ตอนที่ 126 กดรายงานทีเดียวจบ! แฟนคลับตัวท็อปอันดับหนึ่งตัวจริงน่ะ แม่ฉันต่างหาก!

เสียงของพิธีกรหญิงที่พูดชัดถ้อยชัดคำ แฝงไว้ด้วยความเสียดายแบบมืออาชีพ

"...《เก้าสวรรค์》ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์แนวแฟนตาซีที่ลงทุนกว่าแปดร้อยล้าน การประชาสัมพันธ์ก็ทำลายสถิติใหม่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่รายได้วันแรกที่สามสิบเจ็ดล้านนั้น...ห่างไกลจากที่ตลาดคาดการณ์ไว้มากทีเดียว"

เสียงในโทรทัศน์ดังชัดเจนเข้าหูเจียงฉือ

เขานึกถึงภาพหน้าจอหลายภาพที่จ้าวเจิ้นส่งมา

แอคเคาท์การตลาดหลายแอคเคาท์ที่มีผู้ติดตามนับล้าน ซึ่งโพสต์ข่าวฉาวที่มีเนื้อหาเหมือนกันเป๊ะในเวลาเดียวกัน

เขานึกถึงการวิเคราะห์ที่ใจเย็นของเฉินโม่

"มีคนบงการอยู่เบื้องหลังทั้งหมด"

"เวลาที่เลือกใช้ก็แม่นยำมาก"

"คู่แข่งไม่ธรรมดา...ไม่ใช่หนังคู่แข่งในตลาดเดียวกัน ก็..."

ก่อนหน้านี้ ทุกอย่างเป็นเพียงการคาดเดา

แต่ตอนนี้ เมื่อชื่อ《เก้าสวรรค์》และข้อมูลรายได้ที่น่าสลดใจ ถูกนำเสนอออกมาอย่างโจ่งแจ้ง

เบาะแสทั้งหมด ก็เชื่อมโยงกันเป็นเส้นที่ชัดเจนทันที

นั่นแหละ

คู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดในเทศกาลเดียวกัน

ภาพยนตร์แฟนตาซีระดับ S+ เพียงเรื่องเดียวในเทศกาลตรุษจีน

ลงทุนไปแปดร้อยล้าน แต่กลับถูก《วังวนมายา》กดขี่ข่มเหงตั้งแต่วันแรกที่เข้าฉาย

พวกเขาร้อนรน

ดังนั้น พวกเขาจึงสาดน้ำสกปรกใส่ตัวละครที่ได้รับความนิยมสูงสุดใน《วังวนมายา》สาดใส่เขา

พยายามใช้ "ผู้ที่ได้บทเพราะเส้นสาย" "ข้อตกลงเบื้องหลัง" ซึ่งเป็นวิธีที่เลวร้ายที่สุดและมีประสิทธิภาพที่สุด เพื่อกำจัดผลประโยชน์ด้านชื่อเสียงที่เกิดจาก "แม่ทัพกู้"

นี่ไม่ใช่ความบาดหมางส่วนตัวในวงการเลย

นี่คือการโจมตีที่วางแผนไว้ล่วงหน้าโดยกลุ่มทุน

เจียงฉือเก็บโทรศัพท์ลง ใบหน้าของเขาไม่มีคลื่นลมใดๆ

เขาหันกลับไป เปิดประตูกระจกบานเลื่อน แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องนั่งเล่นที่อบอุ่นและสว่างไสว

ความวุ่นวายในห้องนั่งเล่นและข่าวในโทรทัศน์ ราวกับเป็นคนละโลกกัน

ไม่มีใครสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ

"เสี่ยวฉือ มาเร็วๆ ยายหั่นขนมเหนียนเกาให้แล้วนะ!"

คุณยายเห็นเขาเข้ามา ก็รีบทักทายอย่างกระตือรือร้น แล้วยื่นขนมเหนียนเกาชิ้นหนึ่งให้เขา

"พี่คะ! พี่ดูอันนี้สิ!"

หลินหลิน ลูกพี่ลูกน้องเร็วกว่าคุณยายอีก เธอบีบตัวเข้ามาอีกครั้ง ดึงโทรศัพท์ขึ้นมาตรงหน้าเขาอย่างตื่นเต้น

"เพื่อนหนูทำค่ะ! สมบัติล้ำค่าของ 'จวนแม่ทัพ' ของพวกเรา!"

