ตอนที่ 171 ป้าอ๋องแห่งซีฉู่ปิดกล้องเรียบร้อย

เหล่า "องครักษ์ชิงอิง" ทั่วทั้งเครือข่ายอินเทอร์เน็ตต่างพากันถือกล้องส่องทางไกลกำลังขยาย 8 เท่า เริ่มทำการวิเคราะห์ปฏิสัมพันธ์บนเว่ยป๋อระหว่างกู้หวยและซูชิงอิงแบบพิกเซลต่อพิกเซล

​"พวกเรา! ดูเวลาสิ! ซูชิงอิงกดไลก์หลังจากกู้หวยโพสต์ไป 9 นาทีพอดีเป๊ะ!"

"9 นาทีนั้นนางทำอะไรอยู่? ลังเล? หรือว่ากำลังยืนยันข่าวเป็นการภายใน?!"

"ในบรรดานักแสดงชายที่เธอเคยร่วมงานด้วย มีใครที่เรียกได้ว่าเป็น 'ผู้เก่าก่อน' บ้าง? แถมยังต้องเป็นคนรู้จักเก่าของกู้หวยด้วย! ขอบเขตมันแคบลงแล้วนะ!"

"ฉันเพิ่งไปขุดมา! คำว่า 'ผู้เก่าก่อน' ในกวีนิพนธ์โบราณ นอกจากจะหมายถึงเพื่อนเก่าแล้ว ส่วนใหญ่ยังสื่อถึงความรู้สึกแห่งโชคชะตาประเภท 'ใต้หล้านี้ยังมีผู้รู้ใจ' อีกด้วย!"

"แสดงว่าคนปริศนาคนนี้ต้องมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งมากกับทั้งกู้หวยและซูชิงอิง!"

"บ้าเอ๊ย! ฉันไม่กล้าคิดต่อเลย! คนปริศนาคนนี้คือใครกันแน่!"

​เจียงฉือที่เป็นศูนย์กลางของพายุ ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลยสักนิด

​ภายในห้องพักโรงแรม

เขามองดูซุนโจวที่กำลังหมุนตัวไปมาเหมือนลูกข่างพร้อมกับบ่นพึมพำไม่หยุด

​"พี่! พี่ไม่ได้แค่ดังธรรมดาแล้วนะ แต่มันคือ 'คนปริศนา' ที่ดังระเบิด! ตอนนี้พี่คือเผือก ชิ้นใหญ่ที่สุดในวงการบันเทิงเลยนะพี่!" ซุนโจวชูโทรศัพท์ขึ้นสูง หน้าจอแสดงอันดับคำค้นหายอดนิยม

​เจียงฉือไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยื่นมือออกไป

​ซุนโจวชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าศิลปินของเขาในที่สุดก็ลดตัวลงมาสนใจเรื่องทางโลกและอยากรู้ความเคลื่อนไหวภายนอกบ้างแล้ว จึงรีบส่งโทรศัพท์ให้ทันที

​เจียงฉือรับโทรศัพท์มา

นิ้วมือเลื่อนบนหน้าจออย่างชำนาญ...

ตั้งค่า.

โหมดเยาวชน.

เปิดใช้งาน.

​ท่วงท่าทั้งหมดเกิดขึ้นในรวดเดียว เร็วเสียจนม่านตาของซุนโจวยังโฟกัสไม่ทันด้วยซ้ำ

​"พี่! พี่ทำอะไรเนี่ย!" ซุนโจวมองหน้าจอตัวเองที่ขึ้นเตือนว่า "เปิดใช้งานโหมดเยาวชนแล้ว" แล้วแทบจะสติแตก

​เจียงฉือคืนโทรศัพท์ให้เขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบรมสั่งสอนอย่างจริงจังว่า:

"จะเตรียมสอบ... ใจต้องนิ่ง ห้ามว่อกแว่ก"

​"เตรี... เตรียมสอบ?" ลิ้นของซุนโจวแทบจะผูกเป็นปม "พี่! ผมไหว้ละ! พี่จะสอบอะไร? สอบวัดระดับความรู้เรื่องซุบซิบวงการบันเทิงเหรอ? ตอนนี้พี่นั่นแหละคือตัวข้อสอบ!"

​เขาแทบจะบ้าตาย รีบเอาโทรศัพท์จ่อหน้าเจียงฉือ ชี้ไปที่ตัวอักษร "ระเบิด" สีแดงฉาน

"ดูนี่! #ใครคู่ควรจะเป็นเย่เฉินของซูชิงอิง#! #คนปริศนาของเทียนกวง#! พี่นั่นแหละคือคนคนนั้น! คนทั้งเน็ตตีกันเพื่อพี่อยู่นะ!"

