บทที่ 19 พลิกมือเดียวทำกำไรเจ็ดล้านห้าแสนหยวน!

ในเวลานี้ ในใจของหลินม่อแทบจะจุดพลุฉลองด้วยความปรีดาอยู่แล้ว

ทว่าบนใบหน้าของเขากลับยังคงเรียบเฉยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา

เขาแสร้งทำเป็นโบกมืออย่างไม่ใส่ใจพลางเอ่ย

"โธ่เอ๊ย! จะมาขอซ้งขอซื้ออะไรกัน! เดิมทีผมก็ตั้งใจจะเอาไปต้มไข่ต้มใบชาอยู่แล้ว!

ของพรรค์นี้ ถ้าคุณชอบล่ะก็ เดินไปหยิบที่บ้านผมได้เลย ยังไงมันก็ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมายอยู่แล้ว!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินม่อ

ซุนฝูที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็แทบจะกระอักเลือดออกมา!

บ้าบออะไรจะเอาไปต้มไข่ต้มใบชา...

อีกอย่าง ชาสิบกระป๋องนี้... คิดขั้นต่ำก็ปาเข้าไปเจ็ดล้านกว่าหยวนแล้วนะ!

แบบนี้เรียกว่าไม่มีราคาค่างวด?

นี่มันคือพฤติกรรมของมหาเศรษฐีผลาญเงินเล่นหรือยังไง?

อยากจะบ้าตาย...

ทว่าสำหรับคำพูดที่บอกให้เดินไปหยิบได้เลยนั้น

ซุนฝูย่อมไม่มีทางบุ่มบ่ามเดินไปหยิบมาฟรีๆ อย่างแน่นอน

ก็แหงล่ะ...

บนโลกนี้มันจะมีของฟรีที่ไหนกัน?

"เรื่องไหนก็ส่วนเรื่องนั้นสิ"

ซุนฝูรีบส่ายหน้าพลางกล่าว

"ถ้าหากคุณหลินยินดีจะปล่อยขายจริงๆ ทางผมก็พร้อมที่จะขอซื้อต่อไว้สักสองสามกระป๋อง"

เมื่อได้ฟังแบบนั้น

หลินม่อก็ยังคงทำท่าทีสบายๆ ไม่ยี่หระ

เขายักไหล่พลางเอ่ยตอบ

"อืม... ถ้าอย่างนั้นก็... ลองคุยกันดูไหม?"

หลังจากนั้น

เมื่อผ่านการเจรจากันไปได้เพียงครู่เดียว

ทั้งสองคนก็ตกลงทำสัญญาซื้อขายกันเสร็จสรรพ

โดยตกลงซื้อขายใบชาจำนวนสิบกระป๋อง ในราคากระป๋องละเจ็ดแสนห้าหมื่นหยวน

ทางด้านซุนฝูหลังจากขอตัวขึ้นไปชั้นบนเพื่อรายงานใครบางคนเสร็จเรียบร้อย

ทั้งสองคนก็พากันเดินมาที่บ้านของหลินม่อ

กระป๋องใบชาทั้งสิบกระป๋องถูกนำมาวางเรียงรายกันเป็นระเบียบบนโต๊ะ

เมื่อได้จ้องมองใบชาทั้งสิบกระป๋องนั้น ซุนฝูก็สูดลมหายใจเข้าลึก

ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"คุณหลิน ถ้าไม่มีปัญหาอะไร พวกเราก็มาเซ็นสัญญากันเถอะ"

หลินม่อหยิบสัญญาขึ้นมา กวาดสายตามองดูคร่าวๆ

"เดี๋ยวก่อน สัญญานี้มีปัญหาอยู่นิดหน่อยนะ"

"มีปัญหาเหรอ?"

ซุนฝูชะงักไปทันที

จากนั้นเขาก็เห็นหลินม่อชี้นิ้วไปที่ตัวสัญญาพลางกล่าว

"ตัวเลขยอดเงินตรงนี้... มันมีปัญหา"

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของซุนฝูก็พลันแข็งค้าง!

หมายความว่ายังไง?

หรือว่าหลินม่อคิดจะมาขอขึ้นราคาเอาตอนวินาทีสุดท้าย?

แต่ทว่า!

