ตอนที่ 45

บทที่ 45 ผู้อาวุโสท่านนี้คือศิษย์พี่ของข้า นามว่าลู่หมิง

เหล่าโม่และปี้โหยว นำกองกำลังปีศาจงูระดับสามฝีมือดีนับสิบตัว ลักลอบเข้ามาทางภูเขาด้านหลังของยอดเขาหมอกอรุณอย่างเงียบกริบ

ถึงแม้จะส่งคนมาสอดแนมจนแน่ใจแล้วว่าบนยอดเขานี้ไม่มีค่ายกลป้องกันใดๆ เลยก็ตาม

แต่เหล่าโม่ก็อดรู้สึกหวั่นใจไม่ได้อยู่ดี

ก็นะ ที่นี่มันยอดเขาหมอกอรุณของท่านนางเซียนเสวียนอี๋เชียวนะ!

จำได้ว่าสมัยที่นางเซียนเสวียนอี๋ยังไม่ได้ขึ้นเป็นเจ้าแห่งยอดเขา ตอนที่นางไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ที่เทือกเขาหมื่นอสูร มีปีศาจเสือตาบอดหลายตัวคิดจะลวนลามนาง

ผลก็คือ นางไม่เพียงแต่สังหารปีศาจเสือพวกนั้นทิ้ง แต่นางยังถลกหนังพวกมันทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาลูกๆ ของพวกมันอีกด้วย!

ลูกเสือพวกนั้นช็อกจนสลบไปหลายตัว ส่วนพวกที่เหลือก็แผดเสียงร้องไห้จ้า

แต่นางเซียนเสวียนอี๋ก็ยังคงถลกหนังต่อไปพลาง ปลอบโยนพวกลูกเสือด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางว่า "ใจเย็นๆ นะจ๊ะ พี่สาวขอถลกหนังพ่อแม่พวกเจ้าก่อน เดี๋ยวเสร็จแล้วก็จะถึงคิวพวกเจ้านะจ๊ะ"

คำพูดประโยคเดียว ทำเอาลูกเสือพวกนั้นช็อกตายไปตรงนั้นเลย!

เหตุการณ์ในครั้งนั้น สร้างความสูญเสียอย่างหนักให้กับเผ่าปีศาจเสือที่เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรในเทือกเขาหมื่นอสูร จนถึงตอนนี้พวกมันก็ยังไม่ฟื้นตัวเลยด้วยซ้ำ

ตอนนั้นเหล่าโม่ยังเป็นแค่งูดำตัวเล็กๆ เท่าปลาไหล มันแอบซุ่มดูเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่หลังต้นไม้

ตั้งแต่นั้นมา นางเซียนเสวียนอี๋ก็กลายเป็นฝันร้ายที่ฝังใจมันมาโดยตลอด

พอได้ขึ้นเป็นผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่าพันธุ์งู มันก็คอยกำชับลูกบ้านทุกคนอยู่เสมอว่า ห้ามย่างกรายเข้าไปในอาณาเขตของยอดเขาหมอกอรุณเด็ดขาด

ถึงแม้ตอนนี้นางเซียนเสวียนอี๋จะไม่อยู่ที่ยอดเขา แต่ความระแวดระวังของเหล่าโม่ก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลย

ทว่า ยิ่งลักลอบเข้ามาลึกเท่าไหร่ ความหวาดหวั่นในใจของเหล่าโม่ก็ยิ่งเลือนหายไป

นั่นก็เพราะว่า ตอนนี้ฝูงงูได้บุกเข้ามาถึงป่าไผ่หลังยอดเขาหมอกอรุณแล้ว ขอแค่ทะลวงป่าไผ่ออกไปได้ ก็จะเข้าสู่เขตยอดเขาหมอกอรุณทันที แต่พวกมันกลับไม่สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังวิญญาณของค่ายกลใดๆ เลย แม้กระทั่งกลไกป้องกันตัวพื้นฐานก็ยังไม่มีให้เห็น

"ดูเหมือนว่าที่ยอดเขาหมอกอรุณจะไม่มีการป้องกันอะไรเลยจริงๆ" ปี้โหยวส่งเสียงผ่านจิตวิญญาณ

"อย่าประมาทไปเชียว! นางเซียนเสวียนอี๋มีวิธีรับมือที่คาดไม่ถึงเสมอ นางอาจจะวางกับดักอะไรบางอย่างที่เรามองไม่ออกเอาไว้ก็ได้"

เหล่าโม่เอ่ยเตือน ก่อนจะแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปสำรวจรอบๆ ยอดเขาหมอกอรุณอีกครั้ง แล้วก็ต้องชะงักไป

เพราะสิ่งที่มันสัมผัสได้คือ ฮวาฉี่หลัวกำลังอยู่ในอารมณ์เบิกบานใจเป็นอย่างมาก

มันถึงกับงุนงงไปเลย: "ทำไม... ทำไมคลื่นพลังของนายหญิงถึงได้ราบเรียบขนาดนี้ แถมดูเหมือนว่านางกำลังมีความสุขมากอีกต่างหาก?"

