บทที่ 21 เจียงหวยโพสต์สับแหลก

สตูดิโอของเสิ่นชิงหยาสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

ทุกคนกำลังรวมตัวกันอยู่ในห้องประชุมเพื่อหารือถึงวิธีแก้ปัญหา

จางเล่อเล่อมีสีหน้าเคร่งเครียดอย่างมาก เธอเอ่ยขึ้น "สถานการณ์ตอนนี้รับมือยากมาก การที่ผู้กำกับกัวเสี่ยวหมิงยอมถอย ทำให้เราตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบสุดๆ"

เฉิงจิ่นอวิ๋น ซึ่งรับผิดชอบฝ่ายประชาสัมพันธ์กล่าวว่า "การใช้ไม้แข็งไม่น่าจะใช่ทางเลือกที่ดีแน่นอน แต่ถ้าเราไม่แสดงความเข้มแข็งออกมาบ้าง แฟนคลับนับหมื่นที่คอยปกป้องเราบนโลกออนไลน์ก็อาจจะรับไม่ไหวเหมือนกัน"

จางเล่อเล่อเห็นด้วย "ใช่ พวกเขาคงไม่อยากเห็นเรายอมถอยแน่ๆ"

ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็นและถกเถียงกันอยู่นาน แต่ก็ยังคิดหาวิธีแก้ปัญหาที่ดีไม่ได้

เจียงหวยกระแอมเบาๆ แล้วพูดขึ้น "ทุกคน เคยได้ยินสำนวนที่ว่า 'หินจากเขาอื่นสามารถนำมาขัดหยก' ไหมครับ?"

จางเล่อเล่อพูดอย่างหงุดหงิด "เลิกพูดจาไร้สาระได้แล้ว นายมีวิธีอะไรก็รีบๆ บอกมาเถอะ"

เจียงหวยกล่าว "ลู่ข่ายหมิงกำลังวิจารณ์ทักษะการแสดงของชิงหยา ถ้าชิงหยายอมรับ แฟนคลับของเธอก็คงรับไม่ได้หรอก"

"แต่ถ้าชิงหยาไม่ยอมรับ เราก็จะยิ่งตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบหนักกว่าเดิม"

"เพราะภาพยนตร์เรื่อง 'ยุคสมัยแห่งอิสตรี' ทำออกมาได้ไม่ค่อยดีจริงๆ การเอาแต่แก้ตัวมันก็คงไม่เหมาะสมเท่าไหร่"

"ดังนั้น มีเพียงวิธีเดียวที่จะรับมือกับเรื่องนี้ได้ นั่นคือการหาตัวช่วยจากภายนอก"

เสิ่นชิงหยาขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถาม "นายหมายความว่าอยากจะให้ผู้กำกับที่มีบารมีพอๆ กับลู่ข่ายหมิงมาประเมินการแสดงของฉันใหม่อีกครั้งงั้นเหรอ?"

เจียงหวยแตะจมูกตัวเองแล้วตอบ "พูดตามตรงนะ การแสดงของเธอใน 'ยุคสมัยแห่งอิสตรี' มันก็แค่อยู่ในระดับปานกลางเท่านั้นแหละ ในสถานการณ์แบบนี้ พวกผู้กำกับที่ห่วงชื่อเสียงตัวเองไม่มีทางออกหน้าพูดแทนเธอเด็ดขาด"

"ตัวช่วยจากภายนอกที่ผมอยากจะเชิญมา คือศิลปินที่ไม่เกรงกลัวลู่ข่ายหมิงและกล้าที่จะงัดกับเขา"

"ให้เขามาแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับบทวิจารณ์ยาวเหยียดนับพันคำของลู่ข่ายหมิง โดยมีใจความสำคัญก็คือ การประณามว่าทำไมเขาถึงต้องจ้องเล่นงานเธอ"

"ด้วยวิธีนี้ ความกดดันของเธอก็จะลดลงไปได้มากในทันที"

จางเล่อเล่อยิ้มเจื่อนๆ แล้วเอ่ย "เจียงหวย วิธีของนายมันก็ดีนะ แต่ปัญหาคือ ในวงการบันเทิงนี้ จะมีศิลปินคนไหนกล้างัดกับลู่ข่ายหมิงบ้างล่ะ?"

เจียงหวยตอบ "วันนี้ก็มีอยู่คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ?"

จางเล่อเล่อชะงักไปเล็กน้อย ชี้ไปที่เจียงหวยแล้วถาม "นายคงไม่ได้กำลังพูดถึงตัวเองอยู่ใช่ไหม?"