ถ้าเกิดอีกฝ่ายตั้งใจจะขึ้นราคาจริงๆ...

ดูทรงแล้ว ตัวเขาก็คงไม่มีสิทธิ์ไปโต้แย้งอะไรได้!

"คุณหลิน ตัวเลขตรงนี้... มันมีปัญหาตรงไหนเหรอ?"

หลินม่อทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ แล้วตอบกลับ

"ก็ในสัญญานี้คุณระบุยอดเงินเอาไว้สำหรับสิบเอ็ดกระป๋อง แต่ในความเป็นจริงผมตกลงขายให้คุณแค่สิบกระป๋องเท่านั้น เพราะฉะนั้น... ยอดเงินตรงนี้มันเลยสูงเกินไป"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลินม่อ

ซุนฝูที่นั่งอยู่ตรงนั้นก็ถึงกับอึ้งไป!

แถมให้ฟรีหนึ่งกระป๋องจริงๆ น่ะเหรอ?

นี่มัน...

ซุนฝูชะงักงันไปชั่วขณะ

ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชื่นชมพลางกล่าว

"คุณหลินช่างเป็นคนใจกว้างจริงๆ! งานนี้ถือว่าซุนแก่ๆ คนนี้ได้กำไรแล้ว!

วันข้างหน้าถ้ามีเรื่องอะไรต้องการให้ช่วยล่ะก็ เอ่ยปากบอกได้ทันทีเลยนะ!"

"พี่ซุนเกรงใจกันเกินไปแล้ว! พวกเราเป็นเพื่อนบ้านกัน จะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องใครได้เปรียบเสียเปรียบทำไม"

"ฮ่าๆ ถูกต้อง! เพื่อนบ้าน! เป็นเพื่อนบ้านที่ดี!"

ทั้งสองคนประสานเสียงหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดี

จากนั้น เมื่อทำการแก้ไขตัวเลขในสัญญาเสร็จเรียบร้อย หลินม่อก็จรดปากกาเซ็นชื่อทันที

ทางด้านซุนฝูเองก็ทำงานฉับไวไม่ยืดยาด จัดการโอนเงินให้เดี๋ยวนั้น!

เจ็ดล้านห้าแสนหยวน!

ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งนาที ข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าก็เด้งขึ้นมา!

หลังจากซุนฝูพูดคุยสัพเพเหระกับหลินม่อต่ออีกสองสามประโยค

เขาก็หิ้วชาทั้งสิบกระป๋อง เดินกลับมาที่คฤหาสน์ของตัวเอง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเข้ามา

เขาก็พบกับหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา

"คุณหนู"

สีหน้าของซุนฝูแปรเปลี่ยนเป็นความเคารพนบนอบในทันที

หญิงสาวพยักหน้ารับเบาๆ พลางเอ่ยถาม

"การซื้อขายราบรื่นดีไหม?"

"ราบรื่นดี คุณหลินคนนี้ลงมือแค่เบาๆ ก็หยิบชาต้าหงเผารุ่นที่สองชั้นเลิศออกมาได้ถึงสิบเอ็ดกระป๋องหน้าตาเฉยเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น

หญิงสาวก็พยักหน้ารับ นัยน์ตาฉายแววครุ่นคิด

"แล้วเรื่องเบื้องหลังของเขาล่ะ? พอจะสืบรู้อะไรเพิ่มมาบ้างไหม?"

ซุนฝูส่ายหน้า

"พูดแล้วก็ละอายใจ รู้แค่ว่าเขาเป็นคนมาจากเมืองหลูโจวเท่านั้น

แต่พินิจดูจากพฤติกรรมและการวางตัวของเขาแล้ว... เกรงว่าฐานะที่แท้จริงคงจะยิ่งใหญ่กว่าที่พวกเราจินตนาการไว้มาก!

