บทที่ 36 - ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตแบบปลูกผักทำฟาร์ม

บทที่ 36 - ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตแบบปลูกผักทำฟาร์ม

★★★★★

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา แม้ว่าในแต่ละวันเขาจะยังคงนอนจิบชาอาบแดดอยู่บนเก้าอี้โยก ดูเหมือนใช้ชีวิตอย่างเกียจคร้าน แต่แท้จริงแล้วเขาไม่เคยหยุดทำความเข้าใจและฝึกฝนวิชาลับมดเขาสวรรค์เลย

ยังไงซะนั่นก็เป็นถึงวิชาระดับเซียน จะไม่ให้หลี่เต้าชิงหวั่นไหวได้อย่างไร?

เพียงแต่ว่า

ความลึกซึ้งของสุดยอดวิชาระดับเซียนนี้ เหนือชั้นกว่าเคล็ดวิชาใดๆ บนโลกมนุษย์อย่างเทียบไม่ติด

แม้แต่ระดับพลังว่าที่จักรพรรดิขั้นเก้าของเขา ก็ยังทำได้เพียงแค่คลำหาและทำความเข้าใจไปทีละนิด

ในช่วงแรกนั้นนับว่าราบรื่นไร้อุปสรรค

ท้ายที่สุดแล้วรากฐานของเขาก็วางไว้แน่นหนา ระดับพลังว่าที่จักรพรรดิขั้นเก้าเพียงพอที่จะรองรับความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับวิชาระดับเซียนได้

แต่พอถึงช่วงหลัง เขากลับสัมผัสได้ถึงแรงต้านทานที่มองไม่เห็นอย่างชัดเจน

วิชาลับนี้ราวกับขาดหายอะไรบางอย่างไป ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถฝึกฝนจนถึงขั้นสมบูรณ์แบบได้

หลี่เต้าชิงขบคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ได้ข้อสรุป

ยังไงซะวิชาระดับเซียนนี้ก็ไม่ได้เป็นของโลกใบนี้

โลกใบนี้ไม่สมบูรณ์ มรรคาแห่งเซียนบกพร่อง ฟ้าดินขาดแคลนสสารแห่งเซียนที่มากพอจะสนับสนุนการฝึกฝนวิชาระดับเซียนให้สมบูรณ์ได้

ต่อให้เขามีเคล็ดวิชาฉบับสมบูรณ์อยู่ในมือ ต่อให้เขามีพลังระดับว่าที่จักรพรรดิ เขาก็ไม่สามารถนำวิชาระดับเซียนไปสู่จุดสูงสุดในโลกใบนี้ได้

ก็เหมือนกับการเล่นเกม ที่อาวุธระดับสูงปรี๊ด แต่เลเวลสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์กลับจำกัดไว้ ทำให้ไม่สามารถดึงอานุภาพทั้งหมดของอาวุธออกมาได้นั่นแหละ

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นเช่นนั้น พลังที่เพิ่มขึ้นจากวิชาลับมดเขาสวรรค์ ก็ยังน่ากลัวจนถึงขีดสุดอยู่ดี

แก่นแท้ของวิชาลับนี้ ก็คือพละกำลัง

พละกำลังขั้นสุดยอด

พลังที่บริสุทธิ์และทรงอานุภาพสูงสุด เป็นพลังที่สามารถสั่นสะเทือนฟ้าดินและบดขยี้ดวงดาวได้

เมื่อก่อน แม้เขาจะอยู่ระดับว่าที่จักรพรรดิขั้นเก้า แต่ส่วนใหญ่แล้วเขาจะอาศัยความเหนือกว่าด้านระดับพลังและกฎเกณฑ์ในการบดขยี้ศัตรู

แต่ตอนนี้ แค่ใช้พลังจากร่างกายเนื้อเพียงอย่างเดียว หมัดที่เหวี่ยงออกไปก็สามารถทำลายดวงดาวที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยล้านลี้ได้แล้ว เพียงแค่กระทืบเท้าเบาๆ ก็สามารถทำให้ฟ้าดินพังทลายได้แปดทิศ

นั่นคือความรุนแรงที่บริสุทธิ์ถึงขีดสุด ไม่ต้องพึ่งพาเหตุผล ไม่ต้องอาศัยกฎเกณฑ์ใดๆ มีแต่ความแข็งแกร่งล้วนๆ!

