ตอนที่ 375 รายการแสดง "ที่ดูไม่เข้าใจ"
ตอนที่ 375 รายการแสดง "ที่ดูไม่เข้าใจ"
"เลิกงานแล้ว" หลินหว่านประกาศ "ผู้กำกับกู้บอกว่าใกล้ถึงตรุษจีนแล้ว กองถ่ายจะหยุดพักผ่อนจนถึงวันที่แปดของปีใหม่"
แม้ว่ากู้จื้อหยวนจะเป็นคนบ้างาน
แต่เขาก็รู้ดีว่า การให้นักแสดงต้องทนกับลมหนาวและน้ำเย็นในซากปรักหักพังในช่วงวันหยุดยาวนั้น เป็นเรื่องที่อาจทำให้เขาถูกฆ่าได้จริงๆ
...
วันหยุดทำให้กองถ่ายที่ตึงเครียดได้ผ่อนคลายลงชั่วคราว
แต่พายุความคิดเห็นภายนอกกลับถูกจุดชนวนอย่างสมบูรณ์ด้วยรายชื่อหนึ่ง ก่อนวันตรุษจีน
รายการการแสดงงานชุนหว่าน(กาล่าตรุษจีน)ของสถานีโทรทัศน์กลางที่ทุกคนตั้งตารอ ได้รับการประกาศอย่างเป็นทางการ
ไม่ถึงสิบนาทีหลังจากรายชื่อถูกเผยแพร่ คำที่เกี่ยวข้องก็ทะลักเข้าสู่เทรนด์ฮิต
ท่ามกลางนักแสดงชื่อดังที่ร้องเพลงประสานเสียงอย่างร่าเริง การเต้นรำที่คึกคัก และรายการภาษาต่างๆ
มีชื่อหนึ่งที่ดูไม่เข้าพวก
《หวนคืน》
ผู้แสดง: เจียงฉือ
ประเภทรายการ: ละครสั้น (การแสดงเดี่ยว)
หมายเหตุรายการ: ไม่มีนักแสดงสมทบ ไม่มีนักเต้นประกอบ ไม่มีบทพูด
ทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตก็งงงวยกันไปหมด
"《หวนคืน》? นี่มันชื่ออะไรกันแน่ ทำไมฟังดูเหมือนชื่อเก่าๆ สมัยปี 80s เลย?"
"ละครสั้น? แสดงคนเดียว? แสดงใบ้ในงานชุนหว่านเหรอ? หมอนี่โดนทีมงานแกล้งใช่ไหมเนี่ย?"
"ไม่มีแม้แต่คู่หู เจียงฉือโดดเดี่ยวในสถานีโทรทัศน์กลางเหรอ? ไปทำใครไม่พอใจมา?"
"ขำตายเลย ไอดอลบ้านคนอื่นเค้าร้องเต้นแร็ป เจียงฉือกลับไปสู่ความเรียบง่าย เริ่มแสดงศิลปะการแสดงแนวใหม่"
การสนทนาบนอินเทอร์เน็ตหลงประเด็นไป การเยาะเย้ยและความไม่เข้าใจครอบงำความคิดเห็นส่วนใหญ่
นักเลงคีย์บอร์ดก็เริ่มออกโรงทันที พุ่งเข้าสู่แนวหน้าของการต่อสู้
พวกเขาเร่งรีบสร้างข่าวปลอมมากมายตลอดคืน เตรียมที่จะปั่นกระแส "ทรัพยากรของเจียงฉือลดฮวบฮาบ ตกต่ำถึงขนาดต้องแสดงละครใบ้เดี่ยวในงานชุนหว่าน" ให้ดังกระฉ่อน
ในขณะที่พวกเขากำลังลับมีด เตรียมพร้อมที่จะสร้างกระแสใหม่ ชาวเน็ตตาดีคนหนึ่งก็สังเกตเห็นจุดบอด
"เดี๋ยวนะ...ดูตำแหน่งของรายการ《หวนคืน》นี่สิ!"
"ให้ตายเถอะ! ช่วงไพรม์ไทม์สองทุ่ม! หนึ่งในรายการสุดท้าย!"
"ช่วงเวลานี้ ปกติจะสงวนไว้สำหรับศิลปินอาวุโสที่ได้รับการยกย่องอย่างสูง หรือการแสดงของคณะนาฏศิลป์ระดับประเทศ แต่ปีนี้กลับให้การแสดงเดี่ยว?"
"นี่มัน...น่ากลัวไปหน่อยไหม?"