"มีความสุขงั้นรึ?"

ปี้โหยวได้ยินก็แปลกใจเหมือนกัน พอมองดูสีหน้าตกตะลึงของเหล่าโม่ มันก็ลองแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปสำรวจบ้าง

แล้วมันก็ต้องอึ้งไปอีกตัว

เพราะนอกจากมันจะสัมผัสได้ถึงความสุขของฮวาฉี่หลัวแล้ว มันยังเห็นว่าฮวาฉี่หลัวกำลังนั่งปั้นงูดินเล่นอยู่ในแปลงผัก???

เดี๋ยวนะ?

นายหญิงกำลังนั่งปั้นดินเล่นเนี่ยนะ?

ไม่ยอมกลับไปร่วมพิธีบวงสรวงบรรพบุรุษก็ว่าแย่แล้ว

นี่ถึงขั้นเอาเวลามานั่งปั้นดินเล่นอย่างสบายใจเฉิบเนี่ยนะ?

มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ!

คิดได้ดังนั้น ปี้โหยวก็หันไปถามเหล่าโม่ทันที: "ท่านผู้อาวุโสใหญ่ ท่านรู้ไหมว่าตอนนี้นายหญิงกำลังทำอะไรอยู่?"

เหล่าโม่พยักหน้า เพราะตอนที่มันแผ่สัมผัสวิญญาณออกไป มันก็เห็นภาพนั้นเหมือนกัน

พิธีบวงสรวงบรรพบุรุษเป็นเรื่องสำคัญระดับชาติ นายหญิงไม่ยอมกลับไปร่วมพิธีก็ว่าไปอย่าง แต่ทำไมถึงมาใช้ชีวิตเป็นชาวไร่ชาวนาอยู่ในแปลงผักบนยอดเขาหมอกอรุณได้ล่ะ?

เมื่อลองคิดทบทวนดูดีๆ จู่ๆ ดวงตาของเหล่าโม่ก็เบิกกว้าง ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาทันที!

นายหญิงเป็นถึงปีศาจขอบเขตแก่นทองคำ นางจะยอมลดตัวไปนั่งปั้นดินเล่นในแปลงผักของพวกมนุษย์ แทนที่จะกลับไปเป็นใหญ่ที่เผ่าได้ยังไง?

เหตุผลเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ... นายหญิงจะต้องถูกยอดฝีมือที่ไหนสักคนจับมาขังไว้ในแปลงผักนั่นแน่ๆ!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ภาพของฮวาฉี่หลัวที่ถูกขุมขัง ถูกหยามเกียรติ และต้องฝืนยิ้มรับความเจ็บปวด ก็ปรากฏขึ้นมาในหัวของเหล่าโม่ทันที

เกินไปแล้ว! แบบนี้มันเกินไปแล้ว!

บังอาจมาจับกุมนายหญิงของเผ่าเรา แถมยังบีบให้นางต้องฝืนยิ้มทนรับความทรมานอีก!!!

เหล่าโม่กัดฟันกรอด หันไปมองปี้โหยวด้วยสายตาเคียดแค้น: "นายหญิงต้องถูกจับตัวไว้แน่ๆ!"

"อะไรนะ?"

คำพูดของเหล่าโม่ทำเอาฝูงงูแตกตื่นทันที

"นายหญิงเป็นถึงปีศาจขอบเขตแก่นทองคำเชียวนะ จะถูกจับตัวได้ยังไง?"

"หรือว่า... หรือว่าท่านนางเซียนเสวียนอี๋กลับมาแล้ว?"

"ไม่น่าจะใช่นะ ถ้านางเซียนเสวียนอี๋กลับมา สำนักฟ้าลิขิตก็ต้องมีการเคลื่อนไหวสิ?"

"หุบปากซะ!"

