บทที่ 3 หุ่นทดสอบ

บนมีดหักที่เสียหายย่อยยับ ร่างชายในชุดผ้าป่านหยาบ ซ่อนร่างอยู่ใต้งอบชำรุด ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน

งอบห้อยต่ำ ทำให้มองไม่เห็นใบหน้าของเขา มีเพียงดวงตาลึกล้ำคู่นั้น เปล่งประกายดั่งดวงดาวในราตรี

แต่ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยเส้นเลือด รอบดวงตาดำคล้ำห่อหุ้มแน่น

ทั่วร่างของเขาแผ่กลิ่นอายของความเหน็ดเหนื่อย

ในมือถือมีดหักที่เกือบจะแตกสลาย

"เจียงหวน! วิญญาณอาวุธพันคมระดับ F! ตื่นสำเร็จ"

ในทันใด เสียงกระซิบกระซาบก็ดังขึ้นในฝูงชน

"ทำเสียงดังขนาดนั้น นึกว่าจะปลุกวิญญาณอาวุธระดับ C ขึ้นไปซะอีก..."

"อย่าพูดแบบนั้นสิ อย่างน้อยก็ตื่นสำเร็จ ได้เงินช่วยเหลือรายเดือนบ้าง"

"วิญญาณอาวุธระดับ F จะมีประโยชน์อะไร? จะเข้าไปในหมอกเป็นเนื้อสังเวยเหรอ?"

"ฮ่าๆๆๆ พูดถึงความหายาก ระดับ F ก็หายากเท่าระดับ S ขึ้นไปนั่นแหละ!"

เจียงหวนไม่สนใจเสียงเยาะเย้ยเหล่านั้น

ตอนนี้จิตใจเขาตื่นเต้นอย่างมาก อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่าระบบใช้ได้จริง!

ตามที่เขาเข้าใจระบบ

คนอื่นอยากจะแข็งแกร่ง ต้องดูดซับพลังวิญญาณอย่างต่อเนื่อง ฝึกฝนตัวเองและวิญญาณอาวุธ

หรือไม่ก็ต้องใช้เงิน กินยา

แต่เขาอยากจะแข็งแกร่ง มีแค่สองอย่าง

ทำภารกิจให้สำเร็จ สังหารศัตรู

ขอเพียงให้เวลาเขาเพียงพอ เขาอาจจะกลายเป็นผู้ควบคุมวิญญาณอาวุธที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์มนุษย์ก็ได้!

ขณะที่เขากำลังตรวจสอบหน้าจอระบบ ก็มีคนตบไหล่เขา

"เฮ้ เจียงหวน! ยินดีด้วยนะ!"

เจียงหวนหันไปมอง คนที่มาคือหลิวจื่อเยว่

"ยินดีอะไรล่ะ? แค่ระดับ F เอง ฉันต่างหากที่ต้องยินดีกับเธอ อัจฉริยะระดับ A"

หลิวจื่อเยว่ต่อยอกเจียงหวนเบาๆ

"ล้อฉันอีก ฉันจะไม่สนใจนายแล้วนะ"

จากนั้นเธอก็หยุดชั่วครู่ พูดด้วยสีหน้ากังวล: "เจียงหวน นายต้องพยายามนะ อีกสองเดือนมีการรับสมัครงาน คุณภาพวิญญาณอาวุธของนายต้องถึงระดับ E อย่างน้อย ถึงจะมีบริษัทหรือองค์กรอยากรับนาย"

ในยุคใหม่ นักเรียนทุกคนที่อายุครบ 18 ปีจะต้องก้าวเข้าสู่สังคมทันที

เพราะในยุคนี้ สิ่งที่โรงเรียนสามารถสอนได้มีน้อยเกินไป

เจียงหวนยิ้มบาง: "ไม่เป็นไร อย่างมากฉันก็อยู่ในเมืองไช่หยุนนี่ไปทั้งชีวิต ส่วนเธอ ดูจากคุณภาพวิญญาณอาวุธแล้ว น่าจะเข้าทำงานที่ดีๆ ได้นะ?"

หลิวจื่อเยว่ทำตาขวาง แต่ก็พยักหน้า: "เข้าตระกูลเยี่ยน่าจะไม่มีปัญหา แต่ฉันอยากเข้าหน่วยหลักของพวกเขา..."

