บทที่ 260 เจี้ยนหรูอี้ (3)

ในขณะที่หลี่เฟิงกำลังลอบชื่นชมสตรีร่างเล็กแต่ดุดันผู้นี้อยู่เงียบ ๆ

จู่ ๆ เจี้ยนหรูอี้ก็หันมาทางเขา

ใบหน้ายังคงจริงจังและเคร่งขรึมเช่นเดิม

"สหายเต๋าหลี่"

"โปรดบอกวิธีฟื้นฟูแขนของข้าด้วย"

นางกล่าวตรงไปตรงมา

ก่อนจ้องมองเขาด้วยสายตาแน่วแน่

"ข้ารู้ว่ามันต้องมีเงื่อนไขใช่หรือไม่?"

เจี้ยนหรูอี้สังเกตเห็นความลังเลในน้ำเสียงของหลี่เฟิงตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว

นางจึงเข้าใจดีว่า วิธีการอัศจรรย์ที่สามารถฟื้นฟูแขนขาที่ขาดหายได้เช่นนี้

ย่อมไม่อาจทำได้โดยไม่มีต้นทุนและไม่อาจเป็นสิ่งที่ใช้ได้อย่างไร้ข้อจำกัด

ดังนั้นนางจึงเตรียมใจเอาไว้แล้ว ไม่ว่าต้องจ่ายราคาใดนางก็ยินดี

เพราะในที่สุดเจี้ยนหรูอี้ก็ได้ตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง

แดนลับแห่งนี้...ถูกผู้บำเพ็ญมารแทรกซึมเข้ามาแล้ว

และไม่ใช่เพียงคนเดียว แต่เป็นจำนวนมาก

มากเสียจนสถานการณ์เลวร้ายกว่าที่นางเคยคาดคิดไว้

เมื่อนึกถึงศิษย์ร่วมสำนักที่อาจกำลังตกอยู่ในอันตราย

เมื่อนึกถึงผู้ที่อาจถูกสังหารในขณะที่นางยังนอนบาดเจ็บอยู่ที่นี่

แววตาของเจี้ยนหรูอี้ก็ยิ่งเย็นเยียบขึ้น

ภารกิจของนางเปลี่ยนไปแล้วอย่างสิ้นเชิง

ก่อนหน้านี้นางยังคงมองหาโอกาสและวาสนาภายในแดนลับ

แสวงหาทรัพยากร เพิ่มพูนพลังและเตรียมตัวสำหรับอนาคต

แต่ตอนนี้...สิ่งเหล่านั้นไม่สำคัญอีกต่อไป

สิ่งสำคัญมีเพียงอย่างเดียว คือกำจัดผู้บำเพ็ญมารทั้งหมดให้เร็วที่สุด

ก่อนที่จะมีศิษย์ฝ่ายธรรมะต้องเสียชีวิตเพิ่ม

ดวงตาสีดำสนิทของนางสงบนิ่งราวผืนน้ำแข็ง

แต่ภายใต้ความสงบนั้นกลับซ่อนคมกระบี่อันพร้อมจะสังหารทุกเมื่อ

เจี้ยนหรูอี้เงยหน้าขึ้นมองตรงไปยังหลี่เฟิง

รอคำตอบจากเขาอย่างเงียบงัน

เพราะตอนนี้นางไม่ได้ต้องการแขนทั้งสองข้างกลับคืนมาเพื่อตัวเอง

แต่นางต้องการพลัง ต้องการกลับไปถือกระบี่อีกครั้งและต้องการล่าผู้บำเพ็ญมารเหล่านั้นด้วยมือของตนเอง

หลี่เฟิงกะพริบตาเล็กน้อยเมื่อมองดูสตรีผู้เปี่ยมด้วยจิตสังหารตรงหน้า

แม้แต่เขาเองก็ยังสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากนาง

'ดุดันจริง ๆ... ข้าชอบ'

หลี่เฟิงยิ้มอยู่ในใจ ก่อนตอบกลับอย่างใจเย็น

"ข้าสามารถฟื้นฟูแขนของเจ้าได้"

"แต่..."

