บทที่ 15 คุณหลิน นาฬิกาของคุณมาส่งแล้ว

ทันทีที่สิ้นประโยคนั้น!

ทุกคนต่างก็หูผึ่ง ตั้งใจฟังขึ้นมาในทันที!

"ได้ยินมาว่า มหาเศรษฐีลึกลับคนนั้น สั่งจองนาฬิการุ่นพิเศษมูลค่าสี่ล้านสองแสนหยวนเอาไว้เชียวนะ!"

สิ้นคำบอกเล่านั้น ทั่วทั้งห้องก็พลันมีเสียงสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง!

"นาฬิกาเรือนเดียวล่อไปตั้งสี่ล้านสองแสน! คุณพระช่วย! นี่ฉันต้องอดข้าวอดน้ำไปอีกกี่ปีถึงจะมีปัญญาซื้อได้เนี่ย?"

"เฮ้อ คนรวยนี่มันโคตรจะรวยจริงๆ เลยนะ! แค่ซื้อนาฬิกาเรือนเดียว ก็ปาเข้าไปสี่ล้านกว่าหยวนแล้ว!"

"แต่ลูกพี่ซุนก็ไม่เบาเหมือนกัน ตอนนี้เป็นถึงรองผู้อำนวยการแล้ว! แถมอีกไม่นาน ก็คงจะได้เอาคำว่า 'รอง' ออกแล้วล่ะ! ถึงตอนนั้นถ้าอยากจะซื้อสักเรือน มันจะไม่ใช่เรื่องกล้วยๆ หรือยังไง?"

เมื่อได้ยินคำประจบสอพลอเหล่านั้น ซุนเสี่ยวก็หัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจ

พร้อมกันนั้น เขาก็ปรายตามองไปทางเฉียนลี่ลี่

การที่เขาเล่นใหญ่โอ้อวดถึงขนาดนี้ เป้าหมายหลักก็คือหวังจะดึงดูดความสนใจของเฉียนลี่ลี่นั่นเอง! ก็แน่ล่ะ เฉียนลี่ลี่คือสาวงามอันดับหนึ่งประจำบริษัทของพวกเขานี่นา!

ทว่าในจังหวะที่เขาหันไปมองเฉียนลี่ลี่ กลับพบว่าเฉียนลี่ลี่ไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเอาแต่จ้องมองหลินม่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแทนเสียอย่างนั้น!

ฉับพลันนั้นเอง! สีหน้าของซุนเสี่ยวก็มืดครึ้มลงในทันที!

พอมองดูใบหน้าอันหล่อเหลาของหลินม่อ เปลวเพลิงแห่งความอิจฉาริษยาก็ยิ่งลุกโชนขึ้นในอกอย่างไม่มีสาเหตุ! ไอ้หมอนี่... มันก็แค่สูงกว่าเขาหน่อย หล่อกว่าเขาแค่นิดเดียวไม่ใช่หรือไง! มีสิทธิ์อะไรมาดึงดูดความสนใจของสาวๆ ได้ขนาดนี้?

เขาจึงเอ่ยปากขึ้นทันที "นี่ หลินม่อ ฉันจำได้นะว่าความสามารถเรื่องงานของนายก็ไม่เลว แถมยังจบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังด้วยนี่! เป็นยังไงบ้าง ตอนนี้หางานใหม่ที่เหมาะๆ ได้หรือยังล่ะ?"

"ขอบคุณผู้จัดการซุนที่เป็นห่วงครับ ตอนนี้ยังหาไม่ได้เลย" หลินม่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

และทันทีที่สิ้นคำพูดของหลินม่อ มุมปากของซุนเสี่ยวก็กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน

เขากล่าวต่อ "เหอะๆ อย่างนั้นเองเหรอ เป็นคนหนุ่มคนแน่นน่ะ อย่ามัวแต่เลือกงานให้มันสูงเกินตัวนักเลย! เอาอย่างนี้สิ ตอนนี้ที่กลุ่มบริษัทลวี่เฉิงของพวกเรา... กำลังขาดพนักงานรักษาความปลอดภัยอยู่พอดี หน่วยก้านอย่างนายก็ดูเข้าทีอยู่ ลองไปสมัครดูไหมล่ะ?"

ดูถูก! นี่มันคือการพูดจาดูถูกกันซึ่งๆ หน้า!

