ตอนที่ 225 นักตกปลา ไม่มีวันกลับบ้านมือเปล่า...จริงไหม?

เช้าวันรุ่งขึ้น

​อากาศในหุบเขาเจือไปด้วยความชื้นที่เย็นเยือก

ทุกคนรวมตัวกันที่ลานบ้านเห็ดด้วยใบหน้าที่ยังสะลึมสะลือ ทีมงานรายการจัดวาง "ยุทโธปกรณ์" สำหรับวันนี้ไว้บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ ทั้งเบ็ดตกปลาอันใหม่เอี่ยม กล่องเหยื่อ และถังพลาสติกหลายใบ

​หวงอวี้เล่ยหยิบเบ็ดขึ้นมาเช็คพลางเริ่มบิวต์อารมณ์: "ผมจะบอกให้นะ อ่างเก็บน้ำหลังเขานี่มันมีอาถรรพ์"

เขาลดเสียงต่ำลงทำท่าทางลึกลับ

"ปลาข้างในนั้นน่ะมันบำเพ็ญตบะจนเป็นเซียนหมดแล้ว มีจิตวิญญาณสูงมาก มันจะเลือกเฉพาะ 'คนที่มีวาสนา' เท่านั้น"

​เหอจ่งจ่งยิ้มพลางเสริม: "เพราะฉะนั้น วันนี้จะมีข้าวกินไหม ก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกคุณมีวาสนากับปลาแค่ไหนแล้วล่ะครับ"

​เผิงเยี่ยนชางและจางจื่อหลาน สองสมาชิกที่อายุน้อยที่สุด สัมผัสได้ถึงวิกฤตการเอาตัวรอดทันที

"อาจารย์หวงครับ ระหว่างไส้เดือนกับเหยื่อสูตรสำเร็จแบบนี้ อันไหนวาสนาดีกว่ากันครับ?"

เผิงเยี่ยนชางถามอย่างจริงจัง ส่วนจางจื่อหลานชะโงกหน้าไปมองกล่องไส้เดือนที่ยังดิ้นยั้วเยี้ยด้วยสีหน้าตื่นๆ

​หลัวอวี้ ไม่ได้ร่วมวงสนทนา เขาหยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันตกปลาที่มีหน้าจอซับซ้อน

เขามองดูข้อมูลที่เด้งขึ้นมา สลับกับการเงยหน้าสังเกตกลุ่มเมฆและทิศทางลมที่พัดใบไม้ พลางพึมพำกับตัวเอง: "วันนี้ความกดอากาศต่ำ ลมตะวันออกเฉียงใต้ น้ำขุ่น ตามทฤษฎีแล้วปลาไม่ค่อยอยากเปิดปากกินเหยื่อเท่าไหร่"

เขาขยับแว่น เริ่มใช้ระเบียบวิธีทางวิทยาศาสตร์พยายามถอดรหัสวิชาไสยศาสตร์ที่เรียกว่า "วาสนา"

​เจียงฉือ ตรงข้ามกับทุกคนโดยสิ้นเชิง เขาหยิบชุดเบ็ดของตัวเองขึ้นมา

สิ่งแรกที่ทำคือลองกะน้ำหนักดู... อืม ไม่เลว ไม่หนักเกินไป สะดวกต่อการแบก

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นซูชิงอิงที่ยืนนิ่งทำตัวไม่ถูกกับเหยื่อตรงหน้า จนเหอจ่งจ่งต้องเข้าไปช่วยสอนวิธีเกี่ยวเหยื่อให้

​กองทัพนักตกปลาออกเดินทางมุ่งหน้าสู่อ่างเก็บน้ำ ทัศนียภาพงดงาม ผืนน้ำกว้างใหญ่ แต่ไม่มีใครมีแก่ใจจะชมวิว

​หลัวอวี้พุ่งนำไปก่อน เขาถือมือถือเดินไปเดินมาตามริมตลิ่ง จนสุดท้ายเลือกทำเลที่เขาคิดว่า "ฮวงจุ้ยดีที่สุด"

"จากการวิเคราะห์กระแสน้ำและแสงแดด ตรงนี้เป็นคุ้งน้ำวน เป็นแหล่งหาอาหารที่ปลาน้ำจืดขนาดใหญ่ชอบที่สุด"

