ตอนที่ 259 เดิมพัน 2

ถ้าผู้บุกเบิกอย่างแกร่งขึ้น การฝึกฝนความสามารถที่มีคือทางหนึ่ง แต่ถ้าอยากเปลี่ยนแปลงเชิงคุณภาพนั้นก็ต้องการความสามารถที่แกร่งขึ้น

มีสองทางให้ได้รับความสามารถ หนึ่งคือ’กฎธรรมชาติ’ กฎธรรมชาติคือปล่อยให้ไวรัสเหนือธรรมชาติในตัวคนเติบโตขึ้นเองตามเวลา และผสานด้วยไวรัสจากสภาพแวดล้อมภายนอก วิวัฒนาการหรือกลายพันธุ์ ให้กำเนิดไวรัสที่แตกต่างหรือมีระดับสูงขึ้น หลังไวรัสก่อสร้าง’ระบบนิเวศ’ในเซลล์ผู้บุกเบิก พลังใหม่ก็จะถือกำเนิด

‘กฎธรรมชาติ’ต้องใช้เวลานาน และบางครั้งความสามารถที่วิวัฒนาการก็อาจไม่ใช่สิ่งที่คนต้องการ เพราะการกลายพันธ์ุของไวรัสความสามารถจะเปลี่ยนแปลงตลอด ตัวอย่างเช่น ‘สุดยอดการรับรู้’ระดับหนึ่งของ’ระบบสัมผัส’ที่อาจวิวัฒนาการเป็น’การรับรู้ระยะไกล’ระดับสองผ่านกฎธรรมชาติ แต่มันยังเป็นไปได้ที่จะกลายเป็น’วิสัยทัศน์อินฟราเรด’ระดับสอง

ซึ่งกั๋วไป่ไป่อดใจรอไม่ไหว

วิธีที่สองคือ’กฎเทียม’ มันคือการฉีดไวรัสเหนือธรรมชาติใหม่โดยตรงเพื่อสร้าง’ระบบนิเวศ’ในตัวเพื่อให้ได้รับพลังเหนือธรรมชาติ

เมื่อกฎเทียมสำเร็จ มันจะช่วยประหยัดเวลาได้มากและได้รับความสามารถที่ต้องการโดยตรง แต่ความเสี่ยงก็พอ ๆ กับผลประโยชน์ ถ้าเกิดอุบัติเหตุระหว่างกระบวนการ แทนที่จะปรับเซลล์ผู้บุกเบิกให้มั่นคงได้ ไวรัสจะเหมือนม้าป่า ซึ่งส่งผลต่อทั้งร่างกาย รบกวนไวรัสที่มีอยู่ในตัว ระบบนิเวศจะทำให้ไวรัสเหนือธรรมชาติทั้งหมดคลุ้มคลั่ง และส่งผลถึงสมอง

จุดจบคือการทำลายจิตสำนึก เปลี่ยนเป็นสายพันธ์ุแพร่ระบาด! สถาบันกลางเคยทำแบบสำรวจ ตามผลของแบบสำรวจ จำนวนผู้บุกเบิกที่ฉีดเซรุ่มไวรัสระดับต่ำกว่าแล้วรอดมี 51% และมีแค่ 7%ที่กล้าฉีดเซรุ่มไวรัสระดับเดียวกันแล้วรอด แต่ทว่า มีผู้บุกเบิกแค่ 1.2%ที่ฉีดเซรุ่มไวรัสระดับเหนือกว่าแล้วรอด!

เธอไม่ใช่ผู้บุกเบิกระดับสอง แต่กล้าฉีดเซรุ่มไวรัสระดับสอง ในสายตาของผู้บุกเบิก 93% พฤติกรรมนี้ไม่ต่างอะไรจากการรนหาที่ตาย

นี่คือสิ่งที่กั๋วไป่ไป่กำลังทำอยู่ และเธอก็ยังฉีดเซรุ่มไวรัสเข้าไปตรง ๆ ไม่ว่าจะเป็นขีดจำกัดวิวัฒนาการของห่วงโซ่พันธุกรรมหรือความเข้ากันได้ของไวรัสประเภทต่าง ๆ เธอไม่รู้อะไรเลย

กั๋วไป่ไป่หลับตา และแทงเข็มเข้ากล้ามแขนนุ่ม เธอกดนิ้วโป้งเพื่อผลักดันเซรุ่มไวรัสเหนือธรรมชาติทั้งหมดไปยังปลายเข็ม ฉีดมันเข้าตัว

เมื่อกั๋วไป่ไป่รู้สึกถึงของเหลวที่ไม่ได้เป็นของร่างกายเธอเข้าร่างกายเธอ เธอก็รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

ทันใดนั้น กล้ามเนื้อของเธอก็กระตุก นิ้วของเธอคลายออก ปล่อยให้เข็มตกลง วิสัยทัศน์ของเธอเริ่มพร่ามัว หัวของเธอร้อน มือกับเท้าเองก็ร้อน อวัยวะภายในตัวเธอเหมือนเตาอบ และเลือดก็ดูเหมือนกำลังเดือด!

กั๋วไป่ไป่หลับตา ยกเท้าขึ้นบนเตียงและนอนตะแคง

อุณหภูมิร่างกายพุ่งสูงขึ้นไม่หยุด สมองของเธอหยุดทำงาน กั๋วไป่ไป่กัดนิ้วโป้งมือขวา ฟันขาวของเธอทิ้งรอยฟันไว้บนผิวบอบบาง

“มาเลย ฉันต้องผ่านมันไปให้ได้”กั๋วไป่ไป่คิด

เธอพลันจำวิธีนับเลขที่ช่วยให้คนสงบสติได้ และนับในใจ

“2 3 5...19 23 29..”

