บทที่ 140 - สยบตัวตนระดับสูงสุดในชั่วพริบตา

บทที่ 140 - สยบตัวตนระดับสูงสุดในชั่วพริบตา

★★★★★

เมื่อคำว่า "หยุด" หลุดออกจากปาก สรรพวิชาพลันเงียบงัน

ร่างของจิตเทวะอาฆาตของมหาจักรพรรดิไท่หัวที่เตรียมจะฉีกกระชากห้วงมิติเมื่อครู่นี้ กลับหยุดชะงักค้างอยู่กลางอากาศแบบดื้อๆ

อานุภาพแห่งจักรพรรดิที่เพิ่งพุ่งทะยานถึงขีดสุดจากการรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้าย บัดนี้กลับถูกแช่แข็งอยู่รอบตัวราวกับน้ำตกที่กลายเป็นน้ำแข็ง ไม่สามารถไหลเวียนได้อีกต่อไปแม้แต่น้อย

ความหวาดหวั่นในดวงตาสีเลือดคู่นั้นยังไม่ทันจางหายไป ก็ถูกความสิ้นหวังอย่างหาที่สุดไม่ได้เข้ามาแทนที่

จิตเทวะอาฆาตอยากจะขยับตัว แต่แม้กระทั่งความคิดก็ยังเหมือนตกลงไปในปลักโคลนที่เหนียวหนืด เชื่องช้าจนน่าขนลุก

ความน่าเกรงขามของอาวุธระดับเซียนไม่ใช่สิ่งที่ตัวเขาในตอนนี้จะต่อกรได้เลย

แถม

ระฆังไร้จุดจบก็มีอำนาจในการหยุดห้วงมิติเวลา ทวนกระแสธาราแห่งกาลเวลา เพียงคลื่นระฆังสั่นสะเทือนก็สามารถสะกดข่มโลกทั้งใบได้อยู่แล้ว

ต่อให้คนตรงหน้าจะเป็นจิตเทวะอาฆาต ต่อให้เขารีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายมาแล้วก็ตามที

ทว่าในพื้นที่ที่ถูกระฆังไร้จุดจบครอบคลุมอยู่นี้ หลี่เต้าชิงคือผู้ปกครองเพียงหนึ่งเดียว!

"หนีงั้นเรอะ?"

เขาก้าวเข้าไปหาร่างที่แข็งทื่อของจิตเทวะอาฆาตทีละก้าว เสียงฝีเท้าดังก้องชัดเจนในดินแดนบรรพชนที่เงียบสงัด ทุกย่างก้าวราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของจิตเทวะอาฆาต

"ในเมื่อเลือกที่จะรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายแล้ว งั้นก็ทิ้งพลังนั้นไว้ที่นี่ให้หมดเลยแล้วกัน"

หลี่เต้าชิงยกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะเบาๆ ลงบนระฆังไร้จุดจบที่ลอยอยู่กลางอากาศ

"วื้ง!!"

ระฆังโบราณสั่นไหวเบาๆ ส่งเสียงกังวานใส

เสียงนี้ราวกับเจาะทะลุผ่านกาลเวลาอันยาวนาน ระเบิดดังสนั่นอยู่ลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของจิตเทวะอาฆาตโดยตรง

แกรก!

เสียงแตกหักเบาๆ ดังขึ้น

บนร่างกายของจิตเทวะอาฆาตที่ถูกสร้างขึ้นใหม่จากศพจักรพรรดิและได้รับการเสริมพลังจากการรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายนั้น พลันเกิดรอยร้าวขึ้นเต็มไปหมดในชั่วพริบตา

ไม่มีเลือดไหลออกมาจากรอยร้าวพวกนั้น มีเพียงไอความตายสีเทาหม่นทะลักออกมา มันคือความเสื่อมโทรมที่หลงเหลืออยู่จากการแผดเผาพลังต้นกำเนิดของเขา

"ไม่......เป็นไปไม่ได้......"

ในที่สุดจิตเทวะอาฆาตก็รวบรวมกำลังพูดออกมาได้นิดหน่อย น้ำเสียงแหบพร่าและแตกซ่าน แฝงไปด้วยความสั่นเทาอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ตาเฒ่าอย่างข้า......คือมหาจักรพรรดิ......ถึงจะเป็นแค่จิตเทวะอาฆาต ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะต่อกรได้......เจ้า......เจ้าทำแบบนี้ได้ยังไง......"

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ต่อให้เป็นตัวตนระดับสูงสุดจากดินแดนต้องห้ามมาเอง การจะสังหารเขาที่รีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายแล้วก็ไม่ใช่เรื่องง่ายแน่ๆ ต้องเกิดการต่อสู้ที่สั่นสะเทือนฟ้าดินอย่างแน่นอน

แต่ว่าที่จักรพรรดิตรงหน้านี้ แค่เอาอาวุธออกมาชิ้นเดียว ยังไม่ได้ลงมือโจมตีจริงๆ จังๆ ด้วยซ้ำ แค่หยุดมิติเวลาเอาไว้ ก็ทำให้ "จอมปลอมระดับมหาจักรพรรดิ" อย่างเขากลายเป็นลูกแกะรอโดนเชือดไปแล้วเหรอ?

