บทที่ 11 จู๋ชิง: คนดีที่ไหนเขาปลูกจักรพรรดิหญ้าเงินครามในที่แบบนี้กัน! แน่ใจนะว่าพวกเขาไม่ใช่ศัตรูกันจริงๆ?

บทที่ 11 จู๋ชิง: คนดีที่ไหนเขาปลูกจักรพรรดิหญ้าเงินครามในที่แบบนี้กัน! แน่ใจนะว่าพวกเขาไม่ใช่ศัตรูกันจริงๆ?

ยามเที่ยงวัน ดวงตะวันแผดเผาเจิดจ้าอยู่บนท้องฟ้า

ท่ามกลางสายลมโชยอ่อน จูจู๋ชิงลอบออกจากเมืองนั่วติงอย่างเงียบเชียบ เร้นกายเข้าสู่ผืนป่า และลอบเร้นมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ความเร็วของนางไม่เร็วนัก ราวกับกำลังคอยสังเกตอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา

ท่าทางระแวดระวังของนางดูราวกับว่ากำลังมีใครแอบตามมา

"ถังเฮ่าไม่ได้อยู่แถวนี้จริงๆ ด้วย เร่งความเร็วขึ้นได้เลย"

จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นในหัว เด็กสาวจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้น

เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง นางก็มองเห็นหมู่บ้านวิญญาณศักดิ์สิทธิ์อันเลื่องชื่อ

"ไม่ต้องเข้าไปในหมู่บ้าน"

ไป๋ลู่ชี้แนะ "อ้อมหมู่บ้านไปทางภูเขาด้านทิศตะวันออก ที่นั่นมีหุบเขาลับตาคนที่มีน้ำตกไหลหลั่นลงมา จักรพรรดิหญ้าเงินครามและกระดูกขาขวาของจักรพรรดิหญ้าเงินครามก็อยู่ที่นั่น"

"อืม"

เด็กสาวกะพริบตาแมวอันเย็นชา ซ่อนกลิ่นอาย และเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วดุจวิฬาร์โลกันตร์

ไม่ว่าจะเป็นป่าทึบหรือภูเขาสูงชัน สำหรับนางแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินบนพื้นราบ

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

กว่าหนึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดนางก็ได้ยินเสียงน้ำ

เมื่อเดินตามเสียงน้ำไป เสียงกึกก้องของน้ำตกก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อมุ่งหน้าต่อไป หุบเขาลับตาที่ล้อมรอบด้วยภูเขาและแมกไม้เขียวขจีก็ปรากฏแก่สายตา

น้ำตกอันตระการตาที่เชื่อมต่อระหว่างสวรรค์และโลก เบื้องล่างเป็นแอ่งน้ำลึกที่ดูราวกับไพลิน

มันเป็นทัศนียภาพอันงดงามตระการตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา

"สวยจัง... นี่คือที่อยู่ของจักรพรรดิหญ้าเงินครามงั้นหรือ?"

ดวงตาของเด็กสาวสั่นไหวขณะจ้องมองหุบเขาอันงดงามราวกับสรวงสวรรค์บนดินอย่างเหม่อลอย

"ใช่แล้ว!"

ไป๋ลู่ยืนยันคำพูดของนางและเอ่ยเตือน "เพื่อความไม่ประมาท จงรักษาสถานะวิญญาณยุทธ์พยัคฆ์ขาวสถิตร่างไว้ตลอดเวลาต่อจากนี้"

"ตกลง!"

จูจู๋ชิงรับคำและเปลี่ยนร่างเป็นเด็กสาวพยัคฆ์ขาวก่อนจะเข้าสู่หุบเขา

เมื่อสัมผัสถึงธรรมชาติรอบกาย นางก็รู้สึกได้ว่าความมืดมนในใจได้มลายหายไปกว่าครึ่งอีกครั้ง

นางไม่ลืมจุดประสงค์ของการเดินทาง นางเดินเข้าไปใจกลางหุบเขาและเริ่มค้นหาทุกซอกทุกมุม

ไป๋ลู่ถามด้วยความสงสัยเล็กน้อย "เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?"