สายตาของเจียงฉือจับจ้องไปที่หน้าจอโทรศัพท์

นั่นคือวิดีโอตัดต่อที่แฟนคลับทำขึ้นมาเพื่อเรียกน้ำตา

ผู้สร้างวิดีโอนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญ ได้รวบรวมภาพเด่นทั้งหมดของแม่ทัพกู้ใน《วังวนมายา》มาตัดต่อรวมกัน

ตั้งแต่การปรากฏตัวครั้งแรก ที่เขาสวมชุดขาวขี่ม้า หันมายิ้มอย่างน่าทึ่ง

จนถึงบนพระราชวัง การสนทนาระหว่างกษัตริย์และข้าราชบริพาร การให้คำมั่นสัญญาว่า "ตลอดไปคือตอนนี้" อย่างเด็ดเดี่ยว

และสุดท้าย บนกำแพงเมืองที่เลือดท่วม การตีกลองศึก และการหลั่งน้ำตาหยดสุดท้ายอย่างกล้าหาญ

ทุกฉาก ทุกภาพ ล้วนสอดคล้องกับจังหวะของเพลงโบราณที่แสนเศร้าและยิ่งใหญ่

การเปลี่ยนฉาก การก้าวหน้าของอารมณ์ ล้วนอยู่ในระดับมืออาชีพ

และสิ่งที่น่าอึดอัดที่สุด คือข้อความคอมเมนต์ที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างท่วมท้น

[แม่ทัพของฉัน ตายในอาณาจักรต้าฉู่ที่เขารักที่สุด ตายก่อนรุ่งอรุณที่เขาปกป้องด้วยชีวิต]

[เขาไม่มีแม้แต่ป้ายหลุมศพเป็นของตัวเอง มีเพียงคำกล่าวไม่กี่คำในพงศาวดาร และตอนจบที่ถูกบิดเบือน]

[น้ำตาหยดนี้ไม่ใช่ไข่มุก แต่มันคือชีวิตของฉัน!]

[น้ำตาที่ฉันหลั่งให้แม่ทัพ น่าจะเติมเต็มคูเมืองได้เลย]

[พี่น้องคะ หยุดร้องไห้กันเถอะ ให้ทุกคนเห็นว่าเราเศร้าแค่ไหน!]

[เสียใจ +1]

[เสียใจ +10086]

ข้อความคอมเมนต์ที่หนาแน่น กำลังจะท่วมทับใบหน้าเปื้อนเลือดของแม่ทัพกู้ไปจนหมด

เจียงฉือมองดูตัวเองในวิดีโอที่กำลังจะตาย

มองดูข้อความคอมเมนต์ที่เรียกน้ำตาที่หลั่งไหลอย่างจริงใจเหล่านั้น

ในสมองของเขา

ตัวเลขในช่อง [ค่าความใจสลาย] บนแผงระบบ กำลังกระโดดขึ้นด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอแต่ไม่อาจละเลยได้

[ติ๊ง! ค่าความใจสลาย +1]

[ติ๊ง! ค่าความใจสลาย +2]

[ติ๊ง! ค่าความใจสลาย +1]

...

ค่ำคืนดึกแล้ว

สมาชิกในครอบครัวต่างก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน ห้องนั่งเล่นที่วุ่นวายมาตลอดคืนก็เงียบสงบลงในที่สุด

เจียงฉือนอนอยู่บนเตียงเก่าที่คุ้นเคยในบ้านคุณยาย พลิกตัวไปมา แต่ก็นอนไม่หลับ

เขาลุกขึ้น เตรียมจะไปหยิบน้ำดื่มในห้องนั่งเล่น

พอเปิดประตูห้อง ก็มีแสงสลัวๆ ส่องมาจากทิศทางของห้องนั่งเล่น

เจียงฉือหยุดฝีเท้า

เขาค่อยๆ แอบชะโงกหน้าออกไป

ในห้องนั่งเล่นไม่ได้เปิดไฟหลัก มีเพียงพื้นที่เล็กๆ บนชั้นวางโทรทัศน์ ที่ส่องสว่างด้วยแสงจากหน้าจอโทรศัพท์

ฉู่หง ผู้เป็นแม่ กำลังสวมแว่นอ่านหนังสือ นั่งอยู่บนโซฟา

เธอหลังค่อมเล็กน้อย ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ มีสีหน้าจดจ่อ

นิ้วหนึ่งของเธอกำลังจิ้มลงบนหน้าจออย่างช้าๆ

พร้อมกับพึมพำอะไรบางอย่างในปาก

เจียงฉือเดินอย่างเบาเท้า เงียบกริบ เข้าไปใกล้

เขายืนอยู่ข้างหลังแม่ แล้วเห็นเนื้อหาบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอชัดเจน

นั่นคือวิดีโอสั้นๆ

ในวิดีโอ มีเสียงของเด็กสาวคนหนึ่งกำลังสอน

"ทุกคนคะ วันนี้จะมาสอนฟังก์ชันที่ใช้งานได้จริงสุดๆ วิธีการรายงานข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตและการโจมตีที่เป็นอันตรายด้วยปุ่มเดียว!"