​เจียงฉือไม่สะทกสะท้าน

เขาสุ่มหยิบสมุดโน้ตเล่มใหม่กับปากกาจากบนโต๊ะ แล้วส่งให้ซุนโจว

ท่าทางนั้นทำให้เสียงโวยวายของซุนโจวหยุดกึก

​"ในเมื่อตอนนี้ค่อนข้างว่าง" น้ำเสียงเจียงฉือเรียบเฉย "พอดีมีงานวิจัยเบื้องต้นสำหรับตัวละครใหม่ที่ต้องการให้นายช่วยทำให้เสร็จ"

​ซุนโจว: "...?"

​"หัวใจหลักของงานวิจัยคือ 'การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างฉากจูบกับประสิทธิภาพในการสร้างความสะเทือนใจต่อผู้ชม' "

​"หา??"

​เจียงฉือเมินปฏิกิริยาเอ๋อแดกของผู้ช่วย และสั่งการต่อ:

"งานวิจัยต้องครอบคลุมหลายมิติ: ข้อหนึ่ง วิเคราะห์มุมกล้อง องศา และการเคลื่อนกล้องจากกรณีศึกษาคลาสสิกในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ ว่าทำอย่างไรถึงจะขยายแรงกระแทกทางสายตาให้ถึงขีดสุด"

​"ข้อสอง เน้นวิเคราะห์ช่วงเวลา 0.5 วินาทีก่อนและหลังการสัมผัสริมฝีปาก ว่ากล้ามเนื้อใบหน้าของนักแสดงมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยอย่างไร เพื่อส่งต่ออารมณ์ที่ค่อยๆ ไต่ระดับไปจนถึงจุดแตกสลาย"

​"ข้อสาม การวิเคราะห์เชิงปริมาณของการตอบสนองทางอารมณ์จากผู้ชม นายไปตามเว็บไซต์วิจารณ์หนังและโซเชียลมีเดียต่างๆ ศึกษาความเห็นที่ได้รับไลก์สูงๆ วิเคราะห์จุดกระตุ้นความรู้สึกร่วม ของผู้ชมเมื่อเห็นฉากจูบประเภทต่างๆ"

​ซุนโจวเลิกใช้สมองคิดโดยสิ้นเชิง

เขามองเจียงฉือด้วยสายตาว่างเปล่า รู้สึกว่าคนที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่ดารา แต่เป็นนักวิทยาศาสตร์สังคมต่อต้านมนุษย์ที่กำลังจะทำการทดลองทางอารมณ์ที่ซับซ้อนบางอย่าง

​เจียงฉือเห็นเขาไม่ตอบสนอง จึงเสริมทัพด้วยท่าทีให้กำลังใจ:

"นี่ถือเป็นการเตรียมความพร้อมทางวิชาการสำหรับความสามารถหลักในสายอาชีพ ต้องตั้งใจทำหน่อยนะ"

​ซุนโจวเปิดโน้ตบุ๊กด้วยสภาพเหมือนคนตายไปแล้วครึ่งตัว เขาพิมพ์ข้อความลงในช่องค้นหาอย่างอดสูว่า:

"วิธี... ทำให้คนดูใจสลายเพราะฉากจูบ"

​พิมพ์เสร็จ เขาก็ซบหน้าลงกับฝ่ามือ พลางครางเครือออกมาผ่านง่ามนิ้ว

​เวลาต่อจากนั้น เจียงฉือเข้าสู่โหมด "หลวงพี่ในกองถ่าย" อย่างสมบูรณ์

เขาปิดกั้นข้อมูลจากโลกภายนอกทั้งหมด

ชีวิตถูกลดทอนจนถึงขีดสุด: โรงแรม, กองถ่าย, วนไปแค่นี้

นอกจากตอนเข้าฉาก เวลาที่เหลือทั้งหมดเขาใช้ไปกับการศึกษาบทเรื่อง 《ผู้แฝงตัว》 และ 《ถวิลหาข้ามกาลเวลา》

​ความทุ่มเทและสมาธิระดับนั้นรวดเร็วและทรงพลังจนคนทั้งกองถ่ายรู้สึกขนลุก

ข่าวลือเกี่ยวกับเจียงฉือในกองถ่ายเริ่มทวีความประหลาดมากขึ้นเรื่อยๆ

​"พวกเธอเห็นไหม? วันนี้เขาแค่ถ่ายฉากคุยธรรมดาๆ แต่ฉันรู้สึกเหมือนเขายังมีกลิ่นคาวเลือดจากวันที่ 'เซี่ยงอวี่เชือดคอ' วนเวียนอยู่รอบตัวเลย"

