะตาย พวกแกก็สำรองจ่ายไปก่อนไม่ได้หรือไงวะ! เดี๋ยวฉันไปทวงจากซาจู้มาคืนให้!"

หลิวกวงฝูแอบด่าในใจ 'พี่จู้จื่อจะยอมจ่ายให้แกก็บ้าแล้ว!' "ลุงใหญ่! ผมตกงานอยู่นะ จะไปเอาเงินมาจากไหนล่ะ! ถ้าลุงไม่ยอมควักเงินจ่าย เราก็ไม่ต้องไปโรงพยาบาลหรอกครับ ไปก็เสียเวลาเปล่า!"

พอได้ยินเรื่อง 'จ่ายเงิน' หลิวไห่จงก็หูผึ่ง มิน่าล่ะ ตาเฒ่าเหยียนถึงได้เผ่นแนบเร็วขนาดนั้น! คราวนี้แกขอยืนอยู่ฝั่งเดียวกับลูกชายก็แล้วกัน! แกยืนเงียบ ไม่ปริปากพูดสักคำ ปล่อยให้ลูกชายต่อรองกับอี้จงไห่ไป

(จบบท)