ตอนที่ 31 สื่อกลาง

ตอนที่ 31 สื่อกลาง

ช่วงเวลาเลิกเรียน

ทุกคนต่างพูดคุยถกเถียงกันพลางเดินออกจากห้องเรียนไป

เพียงแค่ชั้นเรียนแรก ก็ทำให้สมาชิกแต่ละคนของห้องข้อมูลได้รับประโยชน์อย่างมหาศาล อย่างน้อยที่สุดก็ช่วยคลายข้อสงสัยในใจของตัวเองไปได้ไม่น้อย

และพวกเขาก็มองเห็นได้ทะลุปรุโปร่งมากกว่าคนทั่วไปอีกด้วย

ยุคสมัยนี้ไม่ได้จะจบลงได้ง่ายๆ ขนาดนั้น...

อย่างน้อยที่สุด ด้วยกำลังของมนุษย์ในตอนนี้ ก็ยังห่างไกลจากคำว่าทำได้อยู่มากนัก...

"อนาคตมันคงจะวุ่นวายอยู่สักหน่อยจริงๆ นั่นแหละ..."

ในเวลานี้ ไป๋หยวนกำลังเดินอยู่บนถนน ในใจลอบคิดคำนวณอยู่เงียบๆ

ทว่าเขากลับไม่ได้มีความกังวลมากนัก เขามีอาการป่วยและใบหน้าผีคอยช่วยเหลือ อย่างน้อยที่สุดการจะเอาชีวิตรอดให้ได้ก็ไม่มีปัญหาแน่นอน

"เพื่อนยาก ฝากด้วยนะ"

ไป๋หยวนปรายตามองไปยังหน้าอกของตัวเอง ราวกับมองเห็นใบหน้าผีที่อยู่ในร่างกาย

เมื่อมาดูในตอนนี้ อีกฝ่ายดูไม่เหมือนจะมาทำร้ายเขาเลย ทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะเป็นความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกันที่มีประโยชน์ร่วมกันมากกว่า

ฉันเอาผีให้คุณกิน คุณเอายาให้ฉันกิน

ในโลกนี้ยังมีเรื่องอะไรที่อบอุ่นใจไปมากกว่านี้อีกไหมนะ...

...

ช่วงเวลากลางคืน

ไป๋หยวนจัดการกวาดเนื้อสัตว์สารพัดชนิดบนโต๊ะจนเกลี้ยงเกลา แถมยังเรอออกมาด้วยความอิ่มหนำสำราญ

"สะใจ สบายใจจริงๆ!"

เขาลูบท้องตัวเอง รู้สึกเพียงว่าร่างกายกลับมาเต็มไปด้วยพลังงานอีกครั้ง

ตั้งแต่ที่สมรรถภาพร่างกายของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ปริมาณการกินของเขาก็พุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย หากไม่ใช่เพราะยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง คงจะไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหารแล้วจริงๆ...

"แต่หลังจากนี้จะกินจนอิ่มขนาดนี้ไม่ได้แล้ว"

ในดวงตาของเขามีความเสียดายเงินอยู่เล็กน้อย เนื้อสัตว์เพียงแค่นี้กลับต้องใช้เงินของเขาไปถึงสามร้อยหยวน ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมากับราคาข้าวของที่แพงลิบลิ่ว

หากยังคงกินต่อไปแบบนี้ ต่อให้มีเงินช่วยเหลือจากห้องข้อมูล เขาก็คงจะยื้อไว้ได้ไม่นานนัก

"โทรศัพท์มือถือก็เก่าไปหน่อยแล้ว ฉันต้องหาโอกาสเปลี่ยนเครื่องใหม่ เครื่องใช้ไฟฟ้าในบ้านก็ต้องซื้อเพิ่มอีกสักหน่อย เงินมันค่อนข้างขาดมือเลยนะ..."

ในตอนนี้ไป๋หยวนได้เข้าห้องข้อมูลมาแล้ว ก็นับว่าเป็นคนที่มีเงินเดือนขั้นต่ำรองรับแล้ว ย่อมต้องคิดอยากจะทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองดีขึ้นมาอีกสักหน่อยเป็นธรรมดา

เขานอนเอนกายลงบนโซฟาของโรงแรมอย่างสบายอารมณ์ ในใจเริ่มคิดคำนวณถึงแผนการใหญ่ในการหาเงินอย่างเงียบๆ

เนื่องจากเหตุการณ์เหนือธรรมชาติเมื่อช่วงเช้า ทำให้หมู่บ้านของเขาถูกปิดล้อม ไป๋หยวนจึงได้มาอาศัยอยู่ในโรงแรมที่ทางราชการจัดเตรียมไว้ให้

"ช่วยคนจับผีหาเงินต่อไปดีไหม? แต่ไอ้เรื่องนี้มันมีความเสี่ยงอยู่สักหน่อย และที่สำคัญคือมันไม่ได้จะหางานได้ง่ายๆ"

ในตอนนี้เหตุการณ์เหนือธรรมชาติปะทุขึ้นมา ทำให้พวกสิบแปดมงกุฎสารพัดชนิดปรากฏตัวขึ้นมาตามๆ กัน และด้วยฐานะนักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้ายอย่างเขา ก็คงจะยิ่งไม่มีใครเชื่อถือเข้าไปใหญ่

"ตั้งแผงลอยต่อไปดีไหม? แต่หาเงินได้ช้าเกินไป แถมฉันยังต้องไปเรียนที่ห้องข้อมูลอีก"

ในสมองของไป๋หยวนคิดถึงแผนการใหญ่ในการหาเงินสารพัดสิ่ง ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปโดยไม่รู้ตัว

...

วันต่อมา

ไป๋หยวนกำลังอยู่ในห้วงนิทรา แต่กลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยเสียงเอะอะโวยวายระลอกหนึ่ง

"เกิดเรื่องอะไรขึ้น? ขนาดโรงแรมยังหนวกหูขนาดนี้เลยเหรอ?"

เขาอ้าปากหาว สวมรองเท้าแตะแล้วเปิดประตูห้องออกมา

เห็นเพียงแค่บนทางเดินมีผู้คนรวมตัวกันอยู่เต็มไปหมด ทุกคนต่างพกพาความตื่นตระหนกและความกลัวมาด้วย ถึงขั้นมีบางคนที่สภาพจิตใจพังทลายไปแล้วด้วยซ้ำ

"หืม? ฉากนี้ทำไมถึงดูคุ้นตาขนาดนี้นะ?"

เขามองไปยังสีหน้าของทุกคน ในใจเกิดลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาในพริบตา

เกิดเรื่องขึ้นอีกแล้วเหรอ?!

สีหน้าของเขาตื่นตัวขึ้นมาทันที สติแจ่มใสขึ้นมาในพริบตา เขาก้าวเท้าตรงดิ่งเข้าไปในห้อง 506 ที่ผู้คนกำลังรุมล้อมอยู่

เป็นไปตามคาด เห็นเพียงแค่บนเตียงของโรงแรม มีศพอยู่ร่างหนึ่ง และมีรอยเท้าเลือดที่แปลกประหลาดกระจายอยู่เต็มไปหมดเช่นเดียวกัน

"แย่แล้วสิ..."

ไป๋หยวนขมวดคิ้วแน่น ตระหนักได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของเรื่องราว

พวกเขาเดินทางออกมาไกลจากหมู่บ้านตั้งขนาดนี้แล้ว แต่ก็ยังคงถูกผีตัวนี้ตามมาทำร้ายจนตายอยู่ดี

นั่นหมายความว่า ผีตัวนี้ก็เหมือนกับรองเท้าปักบนอินเทอร์เน็ตตัวนั้น การเดินทางออกมาให้ไกลเพียงอย่างเดียวไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย

มันได้หมายตาบุคคลทุกคนในที่แห่งนี้เอาไว้แล้ว...

ไป๋หยวนถอนหายใจออกมา ยาวๆ รู้สึกจนปัญญาอยู่ไม่น้อยเช่นเดียวกัน

ในตอนนี้ผู้คนทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์ล้วนแต่เป็นเพื่อนบ้านในวันวานของเขา คอยดูแลเอาใจใส่ไป๋หยวนเป็นอย่างดี แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเรื่องราวแบบนี้ เขาก็ไม่มีวิธีแก้ไขจัดการได้เหมือนกัน เพราะพรสวรรค์ของเขาสามารถปกป้องได้แค่ตัวเขาเองเท่านั้น

สิ่งเดียวที่เขาพอจะทำได้ ก็คือการโทรศัพท์ไปหาเจียงเฉิง หวังว่าทางเบื้องบนจะให้ความสำคัญกับเหตุการณ์ในครั้งนี้

เพราะหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ในแต่ละวันจะต้องมีคนตายแน่นอน!

หลังจากที่ได้รับคำตอบจากเจียงเฉิงแล้ว ไป๋หยวนก็เก็บข้าวของเล็กน้อย จากนั้นก็เดินทางไปยังโรงเรียน

...

"ทุกท่านครับ วันนี้พวกเราจะมาพูดถึงวิธีการที่คนธรรมดาใช้รับมือกับผีกันครับ!"

เฉินชิงหลียืนอยู่บนแท่นบรรยาย สอนความรู้ในด้านสิ่งเหนือธรรมชาติให้กับทุกคนต่อไป

"ก่อนอื่นเลยมาพูดถึงคุณลักษณะของผีกันก่อน ตามข้อมูลของผีร้ายที่ปรากฏขึ้นมาในตอนนี้ พวกเราแบ่งพวกมันออกเป็นสองประเภท ประเภทหนึ่งคือประเภทจิตวิญญาณ อีกประเภทหนึ่งคือประเภทคำสาปแช่งครับ!"

"ผีประเภทจิตวิญญาณก็คือผีในอุดมคติของพวกคุณนั่นแหละครับ ในสถานะปกติพวกมันจะอยู่ในสภาพที่มองไม่เห็น และการโจมตีธรรมดาก็ไม่สามารถสัมผัสโดนตัวพวกมันได้เลยสักนิด"

"ผีอีกประเภทคือประเภทคำสาปแช่ง ในสถานะปกติพวกมันจะสามารถมองเห็นได้และสัมผัสได้ ทว่าหากพวกเราบุ่มบ่ามทำการโจมตีเข้าไป ตัวเราเองก็จะแปดเปื้อนไปด้วยคำสาปแช่ง นอกจากนี้ อย่าไปคิดว่าพวกมันจะเหมือนกับพวกซอมบี้อะไรนั่น ภายใต้พลังงานสิ่งเหนือธรรมชาติ พวกมันก็สามารถมีความสามารถแปลกประหลาดอย่างการล่องหนหรือการย้ายร่างในพริบตาได้เหมือนกันครับ"

ทุกคนต่างจดจำคำพูดของเฉินชิงหลีเอาไว้ในใจอย่างเงียบๆ

ผีทั้งสองประเภทสำหรับคนธรรมดาแล้ว ล้วนแต่เป็นตัวตนที่ชวนให้สิ้นหวังทั้งสิ้น ประเภทหนึ่งตีไม่โดน อีกประเภทหนึ่งตีไม่ได้

แต่ในเมื่อเฉินชิงหลีบอกว่าหัวข้อของวันนี้คือการรับมือกับผีอย่างไร เช่นนั้นก็ย่อมต้องมอบคำตอบให้อยู่แล้ว

"และหากคิดจะรับมือกับผี เช่นนั้นก็จำเป็นต้องมี สื่อกลาง ครับ!"

เฉินชิงหลีเขียนคำว่า สื่อกลาง ลงบนกระดานดำ จากนั้นก็พูดว่า

"สื่อกลางก็เปรียบเสมือนกับอาวุธของพวกคุณ มันสามารถทำให้พวกคุณสัมผัสโดนผีประเภทจิตวิญญาณ และมีภูมิคุ้มกันต่อคำสาปแช่งของผีประเภทคำสาปแช่งได้ครับ!"

"สื่อกลางที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด ก็คือสิ่งที่มีคำเล่าขานในหมู่ประชาชนอย่าง เลือดสุนัขดำ เลือดไก่ตัวผู้ ชาดแดง เป็นต้นครับ"

ไป๋หยวนที่อยู่ด้านล่างเข้าใจได้ในทันที เพราะเขามีประสบการณ์จากการลงมือปฏิบัติจริงมาตั้งนานแล้ว

มีคนเอ่ยปากถามขึ้นว่า

"อาจารย์ครับ ถ้าหากติดอาวุธสื่อกลางให้กับคนทุกคนในประเทศ สิ่งเหนือธรรมชาติก็น่าจะจบลงได้อย่างรวดเร็วไม่ใช่เหรอครับ?"

แม้ว่าคนธรรมดาเป็จำนวนมากจะไม่มีความกล้าหาญในการเผชิญหน้ากับผีร้ายก็ตาม

แต่องค์ประกอบจำนวนประชากรของมนุษย์มันน่ากลัวเกินไป ต่อให้มีเพียงหนึ่งในหมื่น หรือหนึ่งในแสนคนที่มีความกล้าหาญลงมือ ก็จะสามารถจบสิ้นสิ่งเหนือธรรมชาติทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว

เพราะในตอนนี้เหตุการณ์เหนือธรรมชาติมีอยู่มากก็จริง แต่เมื่อเทียบกับมนุษย์นับหมื่นล้านคนแล้ว ก็ยังถือว่าไม่มีอะไรมาเปรียบเทียบกันได้อยู่ดี

"มันไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้นหรอกครับ"

เฉินชิงหลีส่ายหัว แล้วพูดว่า "สื่อกลางที่ผมพูดถึง สามารถรับมือได้แค่ผีระดับต่ำเท่านั้นครับ!"

"เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผีดุร้ายระดับสูง พวกคุณก็ยังคงสัมผัสตัวมันไม่ได้ และจะได้รับคำสาปแช่งอยู่ดีครับ"

พอคำนี้หลุดออกมา ในใจของทุกคนก็เข้าใจได้ทันที หากคิดจะจบสิ้นสิ่งเหนือธรรมชาติ สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องกำจัดผีร้ายระดับสูงสุดให้ได้เสียก่อน

"ดังนั้นจึงจำเป็นต้องให้คนที่มีสิ่งเหนือธรรมชาติร่วมร่างออกโรงใช่ไหมครับ?"

สีหน้าของไป๋หยวนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เอ่ยปากถามขึ้นมา

"ถูกต้องครับ"

เฉินชิงหลีพยักหน้ารับแล้วพูดว่า "ความจริงแล้วสิ่งเหนือธรรมชาติร่วมร่างก็คืออาวุธสื่อกลางที่ดีที่สุด และที่สำคัญที่สุดคือพวกมันมีความสามารถในการเจริญเติบโต นี่คือความเป็นไปได้เพียงหนึ่งเดียวที่มนุษย์จะใช้รับมือกับผีร้ายระดับสูงสุดได้ครับ!"

ทุกคนถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้งในทันที มิน่าเล่าคนที่มีสิ่งเหนือธรรมชาติร่วมร่างถึงได้รับความสำคัญมากมายขนาดนี้

ในขณะเดียวกันในใจของพวกเขาก็มีความหดหู่ใจอยู่เล็กน้อย ต่อให้ตัวเองมีความกล้าหาญอันไร้ความกลัว ต่อให้ต้องสละชีวิตไป ก็สามารถรับมือได้แค่ผีระดับต่ำเท่านั้น

ภายใต้ฉากม่านใหญ่ของยุคสมัยนี้ พวกเขาถูกกำหนดเอาไว้แล้วว่าจะต้องเป็นได้แค่ตัวประกอบเท่านั้น...

...