"วิธีการนั้นค่อนข้างพิเศษอยู่สักหน่อย"

จากนั้นเขาก็หันไปมองหนิงเจี้ยนลี่

"ศิษย์น้องหนิง"

"เหตุใดเจ้าไม่เป็นคนอธิบายรายละเอียดล่ะ?"

"...เอ๊ะ? ข้าหรือ?"

หนิงเจี้ยนลี่ชี้มาที่ตนเองอย่างตกใจ

แต่เมื่อเห็นสายตาของเจี้ยนหรูอี้ทอดมาทางนาง

ก็รีบตั้งสติและเริ่มอธิบาย

"จริง ๆ แล้ว..."

"วิธีรักษาของศิษย์พี่หลี่เกี่ยวข้องกับวิชาคู่บำเพ็ญ"

นางค่อย ๆ อธิบายถึงความพิเศษของวิชาที่หลี่เฟิงครอบครอง

อธิบายว่าคู่บำเพ็ญไม่จำเป็นต้องฝึกวิชาเดียวกัน

และกระบวนการดังกล่าวยังเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่าย

ยิ่งฟังเจี้ยนหรูอี้ก็ยิ่งตกตะลึง

'วิชาคู่บำเพ็ญที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้...'

'อย่างน้อยก็ควรเป็นวิชาระดับสวรรค์'

สิ่งที่ทำให้นางประหลาดใจไม่ใช่เรื่องที่หนิงเจี้ยนลี่เคยทดลองด้วยตนเอง

แต่เป็นความสามารถของวิชานี้ต่างหาก

แม้จะเติบโตมาในตระกูลใหญ่และมีประสบการณ์พบเห็นสิ่งต่าง ๆ มากมาย

แต่นางก็ไม่เคยได้ยินเรื่องวิชาคู่บำเพ็ญที่ทรงพลังถึงเพียงนี้มาก่อน

เมื่อนึกถึงจุดนี้สายตาของเจี้ยนหรูอี้ก็หันกลับไปมองหลี่เฟิงอีกครั้ง

สีหน้าของนางเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกัดริมฝีปากเบา ๆ

หลี่เฟิงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น

แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไร

เจี้ยนหรูอี้ก็ลุกขึ้นจากเตียงหิน

ยืนตัวตรง

แล้ว….

คุกเข่าลงทันที

"...หืม?"

แม้แต่หลี่เฟิงยังชะงักไปชั่วขณะ

เจี้ยนหรูอี้ก้มศีรษะลงลึก

ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ข้าต้องขออภัย"

"ข้ารู้ดีว่านี่คงเป็นความลับสำคัญของท่าน สหายเต๋าหลี่"

"แต่ถึงกระนั้น เจ้าก็ยังยินดีใช้มันเพื่อช่วยเหลือพวกเรา"

นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย

ดวงตาดำสนิทเต็มไปด้วยความแน่วแน่

"ข้าขอสาบาน ว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ"

"ต่อให้ตาย ข้าก็จะไม่เปิดเผยเรื่องนี้แม้แต่คำเดียว"

หลังกล่าวจบ

เจี้ยนหรูอี้ก็หันสายตาอันคมกริบไปทางหนิงเจี้ยนลี่

ราวกับกำลังจะกล่าวบางสิ่งต่อไปด้วยความจริงจังไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเจี้ยนหรูอี้พูดเช่นนั้นออกมา

หนิงเจี้ยนลี่ก็เหมือนเพิ่งตระหนักได้ในทันที

ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา หลี่เฟิงมอบสิ่งต่าง ๆ ให้พวกนางมากเกินไป

ทั้งโอกาส ทั้งการคุ้มครอง ทั้งช่วยชีวิตพวกนางหลายครั้ง

และตอนนี้...ยังยอมเปิดเผยวิชาคู่บำเพ็ญอันน่าอัศจรรย์เช่นนี้อีก

เมื่อเข้าใจเจตนาของเจี้ยนหรูอี้

หนิงเจี้ยนลี่ก็คุกเข่าลงข้างนางทันที

ก่อนก้มศีรษะลงเช่นกัน

"ศิษย์พี่หลี่!"

"ข้าก็ขอสาบานเช่นกัน!"