นี่มันผิดหลักการชัดๆ!

มันขัดต่อกฎเหล็กของการฝึกตนอย่างสิ้นเชิง!

"ไม่ใช่สิ่งที่ข้าจะต่อกรได้งั้นเรอะ?"

หลี่เต้าชิงเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา ก้มมองตัวตนที่เคยใช้พลังกดดันไปทั่วหล้าด้วยสายตาเย็นชา มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน

"วินาทีที่เจ้าเลือกจะรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้าย เจ้าก็ไม่ใช่ตัวตนที่สูงส่งอีกต่อไปแล้ว"

"เจ้าในตอนนี้ ก็เป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่อยากจะชนะทางลัด ข้างนอกสุกใสข้างในกลวงโบ๋เท่านั้นแหละ"

เมื่อพูดจบ หลี่เต้าชิงก็ดีดนิ้ว

ระฆังไร้จุดจบขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นระฆังยักษ์ที่บดบังท้องฟ้า ครอบคลุมดินแดนบรรพชนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเสวียนเอาไว้ทั้งหมด

ลวดลายโบราณบนตัวระฆังราวกับมีชีวิต มันกลายเป็นโซ่สีทองหลายเส้น ทิ่มแทงเข้าไปในร่างของจิตเทวะอาฆาตอย่างรุนแรง

"อ๊าก!!!"

จิตเทวะอาฆาตส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างแสนสาหัส

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความไม่ยินยอม ราวกับว่าจิตวิญญาณกำลังถูกเฉือนออกเป็นชิ้นๆ

เลือดจักรพรรดิในตัวเขาเดือดพล่าน กระดูกจักรพรรดิแตกหัก พลังขั้นสูงสุดที่เพิ่งรวบรวมมาได้จากการรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้าย กำลังถูกระฆังไร้จุดจบดูดกลืนและบดขยี้อย่างบ้าคลั่งในเวลานี้

ต่อหน้าอาวุธระดับเซียน สรรพสัตว์ล้วนเท่าเทียมกัน

อย่าว่าแต่จิตเทวะอาฆาตที่อาศัยการเผาผลาญพลังต้นกำเนิดเพื่อดึงพลังรบให้สูงขึ้นเลย ต่อให้เป็นตัวตนระดับสูงสุดตัวจริงเสียงจริง พอต้องมาเจอกับสุดยอดของวิเศษจากดินแดนเซียนชิ้นนี้ ก็ยังต้องถอยหนีไปให้ไกล!

เพียงแค่ไม่กี่อึดใจ

ร่างของจิตเทวะอาฆาตที่เคยอัดแน่นไปด้วยพลังก็เริ่มเหี่ยวแห้งลงอย่างรวดเร็ว

ดวงตาสีเลือดหม่นแสงลง ชุดคลุมจักรพรรดิกลายเป็นเถ้าถ่าน เส้นผมขาดวิ่นเป็นท่อนๆ

"ไว้......ไว้ชีวิตข้าด้วย......"

ในท้ายที่สุด จิตเทวะอาฆาตของมหาจักรพรรดิไท่หัวที่เคยทำให้สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนหวาดผวา ก็กลับร้องขอชีวิตอย่างน่าสมเพช

"ข้ายอมมอบมรดกทั้งหมดของมหาจักรพรรดิไท่หัวให้......ข้ายอมสวามิภักดิ์ต่อเจ้า......ได้โปรด......ไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ......"

หลี่เต้าชิงสีหน้าเรียบเฉย แววตาไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

ตู้ม!

ระฆังไร้จุดจบหุบเข้าหากันอย่างแรง ตัวระฆังขนาดมหึมาราวกับภูเขาเทวะ ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง

ไม่มีระเบิดตูมตามสะเทือนฟ้าดิน ไม่มีภาพเลือดเนื้อสาดกระเซ็น

ภายใต้แสงสีทองที่สาดส่องลงมานั้น จิตเทวะอาฆาตของมหาจักรพรรดิไท่หัว รวมถึงเจตนารมณ์ที่ไม่ยอมจำนนเฮือกสุดท้ายของเขา ถูกบดขยี้จนกลายเป็นความว่างเปล่าบริสุทธิ์ในพริบตา

พร้อมกับการล้มลงของศพจักรพรรดิ แก่นแท้บริสุทธิ์กลุ่มหนึ่งก็ลอยออกมาจากศพมหาจักรพรรดิไท่หัว

นั่นคือจิตเทวะอาฆาตที่ถูกระฆังไร้จุดจบทำลายเจตจำนงไปแล้ว

และแก่นแท้นี้ บริสุทธิ์ผุดผ่องจนเหลือเชื่อในตอนนี้ หากหลี่เต้าชิงกลืนกินมันเข้าไป ย่อมสามารถชดเชยส่วนที่บกพร่องของตัวเองได้ไม่ต่างจากพวกตัวตนระดับสูงสุดในดินแดนต้องห้าม