ผมบอกไปชัดเจนว่าตัวเองเป็นแค่พ่อบ้าน แต่อีกฝ่ายกลับให้เกียรติและวางตัวกับผมอย่างเท่าเทียม

แถมพอได้รับไวน์มูลค่าสามแสนกว่าหยวนจากเราไป ก็ตอบแทนกลับมาเป็นใบชามูลค่าเจ็ดแสนห้าหมื่นหยวนในทันที

ความใจป้ำและท่าทีที่ดูสง่าผ่าเผยขนาดนี้... ไม่มีทางที่คนจากครอบครัวธรรมดาๆ จะเลียนแบบได้เด็ดขาด"

ซุนฝูเอ่ยวิเคราะห์ตามมุมมองของตัวเอง

เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์นั้น หญิงสาวก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา

เธอนั่งนิ่งๆ แล้วยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ

ก่อนที่มุมปากจะโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

"น่าสนใจดีนี่... ดูท่าหลินม่อคนนี้ จะเป็นมังกรข้ามถิ่นตัวจริงสินะ!"

เธอหัวเราะเบาๆ จากนั้นก็มองดูบรรดาใบชาตรงหน้า

แล้วสั่งการ "แบ่งเอาไปมอบให้กับพาร์ตเนอร์คนสำคัญของเราสักหน่อยก็แล้วกัน

ส่วนอีกสามกระป๋องให้เก็บเอาไว้ อีกไม่นานจะถึงงานฉลองวันเกิดครบรอบเจ็ดสิบปีของท่านปู่แล้ว ฉันตั้งใจจะเอาไปมอบให้เป็นของขวัญท่าน"

เมื่อได้ยินคำสั่งนั้น

ซุนฝูก็พยักหน้ารับเบาๆ พลางตอบ

"รับทราบคุณหนู"

"อืม... อ้อ ส่วนอีกล็อตที่เหลือ ลุงหยิบไปชงดื่มเองกระป๋องหนึ่งก็แล้วกันนะ"

ฉับพลันนั้น ดวงตาของซุนฝูก็สว่างวาบขึ้นมาทันที!

มุมปากฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่ลง!

พลางเอ่ยอย่างตื่นเต้น "ขอบพระคุณมากคุณหนู!"

สำหรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นภายในคฤหาสน์หมายเลขสองนั้น

หลินม่อในเวลานี้ไม่รู้เรื่องเลยแม้แต่น้อย

เพราะตัวเขากำลังนั่งจ้องมองตัวเลขยอดเงินคงเหลือบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยสีหน้าเหม่อลอย!

สิบสามล้านหยวน!

ยอดเงินฝากที่สูงถึงสิบสามล้านหยวนถ้วน!

ตัวเขา...

กลายเป็นเศรษฐีสิบล้านไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?

หลินม่อรู้สึกมึนงงเหมือนคนกำลังฝันไป

เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ว่าในตอนแรก ตัวเองก็แค่อยากจะเอาของไปมอบให้เป็นของขวัญตอบแทนตามมารยาทเท่านั้น

แต่นึกไม่ถึงเลย ว่าการไปมอบของขวัญตอบแทนในครั้งนี้... จะทำให้เขาฟันกำไรกลับมาได้ถึงเจ็ดล้านห้าแสนหยวน!

จนส่งผลให้ยอดเงินในบัญชีธนาคารพุ่งทะยานขึ้นไปถึงสิบสามล้านหยวน!

และเรื่องเหลือเชื่อทั้งหมดนี้...

มันเกิดขึ้นจากใบชาต้าหงเผารุ่นที่สองจำนวนสามชั่ง ที่เขาควักเงินซื้อมาในราคาแค่ 9.9 หยวนเท่านั้น!

สปีดการหาเงินและสัดส่วนกำไรระดับนี้!

มันโคตรจะบ้าบอยิ่งกว่าการปล้นธนาคารเสียอีก!

ยิ่งไปกว่านั้น!

ยังไม่ต้องพูดถึงเลยว่า...

ในห้องเก็บของของเขา... ยังมีใบชาแบบนี้เหลืออยู่อีกตั้ง 18 กระป๋อง!

ซึ่งชาทั้ง 18 กระป๋องที่เหลือนี้ ไม่ใช่ว่าหลินม่อไม่อยากขาย

แต่มัน... ขายไม่ได้!

