บทที่ 230 ผู้พิทักษ์ (2)

มันหยุดนิ่งเล็กน้อย...ไม่ใช่เพราะความกลัว

แต่เป็นเพราะความระมัดระวัง

พี่ใหญ่ของมันเคยบอกเอาไว้แล้วว่า ภายในป่าแห่งนี้อาจมีอันตรายซ่อนอยู่

ดังนั้นเมื่อพบเจอสิ่งมีชีวิตอื่นห้ามประมาทเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์อย่างนายท่านของมัน

...หรือสิ่งอื่นใดก็ตาม

ศีรษะของมันค่อย ๆ หันไป

สายตาจับจ้องยังพุ่มไม้เบื้องหน้า

ซ่า...

ซ่า...

บางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

จากการสั่นไหวของใบไม้ ดูเหมือนสิ่งนั้นจะไม่ได้มีน้ำหนักมากนัก

เป็นเพียงการเคลื่อนไหวช้า ๆ และแผ่วเบา

จากนั้นเมื่อใบไม้ค่อย ๆ แยกออกจากกัน

มันก็เห็นบางสิ่งเลื้อยออกมาจากพงหญ้าเบื้องล่าง

ร่างเรียวยาวและบางเฉียบ...ค่อย ๆ ปรากฏสู่สายตาของมันทีละน้อย.

แล้วประกายสีม่วงก็สะท้อนเข้าสู่สายตาของมัน

ฟ่อออออ….

มันคืองูตัวหนึ่งและไม่ใช่งูธรรมดาเสียด้วย

ลำตัวของมันหนาเท่ากับเอวของมนุษย์ มีความยาวเกือบสิบเมตร

เกล็ดทั่วร่างเปล่งประกายสีม่วงเข้มภายใต้แสงอาทิตย์ ราวกับผลึกคริสตัลที่ถูกขัดเงาอย่างประณีต

บนเกล็ดเหล่านั้นยังมีลวดลายสีดำประหลาดทอดยาวอยู่ทั่วร่าง

คล้ายเส้นหมึกที่ไหลเวียนอยู่ใต้ผิวหนัง

และสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด...คือดวงตาและกลิ่นอายของมัน

รูม่านตาแนวตั้งสีเขียวเรืองแสงจาง ๆ

พร้อมแรงกดดันของอสูรปีศาจระดับ 1 ขั้นสูงสุด

ทุกส่วนของงูตัวนี้ล้วนส่งสัญญาณอันตรายออกมาอย่างชัดเจน

แต่หุ่นเชิดกลับเพียงจ้องมอง

“...?”

ดวงตาของมันเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้

เพราะเกล็ดสีม่วงเหล่านั้น...

ดูสวยและเป็นประกายมากในสายตาของมัน

ฟ่อออออ….

งูอสูรชะงักไปเล็กน้อย

เพราะเหยื่อตรงหน้าดูไม่เหมือนเหยื่อเลยแม้แต่น้อย

มันสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่แตกต่างออกไปภายในร่างชุดคลุมสีขาวนั้น

เมื่อรับรู้ถึงบางสิ่งแปลกประหลาด

งูอสูรจึงเอียงศีรษะ

เมื่อเห็นเช่นนั้นหุ่นเชิดก็เอียงศีรษะไปอีกด้านหนึ่งเช่นกัน

ราวกับกำลังเลียนแบบมัน

ทั้งสองฝ่ายจ้องมองกันอยู่เช่นนั้น

เงียบงัน

ไม่มีใครขยับ

จากนั้น….

หุ่นเชิดก็ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้าไปหา

ดวงตาเต็มไปด้วยความสนใจในสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดตรงหน้า

มันอยากสัมผัสเกล็ดสีม่วงแวววาวเหล่านั้น

เหมือนกับที่เคยสัมผัสเปลือกไม้

เหมือนกับดอกไม้วิญญาณก่อนหน้านี้

บางทีมันอาจให้ความรู้สึกแตกต่างออกไปก็ได้…

ฉัวะ!

ก่อนที่มันจะเข้าไปถึงตัว

งูอสูรก็หายไปจากจุดเดิม

ไม่ใช่ว่ามันหายตัวไป แต่มันเคลื่อนที่เร็วเกินกว่าที่สายตาทั่วไปจะมองตามทัน

อย่างไรก็ตามสำหรับหุ่นเชิดแล้วมันกลับดูเชื่องช้า

เงาสีม่วงพุ่งทะยานออกมาราวสายฟ้า

ปากอ้ากว้าง

เขี้ยวพิษสีดำเปียกชื้นส่องประกายเย็นเยียบ

พุ่งตรงเข้าหาลำคอของหุ่นเชิด

เคร้ง!

