บทที่ 240 ดิบเถื่อนและเป็นธรรมชาติ (6)

เหยาซินยังคงไม่ขยับเขยื้อน

ความคิดภายในหัวแล่นพล่านอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เสียงกรีดร้องสุดท้ายรอบตัวค่อย ๆ เงียบหายไปทีละน้อย

ค่ายที่อยู่ด้านหลังนางได้กลายเป็นนรกไปแล้ว

แขนขาที่ขาดกระจัดกระจาย ซากร่างที่ถูกบดขยี้เกลื่อนอยู่ทั่วพื้นอย่างไร้ระเบียบ

เลือดสดซึมลงสู่ผืนดิน ค่อย ๆ ย้อมพื้นดินให้กลายเป็นสีแดงเข้ม

บางคนยังตายไม่สนิทด้วยซ้ำ ร่างของพวกนางยังคงกระตุกเป็นระยะ

ขณะที่เถาวัลย์ขนาดใหญ่รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงกระดูกแตกดังกรอบแกรบแผ่วเบาภายใต้แรงบีบรัดนั้น

ส่วนร่างในชุดคลุมสีดำ...กลับไม่ได้หันไปมองพวกนางแม้แต่น้อย

ราวกับการสังหารคนเหล่านั้น ไม่ต่างอะไรจากการเหยียบมดสักฝูงหนึ่ง

ตรงกันข้ามดูเหมือนสิ่งที่มันสนใจจริง ๆ จะเป็นนางเพียงคนเดียว

แม้เหยาซินจะชื่นชอบความตื่นเต้นจากการอยู่บนเส้นแบ่งระหว่างความเป็นและความตาย

แต่ทั้งหมดนั้นต้องอยู่ภายใต้สถานการณ์ที่นางยังควบคุมได้ ไม่ใช่ความตายอันเด็ดขาดหนักอึ้งและสิ้นหวังเช่นในตอนนี้

‘ยังดี... ที่มันไม่ได้ลงมือกับข้าทันที’

ประกายบางอย่างวาบผ่านดวงตาของเหยาซิน

อย่างน้อยพวกสตรีไร้ประโยชน์เหล่านั้นก็ยังมีค่าพอจะช่วยถ่วงเวลาให้นางได้เล็กน้อย

เหยาซินไม่รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร แต่สิ่งนั้นไม่สำคัญแล้ว

เพราะด้วยเวลานี้…

ในที่สุดนางก็มีโอกาสเปิดใช้วิชาของตน

‘คัมภีร์ลักฟ้าชิงสวรรค์’

นางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบมองไปยังตำแหน่งที่ควรจะเป็นดวงตาของอีกฝ่าย หรือกล่าวให้ถูกต้องก็คือตำแหน่งที่ดวงตาควรอยู่

ภายใต้หมวกคลุมสีดำมีเพียงความมืดมิดเท่านั้น

เหยาซินเผยรอยยิ้มบาง ๆ

“...ผู้อาวุโส”

นางเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

น้ำเสียงสงบนิ่ง มั่นคงอย่างน่าประหลาด

“ข้ายอมรับว่าเป็นพวกเราที่โจมตีหุ่นเชิดของท่าน”

ไม่มีข้อแก้ตัว

ไม่มีคำโกหก

เพราะนางรู้ดีว่าต่อหน้าสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ การเล่นลูกไม้มีแต่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง

“ข้าสามารถชดใช้ให้ท่านได้”

แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยความจริงใจ แต่นิ้วหัวแม่มือของนางกลับกดลงบนยันต์ที่ซ่อนอยู่ภายในแขนเสื้ออย่างเงียบ ๆ พร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อ

“หากท่านต้องการหินวิญญาณ”

“โอสถ”

“หรือสมบัติล้ำค่าใด ๆ...”