"จักรพรรดิหญ้าเงินครามไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกหรือ? ทำไมข้าถึงหามันไม่เจอเลยล่ะ?"

จูจู๋ชิงเอ่ยถามในใจ

ตามความเข้าใจของนาง ในเมื่อจักรพรรดิหญ้าเงินครามคือผู้ปกครองของหญ้าเงินคราม มันก็ควรจะมีความแตกต่างจากหญ้าเงินครามทั่วไปอยู่บ้างสิ

แล้วทำไมนางถึงหามาตั้งนานแต่กลับไม่เจอหญ้าเงินครามที่ดูพิเศษเลยสักต้นเดียว?

"..."

ไป๋ลู่เงียบไปสองวินาที ก่อนจะเอ่ยว่า "เลิกหาได้แล้ว จักรพรรดิหญ้าเงินครามไม่ได้อยู่ข้างนอก มันอยู่ข้างในต่างหาก"

"มีข้างในด้วยหรือ?"

ความสงสัยวาบผ่านดวงตาของเด็กสาว

"มีถ้ำอยู่หลังน้ำตก จักรพรรดิหญ้าเงินครามอยู่ลึกเข้าไปในนั้น"

"หา!?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จูจู๋ชิงก็ตกตะลึง นางหันไปมองน้ำตกที่ไหลหลั่นลงมา: "มีโลกที่ซ่อนอยู่ข้างในด้วยงั้นหรือ?"

"เอ่อ... เข้าไปดูเองเดี๋ยวก็รู้!"

ไป๋ลู่พูดไม่ออกไปชั่วขณะ จึงตอบกลับอย่างกำกวม

"ตกลง!"

จูจู๋ชิงพยักหน้าอย่างคาดหวัง

นางคิดว่าในเมื่อภายนอกหุบเขาช่างงดงามและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาถึงเพียงนี้ สถานที่ซึ่งร่างที่แท้จริงของจักรพรรดิหญ้าเงินครามสถิตอยู่ก็ต้องเป็นดินแดนแห่งสรวงสวรรค์บนดินอย่างแน่นอนใช่ไหม?

นางสังเกตอย่างระมัดระวัง และหลังจากหาตำแหน่งของถ้ำพบแล้ว นางก็เปิดใช้งานทักษะพยัคฆ์ขาวจำแลงวชิระ ระเบิดพลังวิญญาณใต้ฝ่าเท้า และกระโจนทะลุม่านน้ำตกเข้าไป

ภายในถ้ำนั้นทั้งมืดมิด ชื้นแฉะ และดำทะมึน ทว่ามันกลับไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อจูจู๋ชิงที่ถูกพยัคฆ์ขาวสถิตร่างเลยแม้แต่น้อย

นางเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม

แต่ไม่นาน นางก็รู้ตัวว่านางคิดผิด!

แถมยังผิดอย่างมหันต์!

ที่ปลายสุดของถ้ำ ไม่มีสรวงสวรรค์หรือดินแดนในอุดมคติใดๆ ทั้งสิ้น

สิ่งที่มีอยู่ก็แค่ห้องหินที่ทั้งมืด ชื้น และหยาบกระด้าง

ใจกลางห้องหินมีกองดินเล็กๆ กองหนึ่ง และมีหญ้าเงินครามลักษณะพิเศษที่มีรูปทรงเรียวยาวและลวดลายสีทองยืนต้นอยู่อย่างโดดเดี่ยวบนนั้น

พื้นที่ทั้งหมดนี้นอกจากจะให้ความรู้สึกอึดอัดแล้ว มันก็แค่อึดอัดเท่านั้น!

"นี่มัน..."

