บทที่ 250 เจตจำนงกระบี่
บทที่ 250 เจตจำนงกระบี่
หลี่เฟิงจ้องมองรอยแผลที่ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นอีกครั้งด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
เขาอดคิดไม่ได้ว่า...แทนที่จะเป็นเพียงการกลับมาใหม่ของบาดแผล
มันกลับดูราวกับกำลังถูกฟันซ้ำอยู่ตลอดเวลา
ราวกับมีคมดาบที่มองไม่เห็นปักคาอยู่บนใบหน้าของนาง
จนถึงตอนนี้ ความเสียหายที่สะสมอยู่ดูเหมือนจะเกินขีดจำกัดที่โอสถฟื้นฟูจะรักษาได้แล้ว
นั่นจึงเป็นเหตุผลที่รอยแผลเลือนหายไป
ก่อนจะปรากฏขึ้นอีกครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“นั่นมันอะไรกัน...?”
หลี่เฟิงพึมพำ
ขณะเฝ้ามองภาพประหลาดตรงหน้าและเพราะมันเกิดขึ้นซ้ำอีกครั้ง
เขาจึงเริ่มสัมผัสได้ถึงพลังงานแหลมคมสายหนึ่ง
ที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้ผิวหนังของเจี้ยนหรูอี้
ความรู้สึกนี้ทำให้เขาขมวดคิ้วลึกกว่าเดิม
เพราะดูเหมือนเขาจะเคยสัมผัสพลังลักษณะนี้มาก่อน
ในตอนนั้นเองหนิงเจี้ยนลี่ที่ยืนเฝ้าดูอยู่เงียบ ๆ พลันเอ่ยขึ้น
หลังจากนางเองก็สัมผัสได้ถึงพลังประหลาดนั้นเช่นกัน
“...เจตจำนงกระบี่?”
นางกล่าวด้วยเสียงแผ่วเบา
ทันทีที่คำสองคำนั้นหลุดออกจากปาก บรรยากาศภายในถ้ำก็เหมือนจะหนักอึ้งขึ้น
รูม่านตาของหลี่เฟิงหดตัวเล็กน้อย เมื่อเข้าใจความหมายของสิ่งนั้นในทันที
‘เจตจำนงกระบี่’
พลังอันลึกลับที่เหล่าผู้ฝึกกระบี่ใฝ่ฝันจะสัมผัสได้ตลอดชีวิต
สิ่งที่อยู่เหนือกว่าทักษะกระบี่ธรรมดาและเป็นสัญลักษณ์ว่าผู้ใช้ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งกระบี่อย่างแท้จริง
แต่ในเวลาเดียวกัน หากเจตจำนงกระบี่ของศัตรูถูกทิ้งเอาไว้ภายในร่างกาย
มันก็สามารถกลายเป็นบาดแผลที่ยากเยียวยาที่สุดชนิดหนึ่งได้เช่นกัน
เพราะสิ่งที่ทำร้ายร่างกายนั้น ไม่ใช่เพียงพลังปราณ
หากแต่เป็น “เจตจำนง” ที่ยังคงหลงเหลืออยู่และตราบใดที่เจตจำนงนั้นยังไม่สลาย บาดแผลก็จะไม่มีวันหายสนิท
มันไม่ใช่กระบี่ปราณและไม่ใช่เศษพลังวิญญาณที่หลงเหลือจากการโจมตี
มันคือ...เจตจำนง
สิ่งที่แตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง
หลี่เฟิงหลับตาลงอีกครั้ง แล้วเพ่งสมาธิอย่างเต็มที่
คราวนี้เขาแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปอย่างระมัดระวังยิ่งกว่าเดิม
ใต้ผิวหนังซีดขาวของเจี้ยนหรูอี้ มีบางสิ่งที่บางเฉียบและคมกริบราวใบมีด
กำลังเคลื่อนไหวอยู่ราวกับเส้นด้ายแห่งแสง
มันไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
แต่กลับให้ความรู้สึกสมจริงอย่างน่าหวาดหวั่น
เย็นเยียบ เด็ดขาดและไร้ความปรานี
มันไม่ได้กำลังตัดเนื้อหนังของนางโดยตรง
แต่กำลังตัด...แนวคิดของการฟื้นฟู
ทุกครั้งที่พลังยาจากโอสถพยายามรวมตัวเพื่อสมานบาดแผล
เจตจำนงที่มองไม่เห็นนั้นจะสั่นไหวเล็กน้อย แล้วฟันมันแยกออกทันที
นั่นคือสาเหตุที่รอยแผลปรากฏขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่ใช่เพราะร่างกายของนางรักษาตัวเองไม่ได้
แต่เป็นเพราะมีบางสิ่ง...ไม่ยอมให้มันรักษาหาย
สีหน้าของหลี่เฟิงเคร่งเครียดลง
“นี่ไม่ใช่เจตจำนงกระบี่ธรรมดา...”