“ข้าสามารถจัดหาให้ได้”

หลังจากกล่าวจบ

ความเงียบก็ยังคงปกคลุมอยู่เช่นเดิม

ร่างในชุดคลุมสีดำเพียงก้มมองนางจากเบื้องบน

เงียบงัน

ไร้อารมณ์

ราวกับภูเขาสูงใหญ่ที่กำลังมองมดตัวหนึ่งพยายามเจรจาต่อรอง

ลำคอของเหยาซินเริ่มแห้งผากเล็กน้อย

สถานการณ์นี้ไม่ดีเลย ไม่ดีอย่างยิ่ง

เพราะนางไม่สามารถอ่านอีกฝ่ายได้เลยแม้แต่น้อย

ไม่มีเจตนาสังหาร

ไม่มีความโลภ

ไม่มีความใคร่

ไม่มีความโกรธ

ไม่มีอะไรเลย

ว่างเปล่าเสียจนชวนให้หวาดหวั่น

คู่ต่อสู้ทุกคนที่เหยาซินเคยพบมาอย่างน้อยก็ต้องมีบางสิ่งบางอย่างให้จับต้องได้

ไม่ว่าจะเป็นความโลภ ความหวาดกลัว ความโกรธหรือความปรารถนา

แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้านาง...กลับไม่มีอะไรเลย

มันให้ความรู้สึกเหมือนกับ...หุ่นเชิด

เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา

เหยาซินก็พลันตระหนักถึงบางอย่าง

‘หุ่นเชิด...?’

‘หรือว่าเจ้าสิ่งนี้ก็เป็นหุ่นเชิดเหมือนกัน?’

ความไม่อยากเชื่อปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง

หากเป็นเช่นนั้นจริง แล้วหุ่นเชิดประหลาดที่ทรงพลังถึงเพียงนี้มาจากที่ใดกัน?

และเหตุใดนางถึงโชคร้ายพอที่จะพบพวกมันเข้า?

ในขณะเดียวกันโดยที่เหยาซินไม่รู้ตัว

โกลดี้กำลังจ้องมองนางอย่างเงียบงัน

จมอยู่ในความคิดของตนเอง มันรู้ว่าสตรีผู้นี้ใช้กระดาษแปลก ๆ เหล่านั้น

เพื่อดึงพลังที่เหนือกว่าระดับความแข็งแกร่งของตนออกมา

ด้วยเหตุนี้โกลดี้จึงอดรู้สึกสนใจสิ่งเหล่านั้นไม่ได้

มันมีความทรงจำเลือนรางว่า สิ่งเหล่านี้น่าจะเกี่ยวข้องกับเส้นทางการฝึกตนของมนุษย์ เป็นความรู้ที่มันเคยผ่านตามาจากหนังสือบางเล่ม

แต่โดยปกติแล้วโกลดี้ชื่นชอบตำราประเภทพฤกษาและบันทึกเกี่ยวกับสมุนไพรวิญญาณมากกว่า มันจึงไม่ค่อยใส่ใจกับวิชาของมนุษย์นัก

ดูเหมือนหลังจากนี้มันคงต้องศึกษาเรื่องการฝึกตนของมนุษย์ให้มากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาลักษณะนี้ในอนาคต

เมื่อคิดได้เช่นนั้น...

“...”

โกลดี้ก็หมดความสนใจที่จะปล่อยให้สตรีผู้นี้ดำเนินการต่อไป

ตั้งแต่แรกแล้วมันสังเกตเห็นคลื่นพลังจาง ๆ รอบร่างของนาง

ราวกับมีบางสิ่งถูกกระตุ้นขึ้นมาแล้ว

ลูกไม้เล็ก ๆ ของนางไม่เคยรอดพ้นสายตาของมันเลยตั้งแต่ต้น

ที่จริงแล้วโกลดี้ไม่เคยสนใจเลยด้วยซ้ำ เพราะสำหรับมันการบดขยี้สตรีที่อ่อนแอเช่นนี้ใช้เวลาเพียงชั่วพริบตาเท่านั้น

โกลดี้ค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นและเพียงการเคลื่อนไหวเล็กน้อยนั้น ก็ทำให้หัวใจของเหยาซินกระตุกวูบ

นางสัมผัสได้ทันทีว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

อากาศโดยรอบเย็นลงและหนักอึ้งขึ้นเรื่อย ๆ

สัญชาตญาณกำลังกรีดร้องเตือนให้นางหนี

เหยาซินกัดฟันแน่น พยายามถ่วงเวลาอีกเล็กน้อย

ก่อนจะอ้าปากพูด

“ผู้อาวุโส…”

แต่นางไม่มีโอกาสแม้แต่จะพูดจบ

โกลดี้ยกหมัดขึ้น…

แล้วทุบลงมาในพริบตา

รวดเร็วเสียจนหมัดมาถึงก่อนเสียงจะตามมา

ปังงง….!

