บทที่ 210 วิชานำพาสมานฉันท์แห่งจักรพรรดิ (3)

หลี่เฟิงลืมตาขึ้นและยิ้มออกมา

เขาสัมผัสได้ทั้งความพึงพอใจทางกาย และความผ่อนคลายลึกซึ้งในระดับจิตวิญญาณ

ราวกับร่างกายทั้งหมดกำลังถูกชำระล้างด้วยปราณวิญญาณอันบริสุทธิ์นั้น

‘นี่เองหรือ... การบำเพ็ญคู่’

เขาอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

แม้ว่ามันจะเป็นกระบวนการที่ซับซ้อนและอันตราย แต่เมื่อทำอย่างถูกต้องและมีวิชาที่เหมาะสม การฝึกฝนรูปแบบนี้กลับน่าหลงใหลอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าหลี่เฟิงรู้ดีว่าที่เขาสามารถทำได้อย่างสบายเช่นนี้ เป็นเพราะวิชาระดับสูงและระบบที่ช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง

หากเป็นผู้ฝึกทั่วไปเพียงแค่การควบคุมและประสานพลังหยินหยางอย่างระมัดระวังก็กินสมาธิทั้งหมดแล้ว คงไม่มีเวลามานั่งเพลิดเพลินกับกระบวนการเช่นนี้แน่นอน

ตอนนี้เพียงแค่หนึ่งรอบของการประสานพลังหยินและหยาง เขาก็รู้สึกได้ว่าระดับพลังของตนเพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

‘หากทำอีกสักสองสามรอบ... ข้าน่าจะทะลวงขั้นได้’

หลี่เฟิงยิ้มกว้างเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น

ทันใดนั้นเสียงอ่อนนุ่มคล้ายกำลังละลายก็ดังขึ้นจากด้านล่าง

“มะ... เมื่อครู่นี้คืออะไรกันหรือ... ศิษย์พี่...?”

น้ำเสียงของหนิงเจี้ยนลี่สั่นไหว

ทั้งหอบเหนื่อย

ทั้งเต็มไปด้วยความสับสน

ราวกับจิตใจของนางยังตามไม่ทันสิ่งที่ร่างกายเพิ่งสัมผัสมา

หลี่เฟิงก้มมองคู่บำเพ็ญผู้น่าทึ่งของเขา...

หลี่เฟิงทอดสายตามองหนิงเจี้ยนลี่ สีหน้าที่อ่อนละมุนและดูราวกับกำลังละลาย

ลมหายใจที่ไม่สม่ำเสมอและทรวงอกอันได้รูปที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหอบหายใจ

รวมถึงดวงตาเปียกชื้นที่กำลังมองขึ้นมาหาเขาด้วยความสับสน

ภาพนั้นยิ่งปลุกบางสิ่งในใจของเขาให้รุนแรงขึ้น

ร่างกายของนางยังคงสั่นไหวเป็นระยะ

ราวกับพลังปราณวิญญาณอันบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ภายในยังคงส่งผลต่อทุกส่วนของร่างกาย

มันกำลังเติมเต็มแก่นพลังของนาง ชำระล้างเส้นลมปราณและหล่อเลี้ยงรากฐานการฝึกตนอย่างต่อเนื่อง

ในเวลานี้หนิงเจี้ยนลี่รู้สึกราวกับเพิ่งได้รับสมบัติล้ำค่าที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง

นางสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าระดับพลังของตนกำลังเพิ่มขึ้นและนี่คือสิ่งที่นางไม่เคยคาดคิดมาก่อน

นางอดไม่ได้ที่จะอยากถามบุรุษที่อยู่เหนือร่างของตน บุรุษผู้ยังคงโอบกอดนางเอาไว้อย่างแนบแน่นและเป็นต้นเหตุของทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในขณะนี้

แต่หลี่เฟิงไม่ได้ตอบคำถามทันที เขาเพียงค่อย ๆ ลากปลายนิ้วไปตามเอวของนางอย่างช้า ๆ

ผ่านแนวซี่โครงที่อ่อนนุ่ม

ก่อนหยุดลงใกล้ช่วงอก

“อื้อ~”

หนิงเจี้ยนลี่สะดุ้งเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะหวาดกลัว

แต่เป็นเพราะความรู้สึกไวที่เพิ่มขึ้นอย่างผิดปกติ

รวมถึงผลสะท้อนจากความรู้สึกประหลาดเมื่อครู่

ซึ่งยังคงไหลเวียนอยู่ภายในร่าง

‘โอ้?’

หลี่เฟิงสังเกตเห็นปฏิกิริยานั้นทันทีและเข้าใจบางอย่างเพิ่มขึ้น

ดูเหมือนว่าปราณวิญญาณบริสุทธิ์ที่เกิดจากพลังหยางของเขา

จะทำให้ร่างกายของอีกฝ่ายไวต่อการตอบสนองมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกถึงคำอธิบายส่วนลึกที่ระบุเอาไว้ใน

วิชานำพาสมานฉันท์แห่งจักรพรรดิ

‘ดูเหมือนว่านี่จะเป็นสัญญาณเตือนจากร่างกายด้วยเช่นกัน...’

