ตอนที่ 79 ความแปรเปลี่ยนในงานเลี้ยงชมไข่มุก

ตอนที่ 79 ความแปรเปลี่ยนในงานเลี้ยงชมไข่มุก

เรือนชานในบริเวณใกล้เคียงกับที่ว่าการอำเภอ

ในเวลานี้เต็มไปด้วยรถม้าสายต่างๆ ตระกูลที่มีหน้ามีตาในเมืองจิ้นหนานต่างก็ได้รับเทียบเชิญ

“ท่านเขยสบายดีนะ ท่านเดินทางมาผู้เดียวเช่นกันหรือ”

นายท่านสวีเพิ่งจะลงจากรถม้าก็มองเห็นนายท่านเสิ่นที่เดินโอนเอนเข้ามา

“ท่านก็เดินทางมาผู้เดียวหรือ”

หลังจากกล่าวจบคนทั้งสองก็สบสายตากันแล้วยิ้มออกมา

ผู้จัดงานในครั้งนี้ย่อมเป็นพระโอรสองค์โต(ลูกชายคนโตที่เกิดจากภรรยาหลวง)ของฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันและฮองเฮา องค์ชายห้า

ยามได้ยินคำว่า “เทศกาลชมไข่มุก” แล้วนึกถึงเรือนค้าขายที่เข้าสู่ท่าเรือเมื่อช่วงเช้าตรู่ก็ย่อมเข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งว่าสิ่งนี้มุ่งตรงมาที่เครื่องบรรณาการ

และเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับกิจการภายในเช่นนี้เดิมทีก็เป็นเรื่องราวภายในครอบครัวของฮ่องเต้ ไม่ว่าองค์ชายห้าจะจัดขึ้นเพื่อโอ้อวด หรือมีความลับประการอื่นแฝงอยู่ การไปยุ่งเกี่ยวด้วยย่อมเป็นเรื่องที่ยุ่งยาก

ประกอบกับ เรื่องราวภายในครอบครัวของฮ่องเต้ก็มีมากมาย ทั้งองค์ชายใหญ่ที่เป็นโอรสของอดีตฮองเฮา ทั้งองค์ชายรองที่เป็นโอรสของพระสนมกุ้ยเฟีย รวมถึงองค์ชายห้าที่เป็นโอรสของฮองเฮาพระองค์ปัจจุบัน การต่อสู้และดึงรั้งระหว่างกันย่อมมีอยู่ไม่น้อย

คนทั้งสองต่างก็เป็นฝ่ายสนับสนุนฮ่องเต้ มีความจงรักภักดีต่อฮ่องเต้ ทั้งยังตัดสินใจพร้อมกันว่า จะอยู่ห่างๆ ไว้ ควรทำสิ่งใดกินสิ่งใดดื่มสิ่งใด หากสามารถเดินทางจากไปได้ก็ให้รีบจากไปโดยเร็ว

ยามเซี่ยอีหลัวก้าวเดินออกมา ทุกคนต่างก็ลอบส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตกใจเงียบๆ

เห็นเพียงนางรวบเส้นผมด้วยมงกุฎหยก ชุดคลุมมังกรเปิดออกครึ่งหนึ่ง ในมือยังคงถือครองหุ่นตัวเล็กๆ ตัวหนึ่ง แม้ว่าอายุยังเยาว์ ทว่ารอบกายกลับแฝงไว้ด้วยความทรนงและสง่างาม

นายท่านสวีกล่าวทอดถอนใจต่อเสิ่นเทียนสิงว่า

“ได้ยินมาว่าองค์ชายห้ามีรูปร่างหน้าตางดงาม มองดูสง่าราศีนี้ เมื่อเทียบกับคำเล่าลือแล้วยังคงมีความเหนือกว่าอยู่หลายส่วน”

เสิ่นเทียนสิงเป็นแม่ทัพผู้หนึ่ง เพียงแต่ชำเลืองมองคราหนึ่ง แล้วบ่นพึมพำว่า

“อืม เป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง มีความงดงามอยู่บ้าง ทว่าเมื่อเทียบกับภรรยาของข้าแล้วยังคงมีความย่ำแย่อยู่บ้าง”

นายท่านสวีกลอกตาคราหนึ่ง เขารับทราบความว่าพี่ภรรยาผู้นี้และภรรยามีความผูกพันกันเป็นอย่างยิ่ง ทว่าคำกล่าวนี้ก็มีความไม่น่าฟังอยู่บ้าง

องค์ชายผู้นี้เป็นบุรุษ จะมีสิ่งใดไปเปรียบเทียบกับภรรยาของเจ้าได้

“มิต้องกล่าวแล้ว รับประทานสิ่งของเถอะ ท่านอาจารย์ใหญ่แห่งหอเซียงลู่ลู่ล้วนถูกเพรียกหามาเรียบร้อยแล้ว”

ในขณะที่คนทั้งสองกำลังรับประทานกันอย่างได้แรง พลันได้ยินเสียงพูดคุยและหัวเราะขององค์ชายห้าดังขึ้นอย่างกะทันหัน

“ทุกท่าน!”