ตูมมม……!

แรงปะทะระเบิดออกไปรอบด้าน ราวกับมีบางสิ่งยุบตัวจากภายใน

พื้นดินใต้เท้าแตกร้าวทันที รอยแยกจำนวนมหาศาลแผ่กระจายออกไปรอบทิศทางราวใยแมงมุม

จากแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวของหมัดนั้น แต่แทนที่เลือดเนื้อและกระดูกจะถูกบดขยี้…

ติ๊ง...

หมัดของโกลดี้กลับหยุดลง

“...?”

โกลดี้ก้มมองสิ่งที่ขวางอยู่เบื้องหน้า

ม่านพลังโปร่งใสรูปโล่ปรากฏขึ้นตรงหน้ามัน

ด้านหลังม่านพลังนั้นมียันต์กระดาษแผ่นหนึ่งกำลังลอยอยู่

ในความรู้สึกของโกลดี้ หมัดของมันไม่ได้ถูกหยุดด้วยโล่แข็งแกร่ง

แต่เหมือนกำลังถูกแรงอัดมหาศาลของอากาศบางชนิดสกัดเอาไว้มากกว่า

ส่วนทางด้านเหยาซินนั้น…ใบหน้าของนางซีดเผือดไปหมดแล้ว

ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

แม้จะรอดจากการโจมตีมาได้

แต่คลื่นกระแทกจากหมัดเมื่อครู่ก็ยังทำให้เลือดลมในร่างปั่นป่วนอย่างรุนแรง

หัวใจเต้นถี่ไม่เป็นจังหวะ

นางรู้ดีว่าหากไม่ใช่เพราะยันต์ป้องกันที่เตรียมไว้ล่วงหน้า ตอนนี้ร่างของนางคงกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้ว

เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มแผ่นหลังของเหยาซิน

เมื่อเห็นหมัดนั้นเกือบจะกระแทกเข้ากับใบหน้าของตน

หากช้ากว่านี้เพียงเล็กน้อย ศีรษะของนางก็คงระเบิดไม่ต่างจากของเยว่เซี่ย

‘ยังดีที่ข้าเริ่มใช้คัมภีร์ลักฟ้าชิงสวรรค์ตั้งแต่แรก...’

นางอดถอนหายใจด้วยความโล่งอกไม่ได้

การใช้งานยันต์ระดับสามไม่เหมือนกับยันต์ระดับต่ำทั่วไป

มันต้องการพลังวิญญาณในระดับก่อกำเนิดแก่นจึงจะสามารถกระตุ้นการทำงานได้และนั่นไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนระดับหลอมปราณจะทำได้ตามปกติ

หนึ่งในวิชาที่เหยาซินฝึกฝนอยู่คือคัมภีร์ลักฟ้าชิงสวรรค์

วิชาที่ฝึกยากอย่างยิ่งและสำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว มันแทบไม่มีประโยชน์เลยด้วยซ้ำ

มองเผิน ๆ มันเป็นวิชาที่ไร้ค่ามาก เพราะไม่ได้เพิ่มพลังต่อสู้โดยตรง

ไม่ได้ทำร้ายศัตรูและไม่ได้เสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกาย

หน้าที่เดียวของมันคือยืมพลังวิญญาณจากฟ้าดินมาใช้ชั่วคราว

ทำให้ระดับพลังของผู้ใช้สูงขึ้นตามระดับความชำนาญของวิชา

ในตอนนี้เหยาซินสามารถผลักดันพลังของตนขึ้นไปได้เพียงระดับก่อกำเนิดแก่นขั้นต้นเท่านั้น

แต่หากวิชานี้สามารถมอบพลังระดับก่อกำเนิดแก่นได้จริง

เหตุใดจึงยังถูกมองว่าไร้ประโยชน์?