เขาอธิบายเหตุผลทางวิทยาศาสตร์หน้ากล้องอย่างขะมักเขม้น

​เผิงเยี่ยนชางและจางจื่อหลานก็เลือกทำเลได้แล้ว ทั้งคู่ถกเถียงกันอย่างเคร่งเครียดว่าจะใช้เหยื่อสูตรกลิ่นคาวหรือกลิ่นหอมดี

ส่วนซูชิงอิงเลือกลานหินที่ไกลจากทุกคนที่สุดแต่สะอาดที่สุด เธอเหวี่ยงสายเบ็ดลงน้ำแบบสุ่มๆ แล้ววางเบ็ดทิ้งไว้ข้างตัว

​เจียงฉือลงมือเป็นคนสุดท้าย เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก: หาต้นไม้ที่ร่มเงากว้างที่สุด

ไม่นานเขาก็เจอ... ต้นการบูรยักษ์ที่มีพุ่มใบหนาทึบทอดเงาลงบนพื้นอย่างสมบูรณ์แบบ

​เขาใช้ก้อนหินค้ำคันเบ็ดไว้ริมตลิ่งง่ายๆ เหวี่ยงสายลงน้ำโดยไม่มองด้วยซ้ำ

จากนั้นเขาก็ดึงหมวกฟางลงมาปิดหน้า เอนตัวพิงโคนต้นไม้ ปรับท่าทางให้สบายที่สุด "ทุกอย่างพร้อม ขาดเพียงลมตะวันออก" ครั้งนี้เขาไม่ได้ใช้ทักษะหลับลึก แค่อยากพักผ่อนหย่อนใจไปตามอารมณ์

​ก่อนจะสลัดสติทิ้งไป เจียงฉือมีความคิดสุดท้ายผุดขึ้นมา:

นี่แหละคือชีวิตที่ถวิลหาล่ะ ได้เงิน มีข้าวเลี้ยง แถมยังสร้างกระแสให้หนังได้อีก

​เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า ทั่วทั้งอ่างเก็บน้ำเงียบจนได้ยินเสียงลมและเสียงนก หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ทุ่นของทุกคนนิ่งสนิทราวกับเสาเข็มที่ตอกไว้อย่างมั่นคง

​หลัวอวี้สีหน้าเริ่มเคร่งเครียด ทฤษฎีวิทยาศาสตร์ของเขาดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผลต่อหน้า "วาสนา"

"ไม่น่าจะเป็นไปได้นะ" เขาพึมพำ เก็บสายเบ็ดแล้วย้ายไป "ทำเลทองอันดับสอง" ที่เขาคำนวณไว้

​เผิงเยี่ยนชางและจางจื่อหลานลองเปลี่ยนสูตรเหยื่อมาแล้ว 5 แบบ ตั้งแต่ไส้เดือนยันเมล็ดข้าวโพด แต่ปลาก็ไม่ให้เกียรติเลย

"พี่คะ ทำไงดี มื้อเที่ยงไม่ใช่ว่าเราต้องกินผักป่าจริงๆ เหรอกนะคะ?"

จางจื่อหลานถามด้วยความกังวล หวงอวี้เล่ยเริ่มนั่งไม่ติดที่ เขาพยายามปล่อยมุกแก้เครียด: "ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเก็บหินมาต้มซุปหินกินกัน รับรองอิ่ม!"

​ในขณะที่ทุกคนเริ่มถอดใจและคุยกันเรื่องจะเก็บผักป่าชนิดไหนมาประทังชีวิต เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น!

​"วี๊ดดดดด—"

เสียงแหลมเล็กและรัวเร็วกรีดผ่านความเงียบของอ่างเก็บน้ำ นั่นคือเสียงของรอกตกปลาที่กำลังถูกลากออกอย่างบ้าคลั่ง!

​ทุกคนหันไปมองตามเสียง...

ที่มุมหนึ่ง คันเบ็ดที่ซูชิงอิงวางลืมไว้ริมโขดหิน ตอนนี้ปลายเบ็ดงอโค้งจนดูน่ากลัว!