พูดให้เข้าใจง่าย

การได้รับปราณวิญญาณบริสุทธิ์ผ่านการบำเพ็ญคู่นั้นสามารถช่วยยกระดับการฝึกตนได้อย่างมหาศาล แต่สิ่งใดมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี

หากเปรียบปราณวิญญาณเป็นสายน้ำ เส้นลมปราณก็คือทางน้ำที่รองรับการไหลเวียนนั้นและทางน้ำเหล่านี้เปราะบางอย่างยิ่ง

หากพลังไหลผ่านมากเกินไปในเวลาอันสั้นก็อาจสร้างความเสียหายต่อรากฐานการฝึกตนได้

ร่างกายจำเป็นต้องมีเวลาเพื่อดูดซับ ปรับสมดุลและทำให้พลังเหล่านั้นกลายเป็นส่วนหนึ่งของตนเอง

โดยปกติแล้วการบำเพ็ญคู่เพียงหนึ่งรอบจะไม่ทำให้คู่บำเพ็ญมีอาการเช่นที่หนิงเจี้ยนลี่กำลังเผชิญอยู่ แต่พลังหยางของหลี่เฟิงนั้นแตกต่างออกไป

มันแข็งแกร่งบริสุทธิ์และทรงพลังอย่างยิ่ง เพราะถือกำเนิดจากการหลอมรวมกับพลังแห่งดวงดาวโดยตรง ทำให้พลังหยางของเขาเหนือกว่าผู้ฝึกตนทั่วไปอย่างเทียบกันไม่ได้...

และเมื่อผสานเข้ากับวิชาระดับอมตะ ที่ช่วยหลอมรวมและปรับสมดุลพลังหยินหยางของทั้งสองฝ่ายให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้น...ผลลัพธ์เช่นนี้จึงไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจ

เพียงการโคจรวิชาร่วมกันรอบเดียว หนิงเจี้ยนลี่ก็รู้สึกอ่อนแรง ร่างกายไร้เรี่ยวแรง และถูกพลังมหาศาลนั้นกลืนไปแทบทั้งหมด

ขณะเดียวกัน ระดับการฝึกตนของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

หลี่เฟิงยิ้มออกมา

เขาสัมผัสได้ว่าร่างของหญิงสาวเบื้องล่างยังคงตอบสนองต่อพลังที่ไหลเวียนอยู่ภายในอย่างต่อเนื่อง

‘ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสียทีเดียว...’

จากมุมมองของเขา

พลังที่ส่งผ่านไปเมื่อครู่นี้ ทำให้สภาพร่างกายของหนิงเจี้ยนลี่อยู่ในช่วงที่เปิดรับพลังและการตอบสนองต่าง ๆ ได้อย่างสมบูรณ์

ร่างกายของนางผ่อนคลาย อ่อนโยนและเชื่อฟังสัญชาตญาณของตนเองมากกว่าปกติ

ในช่วงเวลาที่ร่างกายกำลังปรับตัวและดูดซับปราณวิญญาณบริสุทธิ์เหล่านั้น

เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้วิชาบำเพ็ญคู่อีกในทันที เพราะสิ่งที่รับภาระหนักจริง ๆ คือเส้นลมปราณและระบบพลังภายในไม่ใช่ร่างกายภายนอก

เมื่อเห็นดวงตาเปียกชื้นที่เต็มไปด้วยความสับสนของหนิงเจี้ยนลี่

หลี่เฟิงก็ค่อย ๆ โน้มตัวลงมาจนหน้าผากของทั้งสองอยู่ใกล้กันเพียงเล็กน้อย...

“สิ่งนั้นน่ะหรือ ศิษย์น้อง...”

“นั่นคือการบำเพ็ญคู่ที่แท้จริง”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หนิงเจี้ยนลี่ก็กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก

ริมฝีปากของนางขยับเล็กน้อย แต่กลับไม่สามารถเปล่งคำพูดใดออกมาได้

ก่อนหน้านี้นางเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องเผชิญกับความเจ็บปวด

การสูญเสียและการลดทอนรากฐานการฝึกตน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นจริงกลับแตกต่างโดยสิ้นเชิง

ความรู้สึกอันยากจะบรรยายยังคงหลงเหลืออยู่ภายในร่างพร้อมกับพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างชัดเจน

ราวกับยังมีเสียงสะท้อนของพลังบางอย่างก้องอยู่ในตันเถียนของนาง

“ตะ... แต่ศิษย์พี่...”

“เมื่อครู่ข้าสัมผัสได้ว่าพลังหยินของข้ากำลังถูกดึงออกไป”

“ข้านึกว่ารากฐานของข้าจะต้องเสียหาย... แต่เหตุใด...”