แต่หลี่เต้าชิงไม่ได้ทำแบบนั้น

หนึ่งคือเขายังหนุ่มยังแน่น พลังเต็มเปี่ยม สองคือเขาไม่จำเป็นต้องใช้ของพรรค์นี้

แต่แก่นแท้ของจิตเทวะอาฆาตก็ใช่ว่าจะไร้ประโยชน์สำหรับหลี่เต้าชิงเสียทีเดียว

เมื่อไม่นานมานี้เยี่ยหนานหนานส่งข้อความกลับมา

แม้ตอนนี้ระดับพลังของเธอจะก้าวหน้าไปไกลในแต่ละวัน แต่การฝึกฝนวิชาของเธอกลับเจอปัญหาคอขวด

อย่างน้อยอู๋สือ จีเหยียนเอ๋อร์ ว่านชิง และคนอื่นๆ ก็ไม่ได้เจอปัญหาแบบนี้

ในฐานะอาจารย์ หลี่เต้าชิงพอจะเดาออกว่าทำไมวิชาของเยี่ยหนานหนานถึงเจอปัญหาคอขวดแบบนี้

นั่นมันวิชาสุดยอดแห่งการกลืนกินเลยนะ!

หัวใจสำคัญของวิชาสุดยอดแห่งการกลืนกินก็คือคำว่า "กลืน"

หากอยากจะพัฒนาขึ้นไปอีก ย่อมต้องเดินไปตามเส้นทางแห่งการกลืนกินสรรพสัตว์ ซึ่งสวนทางกับผู้ฝึกตนทั่วไป

พูดง่ายๆ ก็คือ เส้นทางนี้มันแทบไม่ต่างอะไรกับสำนักกลืนวิญญาณเลย

ถึงจะไม่ได้กินแก่นโลหิตของสิ่งมีชีวิตนับล้านๆ เป็นอาหาร แต่ก็ต้องกลืนกินกายาเทวะหรือกายาราชันต่างๆ เพื่อนำมาเติมเต็มตัวเอง

ข้อดีคือเมื่อฝึกจนถึงขั้นสุดท้าย อาจจะกลายเป็นกายาโกลาหล สามารถต่อกรกับเซียนและสร้างชื่อเสียงอันยิ่งใหญ่ได้

แต่ทุกอย่างมีทั้งข้อดีและข้อเสีย ในระหว่างนั้น ตัวเธอเองก็จะกลายเป็นตัวประหลาดที่ไม่ใช่ทั้งคนและผี ถือเป็นวิถีมารเต็มขั้น

ตอนนี้เยี่ยหนานหนานยังไม่เคยเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง การจะให้เด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างเธอหันไปเดินบนเส้นทางที่สวนกระแสกับสรรพสัตว์ก็ดูจะไม่เหมาะสมนัก

นี่จึงเป็นสาเหตุที่ทำให้การฝึกวิชาสุดยอดแห่งการกลืนกินต้องหยุดชะงัก

ก่อนหน้านี้หลี่เต้าชิงยังคิดหาทางออกไม่ได้

แต่ตอนนี้

ด้วยแก่นแท้ของจิตเทวะอาฆาตที่ถูกสกัดออกมา พลังมหาศาลขนาดนี้อยู่ตรงหน้า

และที่สำคัญที่สุดคือ สิ่งนี้กำเนิดมาจากศพของมหาจักรพรรดิ

เมื่อเทียบกันเรื่องความสามารถและความหายากแล้ว มันไม่แพ้สุดยอดของวิเศษชิ้นไหนในโลกยุคปัจจุบันเลย

จุดสำคัญคือมันถูกระฆังไร้จุดจบชำระล้างจนบริสุทธิ์หมดจดแล้ว

ถ้าให้เยี่ยหนานหนานกลืนกินพลังส่วนนี้เข้าไป

ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอเดินต่อไปบนเส้นทางวิชาสุดยอดแห่งการกลืนกินได้อีกยาวไกล

เมื่อคิดได้เช่นนี้

หลี่เต้าชิงก็ไม่เกรงใจ เก็บแก่นแท้จิตเทวะอาฆาตที่บริสุทธิ์นี้ลงกระเป๋าไปอย่างสบายใจ!

...........

ขณะเดียวกัน

ดินแดนดาวเหนือ ดินแดนต้องห้ามต่างๆ

ลึกลงไปในเหมืองโบราณไท่ชู

ร่างหลายร่างมารวมตัวกัน เฝ้ารอคอยบทสรุปสุดท้าย

ในมุมมองของพวกเขา

ฝ่ายหนึ่งคือว่าที่จักรพรรดิเผ่ามนุษย์ อีกฝ่ายคือจิตเทวะอาฆาตที่อยู่บนศพจักรพรรดิ

หลังจากเปิดโหมดรีดเร้นพลังเฮือกสุดท้ายแล้ว การต่อสู้ครั้งใหญ่ของทั้งสองฝ่ายจะต้องสั่นสะเทือนไปทั้งจักรวาลอย่างแน่นอน

รอให้พวกเขาสู้กันจนบาดเจ็บหนักทั้งคู่ ก็จะถึงเวลาที่พวกตนจะลงมือเพื่อฉวยโอกาสเป็นตาอยู่!

[จบแล้ว]