บทที่ 26 - ฮิตขับรถซิ่งขู่คนกันนักหรือไง?

บทที่ 26 - ฮิตขับรถซิ่งขู่คนกันนักหรือไง?

"เอ๊ะ จริงสิ เมื่อกี้หมอนั่นเหมือนจะเดินลงมาจากดาดฟ้าเลยนี่นา เขาขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะ?"

ผ่านไปครู่ใหญ่ สาวน้อยหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มก็หลุดออกจากจินตนาการอันบรรเจิดของตัวเอง เธอนึกถึงความจริงข้อหนึ่งขึ้นมาได้ นัยน์ตากลมโตกลอกไปมา

ไปสูบบุหรี่เหรอ?

ไม่สิ บนตัวเขาไม่มีกลิ่นบุหรี่เลยสักนิด

หรือว่าจะไปทำอะไรแบบนั้น...

ได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้เพิ่งจะมีข่าวว่า มีนักศึกษาเกิดอารมณ์กับอาจารย์สาวสวย เลยฉวยโอกาสตอนพักเบรกไปทำอะไรแบบนั้นในห้องน้ำ...

สาวน้อยจินตนาการไปในทางอกุศล นัยน์ตากลมโตกลอกไปมาอีกครั้ง ทันใดนั้นเธอก็หันหลังวิ่งตึกๆๆ ขึ้นบันได ตรงดิ่งไปยังดาดฟ้าทันที

"อ้าว? ประตูดาดฟ้าล็อกอยู่นี่นา? ตามพื้นก็ไม่เห็นมีกระดาษทิชชู่เลยด้วย?"

พอเดินมาถึง เธอก็พบว่าประตูดาดฟ้าถูกล็อกไว้แน่นหนา ทำเอาเธอทำหน้างงก้มลงมองสำรวจรอบๆ แต่ก็พบว่าพื้นสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีร่องรอยอะไรเลยสักนิด

"อูย!"

ในขณะที่เธอกำลังผิดหวังและเตรียมจะหันหลังกลับ จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวดดังมาจากบนดาดฟ้า

"หืม?"

พอได้ยินเสียงร้องคราง สาวน้อยก็หลุดเสียงอุทานออกมา นัยน์ตากลมโตกลอกไปมาอีกครั้ง เธอหันหลังกลับ เอาหูแนบกับบานประตู

"คุณชายเกา โคตรแค้นเลย แม่งเอ๊ย วันนี้โดนไอ้บ้านนอกนั่นเล่นซะแสบเลย"

เสียงที่ดังขึ้นคือเสียงของชายร่างบึกบึน ผ่านไปหลายนาที อาการปวดที่มือแม้จะยังมีอยู่ แต่ก็ไม่ปวดแปลบเข้ากระดูกเหมือนตอนแรกแล้ว เสียงพูดจึงกลับมาเป็นปกติ

"อูยยย"

เสียงครางที่ดังตามมาคือเสียงของชายหนุ่มหน้าตาหมดจด ตอนนี้เขากลับกลายเป็นคนที่เจ็บปวดที่สุด เพราะเมื่อกี้เขาเตะท่อเหล็กเข้าไปเต็มๆ ไม่เจ็บก็แปลกแล้ว

"ใช่ครับคุณชายเกา คราวนี้เราต้องเอาไอ้บ้านนอกนั่นให้ตายเลย"

ชายร่างผอมสูงก็เริ่มทุเลาจากอาการปวดแล้วเหมือนกัน แต่ความแค้นที่เขามีต่อเซียวอี้กลับพุ่งสูงปรี้ดทะลุปรอทยิ่งกว่าชายร่างบึกบึนเสียอีก ความเจ็บปวดจากเข็มเมื่อครู่เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต และเขาก็โหดเหี้ยมกว่าชายร่างบึกบึนด้วย ในขณะที่ชายร่างบึกบึนแค่คิดจะทำให้เซียวอี้พิการ เขาอยากจะเอาเซียวอี้ให้ตายเลยทีเดียว

"ถึงตายคงไม่ขนาดนั้น แต่ยังไงก็ต้องสั่งสอนมันให้จำไปจนตายเลย!"

แววตาหล่อเหลาของคุณชายเกาฉายแววเย็นเยียบ "จ้าวหู หลี่หาน พวกนายเดินไหวไหม? ถ้าไหวก็กลับกันเถอะ อยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์"

"ไหวครับ"

"ไปกันเถอะ"

"หลี่หาน พยุงฉันหน่อยสิ"

ระหว่างที่แต่ละคนกำลังพูดคุยกัน ก็มีเสียงดังปัง! ใครคนหนึ่งเตะประตูดาดฟ้า

"วิ้ง!"

สาวน้อยไม่คิดว่าพวกนั้นจะเตะประตูเร็วขนาดนี้ ไม่ทันตั้งตัว แก้วหูถึงกับสะเทือนจนเกือบจะหลุดปากด่าออกมา โชคดีที่พอมองไปที่แม่กุญแจ เธอก็ถอนหายใจโล่งอก กะพริบตาปริบๆ เผยรอยยิ้มสะใจออกมา หึๆ ประตูล็อกอยู่เว้ย รอดูสิว่าพวกแกจะออกมายังไง

"แม่งเอ๊ย คุณชายเกา ประตูโดนล็อกกุญแจจากข้างในครับ"

"ฝีมือไอ้บ้านนอกนั่นแน่ๆ โคตรพ่อโคตรแม่มันเอ๊ย"

"เวรเอ๊ย ไอ้ลูกเต่านี่กล้าเล่นตุกติกแบบนี้เหรอวะ แม่งเอ๊ย"

พอเตะประตูไปทีนึง พวกเขาก็รู้ทันทีว่าประตูล็อกกุญแจอยู่ แต่ละคนจึงเริ่มสบถด่าทอด้วยความโกรธแค้น

"ฮี่ๆ เกือบทำฉันตกใจหมดเลย สมน้ำหน้า ล็อกตายไปเลย"

สาวน้อยฟังเสียงด่าทอของพวกนั้นด้วยสายตาสะใจ เธอหมดความสนใจที่จะฟังต่อ หันหลังเดินลงบันไดไป พลางแกว่งแขนไปมาด้วยดวงตาที่เป็นประกายตื่นเต้น

วันนี้เธอได้กำไรก้อนโตเลยล่ะ

เมื่อกี้เธอยังแอบกังวลว่าแผนการอันยิ่งใหญ่ของเธอจะมีจุดบอดตรงที่ เซียวอี้จะรับมือพวกโง่เกาจวิ้นเจี๋ยได้ไหมนะ?

แต่ไม่นึกเลยว่าตอนนี้ทุกอย่างจะคลี่คลายหมดแล้ว เซียวอี้พิสูจน์ให้เห็นกับตาแล้วว่าเขาทำได้!

หนทางข้างหน้าของเธอช่างสดใสราบรื่นจริงๆ!

หลังจากเลิกเรียนวิชาจริยธรรมศึกษา เจ้าอ้วนถังก็เซ้าซี้ให้เซียวอี้ไปเล่นที่หอพักอีก หลังจากคลุกคลีกันมาทั้งวัน การได้รับลูกน้องที่แสนดีมาสักคนไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่รังเกียจเสียงกรนตอนเรียน แถมยังคอยดูต้นทางให้ตอนอาจารย์มาอีกต่างหาก ความประทับใจที่เขามีต่อเซียวอี้นั้นเรียกได้ว่าเต็มสิบไม่หัก ถึงขั้นยอมงัดแผ่นเอวีญี่ปุ่นสุดหวงแหนมาแบ่งปันให้เซียวอี้ดูเลยทีเดียว

แต่พอเซียวอี้เห็นเจ้าอ้วนถังถือแผ่นเอวีญี่ปุ่นเรื่องล่าสุดที่เพิ่งได้มา พร้อมกับใบหน้ากลมแป้นที่ยิ้มกริ่มอย่างหื่นกระหาย ลองจินตนาการภาพตอนที่หมอนี่ดูหนังเอวีญี่ปุ่นไปพลาง น้ำลายไหลยืดไปพลาง ดีไม่ดีอาจจะทำอะไร... เขาก็รู้สึกขนลุกซู่ ปฏิเสธคำเชิญด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเด็ดขาดทันที

