ตอนที่ 179 ชะตากรรมและการอยู่เคียงข้างกัน

คำว่า “ฉันรับ” ดั่งอสนีบาตฟาดลงกลางห้องรับรองอันวิจิตร

​บรรยากาศในมื้ออาหารพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดในวินาทีนี้เอง

​ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมของจางโหมวอีพลันปรากฏรอยยิ้มจางๆ เป็นความพึงพอใจอย่างยิ่งที่ได้พบ “ผู้รู้ใจ” ส่วนกู้หวยนั้นแสดงสีหน้าที่ซับซ้อน ทั้งกังวลที่ซูชิงอิงเลือกเส้นทางที่ยากระดับนรก และทั้งตื่นเต้นลึกๆ ที่จะได้เห็นการแสดงที่บ้าคลั่งและยอดเยี่ยมที่สุดถือกำเนิดขึ้น

​มื้ออาหารจบลง

บริกรเปิดประตูไม้ จางโหมวอีเดินนำออกไปเป็นคนแรกแต่กลับหยุดฝีเท้าที่หน้าประตู

เขารับแฟ้มเอกสารหนาปึ้กมาจากผู้ช่วยแล้วส่งให้ซูชิงอิง

​มันไม่ใช่บทละครธรรมดา บนปกเต็มไปด้วยกระดาษโน้ตสีสันสดใสแปะไว้พรึ่บพรั่บ เมื่อเปิดดูด้านข้างจะเห็นลายมือเขียนโน้ตยิกๆ ด้วยปากกาสีแดงและดำสลับกันไปมา

​“นี่คือ ‘การบ้าน’ ที่ฉันอดตาหลับขับต่อนอนทำมาหลายคืน ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว”

จางโหมวอีพูดจบก็เหลือบมองเจียงฉือแวบหนึ่ง

“พวกเธอสองคนคือ ‘ดวงตา’ ของหนังเรื่องนี้”

“อย่าทำให้ฉันผิดหวังล่ะ”

​บนรถขากลับโรงแรม ยังคงเป็นรถตู้สีดำของกู้หวยคันเดิม

ซุนโจวถูกจัดแจงให้แยกนั่งรถอีกคันกลับไปก่อนแล้ว ตอนนี้ในรถจึงมีเพียงคนขับ, กู้หวย และเจียงฉือ

​ภายในรถเงียบงันอยู่นาน ในที่สุดกู้หวยก็ทนไม่ไหวต้องเปิดปากพูด

“สำหรับชิงอิงแล้ว งานนี้มันยากเกินไป”

นิ้วของเขาเคาะหัวเข่าตัวเองโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด

“การต้องสลับบทบาทระหว่างหลิงซีและอาหลีในหนังเรื่องเดียวกัน มันใช้พลังงานของนักแสดงมหาศาลมาก”

​กู้หวยหันมาทางเจียงฉือ

“ตอนที่นายเข้าฉากกับเธอ นายต้องคอยประสานกับเธอให้มาก ให้ปฏิกิริยากับเธอเยอะๆ ช่วยให้เธอหา ‘สวิตช์’ ระหว่างสองตัวละครนั้นให้เจอโดยเร็วที่สุด”

​ความกังวลของกู้หวยทำให้เจียงฉือฉุกคิดขึ้นมา

ถ้าซูชิงอิงเล่นพัง KPI แต้มใจสลายของเขามิกลายเป็นสีเขียวอี๋ (ยอดตก) ทั้งกระดานหรอกหรือ?

มองในมุมนี้ จักรพรรดิภาพยนตร์คนนี้ถือว่ายืนอยู่บนแนวรบเดียวกันกับเขา

​ซูชิงอิง... ต้องเล่นให้ดีเท่านั้น

​เจียงฉือพยักหน้า รับคำด้วยท่าทางจริงใจยิ่ง

“พี่กู้ไม่ต้องห่วงครับ ผมจะร่วมมือกับเธออย่างเต็มกำลังแน่นอน”

​เมื่อกลับถึงห้องพักโรงแรม เจียงฉือตรงเข้าห้องนอนทันที

ขณะที่เขากำลังจะเข้าสู่โหมดสมาธิขั้นลึก หน้าจอมือถือก็สว่างขึ้น

มีข้อความ WeChat เข้ามา

​จาก: ซูชิงอิง

เนื้อหาสั้นกระชับตามสไตล์ของเธอ:

“บ่ายสามวันศุกร์ สะดวกไหม? คุยเรื่องบทกันหน่อย”

​เจียงฉือมองข้อความนั้นโดยไม่แปลกใจเลยสักนิด

โจทย์ข้อนี้มันยากเกินไปจริงๆ

​การแยกประสาทแสดงสองบทบาทที่นิสัย ตรรกะทางอารมณ์ และรูปแบบพฤติกรรมขัดแย้งกันโดยสิ้นเชิง ซูชิงอิงในฐานะนักแสดงแถวหน้าของประเทศ ย่อมต้องแสวงหาวิธีแก้ปัญหาที่ตรงจุดและมีประสิทธิภาพที่สุด...

นั่นคือการสร้าง “สายสัมพันธ์ของตัวละคร” ขั้นลึกที่สุดกับนักแสดงคู่ครองก่อนจะเปิดกล้อง

​เขาต้องกลายเป็น ‘สมอเรือ’ ให้กับเธอ

เพื่อให้เวลาที่เธอต้องสลับไปมาระหว่างบุคลิกทำลายล้างของหลิงซี กับบุคลิกเยียวยาของอาหลี เธอจะได้มีจุดอ้างอิงที่ชัดเจนและคงที่เพียงจุดเดียว

​เจียงฉือตอบกลับไป:

“สะดวกครับ เรื่องสถานที่ผมจัดการเอง”

​เขาต้องการสภาพแวดล้อมที่ส่วนตัวที่สุดและไม่มีปัจจัยภายนอกมารบกวน

เขาไม่อยากทำ “การสัมมนาทางวิชาการ” ที่เกี่ยวพันกับประสิทธิภาพในการต่ออายุขัยของเขาในอนาคตตามร้านกาแฟหรือร้านอาหาร

​เขาทักหาหลินหว่านทันทีเพื่อแจ้งความต้องการ

หลินหว่านทำงานได้เร็วปานสายฟ้าแลบ สิบนาทีต่อมาที่อยู่ก็ถูกส่งมาให้

มันคือชั้นดาดฟ้าของตึกฝรั่งเก่าในเขตเช่า ซึ่งเคยเป็นห้องหนังสือส่วนตัวของนักเขียนที่เคยอาศัยในฝรั่งเศส ปัจจุบันถูกดัดแปลงเป็นพื้นที่อ่านหนังสือระบบสมาชิกที่ไม่เปิดรับคนนอก เก็บเสียงได้ดีเยี่ยมและมีการรักษาความปลอดภัยที่เข้มงวด

​บ่ายวันศุกร์ เวลา 14:45 น.

เจียงฉือมาถึงก่อนเวลา

ห้องหนังสือกว้างขวางมาก ผนังทั้งสามด้านเป็นชั้นหนังสือที่สูงจรดเพดาน อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความสงบของหน้ากระดาษเก่าและเฟอร์นิเจอร์ไม้

​เขาไม่ได้เตรียมน้ำชาหรือของว่างเหมือนคนรอแขกทั่วไป

แต่กลับเดินไปที่โต๊ะไม้พะยูงสีแดงตัวใหญ่ ปูกระดาษสีขาวขนาดหนึ่งตารางเมตรที่เตรียมมาล่วงหน้าลงไป

จากนั้น เขาก็หยิบปากกามาร์กเกอร์ขึ้นมา วาดเส้นเวลา สองเส้นที่จุดเริ่มต้นต่างกัน แต่สุดท้ายมาบรรจบไขว้กัน

และเขียนกำกับไว้ที่จุดเริ่มต้นของแต่ละเส้นว่า:

“หลิงซี”

“อาหลี”

​เวลา 15:00 น. ตรง ซูชิงอิงมาถึงตามนัด

เธอยังคงอยู่ในชุดกระโปรงยาวสีเรียบ เมื่อผลักประตูที่แง้มไว้เข้าไป เธอก็เห็นแผ่นหลังที่กำลังจดจ่ออยู่ที่โต๊ะหนังสือทันที

เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นกระดาษสีขาวแผ่นยักษ์ที่เต็มไปด้วยเส้นสายและเครื่องหมายบนโต๊ะ ฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินก็ชะงักไปโดยสัญชาตญาณ

​ก่อนหน้านี้เหล่าแฟนคลับสายจิ้นยังมโนพล็อตเรื่องรักรันทดกันวุ่นวายเรื่องข่าวลือของพวกเขา

