บทที่ 31 - ภารกิจลุล่วง

บทที่ 31 - ภารกิจลุล่วง

กลางดึกคืนนั้น รถตำรวจนับสิบคันเปิดไซเรนพุ่งตรงมายังโรงงานเครื่องจักร

เมื่อถึงที่หมาย เจียงหนิงในชุดเครื่องแบบตำรวจทะมัดทะแมงก็ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เดิมทีเธอเลิกงานไปแล้ว แต่พอรับสายจากสถานีตำรวจก็รีบพุ่งมารับภารกิจทันที

เมื่อสองชั่วโมงก่อน มีคนโทรแจ้งความว่าพบแก๊งลักพาตัว เด็กสาววัยรุ่นและเด็กเล็กจำนวนมากถูกขังไว้ที่นี่

ตอนนั้นคนทั้งสถานีตำรวจต่างตกตะลึงกันไปหมด จึงระดมกำลังตำรวจสายสืบหลายสิบนายมาที่เกิดเหตุ ซึ่งตำรวจหลายนายก็พกปืนมาด้วย

เจียงหนิงเดินนำอยู่หน้าสุดของหน่วย พอลงจากรถตำรวจ เธอก็เห็นเด็กสาวและเด็กเล็กที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยยืนรออยู่หน้าโรงงาน

ผิดคาด จำนวนของคนเหล่านี้ไม่ใช่น้อยๆ ตำรวจทุกคนต่างก็อึ้งกับจำนวนคนที่เห็น กวาดสายตามองไปอย่างน้อยก็มีเหยื่อที่ถูกลักพาตัวมาสามสิบถึงสี่สิบคน แต่ละคนมีสีหน้าหวาดกลัวและตัวสั่นเทาอยู่ท่ามกลางลมหนาว ในจำนวนนั้นยังมีทารกหลายคนที่นอนอยู่ในตะกร้าจ่ายตลาดด้วย

หลายนาทีต่อมา...

"ผู้กองเจียง เข้าใจสถานการณ์แล้วครับ เหยื่อส่วนใหญ่ถูกลักพาตัวมาจากเมืองอื่น รังในเมืองเจียงโจวแห่งนี้เป็นเหมือนจุดพักคนครับ"

เจียงหนิงพยักหน้า รีบสั่งให้หมอที่มากับรถพยาบาลพาเหยื่อขึ้นรถ โดยเฉพาะเด็กทารกที่ต้องตรวจร่างกายก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นเธอก็นำทีมตำรวจติดอาวุธบุกเข้าไปในโรงงาน

และเมื่อตำรวจทำการค้นหาจนมาถึงโซนเครื่องจักรบนชั้นสอง เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็ต้องตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

ชายฉกรรจ์สี่สิบห้าสิบคนนอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นโรงงาน แต่ละคนได้รับบาดเจ็บสาหัส บางคนกุมหัวร้องครวญคราง บางคนสลบเหมือด บางคนตะเกียกตะกายพยายามจะคลานหนี บนพื้นและบนเครื่องจักรที่ถูกทิ้งร้างเต็มไปด้วยรอยเลือดและร่องรอยการต่อสู้

เจียงหนิงเองก็ช็อกไปเหมือนกัน ที่นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แก๊งมาเฟียตีกันหรือไง

...

เวลาตีสอง สถานที่ สถานีตำรวจเมืองเจียงโจว ภายในห้องประชุม

หัวหน้าหยางในวัยใกล้ห้าสิบปีนั่งฟังรายงานจากเจียงหนิงและลูกน้องคนอื่นๆ ฟังไปฟังมาเขาก็ทำหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก

"ยืนยันแล้วครับหัวหน้าหยาง คนที่โทรมาแจ้งความน่าจะเป็นพลเมืองดีที่ยื่นมือเข้าช่วยนั่นแหละครับ ฟังจากคำบอกเล่าของเหยื่อ พวกเขาบอกว่าเป็นชายปริศนาสะพายไม้เบสบอล สวมฮู้ดและใส่หน้ากากอนามัยเป็นคนช่วยพวกเธอไว้ น่าจะเป็นคนเดียวกันกับชายปริศนาที่ถนนจิ่นซิ่วครับ"

"คดีนี้แปลกมากเลยครับ พวกแก๊งลักพาตัวบอกว่าคนที่อัดพวกเขาคือยิปมัน ยิปมันที่เป็นปรมาจารย์กังฟูในหนังนั่นแหละครับ พวกนั้นบอกว่าเขารู้จักกังฟู รู้วิชามวยหย่งชุน แล้วก็อัดพวกเขากว่าสี่สิบคนจนหมอบด้วยตัวคนเดียว"