ซูชิงอิงสะดุ้งตกใจกับเหตุการณ์กะทันหัน เธอเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

​"ปลา! ปลาติดเบ็ดแล้ว!" หวงอวี้เล่ยเป็นคนแรกที่ได้สติ ตะโกนลั่นอย่างตื่นเเต้น

"ชิงอิง! รีบดึงเร็ว! รีบเก็บสาย!" เหอจ่งจ่งสั่งการระยะไกล

​ซูชิงอิงเหมือนเพิ่งตื่นจากฝัน เธอคว้าคันเบ็ดที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง แรงมหาศาลจากใต้น้ำเกือบฉุดเธอลงไปในน้ำ

เธอไม่มีหลักการตกปลาใดๆ และไม่สนใจมาดอะไรทั้งนั้น ในหัวมีเพียงความคิดเดียวคือ ห้ามปล่อยให้มันหลุดไปเด็ดขาด เธอกำเบ็ดแน่น ใช้แรงทั้งหมดที่มีเข้าห้ำหั่นกับอสูรใต้น้ำ

​หลัวอวี้, เผิงเยี่ยนชาง และจางจื่อหลาน ทิ้งเบ็ดของตัวเองแล้ววิ่งกูเข้ามาล้อมรอบ ลุ้นระทึกกับการต่อสู้ระหว่างคนกับปลา

"ใจเย็นๆ ประคองไว้!"

"อย่าให้สายขาดนะ!"

"ค่อยๆ เล่นกับมัน ให้มันเหนื่อยก่อน!"

​เสียงสั่งการรอบตัวกลายเป็นเพียงเสียงแบ็คกราวด์สำหรับเธอ หลังจากยื้อยุดฉุดกระชากอยู่นาน ร่างสีเงินขนาดมหึมาก็ถูกเธอฉุดขึ้นเหนือน้ำในที่สุด!

​ซ่าาาา—! น้ำกระจายไปทั่ว

มันคือปลากระโห้จีน ตัวเขื่อมที่ยังดิ้นพล่าน!

ซูชิงอิงไม่หยุดแค่นั้น เธอถอยหลังต่อ ลากปลาตัวยักษ์ขึ้นมาบนพื้นดินริมฝั่ง ปลาดีดตัวไปมาหางฟาดพื้นดินปึกๆ

ซูชิงอิงหอบหายใจแฮกพลางปล่อยมือ มองดูรางวัลแห่งชัยชนะตรงหน้าด้วยความอึ้ง ทึ่ง และมีความยินดีเล็กๆ ผุดขึ้นมา

​ทุกคนกรูเข้าไปรุมล้อมพร้อมเสียงอุทาน

"โอ้โห! นี่มันตัวใหญ่เกินไปแล้ว!"

"พี่ชิงอิงโคตรเทพ!"

​หลัวอวี้มองดูปลาที่น่าจะหนักไม่ต่ำกว่า 5 จิน (2.5 กิโลกรัม) แล้วก้มมองสมุดโน้ตที่เต็มไปด้วย "การวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์" ของตัวเอง... ก่อนจะตกอยู่ในความเงียบงันอันยาวนาน

​ส่วนเผิงเยี่ยนชางและจางจื่อหลานกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ "มีข้าวกินแล้ว! เรามีปลากินแล้ว!"

​เสียงไชโยโห่ร้องดังกึกก้องในที่สุดก็ส่งไปถึงหูของเจียงฉือ

เขาตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ผลักหมวกฟางออกจากหน้าแล้วนั่งตัวตรง

เขามองไปยังกลุ่มคนที่รุมล้อมอยู่ไกลๆ และปลาตัวยักษ์ที่ยังดิ้นรนครั้งสุดท้ายบนพื้น

​เขาลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจหนึ่งที แล้วเดินเนิบๆ เข้าไปหาซูชิงอิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคราบดินเล็กน้อย

​"อาจารย์ซู ดวงดีจังนะครับ"

​เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะให้ผลการประเมินขั้นสุดท้าย:

"ปลาตัวนี้อ้วนใช้ได้เลย มื้อเที่ยงทำปลาราดพริกผักกาดดองได้พอดีครับ"