"อันดับแรก เราคลิกเข้าไปที่หน้าโปรไฟล์ของคนนี้ เห็นจุดสามจุดเล็กๆ ที่มุมขวาบนไหมคะ? ใช่ค่ะ คลิกเลย!"

"จากนั้นเลือก 'รายงาน' แล้วเลือกตัวเลือก 'ข้อมูลเท็จ'..."

คุณนายฉู่หงตั้งใจฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ ราวกับนักเรียนชั้นประถมที่ตั้งใจเรียน

เธอทำตามขั้นตอนในวิดีโอ แล้วค่อยๆ กดเปิดหน้าหนึ่ง

รูปโปรไฟล์บนหน้านั้น เจียงฉือจำได้ทันที

มันเป็นหนึ่งในแอคเคาท์การตลาดที่โจมตีเขา ซึ่งเฉินโม่เคยส่งในกลุ่มเมื่อตอนเย็น

นิ้วของคุณนายฉู่หงกดลงบนหน้าจอทันที

"รายงานสำเร็จ"

ตัวอักษรสี่ตัวเล็กๆ ปรากฏขึ้น

ใบหน้าของเธอเผยร่องรอยของความโล่งอกและความยินดี

จากนั้น เธอก็เปิดหน้าโปรไฟล์ของแอคเคาท์การตลาดถัดไปอย่างชำนาญ ทำซ้ำขั้นตอนเดิม

"แม่ครับ?"

เจียงฉือเรียกเบาๆ

ไหล่ของคุณนายฉู่หงสะดุ้งเล็กน้อย

เธอรีบพยายามซ่อนโทรศัพท์ไว้ด้านหลัง

"ยังไม่นอนเหรอ?"

เธอหันกลับมา ใบหน้าแฝงด้วยความลนลานที่ไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย

"แก่แล้ว ตาไม่ดี นอนไม่หลับ ก็...ก็แค่ดูโทรศัพท์เล่นๆ"

เธอบ่นพึมพำ พยายามปกปิด

แต่หางตาของเจียงฉือ ก็เหลือบไปเห็นสมุดเล่มเล็กที่วางอยู่บนโซฟาข้างๆ เธอ

สมุดแบบฝึกหัดธรรมดาที่สุดสำหรับนักเรียนประถม

สมุดถูกเปิดออก

ด้านบน มีลายมือที่คดเคี้ยว บันทึกคำศัพท์ใหม่ๆ ที่เธอเพิ่งเรียนรู้มากมาย

ข้างๆ ยังมีปากกาแดงเขียนคำอธิบายไว้อย่างเรียบร้อย

[ควบคุมความคิดเห็น]

ข้างๆ กันนั้น เป็นคำอธิบายที่แม่เขียนด้วยภาษาของตัวเอง

- "ก็คือพูดแต่เรื่องดีๆ ของลูกชายฉันเยอะๆ เพื่อกลบคำพูดไม่ดีเหล่านั้น"

[ตอบโต้การโจมตี]

- "ถ้ามีคนพูดไม่ดีถึงเสี่ยวฉือ ก็ต้องโต้แย้งพวกเขา"

[สร้างข้อมูล]

- "ต้องเช็คอินใน Weibo Super Topic ของเสี่ยวฉือทุกวัน"

[ทำความสะอาดพื้นที่สาธารณะ]

- "รายงานสิ่งที่ไม่ดีออกไปทั้งหมด เพื่อให้ทุกคนเห็นแต่สิ่งที่ดี"

[บำรุงแอคเคาท์]

- "ต้องล็อกอิน Weibo ทุกวัน โพสต์อะไรเยอะๆ กดไลก์เสี่ยวฉือเยอะๆ แบบนี้เวลาพูดอะไรไปจะได้มีน้ำหนัก จะได้ไม่ถูกมองว่าเป็นหุ่นยนต์"

...

เจียงฉือมองดูสมุดเล่มนั้น

เขาเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ในสถานที่ที่เขาไม่รู้

คุณนายฉู่หง หญิงวัยกลางคนที่ต้องใช้วิธีเขียนด้วยลายมือในการพิมพ์ข้อความ

เธอกำลังแสดงความห่วงใยเขาด้วยวิธีที่ซุ่มซ่ามที่สุด

ลำคอของเจียงฉือราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่ ทำให้เขาพูดอะไรไม่ออก

เขาไม่ได้เปิดโปงความลับเล็กๆ น้อยๆ ของแม่

เขาแค่เดินเข้าไป รับโทรศัพท์จากมือแม่ แล้ววางลงบนโต๊ะกาแฟเบาๆ

"แม่ครับ ดึกมากแล้ว พักผ่อนเถอะครับ"

"ดูโทรศัพท์นานๆ ไม่ดีต่อสายตาครับ"