เหล่าโม่ตวาดลั่น ก่อนจะหันไปมองยอดเขาหมอกอรุณด้วยแววตาดุดัน: "นายหญิงถูกผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์จับตัวไป พวกเราเผ่าพันธุ์งูจะยอมรับความอัปยศนี้ไม่ได้เด็ดขาด! รีบเคลื่อนพลเร็วเข้า ที่นายหญิงต้องฝืนทำหน้าตาระรื่น ก็เพื่อตบตาพวกมนุษย์ที่จับตัวนางไว้นั่นแหละ"

"พวกเราต้องไปช่วยนางออกมาให้ได้!"

"ขอรับ!"

ฝูงงูขานรับอย่างพร้อมเพรียง แววตาของพวกมันลุกโชนไปด้วยความโกรธแค้น

ในฐานะที่เป็นถึงนายหญิงของเผ่าพันธุ์ จะปล่อยให้นางถูกหยามเกียรติแบบนี้ได้ยังไง?

นายหญิงอุตส่าห์ออกตามหาเบาะแสของชิงเอ๋อร์ แต่กลับต้องมาถูกขุมขังอยู่ที่ยอดเขาหมอกอรุณ ช่างน่าเจ็บใจนัก!

ไอ้พวกผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ชั่วช้า บังอาจมาจับนายหญิงของพวกเราไปขังไว้!

ต้องไปช่วยนางออกมาให้ได้!

ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ก็จะไม่ยอมให้นายหญิงต้องถูกหยามเกียรติเด็ดขาด!

แต่เมื่อครู่นี้ ตอนที่แผ่สัมผัสวิญญาณออกไปสำรวจ เหล่าโม่ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งอยู่ใกล้ๆ ฮวาฉี่หลัวด้วย

มันก็แอบสงสัยเหมือนกันว่า ทำไมถึงมีแค่กลิ่นอายของฮวาฉี่หลัวกับมนุษย์ธรรมดาคนนั้นล่ะ?

แล้วถ้าเป็นแบบนั้น ทำไมฮวาฉี่หลัวถึงไม่หนีไปซะล่ะ?

แต่แค่แวบเดียว มันก็คิดหาคำตอบได้

คนที่สามารถจับกุมนายหญิงได้ จะต้องเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งจนยากจะหยั่งถึงอย่างแน่นอน!

ต่อให้ตอนนี้คนที่อยู่ข้างๆ นายหญิงจะเป็นแค่คนธรรมดา นางก็คงไม่กล้าหนีหรอก!

เพราะถ้านางหนีไป คนๆ นั้นก็อาจจะตามไปล้างแค้นเผ่าพันธุ์งูที่เทือกเขาหมื่นอสูรก็เป็นได้!

พอคิดได้แบบนี้ เหล่าโม่ก็ถึงกับน้ำตาซึม

นายหญิงยอมทนกล้ำกลืนความเจ็บปวด เพื่อไม่ให้พวกเราเผ่าพันธุ์งูต้องเดือดร้อน...

แต่เผ่าพันธุ์งูของพวกเราจะทนดูนายหญิงถูกย่ำยีโดยไม่ทำอะไรเลยได้ยังไง!

พวกเราต้องพานายหญิงกลับมาให้ได้!

ถ้าหากคนที่จับตัวนายหญิงตามไปถึงเทือกเขาหมื่นอสูรล่ะก็ พวกเราก็จะอาศัยความคุ้นเคยกับพื้นที่ในเทือกเขาหลอกล่อให้เขาสับสนไปเลย!

ยังไงซะก็ปล่อยให้นายหญิงถูกรังแกไม่ได้เด็ดขาด!

คิดได้ดังนั้น ฝูงงูก็เร่งความเร็วพุ่งตรงไปยังยอดเขาหมอกอรุณทันที

...

ผ่านไปครู่ใหญ่

ฝูงงูก็มาถึงชายป่าไผ่ด้านหลังยอดเขาหมอกอรุณ

เหล่าโม่หยุดนิ่ง สัมผัสพลังจากยอดเขาหมอกอรุณอีกครั้ง

แล้วก็เอ่ยขึ้นว่า:

"กลิ่นอายของนายหญิงอยู่ข้างหน้านี่เอง!"