"ไม่ว่าจะเป็นความลับใดของท่าน"

"ข้าจะเก็บมันไว้จนวันตาย!"

หลี่เฟิงมองดูสตรีงดงามทั้งสองที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า

สีหน้าจริงจัง

แววตาแน่วแน่

ถึงกับทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่

"...เอ๊ะ?"

แต่ไม่นาน เขาก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม

และในใจก็พลันคิดว่านี่เป็นโอกาสอันยอดเยี่ยม

ที่จะเสริมสร้างภาพลักษณ์อันเปี่ยมคุณธรรมของตนให้มั่นคงยิ่งขึ้น

หลี่เฟิงไอเบา ๆ ก่อนคุกเข่าลงข้างหนึ่ง

แล้วช่วยพยุงศีรษะของทั้งสองขึ้นอย่างอ่อนโยน

"ไม่จำเป็นต้องจริงจังถึงเพียงนั้น"

เขากล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

"ข้าเพียงอยากช่วยเหลือศิษย์ร่วมสำนักที่กำลังเดือดร้อนก็เท่านั้นเอง"

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น

ความชื่นชมในใจของหนิงเจี้ยนลี่ก็เพิ่มขึ้นอีกครั้ง

แม้แต่เจี้ยนหรูอี้เอง ดวงตาก็สั่นไหวเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามสีหน้าของนางกลับค่อย ๆ ซับซ้อนขึ้น

ราวกับกำลังลังเลเรื่องบางอย่าง

"...สหายเต๋าหลี่"

ในที่สุดเจี้ยนหรูอี้ก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น

"เกี่ยวกับวิธีการรักษาของท่าน"

"ข้าไม่มีปัญหาใด ตราบใดที่ข้าสามารถฟื้นฟูแขนของตนเองได้"

"และสามารถออกไปสังหารผู้บำเพ็ญมารเหล่านั้นได้เร็วขึ้น"

"ข้าก็ยินดี"

หลี่เฟิงเลิกคิ้ว

"แล้วมีปัญหาอะไรหรือ?"

เจี้ยนหรูอี้เงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาตรง ๆ

สายตาสงบนิ่ง จริงจังและไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อย

"...ข้ารู้ว่าคำขอนี้อาจเสียมารยาท โดยเฉพาะในเมื่อท่านกำลังช่วยเหลือข้า"

"แต่ก่อนที่เราจะเริ่มการรักษา..."

นางหยุดเล็กน้อย

แล้วกล่าวต่ออย่างหนักแน่น

"...ท่านช่วยประลองกับข้าได้หรือไม่?"

…

…

…

ด้านนอกถ้ำ

จิ่งลู่และหลิงหลินกำลังนั่งสมาธิอยู่ใกล้ทางเข้า

ทั้งสองยังคงหลอมรวมพลังหยางที่ได้รับก่อนหน้านี้อย่างเงียบ ๆ

ทันใดนั้นทั้งคู่ก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า แววตาของพวกนางสว่างขึ้นทันที

เมื่อเห็นหลี่เฟิงเดินออกมาจากถ้ำ ด้านหลังมีหนิงเจี้ยนลี่ตามมาและยังมีสตรีอีกคนหนึ่ง

เจี้ยนหรูอี้ แขนเสื้อยาวของนางพลิ้วไหวตามสายลม

ผ้าที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างสะบัดเบา ๆ เผยให้เห็นความจริงอันโหดร้ายว่าท่อนแขนทั้งสองได้สูญหายไปแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้นฝีเท้าของนางยังคงมั่นคง หลังยังคงตั้งตรง ราวกับกระบี่คมกริบที่ไม่มีวันโค้งงอ แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัสเพียงใดก็ตาม

"ศิษย์พี่?"

จิ่งลู่เอ่ยเรียกเบา ๆ

แต่ทั้งนางและหลิงหลินต่างเอียงศีรษะเล็กน้อย

เพราะพวกนางสัมผัสได้ว่า...บรรยากาศบางอย่างไม่เหมือนเดิม

มันหนักอึ้งกว่าปกติ ราวกับมีแรงกดดันที่มองไม่เห็นกำลังก่อตัวขึ้น

ก่อนที่ทั้งสองจะได้ถามอะไรเพิ่มเติม หนิงเจี้ยนลี่ก็รีบเดินเข้ามาแล้วดึงแขนของพวกนางทั้งคู่

"มากับข้า"

"...?"