เจียงหวยยืดหลังตรงและกล่าวว่า "ผมมีผู้ติดตามในเวยป๋อกว่าหกล้านคน แถมยังมีความสัมพันธ์อันดีกับชิงหยา ขอแค่ผมออกหน้า ทุกคนก็จะเบนความสนใจมาที่ผม ส่วนชิงหยาก็ลอยตัวอยู่เหนือปัญหาได้ จะบุกหรือจะถอยก็ทำได้ตามใจชอบเลย"

เสิ่นชิงหยาคัดค้าน "ไม่ได้นะ ถ้าทำแบบนั้น นายจะเอาตัวเองเข้าไปเดือดร้อนเปล่าๆ"

เจียงหวยแค่นเสียงและพูดอย่างดูแคลน "ไฟแค่นี้น่ะเหรอ? ผมฉี่รดทีเดียวก็ดับแล้ว ถ้าพวกคุณตกลง ผมจะโพสต์ข้อความเดี๋ยวนี้เลย"

จางเล่อเล่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย "นายลองร่างโพสต์มาก่อนสิ เดี๋ยวพวกเราขอดูก่อน"

เจียงหวยดีดนิ้วแล้วหัวเราะเบาๆ "ไม่มีปัญหา"

จางเล่อเล่อหาแล็ปท็อปมาให้เขา เจียงหวยก็ล็อกอินเข้าบัญชีเวยป๋อของตัวเองแล้วเริ่มพิมพ์อย่างรวดเร็ว

โพสต์นั้นถูกเขียนเสร็จอย่างรวดเร็ว

จางเล่อเล่อฉายภาพโพสต์นั้นขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องประชุม

ทุกคนพากันมองดูข้อความเหล่านั้นพร้อมกัน

"ผมเพิ่งได้อ่านบทวิจารณ์ภาพยนตร์เรื่อง 'ยุคสมัยแห่งอิสตรี' ความยาวกว่าหนึ่งพันคำของผู้กำกับลู่"

"เนื้อหาส่วนแรกเขียนได้ดีและดูเป็นมืออาชีพมาก ผมได้ประโยชน์จากมันเยอะเลยทีเดียว"

"แต่เนื้อหาอีกเจ็ดร้อยคำต่อจากนั้น กลับทำให้ผมรู้สึกคลื่นไส้นิดหน่อย"

"ผู้กำกับลู่ครับ เสิ่นชิงหยาไปทำให้คุณขุ่นเคืองใจตรงไหนงั้นเหรอ?"

"เธอไปแย่งภรรยาคุณ หรือไปฆ่าพ่อแม่คุณเหรอครับ? ทำไมเธอถึงตกเป็นเป้าโจมตีอย่างร้ายกาจจากผู้กำกับระดับนานาชาติวัยห้าสิบกว่าอย่างคุณได้ล่ะ?"

......

"มีนักแสดงนำหญิงอยู่ตั้งสามคนในเรื่อง 'ยุคสมัยแห่งอิสตรี' คุณไม่แม้แต่จะเอ่ยถึงอีกสองคน แต่กลับเลือกที่จะพูดถึงแค่เสิ่นชิงหยา"

"ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกเลยว่าคุณจงใจหาเรื่องเธอ"

"เสิ่นชิงหยาก็แค่มีเรื่องผิดใจกับคุณนิดหน่อยตอนถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง 'จอมยุทธ์' ไม่ใช่เหรอ? มันจำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตขนาดนี้เลยเหรอครับ?"

"ตอนนั้นคุณเป็นคนไล่เธอออกมาเองแท้ๆ แต่ตอนนี้คุณก็ยังคงผูกใจเจ็บกับเธออยู่อีก นี่คือความใจกว้างที่ผู้กำกับผู้ยิ่งใหญ่ควรจะมีงั้นเหรอครับ?"

"อีกอย่าง เหตุผลที่เสิ่นชิงหยาไม่สามารถรับบทเป็นนางเอกได้ เป็นแค่เพราะเธอแสดงแย่และไม่ยอมร่วมมือกับคุณแค่นั้นจริงๆ เหรอ?"

"นี่คุณล้อผมเล่นอยู่หรือไงวะ?"

......

"นักแสดงที่เพิ่งเดบิวต์ในวงการภาพยนตร์ย่อมต้องมีจุดที่การแสดงยังอ่อนหัดอยู่อีกมาก"

"ในฐานะผู้อาวุโส ถ้าคุณให้คำแนะนำอย่างจริงใจและช่วยให้เธอพัฒนาทักษะการแสดงได้ ก็คงไม่มีใครว่าอะไรใช่ไหมครับ?"

"ผู้กำกับลู่ ลองดูคำพูดของคุณสิ นี่คือการช่วยเหลือนักแสดงรุ่นเยาว์จริงๆ เหรอ?"

"คุณกำลังทำลายความฝันของนักแสดงรุ่นเยาว์คนหนึ่งจนย่อยยับต่างหาก"

"โชคดีที่เสิ่นชิงหยาเข้มแข็งพอ ถ้าเป็นคนที่บอบบางกว่านี้ พวกเขาคงกลายเป็นคนเก็บตัวไปแล้ว"

......

"ผู้กำกับลู่ ใครๆ ก็รู้ว่าภาพยนตร์เรื่อง 'จอมยุทธ์' ของคุณกำลังจะเข้าฉายแล้ว"

"แต่มันจำเป็นจริงๆ เหรอครับที่จะต้องใช้ผู้หญิงที่เพิ่งเริ่มแสดงภาพยนตร์มาช่วยปั่นกระแสให้กับหนังของตัวเองน่ะ?"