ข้อแรก

ของยิ่งหายากก็ยิ่งล้ำค่า

ในตลาดค้าชา ต้าหงเผารุ่นที่สองถือเป็นแรร์ไอเทมที่มีจำนวนจำกัดอยู่แล้ว

การปล่อยขายออกไปรวดเดียวสิบกระป๋อง เรียกได้ว่าแตะเส้นเพดานสูงสุดแล้ว

ถ้าเกิดเขาขืนเทขายทั้ง 18 กระป๋องที่เหลือออกไปพร้อมกันอีก

ถึงแม้ตัวเขาจะได้เงินก็จริง แต่ราคาประเมินกลางของมัน จะไม่มีทางรักษาระดับไว้ที่กรัมละหนึ่งหมื่นห้าพันหยวนได้อีกต่อไป

ข้อสอง

ในปัจจุบัน ตัวเขาได้ก้าวเท้าเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสังคมชั้นสูงแล้ว

ไม่ว่าในอนาคตจะต้องใช้ชงต้อนรับแขก หรือใช้หิ้วไปเยี่ยมเยียนญาติมิตร

มันก็ต้องมีของดีๆ ติดไม้ติดมือไปบ้างไม่ใช่หรือยังไง?

ซึ่งชาต้าหงเผารุ่นที่สองนี้ อย่างแรกคือมันช่วยรักษาหน้าตาให้เขาได้อย่างดีเยี่ยม

ส่วนอย่างที่สองก็คือ หากในอนาคตเขาจำเป็นต้องไหว้วานให้ใครช่วยทำธุระให้... การมีของขวัญระดับนี้ไปมอบให้ ย่อมทำให้ทุกอย่างง่ายดายขึ้น

ข้อสาม

เป็นเพราะว่า... พ่อของเขาชอบดื่มชาเป็นชีวิตจิตใจ!

และเหตุผลข้อที่สามนี้แหละ... คือข้อที่สำคัญที่สุด!

"เอาเป็นว่าในช่วงนี้... ปัญหาเรื่องเงินถือว่าหมดไปโดยสมบูรณ์แล้วล่ะ"

"รอให้อีกสักพัก พอค่าเช่าห้องพักทั้งหมดถูกโอนเข้ามา"

"ตัวเลขในบัญชีของฉัน... ก็คงจะขยับพุ่งขึ้นไปได้อีก!"

หลินม่อคิดในใจอย่างอารมณ์ดี

"แต่เรื่องฐานะของคุณซุนคนนี้... เกรงว่าคงจะไม่ได้เป็นแค่พ่อบ้านธรรมดาๆ แน่..."

เขายกมือขึ้นลูบคางพลางครุ่นคิด

สาเหตุที่เขาแถมชาให้ฟรีไปหนึ่งกระป๋องนั้น

อย่างแรกคือเพื่อเป็นของขวัญตอบแทน

ส่วนอย่างที่สองคือเพื่อกระชับความสัมพันธ์

และในขณะเดียวกัน ตัวเขาก็สังเกตเห็นแล้วว่าซุนฝูคนนี้มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา!

ไม่ว่าจะเป็นเหตุการณ์ในช็อปอาร์มานีเมื่อวาน ที่เสี่ยอ้วนหัวล้านพยายามพินอบพิเทาประจบประแจงซุนฝูจนตัวสั่น

หรือกระทั่งในวันนี้... ที่ซุนฝูสามารถตัดสินใจปิดดีลการค้ามูลค่าเจ็ดล้านห้าแสนหยวนได้ด้วยตัวเองในทันที

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนบ่งบอกชัดเจน ว่าอีกฝ่าย... ไม่มีทางเป็นแค่พ่อบ้านธรรมดาอย่างแน่นอน!

"ช่างเถอะ จะเก็บมาคิดให้ปวดหัวทำไม?"

"ต่อให้เขาจะมีเบื้องหลังใหญ่โตแค่ไหน แต่ในเมื่อฉันมีแอปพลิเคชันอุดหนุนเงินล้านล้านอยู่ในมือแล้ว"

"ในอนาคต... ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ก็ไม่มีทางมาเป็นคู่มือของฉันได้หรอก!"

เขาส่ายหน้าเบาๆ

ปัดเรื่องนี้ออกจากหัวไปจนหมดสิ้น

"อันดับแรก... นั่งรถไปเอารถปอร์เช่ที่จอดทิ้งไว้กลับมาบ้านก่อนดีกว่า"