"โรงงานเครื่องจักรนั่นถูกทิ้งร้างมานานแล้ว ด้านในไม่มีกล้องวงจรปิดเลย พวกเราก็เลยไม่รู้ว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ผมจะลองไปเช็กกล้องวงจรปิดบนถนนที่มุ่งหน้าไปโรงงานดูครับ เผื่อจะเจอเบาะแสอะไรบ้าง"

ลูกน้องแต่ละคนแย่งกันพูดวิเคราะห์คดีกันให้แซด พูดกันไปกว่าครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งรายงานจบหมดแล้ว หัวหน้าหยางผู้เคร่งขรึมถึงได้จุดบุหรี่ให้ตัวเอง เขานิ่งเงียบไปพักใหญ่ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วพูดเบาๆ "พูดแบบนี้ก็หมายความว่า ชายปริศนาคนนั้นคราวที่แล้วอัญเชิญคายาโกะมายังไม่พอ คราวนี้ยังอัญเชิญยิปมันมาอีกงั้นเหรอ"

ตำรวจทุกคนฟังแล้วก็เงียบกริบ แต่ละคนมีสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี

หัวหน้าหยางมองเจียงหนิงที่กำลังกลั้นขำอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วถอนหายใจ "เจียงหนิง ลองบอกความคิดเห็นของคุณมาสิ"

เจียงหนิงชะงักไปนิดนึง เธอกวาดตามองเพื่อนร่วมงานในห้องแล้วพูดอย่างลังเล "ฉันคิดว่าชายปริศนาคนนั้นน่าจะเป็นพวกที่อยากทำตัวเป็นซูเปอร์ฮีโร่น่ะค่ะ เด็กสาวสองคนที่ถนนจิ่นซิ่วก็บอกว่าเขาเป็นคนช่วยไว้ และคราวนี้เขาก็ช่วยพวกเราทลายคดีใหญ่ได้จริงๆ"

"ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น" หัวหน้าหยางพูดขึ้น "ผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนดีหรือคนเลวก็เอาไว้ก่อน แต่คดีในครั้งนี้กับคดีที่ถนนจิ่นซิ่วมักจะมีเรื่องแปลกประหลาดอยู่ด้วย

เรื่องเหนือธรรมชาติที่ถนนจิ่นซิ่วเราต้องการคำอธิบายที่มีเหตุผล เราถึงต้องตามหาตัวผู้ชายปริศนาคนนั้น

และคดีในครั้งนี้ก็ต้องการคำอธิบายที่มีเหตุผลเหมือนกัน!"

หัวหน้าหยางมองตำรวจฝ่ายสืบสวนทุกคนที่นั่งอยู่ที่นี่แล้วยิ้มแห้ง "แก๊งลักพาตัวตั้งเยอะตั้งแยะ แถมยังมีทั้งตะไบเหล็ก ท่อนเหล็ก ประแจ แต่กลับถูกคนแค่สองคนจัดการจนหมอบเนี่ยนะ

เรื่องนี้ขืนพูดออกไปใครจะเชื่อ ผมจะเขียนรายงานส่งเบื้องบนได้ยังไง จะให้ผมบอกผู้บริหารระดับมณฑลเหรอว่ามีพลเมืองดีสองคนอัดแก๊งลักพาตัวสี่สิบกว่าคนร่วงในรวดเดียว"

พอตำรวจทุกคนได้ฟังก็ทำหน้าพิลึกกันไปหมด

พูดจบ หัวหน้าหยางก็หันไปมองตำรวจสืบสวนร่างสูงใหญ่กำยำคนหนึ่งแล้วถาม "จางหยง คุณเคยฝึกที่วัดเส้าหลิน เป็นคนที่เก่งการต่อสู้ที่สุดในหน่วยของเรา คุณสามารถรับมือกับแก๊งลักพาตัวหลายสิบคนพร้อมกันตัวคนเดียวได้ไหม"

ตำรวจที่ชื่อจางหยงหน้าแดงก่ำ กระแอมไอออกมาอย่างเก้อเขิน

ล้อเล่นหรือไง คนเดียวสู้กับคนเป็นสิบ ในความรู้ของเขาเรื่องนี้มันเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

อย่าว่าแต่พวกคนร้ายมีอาวุธครบมือเลย ต่อให้สองฝ่ายสู้กันมือเปล่า ก็ไม่มีทางที่คนคนเดียวจะรับมือคนเป็นสิบได้พร้อมกัน ต่อให้เป็นไมค์ ไทสันก็ยังทำไม่ได้