"โปรดอย่าหาว่าผมใส่ร้ายคุณเลย สายตาของมวลชนนั้นเฉียบแหลมอยู่แล้ว"

"ทำไมคุณถึงปล่อยบทวิจารณ์ยาวเหยียดนี้ออกมาในช่วงเวลาที่ 'ยุคสมัยแห่งอิสตรี' กำลังจะออกจากโรงภาพยนตร์ และ 'จอมยุทธ์' กำลังจะเข้าฉายพอดีเป๊ะเลยล่ะ?"

"การเลือกช่วงเวลานี้แหละที่ทำให้คนตั้งข้อสงสัยถึงเจตนาของคุณ"

......

"พูดถึงเรื่องนี้ ผมก็เกือบจะลืมแนะนำตัวไปเลย"

"ผมชื่อเจียงหวย เป็นศิลปินจากสตูดิโอของเสิ่นชิงหยา และเป็นลูกผู้ชายชาวเยียนตูขนานแท้"

"เสิ่นชิงหยาเคารพคุณในฐานะผู้อาวุโสในวงการและไม่อยากโต้เถียงกับคุณ แต่ผมไม่ได้เป็นคนอารมณ์ดีแบบเธอนะ"

"ถ้าแน่จริงก็มาลงที่ผมเลย เสิ่นชิงหยา เดี๋ยวผมหนุนหลังคุณเอง"

"สรุปก็คือ ผู้กำกับลู่ครับ บทวิจารณ์ยาวเหยียดของคุณในวันนี้ได้ทำให้วงการภาพยนตร์เยียนตูต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างย่อยยับเลยล่ะครับ"

......

บทวิจารณ์ภาพยนตร์ของลู่ข่ายหมิงมีความยาวหนึ่งพันสองร้อยคำ และโพสต์ของเจียงหวยก็โดดเด่นไม่แพ้กัน โดยมีความยาวหนึ่งพันสองร้อยคำเช่นกัน ซึ่งเนื้อหาทั้งหมดเป็นการกล่าวหาลู่ข่ายหมิงว่ารังแกนักแสดงหน้าใหม่

การโพสต์ข้อความแบบนี้จะส่งผลกระทบอย่างหนักต่อลู่ข่ายหมิงอย่างแน่นอน

จางเล่อเล่อยกนิ้วโป้งให้และเอ่ยชม "เจียงหวย เรียงความสั้นๆ ของนายนี่มันสุดยอดไปเลย!"

เจียงหวยหัวเราะเบาๆ แล้วตอบ "ขอบคุณสำหรับคำชมครับ"

เสิ่นชิงหยามีสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อยขณะกล่าวว่า "เจียงหวย นายรู้ไหมว่าเมื่อโพสต์นี้ถูกเผยแพร่ออกไป นายกับลู่ข่ายหมิงก็คงมองหน้ากันไม่ติดอีกต่อไป? แล้วนายก็น่าจะหาโอกาสเล่นหนังในวงการเยียนตูได้ยากขึ้นด้วย"

เจียงหวยโบกมือปัดอย่างไม่ใส่ใจพลางกล่าว "ไม่ต้องพูดให้มันดูซีเรียสขนาดนั้นหรอกครับ โลกนี้มันก็วุ่นวายเพราะผลประโยชน์ทั้งนั้นแหละ ลู่ข่ายหมิงยิ่งใหญ่ได้ก็เพราะเขาสามารถมอบผลประโยชน์ให้ทุกคนได้"

"ในทำนองเดียวกัน ถ้าวันหนึ่งผมสามารถนำผลกำไรมหาศาลมาให้ได้ เธอคิดว่าทรัพยากรในวงการเยียนตูจะไม่เปิดรับผมเหรอ?"

พูดจบ เจียงหวยก็กดปุ่มเอ็นเทอร์และเผยแพร่โพสต์ประณามลู่ข่ายหมิงความยาวหนึ่งพันสองร้อยคำออกไป

เสิ่นชิงหยากล่าวด้วยความซาบซึ้งใจ "เจียงหวย ขอบใจนะ"

เจียงหวยหัวเราะเบาๆ แล้วตอบ "ถ้าเธออยากขอบคุณผมจริงๆ งั้นก็ตอบแทนผมด้วยร่างกายของเธอสิ"

เสิ่นชิงหยากลอกตาใส่เขาและบ่นอย่างระอา "นายช่วยทำตัวจริงจังสักครั้งไม่ได้หรือไง?"

เจียงหวยตอบ "อย่าเข้าใจผิดสิ ผมเป็นคนจริงจังมาตลอดนะ"

จางเล่อเล่อพูดขึ้น "เจียงหวย ถ้านายเป็นคนดี ฉันก็คงเป็นนักบุญแล้วล่ะ"

"ฮ่าๆๆๆ"

ทุกคนพากันระเบิดเสียงหัวเราะออกมา