สายตาของทุกคนล้วนถูกดึงดูดไป

เห็นเพียงนิ้วมืออันขาวนวลดั่งต้นกระเทียมขององค์ชายห้า กำลังหยิบไข่มุกอันกลมมนและมีประกายแวววาวขึ้นมา

“ในเมื่อเป็นงานเลี้ยงชมไข่มุก การเรียนเชิญทุกท่านให้เดินทางมาในครั้งนี้ ย่อมเป็นการชมไข่มุก ไหนเลยจะไม่รับชมไข่มุกได้เล่า”

เซี่ยอีหลัวหลังจากกล่าวจบ ก็ยกมือขึ้น ไข่มุกบูรพาสองสามเม็ดที่หยอกเย้าอยู่ในมือก็ตกลงสู่จอกหยกเขียวอย่างแผ่วเบา ประคองลงมาเพื่อให้ทุกคนได้ร่วมรับชม

ทุกคนต่างพากันกล่าวทอดถอนใจออกมา

“กลมมนมีประกายแวววาว ราวกับความสว่างของดวงจันทร์ ดั่งเช่นความเจิดจรัสของดวงดารา ไข่มุกบูรพานี้สมแล้วที่เป็นเครื่องบรรณาการ”

“ไข่มุกเล่มนี้แสงสีจับตา เจิดจรัสยิ่งนัก มีเพียงผู้มีอำนาจวาสนาในเมืองหลวงเท่านั้นจึงจะสามารถครอบครองได้”

......

ไข่มุกนี้ถูกบ่าวไพร่ประคองไว้ เดินวนรอบหนึ่งในท่ามกลางผู้คน

นายท่านสวีชำเลืองมองคราหนึ่ง ทว่าภายในใจกลับคิดอ่านว่าแม้จะมีความใหญ่โตและกลมมน ทว่ามีความสมบูรณ์แบบเกินไป ยังคงเป็นไข่มุกสีชมพูที่ตนเองมอบให้แก่ภรรยาและบุตรสาวที่งดงามกว่า

หลี่กงกงที่อยู่ด้านล่างยังคงดื่มสุราอยู่ เพียงแต่มุมปากขยับเขยื้อน ภายในใจคิดอ่านว่าองค์ชายผู้นี้แยกแยะความดีความย่ำแย่ไม่ออกจริงๆ

ในหมู่ราษฎรได้มีกรรมวิธีประการหนึ่ง นำผงหอยแมลงภู่แห่งเหลียวตงมาพอกไว้บนไข่มุกระดับล่าง มองดูแล้วมีความเงาวาวราวกับของจริง หากไม่ใช่คนเก็บไข่มุกที่มีความเชี่ยวชาญริมทะเล ใครเล่าจะสามารถแยกแยะได้

ไข่มุกที่ดีอย่างแท้จริง ล้วนอยู่ในมือของบิดาบุญธรรมของตนเองทั้งสิ้น ทว่าตัวเขาเองก็ได้รับผลประโยชน์มากมายเช่นกัน

ในเวลานี้ระลอกเสียงที่แยกแยะบุรุษสตรีไม่ออกของเซี่ยอีหลัวดังขึ้นต่อไป

“ไข่มุกในใต้หล้า ย่อมต้องมีไข่มุกบูรพาที่มีความล้ำค่าและงดงามที่สุด โจวมู่หวังพบปะซีหวังหมู่ที่สระหยก ได้รับหยกเรืองแสง ฮั่นอู่ตี้สร้างหอคอยรับน้ำค้าง รวบรวมน้ำค้างแห่งเขาเซียน ทว่าแสงไข่มุกที่เปิ่นหวางได้พบเห็นในวันนี้ กลับมีความบางเบากว่าน้ำค้างแข็งบนหลังคาตำหนักไท่เหอในฤดูใบไม้ร่วงถึงสามส่วน”

สิ้นคำกล่าวนี้ ด้านล่างพลันตกอยู่ในความเงียบงันในทันที

หลี่กงกงผู้นั้นแววตาก็หดแคบลง บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มประจบสอพลอขึ้นมาในทันที

“องค์ชายกล่าวล้อเล่นแล้ว คาดว่าเป็นเพราะเหตุปัจจัยเรื่องสภาพอากาศในวันนี้ แสงแดดมีความใหญ่โตเกินไป จึงบดบังแสงของไข่มุกบูรพานี้ไปเท่านั้น ข้าน้อยจึงกล่าวว่าต้องใช้กล่องสีดำผืนนั้น...”

