ตอนที่ 37 ผลจากการกินยา

ตอนที่ 37 ผลจากการกินยา

วันต่อมา

ไป๋หยวนยังคงตื่นนอนแต่เช้าตรู่ และยังคงรู้สึกว่ามีพละกำลังเต็มเปี่ยม ไม่มีอาการเหนื่อยล้าเลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าสภาพร่างกายของตัวเองแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ไม่มีทางเป็นสิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะมาเปรียบเทียบได้อย่างแน่นอน

"ผีฝีเท้าเมื่อวานนี้ ความสามารถจัดว่าธรรมดาทั่วไปเลยแฮะ......"

ไป๋หยวนบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะฆ่าหลิววั่งที่เป็นคนเลี้ยงผีตายไป แต่ตามการคาดเดาของเขา หลิววั่งมีโอกาสสูงมากที่จะตายเพราะสภาพจิตใจของตัวเองอ่อนแอเกินไปจนนำไปสู่ความตาย

เป็นไปตามคำพูดที่เฉินชิงหลีเคยบอกไว้

การต่อสู้ระหว่างคนกับผีมันเหมือนกับการเล่นเกมวัดใจทางจิตวิทยา ดูว่าใครจะเผยความหวดกลัวออกมาขี้หดตดหายก่อนกัน

เห็นได้ชัดว่า หลิววั่งพ่ายแพ้ไปตั้งแต่ช่วงเริ่มเกมเปิดฉาก

และไป๋หยวนในฐานะที่เป็นผู้ป่วยจิตเวช ย่อมสามารถกดขี่ผีฝีเท้าเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด

ตามความสามารถของเขาเดิมทีแล้ว หากต้องต่อสู้ปะทะกับผีฝีเท้าใน狀態ที่สมบูรณ์แบบ ผลแพ้ชนะยังคงเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน

แต่ผีฝีเท้ากลับถูกทำลายการป้องกันตั้งแต่ช่วงเริ่มต้น ทำให้เขาสามารถคว้าชัยชนะในการต่อสู้ครั้งนี้มาได้อย่างง่ายดาย

"คืนนี้คงจะคายยาออกมาแล้วสินะ......"

ไป๋หยวนมองไปที่หน้าอกของตัวเอง ในดวงตามีแววตาแห่งความคาดหวังปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว

ถึงแม้ว่าความสามารถของผีฝีเท้าจะจัดว่าธรรมดาทั่วไป แอย่างน้อยมันก็ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับผีเงาที่เป็นพวกแค่มาเติมเต็มจำนวนจำนวนหรอกนะ

เพราะตนหนึ่งเป็นแค่ตัวตลกที่คอยหลอกให้คนกลัว แต่อีกตนหนึ่งเป็นตัวตนที่สามารถฆ่าคนได้จริงๆ

และเม็ดยาที่ถูกสร้างมาจากผีฝีเท้านั้น คาดว่าผลลัพธ์ของมันก็คงจะพุ่งทะยานสูงขึ้นตามไปด้วยอย่างแน่นอน

ไป๋หยวนครุ่นคิดไปพลันเดินเข้าไปในโรงเรียน

ในปัจจุบันนี้ พื้นที่ชั้นหนึ่งของอาคารเรียนเป็นพื้นที่เฉพาะของห้องเรียนผีร้ายและห้องเรียนข้อมูลข่าวสาร

ถึงแม้ว่าการเรียนการสอนจะค่อนข้างหละหลวม แต่ทุกคนกลับมาถึงห้องเรียนกันแต่เช้าตรู่ ทัศนคติในการเรียนรู้เรียกได้ว่าจัดตั้งมาอย่างถูกต้องและจริงจังมากเลยทีเดียว

คนธรรมดาทั่วไปหากผลการเรียนไม่ดี ก็อาจจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ในอนาคตไม่มีเส้นทางที่ดีในการทำมาหากิน

แต่ถ้าผลการเรียนของวิชาผีร้ายไม่ดีละก็ นั่นมีโอกาสสูงมากที่จะต้องทิ้งชีวิตเอาไว้......

ในเวลานี้ ไป๋หยวนเพิ่งจะมาถึงหน้าประตูห้องเรียน ก็พบเห็นนักเรียนคนอื่นๆ เดินทางมาถึงห้องเรียนกันหมดตั้งนานแล้ว

บางคนกำลังทบทวนเนื้อหาสำคัญของเมื่อวานนี้ และก็มีบางคนที่กำลังแลกเปลี่ยนประสบการณ์และความคิดเห็นซึ่งกันและกันอยู่

เป้าหมายของพวกเขามีเพียงสิ่งเดียว นั่นก็คือการมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้!

"ดูเหมือนว่าการตายของหลิววั่ง จะไม่ได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นความวุ่นวายใดๆ เลยแฮะ......"

เมื่อกี้เขาแอบชำเลืองมองสถานการณ์ของห้องเรียนผีร้ายแวบหนึ่ง พบว่าไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้นเลยเช่นกัน

ในยุคสมัยแบบนี้

ในทุกๆ วันล้วนมีคนถูกผีฆ่าตาย ต่อให้เป็นคนเลี้ยงผีก็ไม่ได้รับความสนใจอะไรมากมายอยู่ดี

ในตอนที่เขากำลังเตรียมจะเดินเข้าไปในห้องเรียนนั้นเอง

หวังลี่ที่อยู่ตรงทางเดินในที่ไกลๆ ทันใดนั้นก็ตะโกนเรียกเขาเอาไว้

"ไป๋หยวน คุณมานี่หน่อยสิ"

ไป๋หยวนทำสีหน้าเรียบเฉย พลันเดินตามหลังหวังลี่ไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ได้ถามอะไรเซ้าซี้

ไม่นานนัก

ทั้งสองคนก็มาถึงห้องทำงาน

นอกจากพวกเขาแล้ว พวกโจวหานทั้งสามคนก็อยู่ในสถานที่แห่งนี้ด้วยเช่นกัน

พอเห็นไป๋หยวนเดินทางมาถึง ทั้งสามคนก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาในทันที ในดวงตาเต็มไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา แปลงร่างกลายเป็นแฟนนคลับตัวยงไปเรียบร้อยแล้ว......

เห็นได้ชัดว่า ทั้งสามคนได้บอกเล่าสถานการณ์ของเมื่อคืนนี้ให้แก่หวังลี่ฟังเรียบร้อยแล้ว

และนี่ก็เป็นสิ่งที่ไป๋หยวนเป็นฝ่ายร้องขอเองด้วยเช่นกัน

ในปัจจุบันนี้แม้ว่าทางทางการจะไม่สามารถสยบเหตุการณ์เหนือธรรมชาติได้ทั้งหมด แต่พวกเขาย่อมต้องครอบครองข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับทุกรูปแบบ หรือแม้กระทั่งทรัพยากรจำนวนมหาศาลเอาไว้ในมืออย่างแน่นอน

หากต้องการจะได้รับสิ่งของพวกนี้มาครอบครอง งั้นก็มีเพียงแค่ต้องแสดงพรสวรรค์และความสามารถของตัวเองออกมาให้เห็นเท่านั้น!

แน่นอนว่า เงื่อนไขคือต้องไม่เปิดเผยเรื่องใบหน้าผีในร่างกายของตัวเองออกมา

และนอกเหนือจากความต้องการที่จะได้รับความสนใจแล้ว ยังมีสาเหตุหลักอีกประการหนึ่งด้วย

ฆ่าผีได้ทั้งทีแต่กลับไม่สามารถเอามาอวดอ้างโชว์เหนือได้ เขาก็รู้สึกอึดอัดใจเหมือนกันนี่นา......

"ผีฝีเท้าของเมื่อวานนี้ คุณเป็นคนฆ่างั้นเหรอ?"

เป็นไปตามคาด พอหวังลี่นั่งลงก็เข้าสู่ประเด็นหลักอย่างตรงไปตรงมาทันที

สายตาที่สุขุมของเขาจับจ้องตรงมาที่ไป๋หยวน ในใจของเขาจริงๆ แล้วไม่ค่อยอยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก

ต้องรู้ก่อนนะว่า อีกฝ่ายแม้ว่าจะมีสภาพจิตใจที่แข็งแกร่งมาก แต่เขาก็เป็นแค่คนธรรมดาทั่วไปคนหนึ่งเท่านั้นเองนะ......

คนประเภทนี้ ต่อให้มองไปทั่วทั้งประเทศ ก็มีอยู่น้อยนิดจนนับหัวได้ คาดไม่ถึงเลยว่าจะมาปรากฏตัวอยู่ที่โรงเรียนมัธยมปลายอันดับห้าของเมืองผิงอันได้อย่างประจวบเหมาะขนาดนี้?

"อาจารย์หมายถึงไอ้สิ่งมีชีวิตแปลกๆ ของเมื่อคืนนี้น่ะเหรอ?"

ไป๋หยวนสีหน้าเรียบเฉย พลันเอ่ยว่า "เมื่อคืนนี้ฉันกำลังนอนหลับสบายอยู่ดีๆ มันกลับดันทุรังมารบกวนฉัน ไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องจัดการฆ่ามันทิ้งซะเลย"

“?”

หวังลี่รู้สึกปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที

เปิดโอกาสให้คุณได้โชว์เหนือเอาหน้าเลยใช่ไหมเนี่ย?

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเปิดปากพูดว่า "บอกเล่ากระบวนการโดยละเอียดให้ฉันฟังหน่อยสิ"

พอได้ยินคำนี้ ไป๋หยวนก็แสดงสีหน้าท่าทางตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที พลันเริ่มบอกเล่ากระบวนการทั้งหมดให้ฟัง

พวกโจวหานทั้งสามคนเองก็เกิดความสนใจขึ้นมาเช่นกัน เพราะพวกเขามองเห็นเพียงแค่ผลลัพธ์เท่านั้น ส่วนกระบวนการนี่ไม่รู้เรื่องเลยสักนิดเดียว

ผ่านไปครู่หนึ่ง

หวังลี่และคนอื่นๆ จากในตอนแรกที่มีความคาดหวัง เริ่มเปลี่ยนเป็นทำสีหน้าไร้ความรู้สึก จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นจิตใจสับสนวุ่นวายทลายลง......

"หยุด!"

หวังลี่อดรนทนไม่ไหวในที่สุด พลันเปิดปากพูดขัดขึ้นว่า

"คุณแน่ใจนะว่าสิ่งที่คุณพูดมาเป็นเรื่องจริง?!"

"จริงแท้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์เลยครับ"

ไป๋หยวนตบหน้าอกตัวเอง พลันเอ่ยว่า "คนอย่างฉัน ยึดมั่นในความจริงเป็นหลักอยู่แล้วครับ"

"ความจริงงั้นเหรอ?"

หวังลี่ขมวดคิ้วมุ่น พลันพูดอย่างช้าๆ ว่า

"เมื่อกี้คุณบอกว่า คุณใช้หมัดเดียวทุบทำลายมิติอวกาศจนแตกสลาย จากนั้นก็ลบเลือนร่องรอยของผีฝีเท้าตนนั้นออกจากธารน้ำสายยาวแห่งเวลาจนสิ้นซาก......" (555555555)

"เอ้อ......"

หลังจากถูกหวังลี่นำมาพูดทวนซ้ำอีกรอบ ไป๋หยวนเองก็เริ่มรู้สึกว่ามันดูจะเกินจริงไปหน่อยแฮะ

จากนั้น เขาก็พูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำประโยคหนึ่งว่า

"ฉันแค่ใช้เทคนิคการปรับแต่งทางศิลปะเข้าไปช่วยนิดหน่อยเองครับ......"

"นิดหน่อยงั้นเหรอ?"

หวังลี่นวดคลึงหน้าผาก ในใจมีความเข้าใจเกี่ยวกับหมอนี่เพิ่มขึ้นไปอีกระดับหนึ่งเรียบร้อยแล้ว

นี่มันอาการของผู้ป่วยจิตเวชแท้ๆ เลยไม่ใช่หรือไงกันล่ะเนี่ย......

"สรุปแล้วผีฝีเท้าตนนั้น ใช่คุณเป็นคนฆ่าหรือเปล่า!"

ในใจของหวังลี่อดไม่ได้ที่จะเกิดความกังขาขึ้นมาบ้างแล้ว

คนป่วยก็สามารถฆ่าผีได้เหมือนกันงั้นเหรอ?

"ใช่จริงแท้แน่นอนครับ"

ไป๋หยวนแบมือทั้งสองข้างออก สีหน้าท่าทางมีความจนปัญญาอยู่บ้างเช่นกัน

"คุณน่าจะใช้เลือดไก่ตัวผู้ช่วยด้วยใช่ไหมล่ะ?"

หวังลี่จิตใจสั่นไหว พลันคิดถึงผีพรายที่หายสาบสูญไปในโรงภาพยนตร์ครั้งก่อนขึ้นมาได้

ไป๋หยวนเห็นดังนั้น ก็พยักหน้ายอมรับแต่โดยดี

"อาศัยเพียงแค่เลือดไก่ตัวผู้ก็สามารถฆ่าผีได้......"

หวังลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย มองกวาดสำรวจไป๋หยวนไปมา พลันเอ่ยว่า "สภาพร่างกายของคุณแข็งแกร่งมากงั้นเหรอ?"

นอกเหนือจากอาวุธสื่อกลางแล้ว พละกำลังของตัวเองก็สามารถเพิ่มความเสียหายต่อผีร้ายได้ด้วยเช่นกัน สิ่งนี้ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะเกิดการคาดเดาขึ้นมาบ้างแล้ว

"อ่า...... ก็จัดว่าโอเคมั้งครับ......"

"มา ต่อยฉันสักหมัดสิ!"

หวังลี่ลุกขึ้นยืนในทันที แถมยังยื่นฝ่ามือขวาออกมา ส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายออกหมัดโจมตีมาตรงๆ ได้เลย

"อาจารย์ คุณแน่ใจนะว่าอยากจะทำแบบนี้จริงๆ?"

"ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น ใส่พลังมาให้เต็มที่เลย!"

หวังลี่สีหน้าสงบราบเรียบ พลันเอ่ยว่า "ฉันเป็นคนเลี้ยงผีระดับหนึ่งคาถา ภายใต้การเพิ่มพูนจากพลังงานลี้ลับ ความแข็งแกร่งของร่างกายไม่ใช่สิ่งที่คุณจะสามารถจินตนาการได้หรอกนะ!"

"โอเคครับ!"

ไป๋หยวนพยักหน้ารับคำ สีหน้าท่าทางก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันทีเช่นกัน

เขาไม่เคยมีความเข้าใจที่ชัดเจนเกี่ยวกับสภาพร่างกายของตัวเองมาโดยตลอด ตอนนี้ในที่สุดก็มีโอกาสแล้ว

ร่างกายในฐานะคนธรรมดาคนหนึ่งของเขา กับคนเลี้ยงผี มันมีความแตกต่างห่างชั้นกันขนาดไหนกันแน่?

พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็สูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็สะสมพละกำลังทั่วทั้งร่างกายเอาไว้

"อาจารย์หวัง ระวังตัวด้วยนะครับ!"

ในชั่วพริบตา มือขวาของเขาตั้งเป็นกำปั้น พลันปล่อยหมัดพุ่งโจมตีออกไปทันที ถึงกับมีเสียงลมพัดหวีดหวิวออกมาลางๆ เลยทีเดียว

"!"

รูม่านตาของหวังลี่หดตัวลง อยากจะตะโกนสั่งให้หยุดตามสัญชาตญาณ แต่กลับไม่ทันการเสียแล้ว

ปัง!

พร้อมกับเสียงกระแทกดังสนั่น หวังลี่ถอยหลังกรูดไปหลายก้าวทันที พลันทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ของตัวเองได้อย่างพอดีเป๊ะ

"อาจารย์ คุณเป็นอะไรไหมครับ?"

ไป๋หยวนเห็นดังนั้น ก็รีบเปิดปากถามไถ่ด้วยความ เป็นห่วงทันที

"พอมีพละกำลังอยู่บ้าง"

หวังลี่สีหน้าสงบราบเรียบ พลันเอ่ยว่า "ดูเหมือนว่า ผีฝีเท้าตนนั้นจะเป็นคุณที่เป็นคนฆ่าจริงๆ นั่นแหละ!"

"สมกับที่เป็นคนเลี้ยงผีอย่างเป็นทางการ แข็งแกร่งมากเลยครับ!"

ไป๋หยวนเห็นอีกฝ่ายสีหน้าไม่เปลี่ยน สีหน้าท่าทางอดไม่ได้ที่จะมีความเลื่อมใสศรัทธาปรากฏขึ้นมาบ้างแล้ว

ดูเหมือนว่าคนเลี้ยงผีนอกเหนือจากผีผู้พิทักษ์แล้ว ในด้านอื่นๆ ทุกด้านล้วนไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาทั่วไปจะมาเปรียบเทียบได้เลยจริงๆ

"สภาพร่างกายของคุณจัดว่าดีมากเลยนะ ออกกำลังกายอยู่บ่อยๆ งั้นเหรอ?"

"เปล่าครับ ผลจากการกินยาต่างหากล่ะ"

"?"

...