สำหรับงูอสูรแทนที่จะเป็นความรู้สึกของการฉีกกระชากเนื้อหนังอย่างที่คุ้นเคย

มันกลับรู้สึกเหมือนกำลังกัดท่อนไม้แข็งทื่อแทน

หากมันพูดได้คงสงสัยอย่างแน่นอนว่าไม้ชนิดใดกันที่แข็งยิ่งกว่าหินผา

เพราะเขี้ยวของมันไม่สามารถเจาะเข้าไปได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเริ่มรู้สึกเจ็บจากแรงกระแทก

ราวกับเขี้ยวของตนเองกำลังจะแตกหัก

งูอสูรชะงักค้างไปครึ่งวินาที

ขณะที่มันยังคงเกาะอยู่รอบลำคอของหุ่นเชิด

หุ่นเชิดก็ก้มลงมองมัน ก่อนจะเอียงศีรษะอย่างสับสน

ทำไมถึงโจมตี?

มันแค่อยากสัมผัสเท่านั้นเอง

แม้ว่าจะหลบได้ตั้งแต่แรก แต่มันก็ไม่ได้หลบ

เพราะมันไม่รู้สึกถึงอันตรายใด ๆ จากงูตัวนี้เลย

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเป็นฝ่ายโจมตีก่อน

เช่นนั้น งูตัวนี้ก็คือ...ศัตรู

“....!”

ดวงตาสีทองของหุ่นเชิดส่องสว่างขึ้นทันที

มือของมันคว้าร่างงูเอาไว้อย่างมั่นคง

แม้ประสบการณ์จะยังน้อย แต่จากคำสอนของมารดาและพี่ใหญ่โกลดี้

มันรู้ดีว่าเมื่อเผชิญหน้ากับศัตรู

ต้องตอบโต้กลับและห้ามแสดงความเมตตาเด็ดขาด

ฟ่อออออ!

งูอสูรส่งเสียงขู่คำรามอย่างดุร้าย

ร่างยาวของมันพันรอบแขนของหุ่นเชิดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เกล็ดสีม่วงแวววาวเสียดสีกันจนเกิดเสียงดัง

แรงรัดเพิ่มขึ้นราวกับสายเคเบิลเหล็กที่กำลังบีบอัดทุกสิ่งให้แหลกละเอียด

กร๊อบ!

กร๊อบ!

พลังมหาศาลแผ่ออกมาจากแรงรัดนั้น

แต่หุ่นเชิดกลับไม่แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ดวงตาสีทองส่องประกายเจิดจ้ายิ่งขึ้น

ก่อนที่มันจะดึงงูออกจากลำคอแล้วเหวี่ยงลงสู่พื้นอย่างไม่ใส่ใจ

ตูมมม!

คลื่นกระแทกปะทุออกไปรอบด้าน

พื้นดินแตกร้าว

ต้นไม้โดยรอบถูกถอนรากถอนโคน

ภาพนั้นราวกับเกิดการระเบิดขนาดย่อมขึ้นกลางป่า

ทั้งที่เป็นเพียงการเหวี่ยงธรรมดาเท่านั้น

เมื่อฝุ่นควันจางหาย

หุ่นเชิดก็ก้มลงมองด้วยความสงสัย

“...?”

มันเอียงศีรษะเล็กน้อย

บนพื้นดินที่แตกร้าว งูอสูรหายไปแล้ว

ไม่เหลือแม้แต่เกล็ดสักชิ้น

หรือร่องรอยใด ๆ

แต่แล้วมันก็รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่กำลังเลื้อยอยู่บนแผ่นหลัง

ฟ่อออออ….

เขี้ยวพิษของงูอสูรสะท้อนแสงเย็นเยียบ

รูม่านตาสีเขียวหดแคบเป็นเส้นตรง ร่างยาวของมันพันรอบหัวไหล่ของหุ่นเชิด

ส่วนหางก็รัดรอบเอวเอาไว้แน่น มันกำลังใช้ทั้งน้ำหนักและแรงรัดทั้งหมด

พยายามบดขยี้เป้าหมายให้แหลกละเอียด

ในเมื่อเขี้ยวใช้ไม่ได้ผล มันก็จะใช้ร่างกายทั้งร่างบีบอัดศัตรูแทน

กริ๊บ...