เซี่ยอีหลัวยิ้มแย้มพลางชำเลืองมองหลี่กงกง ภายนอกดูมีความสงบเสงี่ยม ทว่าในความเป็นจริงภายในใจยังคงมีความตื่นตระหนกอยู่บ้าง คิดอ่านอยู่ในใจว่า

“เย่หมิงเอยเย่หมิง กรรมวิธีนี้ของเจ้าต้องมีประสิทธิภาพเด็ดขาดนะ”

ทว่านางก็จัดเตรียมแผนการรองรับไว้สองทาง ต่อให้กรรมวิธีของเย่หมิงไม่มีประสิทธิภาพ ถึงเวลานั้นก็สามารถกล่าววาจาว่าเป็นเพียงการเพิ่มพูนบรรยากาศให้แก่งานเลี้ยงเท่านั้น ต่อให้ต้องสูญเสียหน้าตา ผู้ที่สูญเสียก็เป็นหน้าตาขององค์ชายห้าผู้เป็นพระอนุชาของนาง

ในเวลานี้เห็นเพียงผู้ติดตามคนหนึ่งยกเตาถ่านเข้ามาจากด้านข้าง ภายในมีถ่านไฟลุกโชน แสงไฟสะท้อนเข้าสู่ดวงตาอันกระจ่างใสของเด็กหนุ่ม เป็นสีแดงเพลิงผืนหนึ่ง

“ทุกท่านรับทราบความหรือไม่ ยามชาวเงือกแห่งทะเลตะวันออกร้องไห้เป็นไข่มุกหากผสมน้ำตาปลอม สิ่งที่กลัวที่สุดย่อมเป็นไฟลุกโชนพิสูจน์ความจริงใจ!”

เซี่ยอีหลัวมือข้างหนึ่งประคองตุ๊กตานาจา มืออีกข้างหนึ่งหยิบครีมเหล็กในถาดขึ้นมา คีบไข่มุกบูรพาอันกลมมนและกระจ่างใสในจอกหยกเขียวผืนนั้น วางลงไปบนเตาถ่านไฟผืนนั้นโดยตรง

หลี่กงกงผู้นั้น รวมถึง บรรดาพ่อค้าเรือนขนส่งต่างพากันส่งเสียงร้องอุทานด้วยความเร่งรีบ

“องค์ชายกระทำไม่ได้เด็ดขาด!”

เซี่ยอีหลัวราวกับได้รับความตกใจ มือคลายออก ไข่มุกบูรพาอันมีราคาค่างวดนับพันล้านก็ตกลงสู่เตาถ่านไฟ

นางเอามือตบหน้าอกกล่าววาจาอย่างไม่รีบร้อนว่า

“ไอ้หยา พวกท่านกล่าววาจาเสียงดังถึงเพียงนี้ทำไม ทำให้เปิ่นหวางได้รับความตกใจแล้ว”

หลี่กงกงรีบร้อนพุ่งทะยานขึ้นมาข้างหน้า ยื่นมือออกไปคิดอยากจะช้อนไข่มุกบูรพานั้นขึ้นมา ทว่าก็ถูกความร้อนจนต้องกระโดดโลดเต้น ไม่สามารถหยิบออกมาได้เลย

“องค์ชาย นี่คือนี่คือเครื่องบรรณาการ ท่าน ท่าน...”

ตัวเขาเองหยิบออกมาไม่ได้ จึงเตะลงไปบนตัวของผู้ติดตามที่อยู่ด้านข้างคราหนึ่ง

“สิ่งของที่ไร้ประโยชน์ รีบช้อนออกมาเร็ว ไข่มุกบูรพานี้มีความเสียหายอันใด ชดใช้เก้าชั่วโคตรของเจ้าก็ไม่เพียงพอชดใช้”

ผู้ติดตามที่อยู่ด้านข้างใบหน้าซีดขาว มือเปล่าตระเตรียมจะก้าวขึ้นมาเพื่อช้อนออก

ทว่าเซี่ยอีหลัวกลับใช้ครีมเหล็กในมือเขี่ยไข่มุกที่ตกลงไปคราหนึ่ง กล่าววาจาอย่างไม่รีบร้อนว่า

“หลี่กงกงรีบร้อนถึงเพียงนี้ทำไมหรือ”

ครีมของนางเข้าขัดขวาง ย่อมไม่มีผู้ติดตามคนใดกล้าเข้ามาช้อนไข่มุกบูรพานี้

ทุกคนเมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ภายในใจต่างก็ดิ่งวูบ

นายท่านสวีและนายท่านเสิ่นสบสายตากันคราหนึ่ง

องค์ชายห้าผู้นี้ดูท่าทางแล้วกำลังจะก่อเรื่องราว!