เขาพึมพำ เพียงแค่สัมผัสมัน ก็รับรู้ได้แล้วว่ามันคมกริบเพียงใด
นิ้วมือของหนิงเจี้ยนลี่กำชายเสื้อแน่นขึ้นเล็กน้อย
“มีเพียงผู้ที่เข้าใจเจตจำนงในระดับสูงมากเท่านั้น...”
“จึงจะสามารถทิ้งมันเอาไว้เช่นนี้ได้”
“และปล่อยให้มันคงอยู่ต่อไป”
หลี่เฟิงเงียบไป จมอยู่ในความคิด
เมื่อมองบาดแผลที่ยังเคลื่อนไหวอยู่
เขาแทบจินตนาการไม่ออกว่าเจี้ยนหรูอี้ต้องทนทุกข์ทรมานเพียงใด
มันราวกับมีคมมีดโกนอันแหลมคมกำลังเฉือนเนื้อหนังของนางอยู่ตลอดเวลา
ไม่ใช่เพียงเล่มเดียว แต่เป็นคมมีดนับไม่ถ้วน
ความโกรธสายหนึ่งพลันก่อตัวขึ้นในใจของหลี่เฟิง
เมื่อคิดว่ามีคนกล้าลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับศิษย์ของสำนักที่เขาชื่นชอบ
เขาแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนสะบัดข้อมือเบา ๆ
ขวดหยกสามใบก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ
ผิวของขวดเรียบเนียนและแผ่ความอุ่นจาง ๆ ออกมา
กลิ่นโอสถภายในเข้มข้นจนแทบกลั่นตัวเป็นหมอก
และคราวนี้ มันคือโอสถฟื้นฟูระดับ 2 ขั้นสมบูรณ์แบบ
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีโอสถระงับความเจ็บปวดและโอสถชำระล้างพิษและสิ่งแปลกปลอมอีกด้วย
หลี่เฟิงไม่เชื่อเด็ดขาดว่าความมั่งคั่งของตน จะไม่สามารถกดข่มเจตจำนงที่หลงเหลืออยู่เพียงสายเดียวได้
กลิ่นโอสถอันบริสุทธิ์และเข้มข้นพวยพุ่งออกมา ละเอียดอ่อนและทรงพลังกว่าโอสถที่เขาใช้ก่อนหน้านี้หลายเท่า
ไม่มีสิ่งเจือปน ไม่มีพลังงานอันรุนแรงที่ปั่นป่วน มีเพียงพลังชีวิตอันมหาศาลที่ไหลลื่นและบริสุทธิ์อย่างถึงขีดสุด
หลี่เฟิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขานำโอสถแต่ละเม็ดเข้าปากก่อนจะป้อนให้เจี้ยนหรูอี้ทีละชนิด
พร้อมกันนั้น เขายังควบคุมพลังปราณของตน ชักนำแก่นพลังของโอสถให้ไหลเข้าสู่บาดแผลโดยตรง
ผลลัพธ์ปรากฏขึ้นแทบจะในทันที เนื้อหนังที่ฉีกขาดเริ่มสมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ผิวหนังงอกขึ้นใหม่ราวกับหญ้าฤดูใบไม้ผลิที่ผลิยอดหลังสายฝน
แต่แล้ว…เส้นสายแห่งเจตจำนงกระบี่นั้นก็ขยับตัว
แรงสั่นสะเทือนอันแผ่วเบาแทบไม่อาจสังเกตได้
แล่นผ่านใต้ผิวหนังของนาง
ฉัวะ
เนื้อหนังที่เพิ่งฟื้นฟูกลับถูกผ่าแยกออกอีกครั้ง
ทว่าคราวนี้รอยตัดไม่ได้สะอาดเหมือนเดิม
เจตจำนงอันคมกริบราวคมดาบได้พบกับแรงต้านแล้ว