แต่ตัวเอกทั้งสองคนกลับมาอยู่ที่เดียวกัน เพื่อทำ “การผ่าพิสูจน์ตัวละคร” อย่างบ้าคลั่ง

​“ฉันนึกว่า เราจะเริ่มจากการซ้อมบทพูด กันเสียอีก”

เสียงของซูชิงอิงทำลายความเงียบในห้องหนังสือ

เธอค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ สายตาจดจ้องที่แผนภาพวิเคราะห์อันซับซ้อนนั้น

​เจียงฉือไม่ได้เงยหน้า ปลายปากกาของเขาจิ้มลงไปบนจุดเชื่อมที่เพิ่งวาดเสร็จบนกระดาษขาว

“บทพูดคือผลลัพธ์ แต่อารมณ์คือแรงขับเคลื่อนครับ”

“ผมอยากจะปรับจูนกับพี่ก่อนว่า สำหรับตัวละคร ‘เย่เฉิน’ ในใจของพวกเธอทั้งสองคน ‘จุดยึดเหนี่ยว’ คืออะไร”

​ซูชิงอิงฟังอย่างสงบ

เจียงฉือหยิบปากกา เขียนคำสองคำลงไปใต้เส้นเวลาของ “หลิงซี” อย่างหนักแน่น

“โชคชะตา”

​“รักของหลิงซีคือความร้อนแรง การทำลายล้าง และไม่ยอมให้มีตำหนิ”

“สิ่งที่เธอรัก คือเย่เฉินในฐานะครึ่งปีศาจที่แข็งแกร่งและสมบูรณ์แบบ มันคือความรักที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของการเทิดทูนและการครอบครอง”

“ดังนั้น เมื่อเธอพบว่าความสมบูรณ์แบบนั้นมีตัวแปรที่เธอควบคุมไม่ได้ ความรักของเธอก็จะพังทลายลงทันที”

“การทำลายเขา ผนึกเขา และทำให้เขาเป็น ‘สิ่งสะสม’ ที่เป็นของเธอตลอดไป จึงกลายเป็นวิธีเดียวที่เธอจะรักษาความสมบูรณ์แบบนั้นไว้ได้”

​พูดจบ เขาก็เลื่อนปากกาไปที่เส้นเวลาอีกเส้น

เขียนคำอีกสองคำลงไปใต้ชื่อ “อาหลี”

“การอยู่เคียงข้าง”

​“สิ่งที่อาหลีเจอ คือเย่เฉินที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลพันปี เป็นเย่เฉินที่อ่อนแอ โดดเดี่ยว แต่ก็ยังคงมีความหยิ่งปนเขินอยู่ในตัว”

“สิ่งที่เธอรัก คือความไม่สมบูรณ์แบบของเขา และความอ่อนโยนที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกที่เย็นชา”

“ดังนั้นรักของเธอ คือการโอบอุ้มและการเยียวยา”

​ซูชิงอิงถูกดึงเข้าสู่จังหวะของเขาโดยสมบูรณ์

เธอมองดูเส้นทางอารมณ์สองสายที่ถูกแบ่งแยกอย่างชัดเจนบนกระดาษขาว และพบเป็นครั้งแรกว่าการแสดง... สามารถใช้ “ตรรกะเหตุผล” มาถอดรหัสได้ถึงเพียงนี้

โจทย์ใหญ่ที่เคยทำให้เธอหนักใจมาหลายวันเรื่องการสลับตัวละคร ดูเหมือนจะเริ่มเห็นทางสว่างในวินาทีนี้เอง

​เธอมองดูใบหน้าด้านข้างของเจียงฉือที่ดูจริงจังเกินไปภายใต้แสงแดดยามบ่าย พลันรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ ‘นักแสดง’

แต่เหมือน ‘วิศวกรทางอารมณ์’ ผู้เชี่ยวชาญการคำนวณและสามารถเปลี่ยนความรู้สึกที่ละเอียดอ่อนให้กลายเป็นข้อมูลเชิงสถิติได้...

​เธอมองใบหน้าด้านข้างของเขา แล้วจู่ๆ ก็เปิดปากถามขึ้นมา

“ดูเหมือนนายจะมีความ... ยึดติดกับ ‘โศกนาฏกรรม’ มากเป็นพิเศษเลยนะ”

เธอถาม

“เพราะอะไรเหรอ?”