หนึ่งพละกำลังสยบหมื่นวิถี!!!

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าวิชาลับมดเขาสวรรค์ได้ยกระดับความแข็งแกร่งของหลี่เต้าชิงขึ้นไปอีกขั้น

"สมกับที่เป็นวิชาระดับเซียนจริงๆ"

หลี่เต้าชิงลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลัง สายตาทะลุผ่านตัวตำหนักออกไป มองดูทะเลเมฆที่กำลังพลิ้วไหวอยู่ไกลๆ "ถึงจะยังฝึกฝนได้ไม่สมบูรณ์แบบ แต่ก็ห่างไกลจากสิ่งที่เคล็ดวิชาในโลกนี้จะเทียบติด"

เขาดึงสายตากลับมา

กวาดสัมผัสศักดิ์สิทธิ์เบาๆ ไปทั่วทั้งยอดเขาม่วง พร้อมกับถือโอกาสตรวจสอบระดับพลังของเยี่ยหนานหนานและอู๋สือในปัจจุบันดูสักหน่อย

ไม่นานนัก

ระบบก็แสดงหน้าต่างสถานะขึ้นมาตรงหน้าเขา

[ศิษย์: เยี่ยหนานหนาน] [สถานะ: ศิษย์คนโต] [เพศ: หญิง] [เคล็ดวิชา: วิชาสุดยอดแห่งการกลืนกิน] [ระดับพลังปัจจุบัน: ระดับสี่ขั้วสวรรค์·ขั้นต้น]

......

[ศิษย์: อู๋สือ] [สถานะ: ศิษย์คนที่สอง] [เพศ: ชาย] [เคล็ดวิชา: คัมภีร์กายาศักดิ์สิทธิ์วิถีเต๋า (คัมภีร์อู๋สือ), คัมภีร์พระมารดาประจิม] [ระดับพลังปัจจุบัน: ระดับสี่ขั้วสวรรค์·ขั้นต้น]

......

หลี่เต้าชิงเลิกคิ้วเล็กน้อย แววตาประหลาดใจพาดผ่าน

อู๋สือผู้มีกายาศักดิ์สิทธิ์และครรภ์วิถีเต๋าแต่กำเนิด ตอนที่เพิ่งมาถึงยอดเขาม่วงนั้นเพิ่งจะอยู่แค่ระดับตำหนักวิถีเต๋าเท่านั้น

การที่เขาใช้เวลาเพียงหนึ่งปีก้าวขึ้นสู่ระดับสี่ขั้วสวรรค์ได้ ก็ถือว่าไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่นัก

ด้วยสุดยอดกายาที่หาได้ยากยิ่งในรอบหมื่นปี ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรย่อมเหนือกว่าคนทั่วไปอยู่แล้ว

แถมยังมีคัมภีร์กายาศักดิ์สิทธิ์วิถีเต๋าที่ผสานเข้ากับเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ อีกทั้งยังมีโอสถตำหนักวิถีเต๋ากับชาบรรลุเต๋าคอยเกื้อหนุน ถ้าไม่ทะลวงเข้าสู่ระดับสี่ขั้วสวรรค์สิถึงจะแปลก

แต่คนที่ทำให้หลี่เต้าชิงประหลาดใจจริงๆ คือเยี่ยหนานหนานต่างหาก

กายาปุถุชน ไม่มีกายาพิเศษใดๆ เลย

แค่พึ่งพาวิชาสุดยอดแห่งการกลืนกินและทรัพยากรต่างๆ กลับสามารถก้าวเข้าสู่ระดับสี่ขั้วสวรรค์ได้ภายในเวลาหนึ่งปีเช่นกัน

และหากวัดจากความล้ำลึกของระดับพลังแล้ว เผลอๆ อาจจะเหนือกว่าอู๋สืออยู่เล็กน้อยด้วยซ้ำ

แม้จะอยู่ระดับเดียวกัน แต่พลังวิญญาณในร่างของเยี่ยหนานหนานนั้นควบแน่นกว่า รากฐานมั่นคงกว่า เห็นได้ชัดว่าเธอต้องลงแรงอย่างหนัก

ต่อให้เป็นเพียงกายาปุถุชน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกายาศักดิ์สิทธิ์และครรภ์วิถีเต๋าแต่กำเนิด เธอก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลย

หลี่เต้าชิงลอบพยักหน้าในใจ "แม่หนูคนนี้ ยิ่งมายิ่งน่าประหลาดใจจริงๆ"

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอันคุ้นเคยของระบบก็ดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง ตรวจพบว่าศิษย์คนโต เยี่ยหนานหนาน และศิษย์คนที่สอง อู๋สือ บรรลุการฝึกฝนระดับตำหนักวิถีเต๋าอย่างสมบูรณ์แล้ว"

"ห้าขั้นของตำหนักวิถีเต๋า สอดคล้องกับอวัยวะภายในทั้งห้า ได้แก่ หัวใจ ตับ ม้าม ปอด ไต ทั้งสองคนได้ทะลวงผ่านห้าขั้นย่อยสำเร็จ"

"ของรางวัลสะสมมีดังนี้: กล่องของขวัญขนาดใหญ่ ×2 กล่องของขวัญขนาดเล็ก ×10"

"ต้องการเปิดหรือไม่?"

เหมือนเช่นเคย

เมื่อศิษย์ทะลวงระดับได้ หลี่เต้าชิงก็จะได้รับรางวัลที่สอดคล้องกันไปด้วย

หลี่เต้าชิงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที "เปิดเลย"

"กล่องของขวัญขนาดเล็ก ×10 กำลังเปิด... เปิดเสร็จสิ้น ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ: โอสถสี่ขั้วสวรรค์ ×4000 ต้นอ่อนชาบรรลุเต๋า ×100"

มีแสงสีทองวาบขึ้น ถุงผ้าใบหนึ่งและต้นอ่อนสีเขียวมรกตกำใหญ่ปรากฏขึ้นในมือของหลี่เต้าชิง

ถุงผ้าใบนั้นมีน้ำหนักไม่น้อยและเปล่งประกายแสงนวลตา

ส่วนต้นอ่อนเหล่านั้นสูงเพียงแค่ฝ่ามือ ลำต้นมีสีเขียวมรกต บนใบมีอักขระไหลเวียนอยู่จางๆ และส่งกลิ่นหอมของชาออกมาจางๆ

นี่มันต้นชาบรรลุเต๋าชัดๆ!

[โอสถสี่ขั้วสวรรค์: โอสถที่สกัดมาเพื่อผู้ฝึกตนระดับสี่ขั้วสวรรค์และแปลงมังกรโดยเฉพาะ สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนได้อย่างมหาศาล ฤทธิ์ยาอ่อนโยน ไม่มีผลข้างเคียง หากรับประทานอย่างต่อเนื่องจะช่วยเสริมรากฐานให้มั่นคง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับระดับแปลงมังกรต่อไป]

[ต้นอ่อนชาบรรลุเต๋า: ต้นอ่อนของต้นชาบรรลุเต๋า หากนำไปปลูกในพื้นที่ที่มีพลังวิญญาณอุดมสมบูรณ์ จะเติบโตเป็นต้นชาบรรลุเต๋าเต็มวัย และสามารถเก็บเกี่ยวใบชาบรรลุเต๋าได้หนึ่งครั้งในทุกๆ หนึ่งร้อยปี]

สายตาของหลี่เต้าชิงเปล่งประกายด้วยความยินดี

โอสถสี่ขั้วสวรรค์คือสิ่งที่เยี่ยหนานหนานและอู๋สือต้องการมากที่สุดในตอนนี้ สี่พันเม็ดนี้เพียงพอให้พวกเขาทั้งสองใช้จนไปถึงระดับสี่ขั้วสวรรค์ขั้นสมบูรณ์ได้เลย

ส่วนต้นอ่อนชาบรรลุเต๋านั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ต้นชาบรรลุเต๋าร้อยต้น ถ้ารอดจนโตเต็มวัยทั้งหมดล่ะก็ ผลผลิตที่ได้...

แค่คิด หลี่เต้าชิงก็อดสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้!