“47..53..59 อืม อะไรต่อนะ…”

กั๋วไป่ไป่ลืมเลือนเวลา ยิ่งเธอนับเลข เธอยิ่งช้า เธอต้องพึ่งพาพลังจิตเพื่อทำลายผ่านขีดจำกัดร่างกาย ค่อย ๆ ปีนข้ามกำแพงหนามด้านหน้า

ก่อนขีดจำกัดร่างกายจริงจะมาถึง กั๋วไป่ไป่ไม่ได้รับอนุญาตให้ทำการต่อต้านทางจิตอีก เธอหมดสติ สัมผัสทั้งห้าของเธอดำดิ่งสู่โลกมืด ลิ้นกับเท้าเธอหยุดขยับ

ชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“กั๋วไป่ไป่?”เสียงของอู่ฉีดังตรงประตู

หลังอู่ฉีไม่ได้รับการตอบกลับจากกั๋วไป่ไป่ เขาก็เคาะประตูหลายครั้ง แต่กั๋วไป่ไป่อยู่ในสภาพโคม่าและไม่สามารถตอบกลับอู่ฉีได้

“กั๋วไป่ไป่ เธอทำอะไรอยู่ข้างใน?”

“เกิดอะไรขึ้น?”เกาหยวนถาม

“กั๋วไป่ไป่ไม่ตอบ”

“ฉันเห็นเธอเข้าไปกว่าชั่วโมงแล้ว เธอน่าจะหลับ”

“มันเพิ่ง 3 ทุ่มเอง..”เสียงของอู่ฉีดูลังเล

“พักนี้ฉันก็เหนื่อยเหมือนกัน เราไม่ได้นอนหลับกันเต็มอิ่มเลย เมื่อวานก่อน เธอยังสู้กับผู้บุกเบิกศัตรู ตอนนี้เธอคงรู้สึกผ่อนคลายนั่นแหละ”เกาหยวนเข้าใจกั๋วไป่ไป่

“ลูกพี่ ถ้าอยากเข้าไป ผมมีกุญแจ”กู่ชางพูด

จากนั้นก็เกิดความเงียบยาว หลังอู่ฉีลังเลสักพัก เขาก็พูด“นั่นคงดูไม่ดี เธอควรหลับอยู่ ปล่อยให้เธอพักผ่อนเถอะ”

นอกประตูตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง แสงในห้องกั๋วไป่ไป่ยังเปิด จนกระทั่งอาชาสีเงินได้ตัดการจ่ายไฟตอน 5 ทุ่ม ห้องของกั๋วไป่ไป่จึงมืดสนิท

ในความมืด กั๋วไป่ไป่บ้างก็นอนเงียบเหมือนคนตาย บ้างก็หอบหายใจ หลังผันผวนอยู่หลายรอบ ตอนเช้าตรู่ ในที่สุดการเปลี่ยนแปลงของกั๋วไป่ไป่ก็หยุด ลมหายใจของเธอเริ่มกลับเป็นปกติ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้อง กั๋วไป่ไป่ไม่ได้ดึงม่านลงก่อนฉีดเซรุ่มไวรัส ตอนนั้น แสงแดดอบอุ่นส่องไปทั่วทั้งตัวเธอ

“อื้อ”กั๋วไป่ไป่กระซิบ จากนั้นก็ตื่น

เธอลืมตา ดวงตาของเธอยังเป็นสีเดิม แต่กลับดูสว่างสดใสยิ่งกว่า ลูกตาดำเหมือนบ่อน้ำดำที่สะท้อนกับแสงแดดสีทอง

กั๋วไป่ไป่ลุกนั่ง เหยียดแขนขาเป็นการยืดเส้น เธอวางเท้าข้างหนึ่งลง และเหยียบเข็มฉีดยา

“โอ้ย! ’กั๋วไป่ไป่รีบหดเท้า เธอก้มหัวมอง มันเป็นเข็มเปล่า

มีกล่องตัวอย่างเปิดอยู่บนเตียงและขวดเซรุ่มเปล่า

กั๋วไป่ไป่ไม่ได้นอนสิบชั่วโมงติดมานานแล้วและความทรงจำของเธอก็ยังไม่ชัดเจน แต่กั๋วไป่ไป่ก็จำได้ว่าเธอได้ฉีดเซรุ่มไวรัสของลุคไปเมื่อคืนก่อน

“ฉันยังไม่ตาย ยังมีสติ ฉันไม่กลายเป็นสายพันธ์ุแพร่ระบาด! งั้นฉันก็เป็นผู้บุกเบิกระดับสองแล้ว?”

กั๋วไป่ไป่แทบร้องไห้ แต่ก็รีบปรับอารมณ์ เธอต้องเปิดประตูเพื่อฉลองความยินดีกับเพื่อน ๆ เธอมัดผมให้เรียบร้อย จัดเสื้อผ้า สวมรองเท้า ปลดล็อกและผลักประตู

ด้านหลังประตูคือห้องที่แบ่งปันร่วมกับอู่ฉีและเกาหยวน วินาทีที่เปิดประตู หน้าตาของอู่ฉีกับเกาหยวนก็เข้าสู่วิสัยทัศน์ของเธอ

เมื่อพบดวงตาแสนคุ้นเคยทั้งสองคู่ รอยยิ้มของเธอก็เบ่งบาน

…

เธอชนะเกมที่เดิมพันด้วยชีวิต ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เธอมีความสามารถระดับสองประเภทเขตแดน