เจียงหวนตกตะลึง นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าดาวเด่นผู้บริสุทธิ์คนนี้มีความทะเยอทะยานใหญ่ขนาดนี้

ตระกูลเยี่ยเป็นกลุ่มทหารรับจ้างที่ใหญ่ที่สุดในต้าเซี่ย อิทธิพลการพัฒนาถึงขั้นแซงหน้ากองทัพปราบอสูรที่ขึ้นตรงกับต้าเซี่ย

ครอบคลุมธุรกิจมากมาย ทั้งทหารรับจ้าง ชลประทาน ไฟฟ้า ยา อสังหาริมทรัพย์ การแพทย์ สมาคมภารกิจ และอื่นๆ

ชาวบ้านถึงกับมีคำพูดว่า ชีวิตของชาวต้าเซี่ย ไม่สามารถหลีกเลี่ยงเกิด แก่ เจ็บ ตาย และตระกูลเยี่ยได้

หน่วยหลักของพวกเขามี 12 หน่วย เป็นกำลังสำคัญที่สุดของตระกูลเยี่ย

ทุกคนที่เข้าหน่วยหลักล้วนเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ

เจียงหวนยิ้มบาง: "สู้ๆ เธอต้องทำได้แน่"

ทั้งสองคนพูดคุยหยอกล้อกัน ไม่ทันสังเกตสายตาอิจฉาของฟางเจียในฝูงชน

ทันใด! เกิดความวุ่นวายในฝูงชน! ร่างประหลาด 40-50 ร่างพุ่งมาจากทุกทิศทางล้อมกลุ่มนักเรียนไว้

ส่งกลิ่นคาวไปตลอดทาง

"เฮ้ย! นั่นอะไรวะ! ทำไมมีเยอะจัง!"

"อสูร! มนุษย์หน้าผีขั้น 2! พวกมันเข้าเมืองมาได้ยังไง! รีบโทรหาสำนักตรวจการเมืองเร็ว!"

"อย่าตกใจ! ครูอยู่นี่ไง! มีครูคุ้มครองพวกเรา ไม่ต้องกลัว!"

คุณครูที่ดูแลความเรียบร้อยรีบพานักเรียนไปอยู่ด้านหลัง ต่างปลุกวิญญาณอาวุธของตน รับมือกับมนุษย์หน้าผีที่บุกมา

แต่ไม่รู้ทำไม ครูที่ปกติพูดจาคล่องแคล่ว รวมทั้งวิญญาณอาวุธของพวกเขาถูกมนุษย์หน้าผีกดดันอย่างหนัก

นักเรียนบางคนที่กล้าหาญและมีวิญญาณอาวุธระดับสูง เห็นสถานการณ์เช่นนี้ก็ปลุกวิญญาณอาวุธออกมาต่อสู้

อย่างไรก็ตาม นักเรียนเหล่านี้ขาดประสบการณ์การต่อสู้จริง ไม่นานก็ถูกมนุษย์หน้าผีสังหารในคราวเดียว

ภาพเลือดเนื้อเละเทะทำให้สนามกีฬายิ่งวุ่นวาย

ครูบางคนที่เป็นห่วงนักเรียน ถึงกับเสียสมาธิ ถูกมนุษย์หน้าผีทำร้ายจนล้มลง

อย่างไรก็ตาม สายตาของเจียงหวนเต็มไปด้วยความสงสัย

ตามที่เขาเห็นในตำราเรียน มนุษย์หน้าผีเป็นอสูรที่ซ่อนตัวกลางวันออกหากินกลางคืน ทำไมถึงปรากฏตัวตอนกลางวัน

และเมืองไช่หยุนมีการป้องกันเข้มงวด แม้จะมีอสูรแทรกซึมเข้ามาในเมือง ก็มีแค่ไม่กี่ตัว ทำไมถึงปรากฏพร้อมกันมากมายขนาดนี้

อีกอย่าง แม้ขั้น 2 จะมีพลังไม่น้อย แต่ทุกคนที่เป็นครูได้ล้วนมีประสบการณ์การต่อสู้จริงมากมาย ทำไมถึงถูกมนุษย์หน้าผีกดดันได้หนักขนาดนี้

ทันใด มนุษย์หน้าผีตัวหนึ่งพุ่งเข้าใส่เจียงหวนกับหลิวจื่อเยว่

หลิวจื่อเยว่รีบดึงเจียงหวนไปอยู่ด้านหลัง: "เจียงหวน! หลบไว้!"

ดาบยาวสง่างามปรากฏในมือเธอทันที เงาร่างองอาจผู้หนึ่งลอยขึ้นด้านหลังหลิวจื่อเยว่ แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างเธอ

สายตาเธอกลายเป็นดุดัน

เจียงหวนรู้สึกได้ชัดเจนว่า กลิ่นอายของหลิวจื่อเยว่แข็งแกร่งขึ้นมากในทันที!

ขณะที่หลิวจื่อเยว่กำลังจะออกไปต่อสู้ ร่างของฟางเจียก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ

เขาโบกดาบใหญ่ ป้องกันกรงเล็บของมนุษย์หน้าผี: "จื่อเยว่! พวกอสูรพวกนี้ไม่คู่ควรให้เธอต้องลงมือหรอก!"

จากนั้นก็กวาดตามองเจียงหวน สายตาเหยียดหยามไม่ปิดบัง: "ฉันไม่เหมือนพวกไร้ค่าบางคนที่ได้แต่หลบหลังผู้หญิง!"

หลิวจื่อเยว่ไม่สนใจเขา กระซิบกับเจียงหวน: "ระวังตัวด้วย"

แล้วรีบวิ่งไปช่วยเพื่อนร่วมชั้นที่กำลังต่อสู้อย่างยากลำบาก

[เริ่มภารกิจ: โปรดให้เจ้าของร่างสังหารหุ่นทดสอบ]

ในทันใด เจียงหวนก็เข้าใจทุกอย่าง

มนุษย์หน้าผีเหล่านี้ เป็นเพียงหุ่นทดสอบที่องค์กรใหญ่ใช้ฝึกคนใหม่

ถ้าเป็นแบบนั้น กรงเล็บของหุ่นก็ต้องเป็นอุปกรณ์ฝึกจำลองความตาย

คนที่ถูกโจมตีจะเข้าสู่สภาวะเสมือนตาย

ฟางเจียถ่มน้ำลายใส่เจียงหวน: "ไอ้ไร้ค่า! อยู่ให้ห่างจื่อเยว่! ความแตกต่างระหว่างพวกเรากับแก มันถูกกำหนดตั้งแต่ตอนปลุกวิญญาณอาวุธแล้ว!"

พูดจบ เขาก็ถือดาบใหญ่พุ่งเข้าใส่มนุษย์หน้าผีอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม มุมปากของเจียงหวนกลับมีรอยยิ้มมั่นใจ

เมื่อเป็นเพียงการทดสอบ คนที่จัดการทดสอบนี้ก็ต้องซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่

จุดประสงค์ของพวกเขาต้องเป็นการดูว่าใครจะแสดงผลงานได้ดีที่สุดในความวุ่นวาย

ส่วนใครไร้ค่า เดี๋ยวก็รู้เอง

เงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจาก [พันคม] แล้วพุ่งเข้าสู่ร่างเจียงหวน

ในทันใด เจียงหวนรู้สึกว่าร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก สายตาก็คมกริบขึ้น

ฝีเท้าของเจียงหวนเคลื่อนไหวอย่างเงียบเชียบ

พรางกาย! เร่งพลัง!

เขาเดินอย่างรวดเร็วในฝูงชน

เพื่อนร่วมชั้นข้างๆ มนุษย์หน้าผีที่พุ่งเข้ามา ราวกับมองไม่เห็นเขา

ปล่อยให้เขาค่อยๆ เข้าใกล้ฟางเจีย

ตอนนี้ ฟางเจียกำลังโบกดาบใหญ่ ฟันใส่มนุษย์หน้าผีไม่หยุด

แม้จะได้เปรียบ แต่ก็ยังไม่สามารถจัดการมนุษย์หน้าผีได้

เขากัดฟัน ใส่พลังวิญญาณทั้งหมดเข้าไปในดาบ ฟันลงใส่มนุษย์หน้าผี

ราง ๆ ยังเห็นงูยักษ์อ้าปากในดาบ

มนุษย์หน้าผีตกใจ รีบกลิ้งหลบไปด้านข้าง

อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันได้ทรงตัว มีดหักเปื้อนเลือดก็แทงทะลุอกมัน

เสียงแจ้งเตือนเย็นชาดังขึ้นในหัวเจียงหวน

[สังหารหุ่นทดสอบ 1 ตัว [พันคม] ประสบการณ์ +5]

[ก้าวหน้าร่วมกันทำงาน! เจ้าของร่างประสบการณ์ +5]

เป็นไปตามคาด พวกนี้ล้วนเป็นหุ่นทดสอบ

พวกมันมีเพียงรูปลักษณ์ของมนุษย์หน้าผี แต่พลังถูกจำกัดไว้ที่อสูรขั้น 1

ฟางเจียตะโกนด้วยความโกรธ: "เจียงหวน! แกมายุ่งอะไรด้วย!"

ในฐานะคนมีอำนาจในเมือง เขารู้มาก่อนแล้วว่านี่เป็นการทดสอบ

และนักเรียนสามคนที่แสดงผลงานดีที่สุดจะได้รับรางวัลจากโรงเรียน!

การที่เจียงหวนมาแย่งชิง! ก็เท่ากับกำลังแย่งรางวัลที่ควรเป็นของเขา!

เจียงหวนยิ้มมองฟางเจียที่ตกตะลึง: "เราก็เพื่อนนักเรียนกัน ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องที่ควรทำ ไม่ต้องขอบคุณหรอก"

พูดจบ เขาก็กระโดดไปหามนุษย์หน้าผีอีกตัวที่กำลังถูกล้อมโจมตี

(จบบท)