บทที่ 13: เพลงดาบของเจียงหวย

หลังจากนั่งเล่นเกมในห้องพักรับรองกว่าหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงคิวของเจียงหวย

เจียงหวยเก็บโทรศัพท์มือถืออย่างเสียดาย ก่อนจะเดินตามทีมงานผ่านโถงทางเดินของเหล่าศิลปินไปยังห้องคัดเลือกนักแสดง

"คนนี้ใครกัน? ฉันไม่เห็นจะคุ้นหน้าเลย"

"เขาชื่อเจียงหวย เป็นศิลปินในสังกัดสตูดิโอของพี่ชิงหยาไง"

"อ๋อ นึกออกแล้ว เขาคนที่แต่งเพลง 'พี่ใหญ่' กับ 'หงโต้ว' นี่เอง"

"บ้าเอ๊ย เป็นนักแต่งเพลงแท้ๆ แล้วจะมาแย่งบทกับพวกเราทำไมวะ?"

"นี่แหละหนาที่เขาเรียกว่ามีร่มไม้ใหญ่ให้พักพิง"

"แต่ในกองถ่าย 'องครักษ์เสื้อแพร' ของผู้กำกับเฉิน ต่อให้มีเส้นสายก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก"

......

เหล่าศิลปินที่อยู่ตรงโถงทางเดินต่างพากันซุบซิบนินทา

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องคัดเลือกนักแสดง เจียงหวยก็กวาดสายตามองไปรอบๆ

นอกจากเสิ่นชิงหยาที่นั่งอยู่ริมขวาสุดแล้ว ยังมีกรรมการคัดเลือกอยู่อีกสองคน

ชายวัยกลางคนสวมแว่นตาที่นั่งอยู่ทางซ้ายสุด น่าจะเป็น โหวเลี่ยง ตัวแทนจากบริษัทผู้สร้าง

ส่วนตรงกลางคือชายสูงวัยอายุราวห้าสิบปีผู้มีแววตาคมกริบ แผ่นหลังเหยียดตรง แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามและทรงอำนาจ

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าบุคคลผู้นี้คือ เฉินหลาง ผู้กำกับภาพยนตร์เรื่อง "องครักษ์เสื้อแพร"

เจียงหวยก้าวขึ้นไปบนเวที ค้อมตัวลงเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า

"สวัสดีครับอาจารย์ทุกท่าน ผมชื่อเจียงหวย มาคัดเลือกในบทติงซิวครับ"

การแนะนำตัวของเขากระชับและตรงประเด็น ปราศจากถ้อยคำเยิ่นเย้อ

เฉินหลางปรายตามองโปรไฟล์ของเจียงหวย ก่อนจะหันไปถามเสิ่นชิงหยา

"เสี่ยวหยา นี่ศิลปินของเธอเหรอ?"

เสิ่นชิงหยาตอบ

"เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในสตูดิโอของฉันค่ะ ลุงเฉินเริ่มการทดสอบได้เลยนะคะ"

"ถ้าเขาเข้าตาก็ถือว่าดีที่สุดค่ะ แต่ถ้าไม่ ก็คงต้องให้เขาไปขัดเกลาฝีมือให้หนัก"

เฉินหลางพยักหน้าและหันไปถามเจียงหวย

"มีนักแสดงหลายคนเลือกมาทดสอบบทตัวร้ายหลักอย่างจ้าวอิ้งจง แต่มีน้อยคนนักที่จะเลือกบทติงซิว ทำไมเธอถึงเลือกเขาล่ะ?"

เจียงหวยตอบตามตรง

"จ้าวอิ้งจงเป็นตัวร้ายที่จำเจเกินไปครับ ไม่มีมิติความเป็นมนุษย์ให้ค้นหามากนัก เขาคือตัวร้ายตามขนบธรรมเนียมเป๊ะๆ"

"ถึงแม้เขาจะเป็นตัวร้ายหลักและมีแอร์ไทม์เยอะ แต่การรับบทแบบนี้มันไม่ค่อยน่าสนใจเท่าไหร่ครับ"

"ในทางกลับกัน ติงซิวเป็นตัวละครที่มีทั้งความดีและความเลวในตัว ทั้งยังเป็นจอมยุทธ์พเนจรที่ใสซื่อมากๆ"

"เขาห่วงใยจินอีชวนผู้เป็นศิษย์น้องอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็จงใจทำตัวเป็นปฏิปักษ์คอยรังควาน"

"เหมือนกับเด็กผู้ชายซุกซนที่ไม่ประสีประสาเรื่องความรัก และรู้แค่วิธีแกล้งเพื่อให้เด็กผู้หญิงที่ชอบหันมาสนใจนั่นแหละครับ"

......