จูจู๋ชิงยืนนิ่งงันด้วยความตกตะลึงและสับสน

นางไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนดีที่ไหนจะมาปลูกหญ้าเงินครามในที่ซอมซ่อแบบนี้

ถ้านางจำไม่ผิด หญ้าเงินครามควรจะชอบสภาพแวดล้อมที่แสงแดดส่องถึงและสดชื่นที่อยู่ด้านนอกไม่ใช่หรือ?

ขวับ!

วงแหวนวิญญาณแสนปีสว่างวาบ และไป๋ลู่ก็ปรากฏตัวออกมาด้านนอกด้วยความช่วยเหลือของร่างแยกพยัคฆ์ขาว

"อย่ามาถามข้า ไปถามถังเฮ่าในอนาคตเอาเองเถอะ ข้าไม่รู้หรอก"

เมื่อเผชิญกับความสับสนของเด็กสาว ไป๋ลู่ก็แสดงความจนปัญญาออกมา

เพราะถึงอย่างไร เขาก็ไม่อาจเข้าใจความคิดของตัวตนระดับเทพได้เช่นกัน

ในขณะเดียวกัน เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แปลกประหลาด ร่างเรียวยาวของจักรพรรดิหญ้าเงินครามก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

"เลิกคิดเรื่องนั้นได้แล้ว หาดูว่ามีโอ..."

ก่อนที่คำว่า "กาส" จะหลุดออกจากปาก ไป๋ลู่ก็กดหินก้อนหนึ่งลงไปเสียก่อน

"กริ๊ก~"

สิ้นเสียงแผ่วเบา กล่องเหล็กสี่เหลี่ยมสีดำก็ร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน และตกลงสู่อ้อมแขนของไป๋ลู่อย่างพอดิบพอดี

"เห็นไหมล่ะ ของฟรีไม่มีในโลกหรอก มีแต่กระดูกวิญญาณแสนปีเท่านั้นแหละที่ร่วงลงมาจากฟ้าได้"

ไป๋ลู่หัวเราะเบาๆ และโยนกล่องไปให้จูจู๋ชิง

"เอื๊อก~"

เด็กสาวผู้ซึ่งมักจะเย็นชาเสมอเผลอกลืนน้ำลายอย่างเสียกิริยา แม้กระทั่งปลายนิ้วที่สัมผัสกล่องเหล็กยังสั่นเทาเล็กน้อย

แม้ว่านางจะหลอมรวมกับกระดูกส่วนศีรษะแห่งการสังหารไปแล้ว แต่นางก็ไม่เคยเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของกระดูกวิญญาณแสนปีมาก่อน และกระบวนการหลอมรวมทั้งหมดก็ไม่ใช่ประสบการณ์ที่น่าอภิรมย์นัก

หัวใจเต้นแรง มือไม้สั่นเทา

"ฟู่~"

นางสูดหายใจลึกและเปิดฝากล่องออก

"ฟุ่บ!"

พริบตานั้น กลิ่นอายแห่งชีวิตอันไร้ที่เปรียบก็พรั่งพรูออกมาจากภายใน

ในกล่องมีกระดูกขาขวาสีน้ำเงินทองส่องประกายแวววาวนอนนิ่งอยู่อย่างเงียบๆ

มันมีรูปทรงที่สมบูรณ์แบบ บนพื้นผิวมีดวงดาวสีทองระยิบระยับไหลเวียน แผ่กลิ่นอายแห่งชีวิตที่ทั้งอ่อนโยนและมหาศาล

มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับกระดูกส่วนศีรษะแห่งการสังหารที่ทั้งเย็นชาและเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

"กระดูกขาขวาของจักรพรรดิหญ้าเงินครามแสนปี..."

น้ำเสียงของจูจู๋ชิงแหบพร่าเล็กน้อย นางอดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือออกไปสัมผัสมัน

กระดูกวิญญาณนั้นเย็นเฉียบเล็กน้อย ทว่ากลับมอบความรู้สึกอบอุ่น ราวกับว่ามันกำลังสั่นไหวแผ่วเบาดุจสิ่งมีชีวิต

และในตอนนั้นเอง จักรพรรดิหญ้าเงินครามที่ขี้ขลาดเมื่อครู่นี้ก็ขยับตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ใบหญ้าของมันยืดออกและพันรอบข้อมือของจูจู๋ชิงอย่างนุ่มนวลแต่แน่นหนา

"ปล่อยข้านะ"

จูจู๋ชิงเอ่ยเสียงเย็น และดิ้นรนไปสองสามครั้งตามสัญชาตญาณ

แม้หญ้าเงินครามจะเหนียวแน่น ทว่าจูจู๋ชิงก็เป็นถึงว่าที่อัคราจารย์วิญญาณ การพันธนาการของมันไม่อาจส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของจูจู๋ชิงได้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน ลำต้นของมันกลับถูกดึงรั้งจนยืดออกเล็กน้อย

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ยอมปล่อยข้อมือของจูจู๋ชิง

ท่าทีของมันช่างแน่วแน่อย่างผิดปกติ

"มันบอกว่ากระดูกวิญญาณชิ้นนี้นางทิ้งไว้ให้สามีและลูกชายของนาง เจ้าเอาไปไม่ได้"

ไป๋ลู่สัมผัสได้ถึงความผันผวนทางจิตของจักรพรรดิหญ้าเงินครามและแปลใหนางฟัง

"สามี... และลูกชายของนางหรือ?"

จูจู๋ชิงชะงักไป: "จักรพรรดิหญ้าเงินครามต้นนี้ไม่ใช่ลูกหลานของจักรพรรดิหญ้าเงินครามแสนปีที่ถูกถังเฮ่าฆ่าตายหรอกหรือ?"

เห็นได้ชัดว่าเด็กสาวน่าจะเข้าใจอะไรผิดไป

"เรื่องมันยาวน่ะ..."

ไป๋ลู่เล่าเรื่องราวความรักระหว่างอาอิ๋นและถังเฮ่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย—

จักรพรรดิหญ้าเงินครามแสนปีแปลงกายเป็นมนุษย์ ได้พบกับดาวคู่แห่งสำนักเฮ่าเทียน และตกหลุมรักถังเฮ่า

ทั้งสองให้กำเนิดลูกชายชื่อถังซาน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ตัวตนของนางจึงถูกเปิดเผย และถูกทีมของเชียนสวินจี๋ องค์สังฆราชคนก่อนตามล่า

ท้ายที่สุด เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น นางจึงยอมเสียสละชีวิตของตนเองเพื่อถังเฮ่า ทำให้เขาสามารถทะลวงขึ้นเป็นราชทินนามโต้วหลัวและครอบครองวงแหวนวิญญาณแสนปีได้สำเร็จ

จากนั้น ถังเฮ่าผู้ยิ่งใหญ่ที่ได้เป็นราชทินนามโต้วหลัวแล้ว ก็สร้างบาดแผลสาหัสให้กับเชียนสวินจี๋ และพาลูกหนีไป

"กระดูกวิญญาณที่หลงเหลือจากการบูชายัญของอาอิ๋นอยู่ในมือเจ้า ส่วนเมล็ดหญ้าก็ได้เติบโตกลับมาเป็นจักรพรรดิหญ้าเงินครามอีกครั้ง"

"เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรกับเรื่องราวความรักนี้ล่ะ?"

เมื่อเล่ามาถึงตรงนี้ ไป๋ลู่ก็หันไปมองจูจู๋ชิง อยากรู้ว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

"เรื่องที่เจ้าเล่าเป็นเรื่องจริงหรือ?"

จูจู๋ชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งคำถามขึ้นมาอย่างกะทันหัน:

"แน่ใจนะว่าพวกเขาไม่ใช่ศัตรูกันจริงๆ?"

"?"

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ไม่เพียงแต่ไป๋ลู่ที่จะมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นมาอย่างช้าๆ

แม้กระทั่งใบของจักรพรรดิหญ้าเงินครามที่พันรอบข้อมือของจูจู๋ชิงยังคลายตัวลงเล็กน้อย