ปี้โหยวได้ยินดังนั้นก็ออกคำสั่งทันที: "ทุกคนฟังคำสั่ง! ทันทีที่พ้นป่าไผ่ไป ให้รีบพุ่งเข้าไปคุ้มกันนายหญิง แล้วล่าถอยออกมาทันที! ห้ามปะทะยืดเยื้อเด็ดขาด ไม่งั้นอาจจะไปกระตุ้นยอดฝีมือของสำนักฟ้าลิขิตได้!"

"รับทราบ!"

ฝูงปีศาจงูพยักหน้ารับอย่างพร้อมเพรียง พร้อมกับรวบรวมพลังวิญญาณเตรียมพร้อมที่จะพุ่งทะยานเข้าไปช่วยแล้วหนีออกมาในพริบตา

เหล่าโม่มองลานบ้านที่ซ่อนตัวอยู่หลังป่าไผ่ สูดหายใจเข้าลึกๆ: "ลุย!"

สิ้นเสียงสั่งการ

ชั่วพริบตาเดียว ร่างของปีศาจงูหลากสีนับสิบตัว ก็พุ่งทะยานออกจากป่าไผ่ราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง!

ทว่า——

วินาทีที่พวกมันพุ่งพ้นป่าไผ่ ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับทำเอา...

รูม่านตาของฝูงงูถึงกับหดเกร็ง

ภาพที่พวกมันเห็นก็คือ บริเวณกลางลานบ้าน ใต้ต้นไม้เก่าแก่

ฮวาฉี่หลัว นายหญิงผู้สูงส่ง เย่อหยิ่ง และทรงพลังของพวกมัน ตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างมีความสุข ขณะกำลังทุบขาให้ชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเก้าอี้โยก?!

แถมยังทุบไปพลาง ส่งสายตาหวานเยิ้มให้เขาไปพลาง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า: "ศิษย์พี่... ท่าน... ท่านดีกับข้าเกินไปแล้วนะเจ้าคะ..."

นี่มันบ้าอะไรกันเนี่ย?!

ภาพตรงหน้าทำเอาฝูงงูที่เมื่อกี้ยังฮึกเหิมเตรียมพร้อมสู้ตาย ถึงกับยืนแข็งทื่อเป็นหินไปเลย

เดี๋ยวนะ???

นายหญิงกำลังทุบขาให้มนุษย์ธรรมดาเนี่ยนะ?

มันเกิดอะไรขึ้น?

แต่แค่เสี้ยววินาทีต่อมา ฝูงงูก็คิดหาเหตุผลมารองรับภาพตรงหน้าได้

นี่ต้องเป็นคำสั่งของยอดฝีมือที่จับตัวนายหญิงมาแน่ๆ!

นายหญิงกลัวว่าถ้าขัดคำสั่ง ยอดฝีมือคนนั้นจะไปลงกับเผ่าพันธุ์งู นางก็เลยต้องยอมก้มหัวรับใช้มนุษย์ธรรมดาๆ คนนี้!

พอคิดได้แบบนี้ ดวงตาของฝูงงูก็แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น

น่าแค้นใจนัก!

ไอ้ผู้ฝึกตนเผ่ามนุษย์ชั่วช้านั่น บังอาจรังแกนายหญิงของพวกเราถึงขนาดนี้เชียวรึ?!

ขังนางไว้ไม่พอ ยังเอามาใช้เป็นคนรับใช้อีก?

ทางด้านเหล่าโม่ก็รีบแผ่สัมผัสวิญญาณออกไปสำรวจยอดเขาหมอกอรุณอย่างระแวดระวังทันที

แต่แล้วมันก็พบว่า คนที่กำลังนอนให้ฮวาฉี่หลัวทุบขาให้อย่างสบายอารมณ์ ก็คือมนุษย์ธรรมดาที่มันสัมผัสได้เมื่อกี้นี้!

นายหญิงถึงกับยอมทุบขาให้มนุษย์ธรรมดางั้นรึ?

แล้วคนที่จับตัวนางมาจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันเนี่ย?

ขนาดตัวไม่อยู่ที่ยอดเขา นายหญิงยังต้องยอมก้มหัวรับใช้คนธรรมดาคนนี้เลยเนี่ยนะ???

"เอ๊ะ?!"

ในจังหวะนั้นเอง ฮวาฉี่หลัวก็สัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวจากป่าไผ่ด้านนอกลานบ้าน

พอหันไปมอง นางก็ต้องชะงัก: "ผู้... ผู้อาวุโส?"

"นาย... นายหญิง?"