มันถูกพลังชีวิตอันบริสุทธิ์จากโอสถขั้นสมบูรณ์แบบเข้ากดข่ม
และหลี่เฟิงก็ไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น เขาวางฝ่ามือลงบนหน้าอกของเจี้ยนหรูอี้
ก่อนจะควบคุมพลังยาและพลังปราณของตนไปพร้อมกัน
ช่วยเปิดทางให้การรักษาดำเนินต่อไป
ดูเหมือนเจตจำนงกระบี่จะรับรู้ได้ ว่ามีบางสิ่งกำลังพยายามลบล้างมันและมันก็เริ่มตอบโต้
ภายในร่างของเจี้ยนหรูอี้ในเวลานี้
พลังจากโอสถสามชนิดกำลังทำงานพร้อมกัน
โอสถฟื้นฟูช่วยสร้างเนื้อหนังและฟื้นฟูร่างกาย
โอสถชำระล้างช่วยแยกและขจัดสิ่งแปลกปลอม
โอสถระงับความเจ็บปวดช่วยรักษาสภาพร่างกายและจิตใจให้มั่นคง
และเจตจำนงกระบี่ก็ตอบสนองต่อการรวมตัวของทั้งสามอย่างรุนแรง
มันสั่นไหว ราวกับคมดาบเกรี้ยวกราดที่ถูกกักขังอยู่ภายในพายุ
ฉัวะ!
มันฟันอีกครั้ง
แต่เนื้อหนังก็ฟื้นคืนในทันที
ฉัวะ!
บาดแผลแยกออก
ก่อนจะสมานตัวกลับอย่างรวดเร็ว
เปิด..
ปิด..
เปิด..
ปิด..
วนซ้ำไปมา
เร็วขึ้นเรื่อย ๆ
ภายในถ้ำ
กลิ่นโอสถอันเข้มข้นเริ่มอบอวลไปทั่วทุกแห่ง
พลังปราณวิญญาณปั่นป่วนอย่างรุนแรงรอบแขนของหลี่เฟิง
ขณะที่เขาเพิ่มการส่งพลังอย่างต่อเนื่อง
เส้นเลือดใต้ผิวหนังเริ่มปรากฏให้เห็นจาง ๆ
ตอนนี้เขาไม่ได้กำลังรักษาอีกต่อไป
...แต่กำลังกดข่มมัน
“อยากฟันนักใช่ไหม?”
หลี่เฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ต่ำลึกและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยอง
“ถ้าอย่างนั้นก็ลองฟันสิ่งนี้ดู”
พลังจากโอสถชำระล้างเริ่มพันรัดรอบเส้นสายแห่งเจตจำนงกระบี่
ค่อย ๆ ลอกมันออกจากเส้นลมปราณโดยรอบ
มันไม่ได้ฝังตัวอยู่ภายในอย่างสมบูรณ์อีกต่อไป
...แต่มันกำลังถูกแยกออกมา
เป็นครั้งแรก…เจตจำนงกระบี่นั้นสั่นคลอน
ไม่ใช่เพราะมันอ่อนแอลง แต่เพราะมันกำลังถูกกดดัน
ไม่นานนักพลังปราณของหลี่เฟิงก็ล็อกเป้าหมายมันเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์
และเมื่อพลังปราณของเขากักขังมันไว้ได้
ธรรมชาติที่แท้จริงของมันก็ยิ่งชัดเจนขึ้น
เขาสัมผัสได้ถึงความคมกริบ
ความเด็ดขาดและเจตจำนงอันไม่ยอมสยบต่อสิ่งใด
ราวกับมันอยู่เหนือฟ้าดินทั้งปวง
‘หยิ่งผยองเสียจริง’
หลี่เฟิงแค่นหัวเราะในใจ
‘เจ้าของมันคงหยิ่งยโสยิ่งกว่าข้าเสียอีก’
จากนั้นเขาก็เพ่งสมาธิ เตรียมกำจัดเจตจำนงกระบี่นี้ออกไปโดยสมบูรณ์