"...?"

ทั้งจิ่งลู่และหลิงหลินมองหน้ากันด้วยความงุนงง แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามไป

หนิงเจี้ยนลี่ไม่ได้อธิบายอะไร เพียงพาพวกนางถอยห่างจากหน้าถ้ำออกไปหลายสิบเมตร

อีกด้านหนึ่งหลี่เฟิงหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมาเผชิญหน้ากับเจี้ยนหรูอี้

สายลมพัดผ่านทำให้แขนเสื้อที่ว่างเปล่าทั้งสองข้างพลิ้วไหวกลางอากาศ

เขาถอนหายใจเบา ๆ

"...เจ้าคิดจะประลองจริง ๆ หรือ?"

"...ทั้งที่อยู่ในสภาพเช่นนี้?"

เจี้ยนหรูอี้พยักหน้าโดยไม่ลังเล

"ใช่"

คำตอบสั้น ๆ หนักแน่นและไม่มีช่องว่างให้ต่อรอง

เมื่อเห็นสีหน้าแน่วแน่ของนาง หลี่เฟิงก็ยิ้มอย่างจนปัญญา

กำลังจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง

แต่ในวินาทีนั้นเอง….

ครืนนนน!

พลังปราณอันคมกริบพลันปะทุออกมาจากร่างของเจี้ยนหรูอี้

อากาศโดยรอบสั่นสะเทือน  สายลมที่พัดผ่านเริ่มบิดเบี้ยวราวกับถูกหลอมรวมเข้ากับคมกระบี่ที่มองไม่เห็น

ฟิ้ว!

แสงสีทองสายหนึ่งวาบผ่าน

รวดเร็วราวสายฟ้า

ฉึก…

เส้นผมเส้นหนึ่งของหลี่เฟิงค่อย ๆ หลุดร่วงลงสู่พื้น

ปลิวตามสายลมอย่างช้า ๆ

ดวงตาของหลี่เฟิงหรี่ลงเล็กน้อย

รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ จางหายไป

แทนที่ด้วยแววตาจริงจังเป็นครั้งแรก

ด้านหลัง จิ่งลู่ หลิงหลิน และหนิงเจี้ยนลี่ต่างเบิกตากว้าง

เพราะแม้เจี้ยนหรูอี้จะสูญเสียแขนทั้งสองข้าง

แต่เจตนากระบี่ของนาง...กลับยังคงแหลมคมจนทำให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้าน

เจี้ยนหรูอี้ยืนอยู่ท่ามกลางสายลม ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง

ดวงตาดำสนิทจับจ้องหลี่เฟิงไม่วางตา

ก่อนจะเอ่ยออกมาช้า ๆ

"สหายเต๋าหลี่"

"หากข้าไม่สามารถแม้แต่จะทำให้ท่านจริงจังได้"

"เช่นนั้นข้าก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะขอรับความช่วยเหลือจากท่าน"

ลมปราณสีทองบางเบาเริ่มหมุนวนรอบร่างของนาง

ดุจคมกระบี่นับพันที่พร้อมจะฟาดฟันทุกเมื่อ

แม้ไร้แขน แม้บาดเจ็บสาหัส

แต่ในขณะนี้อัจฉริยะกระบี่แห่งสำนักกระบี่สวรรค์ ยังคงเป็นอัจฉริยะกระบี่เช่นเดิม

ร่างของเจี้ยนหรูอี้ขยับวูบ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

ลำแสงสีทองสายหนึ่งโค้งผ่านกลางอากาศราวกับมีชีวิต

ก่อนจะพุ่งกลับลงมาปักลงบนพื้นเบื้องล่างอย่างแม่นยำ

ตึง!