แต่นี่ยังไม่ใช่ไฮไลท์ของงานหรอกนะ

"กล่องของขวัญขนาดใหญ่ ×2 กำลังเปิด... เปิดเสร็จสิ้น ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับ: ดินวิญญาณเซียนหนึ่งหมู่ หยาดวารีรังสรรค์สรรพสิ่ง ×1000"

[ดินวิญญาณเซียน: ดินวิญญาณที่เกิดจากเศษซากของดินแดนเซียน อัดแน่นไปด้วยปราณเซียนอันเข้มข้น สามารถเพิ่มความเร็วในการเจริญเติบโตและยกระดับคุณภาพของพืชวิญญาณได้อย่างมหาศาล หากนำสมุนไพรวิญญาณมาปลูกบนดินนี้ สรรพคุณทางยาจะเพิ่มขึ้นสามถึงห้าส่วน และร่นระยะเวลาการเติบโตได้ถึงสิบเท่า]

[หยาดวารีรังสรรค์สรรพสิ่ง: ปุ๋ยเคมีแห่งยุคดึกดำบรรพ์ ใช้รดพืชวิญญาณให้โตไวในพริบตา สมุนไพรวิญญาณอายุร้อยปีสามารถเติบโตเต็มที่ได้ภายในหนึ่งเดือน มีผลกับพืชวิญญาณชั้นยอดเช่น ต้นชาบรรลุเต๋า โอสถเทวะระดับอมตะ และอื่นๆ อีกด้วย]

"ดินเซียน???"

หลี่เต้าชิงมองรางวัลทั้งสองอย่างนี้ด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ใบหน้าจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ

ดินวิญญาณเซียนบวกกับหยาดวารีรังสรรค์สรรพสิ่ง นี่มันคอมโบที่เกิดมาเพื่อการทำฟาร์มชัดๆ

พอดีเลย พื้นที่ว่างหลังเขานั่นก็ถูกปล่อยทิ้งร้างมานาน เขาอยากจะหาอะไรไปปลูกอยู่แล้วติดตรงที่ยังหาดินและปุ๋ยที่เหมาะสมไม่ได้สักที

คราวนี้แหละ ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวเลย

หลี่เต้าชิงก้าวเท้าออกไป เพียงพริบตาเดียวก็มาโผล่ที่หลังเขา

หลังเขาม่วงเป็นพื้นที่ราบกว้างขวาง ด้านหลังติดกับยอดเขาหลัก ด้านอื่นๆ ถูกโอบล้อมด้วยภูเขา แหล่งน้ำอุดมสมบูรณ์ พลังวิญญาณหนาแน่น ถือเป็นสวนพืชวิญญาณตามธรรมชาติอยู่แล้ว

เพียงแต่ยอดเขาม่วงในแต่ละยุคนั้นมีคนน้อยนิด ไม่มีใครคอยดูแล ดินแดนล้ำค่าผืนนี้จึงถูกปล่อยปละละเลยจนหญ้าและต้นไม้ป่าขึ้นรกร้าง

หลี่เต้าชิงโบกมือ ดินวิญญาณเซียนก็พรั่งพรูออกมาจากฝ่ามือ ราวกับทรายสีทองที่ไหลหลาก แผ่กระจายปกคลุมผืนดินว่างเปล่าอย่างสม่ำเสมอ

พื้นที่ขนาดหนึ่งหมู่ ถูกเคลือบด้วยชั้นดินที่เปล่งประกายสีทองอ่อนๆ ในพริบตา

พื้นผิวของดินชนิดนี้แตกต่างจากดินธรรมดาทั่วไปอย่างสิ้นเชิง เม็ดดินละเอียดอ่อน นุ่มละมุนดั่งหยก ซ่อนเร้นปราณเซียนที่แผ่ซ่านออกมาจนชื่นใจ

จากนั้น หลี่เต้าชิงก็หยิบต้นอ่อนชาบรรลุเต๋าทั้งหนึ่งร้อยต้นออกมา แล้วนำไปปลูกลงในดินวิญญาณเซียนทีละต้น

ทันทีที่ลงดิน ต้นอ่อนก็ฟื้นคืนชีพ รากแก้วหยั่งลึกลงไปในดินอย่างรวดเร็ว ใบไม้ก็ค่อยๆ แผ่ขยายออกมารับการหล่อเลี้ยงจากปราณเซียน

"ในที่สุดก็ได้ใช้ชีวิตแบบปลูกผักทำฟาร์มซะที!"

[จบแล้ว]