การปั่นกระแสหยุดชะงักลงกลางคัน
นักเลงคีย์บอร์ดที่เตรียมพร้อมจะฉลองรู้สึกมึนงงกับข้อมูลที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นมา รู้สึกเหมือนตัวเองชกกำแพงเหล็ก
กระแสความคิดเห็นกลับทิศทางอีกครั้ง
บัญชีการตลาดที่เมื่อครู่ยังเยาะเย้ยว่า "ทรัพยากรของเจียงฉือลดลง" ก็รีบลบข้อความที่เพิ่งแก้ไขไปเงียบๆ
ส่วนแฟนคลับของเจียงฉือ หลังจากที่สับสนไปชั่วครู่ ก็ยืดอกขึ้นทันที
"ใครว่าพี่เราไม่มีงานดีๆ เพราะรับหนังห่วยๆ? เห็นไหม! สถานีโทรทัศน์กลางรับรอง! แสดงเดี่ยวในงานชุนหว่านเป็นรายการสุดท้าย! คนเดียวในวงการบันเทิง!"
"บางคนยังเปรี้ยวอยู่เลย ในขณะที่เจียงฉือไปไกลถึงชั้นบรรยากาศแล้ว"
"ถามหน่อย การแสดงเดี่ยวในงานชุนหว่านช่วงไพรม์ไทม์ มันหมายความว่ายังไง? นี่มันคือเพดานความสามารถทางการแสดงที่ทางการรับรองใช่ไหม!"
ผู้คนในวงการที่เคยประกาศว่า "เจียงฉือกำลังทำลายอนาคตตัวเอง" และ "ซิงฮั่วมีเดีย กำลังจะล่มสลาย" ก็เงียบกริบไปพร้อมกัน
พวกเขาสามารถตั้งคำถามถึงความสามารถในการกำกับของกู้จื้อหยวน สามารถคาดการณ์ว่า《ราชานักแสดงตัวประกอบ》จะล้มเหลวในบ็อกซ์ออฟฟิศได้ แต่พวกเขาไม่สามารถตั้งคำถามถึงอำนาจของสถานีโทรทัศน์กลางได้
การที่คณะกรรมการจัดงานชุนหว่านสามารถจัดให้มีการแสดงเดี่ยวที่ท้าทายในตำแหน่งที่สำคัญเช่นนี้ได้
สิ่งนี้เองคือการยอมรับสูงสุดในความสามารถทางธุรกิจของนักแสดง
ทันใดนั้น ความสนใจของผู้คนก็เปลี่ยนจากซากปรักหักพังอันน่าสงสัยของ "หนังห่วย" อย่าง《ราชานักแสดงตัวประกอบ》
ไปสู่การแสดงเปิดตัวอันลึกลับในงานชุนหว่านครั้งนี้
เจียงฉือเองไม่รู้เรื่องราวอันวุ่นวายบนอินเทอร์เน็ตเลยแม้แต่น้อย
เขากำลังนั่งยองๆ อยู่ในโกดังอุปกรณ์ประกอบฉากของ "เมืองรังหมู" พยายามใช้กาวพลังช้างซ่อมร่มที่พังเสียหายในฉากฝนตกยามค่ำคืน
สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าคือ ผู้กำกับเฟิงกังจะทนแรงกดดันได้หรือไม่ และจะยังคงรักษาการแสดง "ต้นฉบับ" ที่เกือบทำให้เขารู้สึกปวดใจจนเกินลิมิตนั้นไว้หรือไม่
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
เจียงฉือวางกาวลง รับสาย นั่นคือเฟิงกัง
เสียงปลายสายดูเหนื่อยล้าจากการศึกใหญ่ แต่ก็มีความตื่นเต้นที่อัดอั้นอยู่
"ไอ้หนู มั่นคงเข้าไว้"
นิ้วที่เจียงฉือใช้จับซี่ร่มหยุดนิ่ง
"ผู้นำสถานีได้ดูทั้งฉบับสำรองและฉบับต้นฉบับแล้ว" เฟิงกังพูดอย่างหนักแน่นทุกคำ
"มีการโต้เถียงกันภายในอย่างดุเดือดระหว่างฉบับอบอุ่นแบบเป็นทางการกับฉบับสะเทือนใจของนาย"
"สุดท้าย...ท่านผู้นำสูงสุดเป็นผู้ตัดสินใจเอง"
เฟิงกังจุดบุหรี่ที่ปลายสาย แล้วดูดเข้าไปเต็มปอด
"ท่านพูดแค่ประโยคเดียว"
"ท่านบอกว่า งานชุนหว่านปีนี้ มีแต่เพลงและเต้นรำที่รื่นเริงมากเกินไป สิ่งที่ขาดไปคือ 'รสชาติ' แบบของนาย!"
"เอาฉบับต้นฉบับเลย! ไม่ตัดแม้แต่ฉากเดียว!"