บอกลาเจ้าอ้วนถังที่ทำหน้าเสียดาย เซียวอี้ก็เดินออกจากมหาวิทยาลัย เขาเหลือบดูเวลา เห็นว่ายังหัววันอยู่ ก็ไม่ได้รีบกลับโครงการริมน้ำสีคราม คิดไปคิดมา ก็เลยตั้งใจจะไปเดินเล่นที่ศูนย์หนังสือเมือง G สักหน่อย เขาจำได้ว่าตาเฒ่าเคยเล่าให้ฟังว่า ศูนย์หนังสือเมือง G เป็นหนึ่งในสามศูนย์หนังสือที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เทียบชั้นได้กับศูนย์หนังสือปักกิ่งเลยทีเดียว ที่นั่นมีตำรับตำราและหนังสือคลาสสิกครบครัน ตาเฒ่ายังเอ่ยชมไม่ขาดปากเลย ในเมื่อตอนนี้เขาอยู่เมือง G ยังไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของตาเฒ่า แถมช่วงนี้ก็ค่อนข้างว่าง ถ้าไม่ไปเปิดหูเปิดตาดูสักหน่อยก็คงน่าเสียดาย

แน่นอน ถ้าบังเอิญเจอข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์ก็ยิ่งดี

ศูนย์หนังสือเมือง G ตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมืองใหม่ ค่อนข้างไกลจากมหาวิทยาลัย Z ห่างออกไปเกือบยี่สิบกิโลเมตร แต่การเดินทางนั้นสะดวกสบายมาก ไม่เพียงแต่มีรถไฟฟ้าใต้ดินสายตรงเท่านั้น แต่ยังมีรถประจำทางวิ่งผ่านถึงห้าหกสายเลยทีเดียว

เซียวอี้ปรายตามองป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย Z แวบหนึ่ง ก็ไปยืนรอรถเมล์ที่กำลังจะมาจากทิศทางนั้นเหมือนผู้โดยสารคนอื่นๆ รอรถเมล์สายใดสายหนึ่งในห้าหกสายนั้น

โชคดีที่รถเมล์เมือง G วิ่งถี่มาก เซียวอี้รอไม่นาน ก็เห็นรถเมล์สายที่ผ่านศูนย์หนังสือแล่นเข้ามาแต่ไกล เขาขยับตัวลุกขึ้นยืน แต่ในขณะนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น จู่ๆ รถตู้เก่าสับปะรังเคสีเทาขาวคันหนึ่ง ก็พุ่งพรวดตัดเลนเข้ามาอย่างกะทันหัน มุ่งตรงดิ่งมายังป้ายรถเมล์อย่างรวดเร็ว

ถ้าจะพูดให้ถูกคือ มันพุ่งตรงไปยังหญิงสาวหน้าตาดีคนหนึ่งที่กำลังหอบหนังสือเดินผ่านป้ายรถเมล์ ซึ่งดูจากท่าทางแล้วน่าจะเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย Z เช่นกัน

ให้ตายเถอะ สมัยนี้เมือง G ฮิตขับรถซิ่งขู่คนกันนักหรือไง?

เซียวอี้มองรถตู้ที่พุ่งพรวดเข้ามาอย่างอึ้งๆ เมื่อเช้าเขาเพิ่งโดนพวกเกาจวิ้นเจี๋ยเล่นมุกขับรถซิ่งขู่แบบนี้ไปหมาดๆ ผ่านไปแค่ไม่กี่ชั่วโมง ก็มีมาอีกรายแล้วเหรอ

แต่ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป หางตาของเขาเหลือบไปเห็นสีหน้าดุร้ายของชายคนขับบนรถตู้ที่กำลังพุ่งตรงดิ่งไปหาหญิงสาวคนนั้น จากแววตาของชายคนนั้น เขามองเห็นสิ่งหนึ่ง นั่นคือ รังสีอำมหิต!

หญิงสาวหน้าตาดีคนนั้นก็สัมผัสได้ถึงรถตู้ที่พุ่งเข้ามาจากด้านข้างเช่นกัน แต่ความเร็วของรถตู้ที่พุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งทำให้เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ยืนหน้าซีดเผือด ไม่มีการตอบสนองใดๆ ทั้งสิ้น

เมื่อเห็นว่ารถตู้กำลังจะพุ่งชนหญิงสาวหน้าตาดีคนนั้น ในเสี้ยววินาทีนั้น ร่างของเซียวอี้ก็พุ่งพรวดออกไปทันที!

(จบแล้ว)