กริ๊บ...

กริ๊บ...

กล้ามเนื้อของงูอสูรหดตัวแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

ราวกับห่วงเหล็กมีชีวิต

แต่หุ่นเชิดกลับไม่สะทกสะท้าน

ดวงตาสีทองยังคงสงบนิ่ง เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เหมือนเด็กที่กำลังสำรวจปริศนาชิ้นใหม่

“....?”

มันสัมผัสได้ถึงแรงรัดของงู

พลังงานมืดที่ไหลเวียนอยู่ในร่างของอีกฝ่าย

รวมถึงขอบเกล็ดคมกริบที่กำลังกดทับลงบนร่างของมัน

แต่ถึงอย่างนั้น...หุ่นเชิดก็เพียงเอียงศีรษะ

ก่อนยื่นมือออกไปคว้าร่างงูที่กำลังพันอยู่

งูอสูรดิ้นอย่างบ้าคลั่ง พยายามหลบเลี่ยงขณะยังคงรัดแน่น

แต่ด้วยระยะประชิดเช่นนี้ มันไม่อาจเคลื่อนไหวได้มากนัก

และในที่สุด….

หมับ!

หุ่นเชิดก็คว้าลำตัวสีม่วงของมันได้สำเร็จ

ก่อนจะดึงมันออกจากร่างอย่างง่ายดาย

งูอสูรส่งเสียงขู่ด้วยความตื่นตระหนก

ประกายหวาดกลัวปรากฏขึ้นในดวงตาสีเขียวเป็นครั้งแรก

มันสัมผัสได้ถึงพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวจากอีกฝ่าย

นิ้วมือของหุ่นเชิดลูบผ่านเกล็ดสีม่วงเรียบลื่น

ราวกับกำลังตรวจสอบเชือกแปลกประหลาดเส้นหนึ่ง

“~”

ดวงตาสีทองเป็นประกายด้วยความสนใจ

เกือบจะดูขี้เล่นด้วยซ้ำ

แต่...เวลาเล่นหมดแล้ว

ศัตรู...ต้องถูกกำราบ

ด้วยแรงกำอันน่าสะพรึงกลัว

หุ่นเชิดเหวี่ยงร่างของงูอสูรขึ้นไปในอากาศ

ก่อนจะฟาดมันลงมาอีกครั้ง

ฟิ้ววว!

คราวนี้...

ไม่มีโอกาสหลบหนีอีกแล้ว

ตูมมมม!!!

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

คลื่นกระแทกมหาศาลปะทุออกไปรอบด้าน

ฝุ่น หิน และเศษไม้กระเด็นปลิวว่อนทั่วบริเวณ

ท่ามกลางม่านฝุ่นที่ปกคลุมทุกสิ่ง มีเพียงดวงตาสีทองเรืองรองของหุ่นเชิดเท่านั้นที่ยังคงมองเห็นได้

มือของมันยังคงกำร่างงูอสูรเอาไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้แต่น้อย

ไม่นานนักเมื่อฝุ่นควันเริ่มจางลง

หุ่นเชิดก็ก้มมองสิ่งที่อยู่ในมือ

“...?”

มันเอียงศีรษะเล็กน้อย

ครึ่งบนของร่างงูอสูร…

หายไปแล้ว

ไม่ใช่ถูกฉีกขาด

ไม่ใช่ถูกบดขยี้ธรรมดา

แต่ถูกทำลายจนแหลกละเอียด

ไม่เหลือสภาพเดิมแม้แต่น้อย

“~”

เมื่อเห็นว่าตนเองสามารถกำจัดศัตรูตัวแรกได้สำเร็จ

ดวงตาสีทองของหุ่นเชิดก็โค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว

ราวกับกำลังมีความสุข

จากนั้นมันก้มมองซากงูอสูรในมือ

คิดจะเก็บเอาไว้เพื่อนำกลับไปมอบให้นายท่านเป็นของขวัญ

แต่ในขณะที่มันกำลังจะเก็บซากนั้น เสียงร้องอันแหลมสูงและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก็ดังขึ้นจากที่ไกลออกไป

“อ๊าาาา!! อสูรวิญญาณของข้า!”

หุ่นเชิดชะงักไป

ก่อนจะค่อย ๆ หันศีรษะไปตามทิศทางของเสียง

ดวงตาสีทองกะพริบช้า ๆ ด้วยความสงสัย

เพราะดูเหมือนว่า…

เจ้าของของเล่นชิ้นนี้จะมาถึงแล้ว