เจียงฉือวางสาย ปล่อยซี่ร่ม แล้วพิงลังอุปกรณ์ประกอบฉากด้านหลัง
มองแสงสลัวๆ ที่ส่องลงมาจากหลังคาโกดัง แล้วถอนหายใจอย่างเงียบงัน
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ถ่ายรูปคู่กับร่มที่ซ่อมไปครึ่งหนึ่งและดูตลกกว่าเดิม แล้วส่งให้หลินหว่านโดยไม่คิดมาก
พร้อมกับข้อความ: [ร่มเสีย ซ่อมได้ แต่ถ้าใจเสีย ก็ทำได้แค่ทิ้งไป]
อีกด้านหนึ่ง ที่สำนักงานใหญ่ของ ซิงฮั่วมีเดีย
หลินหว่านวางสายจากทีมงานงานชุนหว่าน เธอรอคอยช่วงเวลานี้อยู่แล้ว
ใช้กระแสความร้อนแรงนี้ เพื่อออกคำสั่งใหม่แก่แผนกประชาสัมพันธ์
เธอเปิดคอมพิวเตอร์ ไม่ได้เปิดเผยภาพยนตร์ตัวเต็มของ《ราชานักแสดงตัวประกอบ》หรือภาพโปรโมทที่สวยงามของนักแสดงนำคนใดเลย
เธออัปโหลดรูปภาพหนึ่งใบ
รูปภาพรายละเอียดความคมชัดสูงของฉากศิลปะ "เมืองรังหมู" ที่ถ่ายโดยช่างภาพมืออาชีพ
ในภาพ บนผนังที่ทรุดโทรมมีโปสเตอร์หนังสือพิมพ์เก่าๆ
ที่หมดอายุแล้วและโฆษณาให้เช่าซ้อนทับกันอยู่เป็นชั้นๆ
ขวดเบียร์ที่กองอยู่ในมุมห้องมีฝุ่นจับเป็นชั้นหนา รายละเอียดทุกจุดเต็มไปด้วยความสมจริงที่ถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยชีวิต
คำบรรยายภาพมีเพียงประโยคเดียว
[บ้านช่องว่างเปล่า แต่ใจเต็มไปด้วยดอกไม้]
ภาพฉากศิลปะที่เต็มไปด้วยความงามนี้ ถูกโยนลงสู่ทะเลความคิดเห็นที่กำลังเดือดพล่านอยู่แล้ว
"ให้ตายเถอะ...ของเก่าๆ พังๆ พวกนี้...กลับดูมีศิลปะอย่างไม่น่าเชื่อ?"
"รายละเอียดนี้ คุณภาพนี้ ฉันเชื่อเลยว่านี่คืองานภาพถ่ายที่ได้รับรางวัล"
"นักแสดงที่ถูกเลือกให้ไปแสดงเดี่ยวในงานชุนหว่าน ผู้กำกับที่สามารถสร้างซากปรักหักพังให้ดูมีคุณภาพขนาดนี้ได้..."
"จู่ๆ ฉันก็เริ่มดูไม่เข้าใจแล้ว..."
"นักแสดงที่ได้รับการสนับสนุนขนาดนี้ในงานชุนหว่าน ทีมงานที่สามารถสร้างของเก่าๆ ให้ดูมีคุณภาพขนาดนี้ได้..."
"《ราชานักแสดงตัวประกอบ》นี่มันเป็นขยะ หรือเป็นพระกระโดดกำแพงที่ถูกฝังไว้นานเกินไปกันแน่?"
ชื่อเสียง เริ่มมีความผันผวนอย่างละเอียดอ่อน แม้ภาพยนตร์ยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการ
ไม่มีใครรู้ว่า《หวนคืน》ของเจียงฉือในงานชุนหว่านจะแสดงอะไร เพราะมีข้อตกลงลับสุดยอดของสถานีโทรทัศน์กลาง
และเนื่องจากการรักษาความลับของกู้จื้อหยวน ไม่มีใครรู้ว่า《ราชานักแสดงตัวประกอบ》ถูกถ่ายทำออกมาเป็นเรื่องราวแบบไหน
ความลึกลับสองชั้นนี้ ผลักดันความนิยมของเจียงฉือให้สูงขึ้นไปอีก
หลินหว่านมองความคิดเห็นบนอินเทอร์เน็ตที่เปลี่ยนจากความเยาะเย้ยเป็นความอยากรู้อยากเห็น แล้วเคาะนิ้วเบาๆ บนโต๊ะ
เธอรู้ว่าเสียงแตรแห่งการตอบโต้เพิ่งจะดังขึ้นเท่านั้น