คนธรรมดาที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี อย่างมากก็รับมือได้พร้อมกันแค่สามสี่คนเท่านั้น ถ้าเป็นระดับแชมป์มวยโลก ในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม อย่างมากที่สุดก็คงจัดการได้แค่สิบกว่าคน ไม่มีทางเกินสามสิบคนแน่นอน

แล้วถ้าศัตรูพวกนี้มีทั้งตะไบเหล็ก ประแจ ท่อนเหล็ก มีดพกล่ะ

เฮอะ ถ้าเป็นแบบนั้นต่อให้แชมป์มวยโลกมาเองก็คงจัดการได้แค่ห้าหกคนเท่านั้นแหละ

เขาเลยทำได้แค่กระแอมไอแก้เขิน ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมา

เมื่อเห็นว่าทุกคนเอาแต่เงียบ หัวหน้าหยางก็พูดอย่างโมโห "ผมไม่สนหรอกนะว่าชายปริศนาคนนี้จะเป็นใคร แต่ต้องหาตัวมาให้ผมให้ได้ ผมต้องการคำอธิบายที่สมเหตุสมผล!

พอหาตัวเจอแล้ว คนคนนี้ควรได้รับรางวัลก็ต้องให้ ควรได้รับคำชมก็ต้องชม แค่เขาคนเดียวช่วยชีวิตเด็กที่ถูกลักพาตัวมาได้ตั้งมากมายขนาดนี้ ทั้งพลเมืองดีเด่น เงินรางวัล บุคคลต้นแบบด้านการทำความดี เราต้องมอบให้เขาทุกอย่าง สำหรับคนแบบนี้เราต้องโปรโมตในทางที่ดี เพื่อส่งต่อพลังบวกให้กับสังคม แต่พวกคุณต้องหาตัวเขามาให้ผมให้ได้ เข้าใจไหม!"

ตำรวจทุกคนพยักหน้ารัวๆ เป็นอันเข้าใจ ส่วนเจียงหนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามขึ้น "หัวหน้าหยางคะ แล้วคดีนี้จะแถลงข่าวไหมคะ"

"แน่นอนว่าต้องแถลง" หัวหน้าหยางตอบอย่างไม่ลังเล "ส่วนเรื่องไหนที่คนอาจจะเชื่อยากก็ไม่ต้องพูดถึง ให้บอกไปแค่ว่ามีพลเมืองดีแจ้งเบาะแสแหล่งซ่อนตัวของแก๊งลักพาตัว ตำรวจต้องการมอบรางวัลให้ และหวังว่าเขาจะยอมออกมาแสดงตัว"

พูดจบ หัวหน้าหยางก็คิดอะไรบางอย่างแล้วหันไปพูดกับเจียงหนิง "คดีพวกนี้คุณต้องเหนื่อยหน่อยนะเจียงหนิง ผมได้ยินมาว่าคุณสืบจนรู้แล้วว่าชายปริศนาคนนี้น่าจะอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับคุณ"

"ใช่ค่ะหัวหน้า"

"อืม รีบตามหาตัวเขาให้เจอให้ได้ พยายามเข้าล่ะ"

"รับทราบค่ะ!"

คืนนี้ทั้งสถานีตำรวจคงต้องทำงานกันยันสว่างแน่นอน เพราะมีผู้ต้องหาให้สอบปากคำตั้งมากมาย แถมยังมีเหยื่ออีกหลายคนที่ต้องหาทางติดต่อครอบครัวให้ได้ ส่วนหลินเสี่ยวลู่นั้นไม่ต้องมายุ่งยากอะไรแบบนี้เลย

ตอนนี้เขากำลังมองดูข้อความแจ้งเตือนว่าทำภารกิจสำเร็จในมือถือพลางยิ้มจนแก้มแทบปริ

ภารกิจลุล่วง รักษาชีวิตน้อยๆ ไว้ได้แล้ว รอส่งคุณอายิปมันกลับไป เขาก็จะได้รับเงินหนึ่งแสนหยวน แถมยังมีกล่องสุ่มของขวัญปริศนาอีก

ระหว่างที่กำลังฝันหวาน เขาก็ทายาอวิ๋นหนานไป๋เย่าให้ยิปมันไปด้วย ทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บกันพอสมควร โดยเฉพาะยิปมันที่ต้องสู้กับคนตั้งมากมายตัวคนเดียว อาการบาดเจ็บก็เลยเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

[จบแล้ว]