หากไม่ใช่เพราะเขาต้องระมัดระวัง ไม่ให้สร้างความเสียหายต่อร่างกายของเจี้ยนหรูอี้จากภายใน
เขามั่นใจว่าพลังปราณอันแข็งแกร่งของตน สามารถดึงมันออกมาได้โดยง่าย
หนิงเจี้ยนลี่ยืนเฝ้ามองทุกอย่างอย่างเงียบงัน
นางรู้ดีว่าภายในร่างของเจี้ยนหรูอี้ กำลังเกิดการต่อสู้อันมองไม่เห็น
ดังนั้นจึงไม่ต้องการรบกวนสมาธิของหลี่เฟิง
ภายในร่างของเจี้ยนหรูอี้ พลังยาทั้งหลายยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ค่อย ๆ เข้ากดข่มเจตจำนงกระบี่จนเสียเปรียบ
โอสถฟื้นฟูหลั่งไหลเข้าสู่บาดแผลอย่างไม่หยุดยั้ง
ขณะที่โอสถชำระล้างหดรัดเข้ามาราวกับโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น
เมื่อสัมผัสได้ว่าจุดจบกำลังใกล้เข้ามา
เจตจำนงกระบี่ก็โต้กลับเป็นครั้งสุดท้าย…
ฉัวะ!
ชิ้ง!
แรงสะท้อนกลับอันรุนแรง
ซึ่งปรากฏเป็นรอยฟันสีแดงฉาน
พุ่งทะลุผ่านแขนของหลี่เฟิงราวกับประกายแสงวาบหนึ่ง.
เปรี๊ยะ!
เส้นเลือดบาง ๆ ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของหลี่เฟิง
รอยแผลเล็ก ๆ สายหนึ่งถูกกรีดออกมา
ขณะเดียวกันแรงปะทะจากการฟันครั้งนั้นยังพุ่งทะลุขึ้นไปกระแทกเพดานถ้ำ
เศษหินจำนวนมากร่วงหล่นลงมา พร้อมกับลมคมกริบที่กวาดผ่านไปทั่วบริเวณ
ฉึก!
และแล้วรอยเส้นสีแดงบางเฉียบก็ปรากฏขึ้นบนลำคอของหลี่เฟิง
เลือดค่อย ๆ ไหลซึมออกมาอย่างช้า ๆ
“ศิษย์พี่!”
หนิงเจี้ยนลี่ร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก
แต่หลี่เฟิงไม่ได้ตอบกลับ เขาเพียงก้มมองฝ่ามือของตนอย่างสงบ
มองดูบาดแผลเล็กน้อยนั้น ซึ่งในเวลานี้ได้สมานหายไปเรียบร้อยแล้ว
ภายในใจเขาอดประหลาดใจไม่ได้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับผู้ใช้เจตจำนงกระบี่อย่างแท้จริง
และเขาไม่คิดเลยว่า แม้แต่เจตจำนงที่หลงเหลืออยู่เพียงเสี้ยวเดียว
ก็ยังสามารถโจมตีตอบโต้ได้
เมื่อพิจารณาจากการฟันครั้งสุดท้ายเมื่อครู่นี้
หากคนที่กำลังรักษาเจี้ยนหรูอี้ไม่ใช่หลี่เฟิง
แต่เป็นศิษย์คนอื่น อีกฝ่ายอาจได้รับบาดเจ็บสาหัส
...หรืออาจถึงขั้นเสียชีวิตจากการโจมตีฉับพลันนั้นเลยก็ได้
เพียงแค่เจตจำนงกระบี่ที่หลงเหลืออยู่ ยังน่าหวาดหวั่นถึงเพียงนี้
หลี่เฟิงก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเจ้าของเจตจำนงกระบี่นี้
จะแข็งแกร่งถึงระดับใดกันแน่…