ตอนที่ 50 เข็มฉีดยาที่ค่อนข้างวิปริต!
ตอนที่ 50 เข็มฉีดยาที่ค่อนข้างวิปริต!
ตอนที่ 50 เข็มฉีดยาที่ค่อนข้างวิปริต!
“……”
ไป๋หยวนเงียบไปในทันที
รอบแม่น้ำเผิงอันมีการสร้างรั้วป้องกันสูงหลายเมตรไว้นานแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้ช่วยอะไรเลย
ยกเว้นแต่ว่าจะมีคนลาดตระเวนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
แต่แม่น้ำเผิงอันตั้งอยู่ใจกลางเมืองเผิงอัน และแบ่งเมืองออกเป็นฝั่งเหนือกับฝั่งใต้ แม่น้ำสายยาวที่ไหลผ่านทั้งเมืองแบบนี้ การคิดจะลาดตระเวนทั้งกลางวันกลางคืนต้องใช้กำลังคนมากเกินไป
ยิ่งในเวลาฉุกเฉินเช่นตอนนี้ กำลังเจ้าหน้าที่ส่วนใหญ่ต่างก็ไปปิดล้อมพื้นที่เกิดเหตุเหนือธรรมชาติ และรักษาความสงบเรียบร้อยของสังคมกันหมด
“ไม่ถูกคัดออก ก็ต้องปรับตัวให้เข้ากับยุคสมัย……”
เขา มองไปยังผิวน้ำ ในใจไม่ได้มีความรู้สึกแปรปรวนอะไรมากมาย
คุณลุงหันหัวกลับมามองแล้วพูดว่า “พ่อหนุ่ม นายอารมณ์ดีไม่เลวเลยนะ นายไม่กลัวพวกผีพวกนั้นเหรอ?”
“กลัว?”
ไป๋หยวนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ถ้ามาเจอผม คนที่ควรกลัวคือพวกมันมากกว่า……”
“อย่าพูดไปเรื่อยสิ เผื่อมันมาหานายจริงๆ”
คุณลุงมีสีหน้าจริงจัง และคิดแค่ว่าไป๋หยวนกำลังพูดอวดตัวเองเท่านั้น
ไป๋หยวนไม่ได้อธิบายอะไรมาก เขาเดินเล่นอย่างสบายอารมณ์ไปตามฝูงชนต่อ
ส่วนผู้คนมากมายที่เดินผ่านรอบๆ ก็ทำเพียงทอดถอนใจคำหนึ่ง จากนั้นก็เดินจากไป เห็นได้ชัดว่าชาชินกับเหตุการณ์กระโดดน้ำแล้ว
……
ในเวลากลางคืน
ไป๋หยวนกลับมาถึงบ้านของตัวเอง พร้อมกับมองไปที่หน้าอกของตัวเองเป็นระยะๆ ในดวงตามีแต่ความคาดหวัง
“วันนี้จะย่อยหมดไหมนะ?”
เขานึกในใจและพูดกับตัวเองว่า
“หมอส่วนตัวของผม เพิ่มประสิทธิภาพหน่อยสิ ไม่มียาแล้ววันเวลาผ่านไปยากเหลือเกิน……”
ไม่นาน เวลา ก็มาถึงเที่ยงคืนสิบสองนาฬิกา
ไป๋หยวนที่กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อก็สะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกเพียงว่ามีความร้อนเกิดขึ้นที่หน้าอกของตัวเอง
“มาแล้ว!”
จิตใจของเขาสะดุ้ง สายตาจับจ้องไปที่หน้าอกของตัวเองอย่างเขม็ง
เป็นอย่างที่คิด เห็นเพียงเส้นสายสีเลือดปรากฏขึ้นมา โครงร่างเป็นใบหน้าผีที่น่ากลัว……
ไม่นานนัก ไป๋หยวนก็มาถึงพื้นที่มืดมิดที่คุ้นเคย
“ยี่สิบลูกแล้วเหรอ?”
เขามองไปยังด้านบนในทันที เห็นเพียงว่ามีลูกแก้วสีเลือดจำนวนยี่สิบลูกแล้ว ราวกับดวงตาแต่ละดวงที่กำลังมองลงมายังไป๋หยวนด้านล่าง
และในตอนที่เขาลังเลอยู่นั้น ก็เห็นแสงเย็นเยียบสายหนึ่งปรากฏขึ้นด้านบน จากนั้นก็ร่วงหล่นลงมาในทันที!
“เชี่ย!”
ไป๋หยวนอยากจะหลบตามสัญชาตญาณ แต่จากนั้นก็คิดได้ว่าเขาเป็นเพียงร่างจิตสำนึกเท่านั้น จึงปล่อยให้มันตกลงมา
และเมื่อแสงเย็นเยียบร่วงหล่นลงมา จิตใจของไป๋หยวนก็ชะงักไป เต็มไปด้วยความตกตะลึงในทันที
“นี่มัน……”
เห็นเพียงว่าด้านหน้าของเขาไม่ได้มีอายาอะไรปรากฏขึ้น
แต่เป็นเข็ม…… ที่ใหญ่โตมโหฬารมาก!
ไม่ใช่เข็มเย็บผ้า แต่เป็นเข็มฉีดยาที่ใช้สำหรับฉีดยาให้คนไข้……
และแสงเย็นเยียบที่เขาเห็นเมื่อครู่นี้ ก็คือปลายเข็มที่แหลมคมนั่นเอง
แต่แตกต่างจากเข็มที่เห็นในเวลาปกติ สิ่งนี้ตรงหน้าค่อนข้างจะใหญ่โตเกินไปหน่อย……
ลำพังแค่หัวเข็มก็หนาเท่าแขนทารกแล้ว ส่วนตัวกระบอกฉีดยายิ่งใหญ่โตวิปริตเข้าไปใหญ่……
“แม่แม่ง นี่มันขีปนาวุธหรือเข็มฉีดยากันแน่……”
ไป๋หยวนพึมพำในใจ “นี่คงไม่ได้เอามาฉีดให้ผมเองหรอกนะ……”
ชั่วขณะหนึ่ง เขาลังเลเล็กน้อย
นี่มันฉีดยาหรือฆ่าคนกันแน่……
ผ่านไปครู่หนึ่ง
“ช่างมันเถอะ เอามาก่อนค่อยว่ากัน จะฉีดหรือไม่ฉีดผมตัดสินใจเอง”
ไป๋หยวนพูดกับตัวเองในใจ พร้อมกับค่อยๆ ก้าวไปข้างหน้า สัมผัสกระบอกฉีดยาขนาดใหญ่ตรงหน้าเล็กน้อย
ชั่วพริบตา เขา ก็นำเข็มยักษ์กลับมาที่ห้องของตัวเอง
พร้อมกันนั้นในสมองก็มีข้อมูลเกี่ยวกับตัวยาแล่นเข้ามา
“ไม่ได้ให้ฉีดผม แต่ให้ฉีดผีร้ายเหรอ?”
ไป๋หยวนชะงักไปเล็กน้อย พร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ
ถึงแม้เขาจะชอบกินยา แต่เรื่องฉีดยานี่ขอผ่านดีกว่า……
“สามารถกดขี่พลังเหนือธรรมชาติของผีร้ายได้งั้นเหรอ?”
สายตาของไป๋หยวนมองไปที่กระบอกฉีดยา เห็นเพียงว่าภายในกำลังมีของเหลวสีดำไหลเวียนอยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่สิ่งของปกติ……
“พลังในการกดขี่ขึ้นอยู่กับระดับของผีร้าย……”
เขาเบ้ปากและพูดกับตัวเองว่า “นี่ก็ไม่ได้บอกให้ชัดเจนเลยนะ”
แต่เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะตอนนี้เขายังไม่รู้แม้กระทั่งระดับของผีร้าย ต่อให้บอกผลลัพธ์ที่แน่ชัดมา เขาก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี
“ในเมื่อเป็นของที่ผลิตจากใบหน้าผี งั้นก็ต้องเป็นของดีแน่นอน!”
เขาลูบคาง ค่อยๆ เก็บกระบอกฉีดยาเอาไว้อย่างระมัดระวัง
เพราะนี่ทำมาจากผีกระจก และยังเป็นผีที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาจนถึงตอนนี้ด้วย
ความสามารถของผีกระจกนั้น จริงๆ แล้วเขาก็พอจะคาดเดาได้บ้าง ถึงแม้อีกฝ่ายจะดูเหมือนโดนเขาทุบตีอยู่ฝ่ายเดียว แต่จริงๆ แล้วเป็นเพราะโดนเขาลอบโจมตี
และที่สำคัญกว่านั้น อีกฝ่ายจำเป็นต้องกักขังหวั่งหลีไว้ ความสามารถย่อมไม่เท่ากับสถานะที่สมบูรณ์พร้อมแน่นอน
“ตอนนี้ผมยิ่งไม่กลัวเวลาเจอผีเข้าไปใหญ่แล้ว……”
มุมปากของเขายกขึ้น ในใจมีความมั่นใจขึ้นมาหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว
ใครถ้ามาหาเรื่องเขา ก็ฉีดให้สักเข็มก่อนค่อยว่ากัน!