ขณะที่เจียงหวยกำลังอธิบายอย่างฉะฉาน โหวเลี่ยง ตัวแทนจากบริษัทผู้สร้างก็พูดขัดขึ้นมาทันที

"เจียงหวย ในบทน่ะ ติงซิวก็แค่พวกเห็นแก่เงิน ถึงขั้นยอมฆ่าศิษย์น้องตัวเองเพื่อเงินด้วยซ้ำ แล้วแบบนี้จะเรียกว่าความรักความห่วงใยได้ยังไง?"

ทันทีที่โหวเลี่ยงตั้งคำถาม ทั้งเฉินหลางและเสิ่นชิงหยาต่างก็ปรายตามองเขาทันที

การจงใจพูดแทรกขณะที่นักแสดงกำลังอธิบายความเข้าใจในตัวละคร ถือเป็นการกระทำที่ไร้มารยาทอย่างยิ่ง

เห็นได้ชัดว่าโหวเลี่ยงมีอคติกับเจียงหวย

ไม่อย่างนั้น เขาคงรอให้เจียงหวยพูดจบก่อนแล้วค่อยถาม

สีหน้าของเสิ่นชิงหยาดูไม่สู้ดีนัก

โหวเลี่ยงรู้ดีอยู่แก่ใจว่าเจียงหวยเป็นคนของเธอ แต่ก็ยังจงใจหาเรื่อง ซึ่งไม่ต่างอะไรกับการตบหน้าเธอฉาดใหญ่

ทว่าเฉินหลางยังคงสงบนิ่งและรอฟังคำตอบของเจียงหวย

เมื่อเผชิญกับคำถามของโหวเลี่ยง เจียงหวยยังคงมีท่าทีสบายๆ เขายิ้มแล้วถามกลับ

"คุณโหวครับ วรยุทธ์ของจินอีชวนเทียบกับติงซิวแล้วเป็นยังไงบ้างครับ?"

โหวเลี่ยงตอบ

"ก็ต้องด้อยกว่ามากอยู่แล้ว"

เจียงหวยเอ่ย

"ถ้าอย่างนั้น ทำไมเขาไม่ฆ่าจินอีชวนเพื่อชิงเงินไม่กี่ร้อยตำลึงนั่นไปเลยล่ะครับ จะมัวมาเสียเวลาพัวพันกับเขาอยู่กลางหิมะทำไม?"

"เอ่อ เรื่องนี้..."

โหวเลี่ยงถึงกับพูดไม่ออก

เจียงหวยพูดต่อ

"ด้วยฝีมือของติงซิว เขาไปหากินที่ไหนก็ได้ แล้วทำไมถึงเลือกมาที่เมืองหลวงอันแสนอันตรายด้วยล่ะครับ?"

"ทั้งหมดนี้ก็เพื่อรีดไถเงินไม่กี่ตำลึงจากศิษย์น้องจินอีชวนงั้นเหรอ?"

"เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เลย"

"เขาคือหมาป่าผู้โดดเดี่ยวและดุร้ายต่างหาก"

"อย่างประโยคหนึ่งในหนังที่บอกไว้ว่า บนโลกใบนี้ นอกจากจินอีชวนแล้ว เขาก็ไม่มีญาติพี่น้องที่ไหนอีก"

"ในท้ายที่สุด จินอีชวนก็เข้าใจถึงความหวังดีของศิษย์พี่ ไม่อย่างนั้นทำไมเขาถึงยอมเอาตัวไปบังกระสุนให้ศัตรูล่ะครับ?"

"แปะ แปะ แปะ แปะ"

ก่อนที่โหวเลี่ยงจะได้ตอบโต้อะไร เฉินหลางก็ปรบมือและหัวเราะออกมา

"ดูเหมือนเธอจะทุ่มเททำความเข้าใจตัวละครนี้มาเป็นอย่างดีเลยนะ"

เจียงหวยกล่าว

"ขอบคุณสำหรับคำชมครับ ผู้กำกับเฉิน"

โหวเลี่ยงเม้มริมฝีปาก ประกายความหม่นหมองพาดผ่านแววตา

เฉินหลางถามต่อ

"ฉันได้ยินมาว่าเธอมีฝีมือการต่อสู้ไม่เบา แถมยังใช้ดาบเป็นด้วยเหรอ?"

เจียงหวยประกาศอย่างมั่นใจ

"ผมคือปรมาจารย์ด้านการใช้ดาบเลยล่ะครับ"

เฉินหลางเลิกคิ้วขึ้น ชี้ไปที่ดาบตระกูลชีบนแท่นวางแล้วพูดว่า

"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงให้ดูหน่อยสิ"

เจียงหวยเดินเข้าไปหา สะกิดปลายเท้าขวาเบาๆ ดาบตระกูลชีก็ลอยเข้ามาอยู่ในมือ เขากล่าวถาม

"ผู้กำกับเฉิน อยากชมเพลงดาบแบบไหนครับ?"

เฉินหลางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของเจียงหวยทันที จึงตอบว่า

"การต่อสู้จริง หนังของฉันจะไม่เหมือนหนังกำลังภายในเรื่องอื่นที่เน้นบินไปบินมา ฉันต้องการความสมจริง"

เจียงหวยเอ่ย

"ในทางปฏิบัติ เพลงดาบสรุปได้ด้วยสามคำครับคือ มั่นคง แม่นยำ และเหี้ยมเกรียม"

เฉินหลางเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

"เลิกพูดจาไร้สาระแล้วรีบแสดงสักทีเถอะ"

"ได้ครับ"

เจียงหวยรับคำ กระชับด้ามดาบที่ยาวกว่าสิบเซนติเมตรด้วยสองมือ สูดหายใจลึก แล้วตวาดก้อง

"ฆ่า!"

ดาบตระกูลชีฟันฉับลงมาราวกับสายฟ้าฟาด จิตสังหารอันเข้มข้นแผ่ซ่านออกจากร่างของเจียงหวย ก่อนจะกระจายออกไปโดยรอบอย่างรวดเร็ว

"ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!"

เจียงหวยคำรามลั่นขณะกวัดแกว่งดาบตระกูลชีในมือ

ทุกลีลาการฟันล้วนทรงพลังและหนักหน่วง แฝงไปด้วยอานุภาพที่สามารถผ่าขุนเขาและบดขยี้ก้อนหินได้

ดวงตาของเฉินหลางแทบจะถลนออกจากเบ้าด้วยความตกตะลึง

บ้าไปแล้ว!

ในวัยหนุ่ม เฉินหลางเคยเป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้มาก่อน แต่ก็ละทิ้งวรยุทธ์ไปหลังจากกลายมาเป็นผู้กำกับ

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญ และดูออกเลยว่าเพลงดาบของเจียงหวยนั้นยอดเยี่ยมเพียงใด

อาจกล่าวได้ว่าทุกกระบวนท่าที่เขาใช้ออกมาล้วนหมายเอาชีวิตได้ทั้งสิ้น

ตลอดหลายสิบปีในวงการ เฉินหลางได้ร่วมงานกับทีมงานแอคชั่นชื่อดังมานับไม่ถ้วน และได้เห็นการประลองฝีมือของเหล่าผู้ฝึกยุทธ์มาก็มาก

ทว่าไม่มีใครเลยที่สามารถเทียบเคียงกับเจียงหวยในด้านทักษะศิลปะการต่อสู้ได้

ให้ตายเถอะ มิน่าล่ะไอ้หนุ่มนี่ถึงได้กล้าอ้างตัวเป็นปรมาจารย์ด้านการใช้ดาบ เขามีของจริงนี่เอง

โหวเลี่ยงที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่เป็นวิชากังฟู จึงไม่อาจเข้าใจเพลงดาบของเจียงหวยได้เลยแม้แต่น้อย

เขารู้สึกเพียงแค่ว่าการเคลื่อนไหวของเจียงหวยนั้นรวดเร็ว แต่ระดับความตื่นตาตื่นใจกลับสู้พวกนักแสดงคนก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย

ส่วนเสิ่นชิงหยานั้นไม่ได้ให้ความสนใจเจียงหวยเลยสักนิด

เธอคอยชำเลืองมองเฉินหลางด้วยหางตาอยู่บ่อยครั้ง พยายามสังเกตจากสีหน้าว่าเขาพอใจกับการแสดงของเจียงหวยหรือไม่

หลังจากร่ายรำเพลงดาบไปได้ราวสามนาที เจียงหวยก็เก็บดาบเข้าฝัก ยืดหยัดกายตรง แล้วพ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา

เฉินหลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อกแล้วเอ่ยถาม

"เธอเคยฆ่าคนไหม?"

เจียงหวยหัวเราะและตอบ

"จะเป็นไปได้ยังไงกันครับ? ถ้าผมเคยฆ่าคน ป่านนี้ผมคงไปนั่งจิบชากับพญายมแล้วล่ะ จะมาแคสติ้งอยู่ที่นี่ได้ยังไง?"

เสิ่นชิงหยาถามด้วยความงุนงง

"ลุงเฉิน ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะคะ? เพลงดาบนี้มันร้ายกาจมากเลยเหรอ?"

เฉินหลางพยักหน้าและกล่าวว่า

"ร้ายกาจอย่างยิ่ง นี่คือเพลงดาบที่ถูกขัดเกลามาจากกองซากศพและทะเลเลือด เป็นเพลงดาบที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการสังหารโดยเฉพาะ"