บทที่ 16 - ส้มหล่นกับเดิมพันครั้งใหญ่! กฎของงานประมูล!

บทที่ 16 - ส้มหล่นกับเดิมพันครั้งใหญ่! กฎของงานประมูล!

ผู้เล่นทั่วไปที่เข้าร่วมการประมูลแบบปิด

ทำได้แค่เดามูลค่าที่แท้จริงของของประมูลจาก "ข้อมูลที่เปิดเผยได้" ที่ระบบแจ้งไว้

ยิ่งข้อมูลคลุมเครือ โอกาสเดาถูกก็ยิ่งน้อยลง

เหมือนกำลังเล่นพนัน

คนดวงดีอาจจะได้ของล้ำค่ามาในราคาถูกแสนถูก

คนดวงซวยก็อาจจะเสียเงินไปฟรีๆ กับกองขยะ

แต่หลินโยวไม่เหมือนคนอื่น

เขามีเนตรประเมินระดับกลาง

แม้ข้อมูลเพิ่มเติมแต่ละครั้งจะเห็นได้แค่ 2 เบาะแส

แต่นี่ก็เหนือกว่าผู้เล่นทั่วไปมากแล้ว

"เบาะแสเพิ่มเติม 2 ข้อ... รวมกับข้อมูลสาธารณะ ก็พอให้ฉันประเมินมูลค่าของประมูลได้แล้ว"

หลินโยวเลียริมฝีปาก แววตาเป็นประกาย

"ลองดูสถานการณ์ประมูลของชิ้นแรกก่อนดีกว่า"

หลินโยวหันกลับมาสนใจหน้าจอประมูล

พูดตรงๆ ไม่ค่อยมีใครกล้าเสนอราคาเท่าไหร่

เพราะคำอธิบายที่ว่า "วัตถุดิบจากมอนสเตอร์ที่พบเห็นได้ทั่วไป" มันกว้างเกินไป

เจลสไลม์ก็ใช่ เห็ดก็ใช่ หรือแม้แต่พวกหนัง เขี้ยว เล็บ ของมอนสเตอร์ระดับต่ำก็รวมอยู่ด้วย

ขอบเขตมันกว้างจนกะยากว่าเป็นอะไรกันแน่

ผู้เล่นส่วนใหญ่จึงได้แต่ดูท่าที

เวลาผ่านไปทีละนาที

[เหลือเวลา: 0 นาที 30 วินาที]

"ยังไม่มีใครเพิ่มราคาอีกเหรอ?"

หลินโยวเลิกคิ้ว ประหลาดใจเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าผู้เล่นในห้องประมูลนี้จะระมัดระวังตัวกันมาก

หรือพูดอีกอย่างคือ จนกรอบกันหมด ไม่กล้าใช้เงินซี้ซั้ว

[นับถอยหลัง: 5... 4... 3... 2... 1...]

[ปิดประมูล!]

[สินค้าประมูลชิ้นที่ 1 ผู้เล่น "โคลิน" ประมูลไปได้ในราคา 5 เหรียญทองแดง!]

[กำลังเปิดเผยข้อมูลสินค้าประมูล...]

[สินค้าประมูลชิ้นที่ 1 คือ: "เห็ด" 20 ดอก!]

[ระดับ: 1 (สีขาว)]

ช่องแชทในหน้าประมูลเดือดพล่านขึ้นมาทันที

"เชี่ย?! เห็ด 20 ดอก แค่ 5 เหรียญทองแดง?!"

"เห็ดดอกละ 0.25 เหรียญทองแดง? นี่มันแจกฟรีชัดๆ?!"

"รู้งี้เสนอราคาไปก็ดี! มัวแต่ลังเลอยู่ได้!"

"5 เหรียญทองแดงได้เห็ดตั้ง 20 ดอก... กำไรเห็นๆ!"

"อิจฉาโว้ยยย เมื่อวานฉันหิวมาทั้งวัน ได้กินแค่ดินไปสองก้อน..."

"เม้นบน กินดิน? ดินมันกินได้ด้วยเหรอ?"

"กินไม่ได้หรอก แต่หิวจัด เลยเคี้ยวๆ แล้วก็คายทิ้ง"

"...นายนี่สุดยอดว่ะ"

ช่องแชทเต็มไปด้วยเสียงคร่ำครวญและคำยินดีปะปนกันไป

หลินโยวมองดูภาพนี้แล้วพยักหน้า

"อย่างที่คิดไว้เลยว่าเป็นเห็ด"

เบาะแสเพิ่มเติมที่เนตรประเมินให้มาคือ -

[จำนวนของสินค้าประมูลชิ้นนี้คือ 20 ชิ้น ระดับ 1 สีขาว]

ข้อมูลสองข้อนี้รวมกัน เขาเดาได้คร่าวๆ ว่าต้องเป็นเห็ดหรือวัตถุดิบระดับต่ำที่คล้ายๆ กัน

แต่เขาไม่ได้เสนอราคา

หนึ่งคือ เขาไม่ได้ขาดแคลนอาหาร

สองคือ เขาอยากดูแนวทางการประมูลในห้องนี้ก่อน เพื่อเตรียมตัวสำหรับของชิ้นใหญ่

"หลังจากนี้... น่าจะสนุกกว่าเดิมแล้วล่ะ"

หลินโยวพึมพำกับตัวเอง

และก็เป็นไปตามคาด

เมื่อมีคนได้ส้มหล่นจากของประมูลชิ้นแรก ผู้เล่นในห้องประมูล 42 ก็คึกคักขึ้นมาทันตา

การประมูลแบบปิดมันได้ของดีจริงๆ ด้วย!

ใช้เงินนิดเดียวก็คุ้มแล้ว!

ดังนั้น พอข้อมูลของประมูลชิ้นที่ 2 ปรากฏขึ้น จำนวนคนเสนอราคาก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

[สินค้าประมูลชิ้นที่ 2 (ไม่ทราบ)]

[ข้อมูลที่เปิดเผยได้: วัตถุดิบพื้นฐานทั่วไป]

[ราคาเริ่มต้น: 1 เหรียญทองแดง]

[ราคาปัจจุบัน: ...]

หลินโยวดูอยู่แวบหนึ่ง ก็เห็นว่ามีคนเสนอไป 3 เหรียญทองแดงแล้ว

แถมราคาก็ค่อยๆ ขยับขึ้นเรื่อยๆ

เขาเปิดใช้งานเนตรประเมิน

[ข้อมูลเพิ่มเติม: จำนวนของสินค้าประมูลชิ้นนี้คือ 10 ชิ้น ระดับ 1 สีขาว]

"ระดับสีขาวอีกแล้ว... จำนวน 10 ชิ้น..."

หลินโยวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้า

"น่าจะเป็นพวกหินหรือไม้ ไม่คุ้มที่จะลงประมูล"

เขาเฝ้าดูต่อไป

สุดท้าย สินค้าประมูลชิ้นที่ 2 ก็ตกเป็นของผู้เล่นชื่อ "ชิมู่" (หินไม้) ในราคา 15 เหรียญทองแดง

พอเปิดเผยข้อมูล ช่องแชทก็เดือดอีกครั้ง -

แต่คราวนี้เป็นเสียงหัวเราะเยาะ

[สินค้าประมูลชิ้นที่ 2 คือ: "ก้อนหิน" 10 ก้อน!]

[ระดับ: 1 (สีขาว)]

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! 15 เหรียญทองแดง ซื้อหินมา 10 ก้อน!"

"ชิมู่... ชื่อเข้ากับของดีนะ"

"ขำจะตายอยู่แล้ว ของแบบนี้มีเกลื่อนไม่ใช่รึไง? ขุดๆ เอาก็ได้แล้ว"

"15 เหรียญทองแดง... ซื้อขนมปังได้เกือบสองก้อนเลยนะ"

"สงสารเม้นบน แต่ก็ขำจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า!"

ผู้เล่นที่ชื่อ "ชิมู่" เงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะส่งข้อความมาในช่องแชท

"...ฉันนี่แหละที่สติแตก!"

ช่องแชทก็เต็มไปด้วยข้อความขบขันอีกครั้ง

หลินโยวเองก็อดขำไม่ได้

"นี่แหละความเสี่ยงของการประมูลแบบปิด"

ไม่มีทางรู้เลยว่าในกล่องนั้นเป็นสมบัติหรือขยะ

ต่อมา สินค้าประมูลชิ้นที่ 3, 4, 5 ก็ทยอยออกมา

จากบทเรียนและประสบการณ์ในสองรอบแรก กลยุทธ์การประมูลของผู้เล่นก็เริ่มแบ่งเป็นสองฝ่าย

ฝ่ายหนึ่งดุดันขึ้น มั่นใจว่าจะได้ส้มหล่น เลยเสนอราคาสูงลิ่ว

อีกฝ่ายระมัดระวังตัวมากขึ้น ถึงขั้นไม่กล้าเสนอราคาเลย

ส่วนหลินโยวก็นั่งสังเกตการณ์อย่างใจเย็น เพื่อสรุปกฎเกณฑ์

ผ่านไปหลายรอบ เขาก็พบกฎสำคัญข้อหนึ่ง

ระบบการประมูล ไม่ได้ตัดสินแค่ใครให้ราคาสูงสุดเท่านั้น

สินค้าประมูลแต่ละชิ้น มีโอกาสประมูลสามรอบ

รอบแรก ผู้เล่นที่เสนอราคาสูงสุดต้องจ่ายเงินเป็น 2 เท่าของผู้ที่เสนอราคารองลงมา ถึงจะได้ของชิ้นนั้นไป

รอบสอง การจ่ายเงินเพิ่มจะลดลงเหลือ 1.5 เท่า

รอบสาม ถึงจะเป็นใครให้ราคาสูงสุดก็ได้ของไปโดยไม่ต้องจ่ายเพิ่ม

"แบบนี้นี่เอง..."

หลินโยวถึงบางอ้อ

นั่นหมายความว่า ถ้ามูลค่าที่แท้จริงของสินค้านั้นสูงกว่าราคาเริ่มต้นมากๆ

การลงประมูลในรอบแรกหรือรอบสองก็จะคุ้มค่า

แต่ถ้าต้องจ่ายเงินเพิ่มจนเกินมูลค่าของสินค้านั้น ก็จะขาดทุนย่อยยับ

หลินโยววิเคราะห์แล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าระบบนี้น่าสนใจ

มันไม่ได้ทดสอบแค่ความสามารถในการประเมินมูลค่าของสินค้าเท่านั้น แต่ยังทดสอบจิตวิทยาของผู้เล่นด้วย

เสนอราคาสูงไป ก็ต้องจ่ายเงินเพิ่มจนขาดทุน

เสนอราคาต่ำไป ก็อาจจะโดนคนอื่นแย่งไป

"แถม... ผู้เล่นก็ปิดบังชื่อไม่ได้ด้วย"

หลินโยวสังเกตเห็นรายละเอียดนี้

ระหว่างที่งานประมูลดำเนินอยู่ ชื่อไอดีของผู้เข้าร่วมทุกคนจะถูกเปิดเผย

นั่นหมายความว่ายังไง?

หมายความว่าถ้าคุณประมูลได้ไอเทมสุดยอดมาล่ะก็ ทุกคนก็จะเห็นชื่อของคุณ

ในโลกใต้ดินนี้ นี่อาจไม่ใช่เรื่องดีนัก

"มีของดีติดตัวมันเป็นภัยสินะ..."

หลินโยวส่ายหน้า จดจำเรื่องนี้ไว้ในใจ

งานประมูลดำเนินต่อไป

สินค้าประมูลชิ้นที่ 6, 7, 8... ทยอยออกมาเรื่อยๆ

มีผู้เล่นได้ส้มหล่น ได้อาหารและน้ำดื่มมาเพียบ หรือแม้แต่การ์ดเปลี่ยนอาชีพ!

ก็มีผู้เล่นที่ทุ่มสุดตัว แต่ได้มาแค่ไม้กับก้อนหิน ขาดทุนย่อยยับ

ในช่องแชท มีทั้งความสุขและความเศร้าปะปนกัน

"ฉันเสียไป 10 เหรียญทองแดง ซื้อของบ้าอะไรมาก็ไม่รู้ ได้ไม้มา 3 ท่อน... แม่งเอ๊ย อยากตาย!"

"เม้นบนอย่าเศร้าไปเลย ฉันเสียไป 70 เหรียญทองแดง เสี่ยงดวงเอา 'แร่หายาก' สรุปได้แร่ทองแดงมา 5 ก้อน... ราคาตลาดแค่ 25 เหรียญทองแดงเอง"

"พวกนายยังดีที่ได้ซื้อ ฉันเสนอราคาไม่ทันคนอื่น เงินยังอยู่ครบ แต่ไม่ได้อะไรเลย"

"งั้นก็ไม่ขาดทุนสิ? นายก็ยังกำไรนะ!"

"นั่นสิ ดูคนที่เสียเงินฟรีๆ สิ นายควรจะดีใจนะ"

ในขณะที่ผู้เล่นในห้องประมูล 42 กำลังต่อสู้แย่งชิงไม้ไม่กี่ท่อน หรือแร่ไม่กี่ก้อนจนเลือดตกยางออก

ในเว็บบอร์ดก็มีข่าวใหญ่ระเบิดขึ้น

"เชี่ย! ห้องประมูล 8 มีคนประมูลได้อุปกรณ์ระดับสีทองด้วย!"