ไม่ต้องพูดถึงว่าผลของยาจะเป็นอย่างไร ลำพังแค่ขนาดของเข็มนี้ก็เพียงพอที่จะข่มขวัญผีได้แล้ว……
ถึงแม้จะไม่ได้ยาเม็ดที่ทำให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างถาวร แต่สิ่งของประเภทยุทธภัณฑ์นิวเคลียร์แบบใช้ครั้งเดียวทิ้งนี้ก็มีประโยชน์มาก อย่างน้อยก็ทำให้เขามีไพ่ตาย
ไป๋หยวนอารมณ์ดี เขานอนหลับไปพร้อมกับรอยยิ้มอย่างช้าๆ……
ในความฝัน เขา กำลังแบกเข็มยักษ์ วิ่งไล่ตามผีร้ายนับหมื่น แสดงให้เห็นถึงสไตล์ของคนป่วยทางจิตอย่างเต็มที่……
……
เช้าตรู่วันต่อมา
เสียงอึกทึกครึกโครมดังมาจากห้องข้างๆ
ไป๋หยวนที่กำลังฝันดีขมวดคิ้วเล็กน้อย เอาผ้าห่มคลุมหูตามสัญชาตญาณ แต่ก็ยังไม่สามารถต้านทานเสียงรบกวนได้
“ไม่ใช่สิ ใครกันนะ มารบกวนความฝันที่ดีแต่เช้าขนาดนี้”
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย อารมณ์เสียจากการตื่นนอนขึ้นมาบ้าง
ในความฝัน เขา กำลังใช้หัวเข็มร้อยผีร้ายสิบกว่าตัวเข้าด้วยกัน กำลังทำผีย่างเสียบไม้ปิ้งอยู่เลย……
ไป๋หยวนสวมเสื้อผ้า แล้วเดินไปหาถึงประตูบ้านทันที
“คุณลุงหลิว……”
ไป๋หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองไปที่เพื่อนบ้านของตัวเอง
“เสี่ยวไป๋ รบกวนนายสินะ ขอโทษจริงๆ”
คุณลุงหลิวถูมือไปมา พร้อมกับอธิบายว่า
“ผมไปตามผู้เชี่ยวชาญมา ช่วยทำพิธีให้ตึกของเราหน่อย จะได้ป้องกันไม่ให้มีผีเข้ามาใกล้”
“ผู้เชี่ยวชาญ? ทำพิธี?”
ไป๋หยวนสีหน้าสะดุ้งเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ตึกเรามีผีสิงเหรอ?”
หรือว่ามีอาหารเช้ามาเสิร์ฟถึงประตูบ้านแล้ว?
“เรื่องนั้นไม่มีหรอก”
คุณลุงหลิวพูดขึ้นว่า “ผมแค่ป้องกันไว้ก่อนน่ะ เพราะยุคสมัยนี้มันวุ่นวายเหลือเกิน……”
“ป้องกัน?”
ไป๋หยวนชะงักไปเล็กน้อย กลับรู้สึกอึ้งไปบ้าง
“ทำพิธีเสร็จเรียบร้อยแล้ว”
ในตอนนี้เอง ชายอายุประมาณสามสิบปีคนหนึ่งเดินออกมา สีหน้าหยิ่งยโส และพูดอย่างเรียบเฉยว่า
“เงินส่วนที่เหลืออีกสามแสนอย่าลืมโอนเข้าบัญชีผมด้วยล่ะ”
พูดจบ เขาก็เตรียมจะเดินจากไป แต่กลับถูกมือข้างหนึ่งรั้งไว้
ไป๋หยวนขมวดคิ้วเล็กน้อย มองพิจารณาชายคนนั้นไปมาแล้วพูดว่า
“สิ่งของอะไรราคาตั้งสามแสน? นายมาขายตัวที่นี่เหรอ? ไม่ถูกสิ นายขายตัวควรจะเป็นฝ่ายให้เงินมากกว่านะ”
...