คำตอบนั้นง่ายมากเพราะนางไม่สามารถผสานพลังที่ยืมมานั้นเข้ากับร่างกายของตนได้

เส้นลมปราณและร่างกายของนางยังคงอยู่เพียงระดับหลอมปราณ หากพยายามดูดซับพลังเหล่านั้นเข้าสู่ร่างกายโดยตรง ร่างของนางจะระเบิดและตายในทันที

ดังนั้นพลังที่ยืมมาได้จึงสามารถส่งผ่านไปยังสิ่งของภายนอกเท่านั้น

เช่น...ยันต์

สิ่งเดียวที่เหยาซินทำได้ คืออัดพลังวิญญาณที่ยืมมาลงในยันต์ระดับสาม

เพื่อกระตุ้นการทำงานของมันและนั่นก็เป็นเหตุผลที่นางเลือกฝึกวิชานี้ตั้งแต่แรก

ภายในสำนักมารหยิน คงมีเพียงคนอย่างนางเท่านั้นที่ยอมเสียเวลาฝึกวิชานี้

เพราะการต่อสู้ด้วยวิธีนี้แทบไม่ต่างอะไรจากการเผาผลาญทรัพยากรจำนวนมหาศาลทิ้งไป แต่สำหรับคนที่มีท่านปู่ผู้ทรงอำนาจคอยสนับสนุนนั่นไม่ใช่ปัญหาเลย

ขณะที่เหยาซินกำลังจมอยู่ในความคิด

อากาศโดยรอบก็สั่นสะเทือนขึ้น

กร๊อบ...

นางได้ยินเสียงบางอย่าง จึงรีบหันไปมองต้นเสียง

สายตาตกลงบนหมัดของโกลดี้ ซึ่งกำลังสั่นไหวเล็กน้อย

ราวกับกำลังออกแรงกดดันบางอย่าง

โกลดี้เอียงศีรษะ มองไปข้างหน้าอย่างเงียบงัน

หมัดของมันยังคงกดอยู่บนม่านพลังโปร่งใส

ส่วนยันต์กระดาษบาง ๆ ที่ลอยอยู่ระหว่างทั้งสองฝ่าย

กำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

อักขระสีทองบนยันต์เริ่มลุกไหม้และดับหายไปทีละตัว

พลังวิญญาณไหลทะลักเข้าสู่มัน ราวกับสายน้ำที่พุ่งผ่านเขื่อนที่แตกพัง

กร๊อบ...

กร๊อบ...

กร๊อบ...

รอยแตกร้าวเล็ก ๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนม่านพลังไร้รูปร่าง

เมื่อเห็นภาพนั้นรูม่านตาของเหยาซินก็หดตัวลงทันที

หัวใจแทบหยุดเต้น

‘เร็วขนาดนี้เลยหรือ?!’

นี่คือยันต์ป้องกันระดับสาม

สมบัติที่สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของผู้ฝึกตนระดับก่อกำเนิดแก่นขั้นต้นได้

แต่ภายใต้หมัดธรรมดา ๆ นั้น...มันกลับกำลังแตกสลายราวกับกระจก

หัวใจของเหยาซินเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

ในขณะเดียวกันโกลดี้กำลังจ้องมองรอยแตกร้าวที่ค่อย ๆ แผ่ขยายอย่างเงียบ ๆราวกับกำลังสนใจสิ่งแปลกใหม่นี้

เหมือนกำลังสงสัยว่ากระดาษแผ่นเล็ก ๆ แผ่นนี้จะหยุดหมัดของมันได้นานอีกเท่าไร

จากนั้นมันออกแรงดันไปข้างหน้าเล็กน้อย

ไม่ใช่การชก

เพียงแค่...ผลัก

เปรี๊ยะะะ….!