ภายในดวงตาของคนทั้งสองมีความตื่นเต้นในการเฝ้าดูเรื่องราวไร้สาระ ทั้งยังมีความกังวลว่าจะถูกเกี่ยวดอง ทว่าตัวเขาทั้งสองคนอยู่ห่างไกล คาดว่าคงไม่เกี่ยวดองมาถึงแน่นอน

ความตื่นเต้นยิ่งมีความหนาแน่นขึ้นแล้ว

พวกเขาเพียงได้ยินองค์ชายห้าผู้นั้นกล่าววาจาเสียงดังว่า

“ได้ยินมาว่านิยายนาจานี้เกิดจากภายในเมืองจิ้นหนาน เปิ่นหวางก็มีความนิยมชมชอบในการรับชมเป็นอย่างยิ่ง ภายในนิยายกล่าวไว้ว่า นาจามารเด็กมีดวงตาไฟตาสวรรค์คู่นั้นย่อมสามารถแยกแยะความจริงความเท็จได้เอง

ไม่สู่วิญญูชนทุกท่านและเปิ่นหวางร่วมกัน ณ สถานที่แห่งนี้ ภายใต้ดวงตาไฟตาสวรรค์ของนาจา มาร่วมกันรับชมไข่มุกบูรพาที่เป็นเครื่องบรรณาการนี้ ว่าเป็นความจริงหรือความเท็จ!”

เพิ่งจะกล่าวถึงประโยคสุดท้าย ทุกคนก็ได้รับยินเสียงเปรี๊ยะปร๊ะปังปังดังออกมาจากภายในเตาไฟผืนนั้น

นายท่านสวีและคนอื่นๆ ที่นั่งอยู่ทางด้านหลังอดไม่ได้ที่จะต้องยืนหยัดกายขึ้นมา

หลี่กงกงผู้นั้นไม่รับทราบว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวหรือความโกรธเคือง ร่างกายสั่นเทา ดวงตาชำเลืองมองนายอำเภอไช่ที่อยู่ไม่ไกลนัก

ต่อจากนั้นเขาก็ส่งสายตาเป็นสัญญาณให้แก่กงกงที่อยู่ด้านข้าง เพิ่งจะคิดอยากจะมีการเคลื่อนไหวอันใด เซียวเหยียนที่อยู่ด้านข้างก็เข้าขัดขวางในทันที เอามือกุมไว้ที่เอว เผยให้เห็นด้ามจับของกระบี่อ่อน

“หลี่กงกงยังคงรับชมอย่างสงบเสงี่ยมเถอะ”

เซี่ยอีหลัวใช้ครีมหนีบไข่มุกบูรพาในเตาไฟผืนนั้นขึ้นมา ยกขึ้นเพื่อให้ผู้คนบนสนามสามารถมองเห็นได้ ในปากส่งเสียงกล่าวคำว่าเสียดายออกมา

“ไอ้หยา เกิดการระเบิดแตกออกเสียแล้ว!”

ทุกคนต่างก็ส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกใจออกมาตามกันคราหนึ่ง

เห็นเพียงไข่มุกบูรพาที่เดิมทีมีความกลมมนและสมบูรณ์แบบ บนนั้นนึกไม่ถึงว่าจะเต็มไปด้วยรอยร้าว ส่วนที่ลอกหลุดออกเผยให้เห็นตัวมุกอันอัปลักษณ์ที่อยู่ภายใน

หลี่กงกงผู้นั้นรวมถึงกงกงและพ่อค้าที่เกี่ยวข้องต่างก็ส่งเสียงร้องอุทานออกมา ร่างกายถึงกับทรุดฮวบลงบนพื้นดิน

“เป็นไปไม่ได้ ไหนเลยจะมีความง่ายดายถึงเพียงนี้.....”

เซี่ยอีหลัวยามมองเห็นไข่มุกบูรพาเกิดการระเบิดแตกออกภายในใจก็เกิดความมั่นคงขึ้นมาในทันที กรรมวิธีของเย่หมิงมีประสิทธิภาพจริงแท้แน่นอน!

นางยืนหยัดกายขึ้น นำไข่มุกบูรพาในถาดทุ่มเทใส่ลงบนตัวของพวกหลี่กงกงอย่างแรง

“ผู้ดูแลหลี่ นี่คือเครื่องบรรณาการที่เจ้าตระเตรียมไว้เพื่อนำไปทูลเกล้าถวายแด่ไทเฮาหนีอัง ไข่มุกบูรพาที่ดีที่สุดของทั่วทั้งต้าหยงใช่หรือไม่?”

……..