มันคือกระบี่เล่มหนึ่ง

เจี้ยนหรูอี้ร่อนกายลงมาอย่างแผ่วเบา

เหยียบอยู่บนด้ามกระบี่ด้วยขาเพียงข้างเดียว

ร่างกายเอนเล็กน้อยแต่กลับสมดุลอย่างสมบูรณ์แบบ

งดงาม สง่างาม ราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกไม่กล้ารบกวนนาง

แม้นางจะไร้แขนทั้งสองข้าง

แต่...แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของนางกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม

ชายเสื้อปลิวสะบัดท่ามกลางสายลม

แขนเสื้อที่ว่างเปล่าโบกไหวราวกับธงศึกที่ประกาศสงคราม

ดวงตาสีดำสนิทของนางยังคงสงบนิ่ง

แต่ภายใต้ความสงบนั้น กลับซ่อนคมกระบี่ที่เฉียบแหลมจนดูเหมือนสามารถผ่าแยกผืนฟ้าได้

"สหายเต๋าหลี่"

เสียงของเจี้ยนหรูอี้ดังขึ้นอย่างแผ่วเบาแต่ชัดเจน

กระบี่สีทองใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนเล็กน้อย

ส่งเสียงหึ่งเบา ๆ ราวกับกำลังตอบสนองต่อเจตจำนงของเจ้าของ

"...โปรดอย่าออมมือ"

สายลมเริ่มพัดแรงขึ้น

พลังปราณสีทองหมุนวนรอบกายนาง ทำให้เส้นผมสีดำยาวปลิวไสวอยู่กลางอากาศ งดงามดุจภาพวาดและอันตรายดุจคมกระบี่

"...เพราะข้าเองก็จะไม่ออมมือเช่นกัน"

ด้านล่าง

หลิงหลินและจิ่งลู่ต่างกลั้นหายใจ แม้พวกนางจะรู้ว่าเจี้ยนหรูอี้แข็งแกร่ง

แต่เมื่อได้เห็นกับตาตนเอง จึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่าทำไมนางถึงได้รับการขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะกระบี่

คนผู้นี้...ต่อให้สูญเสียแขนทั้งสองข้าง

ก็ยังคงเป็นกระบี่ที่คมกริบที่สุดเล่มหนึ่งของคนรุ่นเดียวกัน

ส่วนหนิงเจี้ยนลี่นั้น ดวงตาเต็มไปด้วยความเคารพและความกังวลปะปนกัน

เพราะนางรู้ดีว่าศิษย์พี่หญิงกำลังจริงจัง

จริงจังอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก

ขณะที่อีกด้านหนึ่ง

หลี่เฟิงเงยหน้ามองสตรีบนปลายกระบี่

สายลมพัดผ่านเส้นผมสีดำของเขา พร้อมกับพัดเอาเส้นผมที่ถูกตัดก่อนหน้านี้ปลิวหายไป

จากนั้น...มุมปากของเขาก็ค่อย ๆ ยกขึ้น

เป็นรอยยิ้มที่ต่างจากก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง

ไม่ใช่รอยยิ้มของบุรุษผู้แสร้งทำตัวเป็นผู้มีคุณธรรม

ไม่ใช่รอยยิ้มของคนที่กำลังวางแผน

แต่เป็นรอยยิ้มของผู้แข็งแกร่งที่ได้พบคู่ต่อสู้ซึ่งคู่ควร

"ดี"

หลี่เฟิงกล่าวเบา ๆ

ก่อนก้าวออกมาข้างหน้า

หนึ่งก้าว

ครืนนน….

พลังปราณภายในร่างเริ่มเคลื่อนไหว

สองก้าว

พื้นดินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นวงกว้าง

สามก้าว

ลมปราณอันหนักแน่นราวภูผาโบราณแผ่กระจายออกมา

จนแม้แต่จิ่งลู่และหลิงหลินยังต้องเบิกตากว้าง

เพราะนี่คือครั้งแรก...

ที่พวกนางได้เห็นหลี่เฟิงปลดปล่อยแรงกดดันของตนเองอย่างแท้จริง

หลี่เฟิงเงยหน้าขึ้น สบตากับเจี้ยนหรูอี้กลางอากาศ

ก่อนหัวเราะเบา ๆ

"ในเมื่อเป็นความต้องการของเจ้า"

"เช่นนั้น..."

ดวงตาของเขาพลันคมกริบขึ้น

"...ข้าก็จะจริงจังสักหน่อย"