ม่านพลังยุบตัวลงทันที

หนังศีรษะของเหยาซินชาวาบ

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางกัดปลายลิ้นของตนเอง

พรวด!

เลือดสดพ่นออกมา

ตกลงบนยันต์อีกแผ่นที่ซ่อนอยู่ระหว่างนิ้วมือ

อักขระบนยันต์ลุกโชนขึ้นในทันที

ตูม!

ลมกรรโชกรุนแรงระเบิดออกไปรอบด้าน

ควันจำนวนมหาศาลปกคลุมพื้นที่ในพริบตา

ร่างของเหยาซินพร่ามัว

เมื่อวิชาเคลื่อนที่ของนางถูกใช้งาน

‘ก้าวเงาภาพลวงตา’ ผสานเข้ากับยันต์ระดับสามอีกชนิดหนึ่ง

ยันต์เงาสะท้อน

ทันใดนั้น….

ฟู่ว!

ฟู่ว!

ฟู่ว!

เหยาซินสามคนปรากฏขึ้นพร้อมกัน

ก่อนจะแยกออกเป็นสามทิศทางและพุ่งทะยานออกจากม่านควัน

แต่ละคนเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงอย่างน่าตกใจ

และทุกคนดูเหมือนจริงทุกประการ

สมจริงถึงขั้นสามารถหลอกสัมผัสวิญญาณของผู้ฝึกตนระดับก่อกำเนิดแก่นได้

เหยาซินไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง

หัวใจเต้นกระหน่ำราวกับกลองศึก

‘หนี’

‘หนีหนีหนีหนีหนี…’

นี่ไม่ใช่การต่อสู้

ไม่ใช่การเดิมพัน

และไม่ใช่ความตื่นเต้นที่นางโหยหา

ความแตกต่างด้านพลังนั้นมากเกินไป

นี่คือความตายที่แน่นอน

ด้านหลังของนาง….

โกลดี้ค่อย ๆ ลดหมัดลง

เศษม่านพลังที่แตกสลายกลายเป็นจุดแสงนับไม่ถ้วน

ลอยหายไปในอากาศ

มันมองดูร่างทั้งสามที่กำลังหลบหนี

แต่ละคนพุ่งฝ่าช่องว่างระหว่างเถาวัลย์ที่พยายามสกัดกั้น

บิดตัวหลบหลีกราวกับอสรพิษ

หลีกเลี่ยงทุกความพยายามที่จะจับกุมพวกนาง

โกลดี้เอียงศีรษะเล็กน้อย

มันสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“...?”

ทั้งสามร่างมีคลื่นพลังเหมือนกัน

ทั้งสามร่างมีจังหวะการเต้นของหัวใจเหมือนกันและทั้งสามร่างดูเหมือนจริงทั้งหมด ช่างเป็นเรื่องที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

โกลดี้สัมผัสได้ถึงความผิดปกตินั้นและอดคิดขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้ว่า มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ยุ่งยากจริง ๆ

โดยเฉพาะผู้ฝึกตนสายมารเหล่านี้ที่เต็มไปด้วยกลอุบายและเล่ห์เหลี่ยมและโกลดี้ก็ไม่ชอบคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมมากนัก

ชั่วขณะหนึ่งมันเพียงยืนอยู่ตรงนั้นราวกับกำลังครุ่นคิด

จากนั้นราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว..

โกลดี้ค่อย ๆ ยกมือขึ้นมาตรงหน้า ก่อนจะชี้นิ้วขึ้นไปด้านบนเล็กน้อย

ราวกับกำลังออกคำสั่งบางอย่างพร้อมกับกระตุ้นหนึ่งในพลังใหม่ที่เพิ่งได้รับ

พลังศักดิ์สิทธิ์ “ทองคำ”

ไม่นานหลังจากนั้น

กร๊อบ...

เสียงบางอย่างแตกร้าวดังขึ้น

และพร้อมกับเสียงนั้น...

...ราวกับว่าตัวโลกทั้งใบกำลังส่งเสียงคร่ำครวญออกมา