ฝูงงูรีบขานรับ

ส่วนลู่หมิงที่นอนอยู่บนเก้าอี้โยก ก็แค่ปรายตามองฝูงงูที่อยู่ชายป่าไผ่แวบหนึ่ง ก่อนจะละสายตากลับมามองฮวาฉี่หลัวเหมือนเดิม

จริงๆ เขารู้ตัวตั้งแต่ตอนที่ฝูงงูพวกนี้ก้าวเข้ามาในอาณาเขตแล้ว เพราะเสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นมาทันที แต่ที่แปลกก็คือ...

ครั้งนี้ระบบบอกว่า งูพวกนี้ไม่ได้แฝงจิตสังหารมาด้วย

ลู่หมิงก็เลยอยากรู้เหมือนกันว่าพวกมันมาทำไม

แต่พอดูจากท่าทางของฮวาฉี่หลัวแล้ว งูพวกนี้คงจะเป็นพวกพ้องของนางล่ะมั้ง?

ในขณะเดียวกัน ฮวาฉี่หลัวก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจเมื่อเห็นฝูงงูพวกนั้น

ถึงแม้นางจะกลายเป็นศิษย์น้องของลู่หมิงแล้ว แต่นางก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับเขาเลยสักนิด นอกจากรู้ว่าเขามีพลังระดับไร้เทียมทานเท่านั้น

แถมยังไม่รู้อีกด้วยว่า ลู่หมิงจะรู้สึกยังไงที่มีฝูงงูโผล่มาป้วนเปี้ยนอยู่หน้าบ้านแบบนี้

เมื่อคิดได้ดังนั้น นางก็รีบเด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวเล็ก แล้วประสานมือขอโทษลู่หมิงด้วยสีหน้าหวาดหวั่น:

"ศิษย์พี่โปรดอภัยด้วย งูพวกนี้เป็นลูกบ้านของข้าเองเจ้าค่ะ ข้าจากมาครึ่งเดือน พวกมันคงเป็นห่วงเลยออกตามหา ไม่ได้มีเจตนาจะมารบกวนการบำเพ็ญเพียรของศิษย์พี่เลยนะเจ้าคะ!"

"อืม" ลู่หมิงพยักหน้ารับคำสั้นๆ

ก็ไม่แปลกหรอก ฮวาฉี่หลัวเป็นถึงนายหญิงของเผ่าพันธุ์ หายหน้าหายตามาตั้งครึ่งเดือน ลูกบ้านจะออกตามหาก็เป็นเรื่องปกติ

ที่สำคัญคือ ระบบก็บอกอยู่แล้วว่าพวกมันไม่ได้มาหาเรื่อง

ทว่า ภาพที่เห็นกลับทำให้ฝูงงูต้องตกตะลึงอีกครั้ง

นายหญิงกำลังขอโทษมนุษย์ที่ไม่มีพลังวิญญาณเลยเนี่ยนะ?

แถมยังทำหน้าตากระวนกระวายขนาดนั้นอีก?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

นายหญิงเป็นถึงนายหญิงของเผ่าพันธุ์เชียวนะ! นางคือตัวแทนของเผ่าพันธุ์งูแห่งเทือกเขาหมื่นอสูรเลยนะ!

ทำไมนางถึงต้องยอมก้มหัวให้มนุษย์คนนี้ขนาดนั้นด้วย?

ยอดฝีมือที่จับกุมนายหญิงไว้เป็นใครกันแน่ ทำไมนายหญิงถึงได้หวาดกลัวขนาดนี้?

จนถึงตอนนี้ ฝูงงูก็ยังคงปักใจเชื่อว่า 'คนที่จับกุม' ฮวาฉี่หลัวไว้ที่นี่ ไม่ใช่ลู่หมิง

ก็แน่ล่ะ รอบตัวลู่หมิงไม่มีคลื่นพลังวิญญาณแผ่ออกมาเลยสักนิด ไม่ว่าใครมองก็ต้องคิดว่าเขาเป็นแค่คนธรรมดาทั้งนั้นแหละ

แน่นอนว่า ความจริงเขาก็เป็นแค่คนธรรมดานั่นแหละ

เมื่อเห็นว่าลู่หมิงไม่ได้โมโหที่ฝูงงูบุกรุกเข้ามา ฮวาฉี่หลัวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางหันไปแนะนำลู่หมิงให้ฝูงงูรู้จัก:

"ทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองต้องเป็นห่วงแล้ว"

"จริงสิ ผู้อาวุโสท่านนี้คือศิษย์พี่ของข้า นามว่าลู่หมิง"