และในวินาทีนั้นเอง เพื่อนร่วมงานรอบข้างหลายคนก็พากันเงียบกริบ นั่งมองดูเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาขบขันและรอชมเรื่องสนุก

ส่วนทางด้านเฉียนลี่ลี่ที่รู้สถานะที่แท้จริงของหลินม่อเป็นอย่างดี เธอกลับนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยแววตาสนุกสนาน

ส่วนบนใบหน้าของหลินม่อนั้น เวลานี้ยังคงเรียบเฉยอย่างถึงที่สุด เขาทำเพียงแค่เอ่ยปฏิเสธอย่างเยือกเย็น "ไม่ต้องหรอก พอดีผมยังมีเงินเก็บเหลืออยู่นิดหน่อย ตั้งใจว่าจะลองทำธุรกิจเล็กๆ ของตัวเองดูน่ะ"

พูดกันตามตรง ในสายตาของหลินม่อเวลานี้ ซุนเสี่ยวก็เป็นแค่ตัวตลกกระโดดไปกระโดดมาเท่านั้น ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์ฉันท์อดีตเพื่อนร่วมงานล่ะก็... เขาคงจะล้มโต๊ะแล้วเดินหนีไปตั้งนานแล้ว

ทว่าซุนเสี่ยวกลับแค่นเสียงหัวเราะหยันกับคำพูดนั้นของหลินม่อ! ทำงานร่วมกันมาตั้งหนึ่งปีเต็ม มีหรือที่เขาจะไม่รู้สถานะทางการเงินของอีกฝ่าย? มีเงินเก็บเหลือไปทำธุรกิจเล็กๆ อย่างนั้นเหรอ? เหอะ!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตาของซุนเสี่ยวก็พลันสะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง! "หืม?" ในเวลานี้ เขาเพิ่งจะสังเกตเห็น ว่าชุดสูทที่สวมอยู่บนตัวหลินม่อ... มันคือแบรนด์อาร์มานี! คนอย่างหลินม่อเนี่ยนะจะมีปัญญาซื้ออาร์มานี? ซุนเสี่ยวไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด! "ต้องเป็นของปลอมแน่ๆ!" เขาจงใจเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน "โอ้โห หลินม่อ ชุดอาร์มานีบนตัวนายนี่... ทำออกมาได้เหมือนของแท้เปี๊ยบเลยนะ! ก๊อปเกรดเอเนียนขนาดนี้... ไปหาซื้อมาจากตลาดไหนล่ะเนี่ย?"

"ของปลอม?" ฉับพลันนั้น เพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ก็พากันอึ้งไปตามๆ กัน ก่อนจะพร้อมใจกันหันมาจ้องมองเสื้อผ้าบนตัวหลินม่อเป็นตาเดียว ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้สังเกตการแต่งกายของหลินม่อเลยจริงๆ ก็นะ... ในความทรงจำของทุกคน เสื้อผ้าที่หลินม่อใส่มักจะเป็นของราคาถูกจากแอปส้มไม่ก็แอปเหลืองทั้งนั้น แต่พอโดนซุนเสี่ยวทักขึ้นมาแบบนี้ ทุกคนก็เริ่มสังเกตเห็นทันที ชั่วพริบตาเดียว แววตาที่ทุกคนใช้มองหลินม่อก็เปลี่ยนเป็นความแปลกประหลาดและดูแคลน! ก็แหงล่ะ... ไม่มีเงินซื้อแบรนด์เนมใส่ก็แค่แต่งตัวธรรมดา ไม่มีใครเขาว่าอะไรหรอก! แต่การใส่ของก๊อปเนี่ยนะ? เหอะ!

ทางด้านหลินม่อ ในใจของเขาก็เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว! โดนมดปลวกเดินมาท้าทายรอบแรก เขายังพอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้ แต่การโดนหาเรื่องซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบไม่รู้จักจบสิ้น ขืนยังไม่ตอบโต้กลับไปอีก... มันก็ไม่ใช่ตัวตนของเขาแล้วจริงๆ!

และในจังหวะที่เขากำลังเตรียมจะอ้าปากสวนกลับไป จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะ 'พรืด' ดังแทรกขึ้นมา! ทำเอาทุกคนต้องหันขวับไปมอง "จ้าวซือม่าน เธอหัวเราะอะไร?" ซุนเสี่ยวขมวดคิ้วถามอย่างไม่สบอารมณ์

"โอ๊ยย ไม่ไหวแล้ว ฉันกลั้นขำไม่อยู่แล้วจริงๆ! ถามว่าฉันหัวเราะอะไรน่ะเหรอ? ก็หัวเราะในความไม่รู้เรื่องรู้ราวของนายไง! ระดับหลินม่อเนี่ยนะต้องมานั่งใส่ของปลอม? เขาเป็นถึงคุณชายทายาทเศรษฐีที่ขับรถปอร์เช่เชียวนะ จะมาใส่ของก๊อปทำไม... ใช้อะไรคิดเนี่ย!" จ้าวซือม่านปล่อยก๊ากออกมาอย่างหมดมาด

และทันทีที่สิ้นประโยคนั้น ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ตกอยู่ในความเงียบกริบราวกับป่าช้า! ทุกคนต่างนั่งหน้าเหวอทำอะไรไม่ถูก! บนใบหน้าของแต่ละคน ฉายชัดถึงความตกตะลึงจนตาค้าง! หลินม่อ... เป็นลูกเศรษฐี? ขับรถปอร์เช่? นี่มัน... เรื่องโกหกใช่ไหมเนี่ย? ลูกเศรษฐีที่ขับปอร์เช่คันละหลายล้าน จะมานั่งทนทำงานงกๆ ในบริษัทกระจอกๆ ของพวกเขาเนี่ยนะ? แถมเสื้อผ้าที่ใส่มาทำงานในแต่ละวัน ก็ยังเป็นเสื้อผ้าโหลๆ ราคาถูกจากแอปออนไลน์อีกต่างหาก? เรื่องนี้... มันจะเป็นไปได้ยังไง!