"ใช่ๆๆ! ฉันก็รู้สึกแบบนั้น ขนลุกชะมัด"

"ความต่าง มันหลุดโลกเกินไปแล้ว... วันก่อนดูเขาเล่นเป็นอ๋องยอมตาย ฉันร้องไห้จนแทบสำลัก วันนี้เห็นเขามานั่งโม้กับคนอื่น ฉันกลัวจนแทบสำลักเหมือนกัน"

"ไอ้ 'การแสดงแบบศัลยกรรมวิพากษ์' อะไรนั่น ฉันว่าไม่ใช่สำนักการแสดงหรอก แต่น่าจะเป็นที่ตัวเขาเอง... ที่มีปัญหาหนักแล้วล่ะ..."

​เสียงซุบซิบเหล่านี้ เจียงฉือไม่รับรู้แม้แต่น้อย

เขาเพียงแต่สูบซับสารอาหารจากแต่ละตัวละครอย่างตะกละตะกลาม เพื่อเตรียมตัวสำหรับการ "เก็บเกี่ยว" ครั้งใหญ่ที่กำลังจะมาถึง

​เวลาดำเนินมาถึงวันที่ 9 เมษายน

กองถ่ายเรื่อง 《ตำนานฮั่นฉู่》 ได้เดินทางมาถึงฉากสุดท้ายของตัวละคร "เซี่ยงอวี่"

​คืนก่อนยุทธการไกเซี่ย...

ภายในกระโจมยักษ์ แสงตะเกียงสลัวราง

เจียงฉือสวมชุดเกราะที่แตกหัก ยืนอยู่เพียงลำพังหน้าแผนที่ทรายขนาดยักษ์

ใบหน้าที่เคยฮึกเหิมเปี่ยมสง่าราศี ในตอนนี้เหลือเพียงความเหนื่อยล้าและว่างเปล่าเหมือนถูกสูบพลังชีวิตออกไปจนหมด

​ทั่วทั้งกองถ่ายเงียบกริบ

ทีมงานทุกคน ไม่ว่าจะเป็นช่างไฟหรือฝ่ายสนาม ต่างกลั้นหายใจโดยสัญชาตญาณ จ้องมองแผ่นหลังที่โดดเดี่ยวประดุจขุนเขาแผ่นนั้น

พวกเขารู้สึกว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่การแสดงของดารา

แต่เป็นวีรบุรุษตัวจริงที่กำลังค่อยๆ เดินเข้าหาจุดจบแห่งโชคชะตา

​เวลาผ่านไปนาทีต่อนาที

เจียงฉือไม่มีบทพูด ไม่มีท่าทางใหญ่โต

เขาเพียงแค่ยืนนิ่งๆ

บอกลาโลกที่เขากำลังจะสูญเสียไปอย่างไร้เสียง

​ในที่สุด

น้ำเสียงของเว่ยซงก็ทำลายความเงียบนี้ลง

"เซี่ยงอวี่... ปิดกล้อง!"

​คำสองคำหล่นลงมาอย่างหนักแน่น

หลังความเงียบงันสั้นๆ ทุกคนในกองถ่ายต่างลุกขึ้นยืนโดยพร้อมเพรียง

หันไปทางร่างที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าแผนที่ทรายและยังไม่หลุดจากบทบาท เพื่อแสดงความเคารพสูงสุด

​พวกเขาปรบมือ

ให้แก่ "ป้าอ๋อง" หนึ่งเดียวในดวงใจ

และให้แก่ความตื่นตะลึงขั้นสุดที่ไม่อาจบรรยายได้ ซึ่งเกิดจากการแสดงแบบสังเวยชีวิตตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา

​คืนนั้น

เจียงฉือกลับมาที่โรงแรมของกองถ่าย และเพิ่งล้างคราบเหนื่อยล้าออกไป

โทรศัพท์จากหลินหว่านก็ดังขึ้น

​"เจียงฉือ เมื่อกี้เพิ่งได้รับการยืนยันสุดท้ายจากทางเทียนกวง"

หลินหว่านเว้นจังหวะ

"เรื่อง 《ถวิลหาข้ามกาลเวลา》..."

"เวลาที่จะประกาศตัวพระเอกอย่างเป็นทางการ..."

"คือสิบโมงเช้าวันพรุ่งนี้"