“แต่ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ไม่ได้เกิดขึ้น”

หลี่เฟิงตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

จากนั้นใช้นิ้วแตะเบา ๆ บริเวณหน้าท้องน้อยของนาง

ตรงตำแหน่งตันเถียนพอดี

ทันทีที่สัมผัสนั้นเกิดขึ้น

กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลผ่านร่างของหนิงเจี้ยนลี่

“ความจริงแล้ว... ลองตรวจสอบให้ดีสิ”

“พลังหยินของเจ้าไม่ได้อ่อนแอลงเลยแม้แต่น้อย”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น

หนิงเจี้ยนลี่ก็ชะงักไป

ก่อนเริ่มโคจรพลังปราณตรวจสอบภายในร่างกายของตน

ทันใดนั้นนางก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง

พลังหยินภายในร่างของนาง ไม่เพียงไม่ลดลงแต่กลับมั่นคงขึ้น

บริสุทธิ์ขึ้นและแข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย

ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีชั้นพลังหยางอันอบอุ่นห่อหุ้มอยู่โดยรอบ

แต่กลับไม่ขัดแย้งกับพลังปราณของนางเลยแม้แต่น้อย

ริมฝีปากของนางสั่นเล็กน้อย

“นะ... นี่มัน... เป็นไปไม่ได้...”

“เว้นแต่ว่า... เว้นแต่ว่าพวกเราจะฝึกวิชาเดียวกัน... แต่ข้าไม่ได้….”

“ข้ารู้”

หลี่เฟิงตอบเบา ๆ

ก่อนยกมือขึ้นเช็ดหยดน้ำตาที่ไหลลงมาบนแก้มของนาง

แม้แต่นางเองก็ไม่รู้ตัวว่ามันหลั่งออกมาตั้งแต่เมื่อใด

จากนั้นเขาก็ประคองคางของนางขึ้นอย่างอ่อนโยน

ให้นางมองตรงเข้าสู่ดวงตาของเขา

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้วิชานั้น”

“เพราะข้าเป็นคนควบคุมทุกอย่างให้พวกเราทั้งสองเอง”

หัวใจของหนิงเจี้ยนลี่เต้นผิดจังหวะทันที

นางไม่เคยได้ยินวิธีการเช่นนี้มาก่อน

โดยไม่รู้ตัว เรียวขาของนางก็ขยับเข้าหาเขามากขึ้นเล็กน้อย

แม้นางจะไม่ทันสังเกต แต่หลี่เฟิงสังเกตเห็นอย่างชัดเจน

รอยยิ้มที่มุมปากของเขาลึกซึ้งขึ้น

“ทะ... ท่านเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างหรือ...?”

หนิงเจี้ยนลี่ถามซ้ำเบา ๆ

น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความสับสนและตกตะลึง

“อืม”

หลี่เฟิงพยักหน้า

“เส้นทางการไหลเวียนพลังทุกสาย”

“จังหวะของพลังทุกช่วง”

“ข้าเป็นผู้จัดการทั้งหมดด้วยตนเอง”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ

ก่อนจะจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง

“ดังนั้น...”

“สิ่งเดียวที่เจ้าต้องทำ”

“ก็คือรับผลลัพธ์ของมันเท่านั้น”

ลมหายใจของหนิงเจี้ยนลี่สะดุดไปชั่วขณะ

แก้มของนางแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง นิ้วมือเรียวกำผ้าปูเตียงแน่นโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนนางจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

สีหน้าจึงฉายแววละอายใจเล็กน้อย

ก่อนจะหันหน้าหลบไปอีกด้าน

“...ศิษย์พี่”

“เหตุใด... เหตุใดท่านถึงทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้?”

หลี่เฟิงกะพริบตา

เมื่อเห็นแววตาสับสน ปนรู้สึกผิดของนาง

เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าสตรีผู้นี้คงกำลังเข้าใจอะไรผิดอีกแล้ว

‘ศิษย์ของสำนักกระบี่สวรรค์นี่จริง ๆ เลย...’

‘จริงจังเกินไป และคิดมากเกินไปจริง ๆ’

แต่ในวินาทีถัดมา ประกายเจ้าเล่ห์ก็วาบผ่านดวงตาของเขา

‘หึ...’

‘แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ข้าก็ยิ่งชอบ’

‘สักวันหนึ่ง ข้าจะทำให้พวกนางติดค้างบุญคุณข้าจนปฏิเสธอะไรไม่ลงไปตลอดชีวิต’

แม้ในใจจะกำลังคิดเรื่องที่ไม่น่าไว้ใจนัก แต่ภายนอกสีหน้าของหลี่เฟิงกลับอ่อนโยนลง

น้ำเสียงนุ่มนวลและจริงใจ

“นั่นก็เพราะว่า...”

เขามองเข้าไปในดวงตาของหนิงเจี้ยนลี่

ก่อนกล่าวช้า ๆ

“ข้าไม่อยากเห็นเจ้าได้รับบาดเจ็บ”