ทางด้านซุนเสี่ยวเองก็ถึงกับช็อกจนพูดไม่ออก เขามองดูหลินม่อด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ! ก่อนจะกัดฟันกรอดแล้วตะคอกสวน "ไม่มีทาง! ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ! เธอโดนไอ้เด็กนี่มันต้มเอาแล้วล่ะ! น้ำหน้าอย่างมันจะไปมีปัญญาขับปอร์เช่ได้ยังไง? เช่ามา! มันต้องไปเช่ารถมาสร้างภาพแน่ๆ!!" เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา ลึกๆ ในใจของซุนเสี่ยว ก็เริ่มปักใจเชื่อในข้อสันนิษฐานที่ตัวเองเพิ่งจะคิดค้นขึ้นมาทันที!

"เหอะๆ! นึกไม่ถึงเลยจริงๆ นะ ว่าคนอย่างนายจะจอมปลอมได้ขนาดนี้! ใส่ชุดอาร์มานีก๊อปเกรดเอมาไม่พอ ยังลงทุนไปเช่ารถปอร์เช่มาขับโชว์อีก? เหอะๆ ดูท่า... คราวนี้คงจะยอมควักเนื้อจ่ายไปหลายตังค์เลยล่ะสิ!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น สายตาของเฉียนลี่ลี่กับจ้าวซือม่านก็ยิ่งบิดเบี้ยวแปลกประหลาดขึ้นไปอีก! ส่วนหลินม่อก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาอย่างระอา พร้อมกับลอบทอดถอนใจอยู่ในอก ในจังหวะที่เขากำลังเตรียมจะอ้าปากตอกหน้าหงายเพื่อทำลายมโนกรรมของซุนเสี่ยวให้แหลกละเอียด บานประตูห้องจัดเลี้ยง... ก็ถูกผลักเปิดออก! ตามมาด้วยร่างของ โจวซือหมิง ผู้จัดการร้านนาฬิกาโรเจอร์ ดูบุยส์ ที่ถือถุงกระดาษก้าวเท้าเข้ามาด้านใน

เมื่อเห็นผู้มาเยือน ทุกคนก็พากันชะงักไปเล็กน้อย ส่วนทางด้านซุนเสี่ยวกลับตาสว่างวาบขึ้นมาทันที เขารีบลุกขึ้นยืนส่งยิ้มประจบพลางเอ่ยทักทาย "อ้าว ผู้จัดการโจว? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะครับ?"

โจวซือหมิงปรายตามองซุนเสี่ยวที่ลุกขึ้นยืนอย่างไม่ใส่ใจนัก พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "อ๋อ พอดีผมนำนาฬิกามาส่งให้กับลูกค้าระดับวีไอพีของทางร้านน่ะครับ!"

"ลูกค้าระดับวีไอพี?" ซุนเสี่ยวชะงักกึก! กฎเกณฑ์การเป็นลูกค้าระดับวีไอพีของโรเจอร์ ดูบุยส์ นั้นเขาย่อมรู้ดีเป็นที่สุด เพราะอย่างน้อยที่สุด จะต้องมียอดสั่งซื้อนาฬิกามูลค่าหลักล้านหยวนขึ้นไปเท่านั้น ถึงจะได้สิทธิ์เป็นลูกค้าระดับวีไอพี! แต่ในบรรดาคนทั้งโต๊ะนี้... จะมีใครมีปัญญาซื้อนาฬิกาเรือนละเป็นล้านได้ล่ะ? "ผู้จัดการโจว... คุณเข้าห้องผิดหรือเปล่าครับ? ที่ห้องนี้ของพวกเรา... ไม่มีใครมีปัญญาซื้อนาฬิกาเรือนละเป็นล้านได้หรอกนะครับ?"

"เข้าห้องผิด? เหอะๆ!" โจวซือหมิงส่ายหน้ายิ้มๆ อย่างขบขัน จากนั้น เขาก็ก้าวเท้ายาวๆ เพียงสองสามก้าวมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของหลินม่อ ค้อมตัวลงอย่างนอบน้อมที่สุด พร้อมกับยื่นส่งถุงกระดาษในมือให้ "คุณหลิน นาฬิกาของคุณมาส่งแล้วครับ!"