บทที่ 11 ผมเอาทั้งหมด!

เมื่อได้ยินคำพูดนั้นของแม่ หลินม่อก็หัวเราะเบาๆ แล้วตอบกลับไป "แม่ ช่วงก่อนสิ้นปีผมหุ้นเปิดบริษัทเล็กๆ กับเพื่อนคนหนึ่งน่ะ เงินสองแสนหยวนนี้ก็คือเงินปันผลจากกำไรของบริษัท ผมแบ่งเก็บไว้ส่วนหนึ่งแล้ว ส่วนสองแสนนี้ตั้งใจโอนให้แม่กับพ่อ เอาไว้ใช้จ่ายปรับปรุงความเป็นอยู่ให้ดีขึ้นไง"

พอได้ยินแบบนั้น คนเป็นแม่ก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะเอ่ยต่อ "อย่างนั้นเองเหรอ แม่กับพ่อมีเงินพอใช้แล้วล่ะ ส่วนสองแสนหยวนนี้... เดี๋ยวแม่จะฝากธนาคารเก็บไว้ให้ลูกเอาไว้ใช้แต่งเมียในอนาคตก็แล้วกัน"

เมื่อเจอประโยคนี้เข้าไป หลินม่อก็ได้แต่ยิ้มรับอย่างจนใจ และพูดคุยกับแม่ต่อไป หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็คุยสัพเพเหระกันต่ออีกเกือบยี่สิบนาที ก่อนที่ปลายสายจะวางไป

และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของหลินม่อก็ปรากฏข้อความแจ้งเตือนขึ้นมา! [บัตรคืนเงินจากการใช้จ่ายถูกส่งเข้าบัญชีแล้ว!]

[กรุณาตรวจสอบรายละเอียดเพิ่มเติมที่เมนู 'ช่องเก็บของ'!]

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นมาติดๆ กัน หลินม่อก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็กดเข้าไปที่เมนู 'ช่องเก็บของ' ในแอปพลิเคชัน ทันทีที่กดเข้าไป เขาก็พบกับบัตรสีดำสนิทใบหนึ่งวางอยู่ด้านใน พอกดคลิกที่ตัวบัตร รายละเอียดคำอธิบายก็ปรากฏขึ้น

[บัตรคืนเงินทวีคูณจากการใช้จ่าย] [หลังจากกดใช้งาน การชำระเงินในครั้งถัดไป จะได้รับเงินคืนกลับมาสูงสุดไม่เกินสิบเท่า!]

เมื่อได้จ้องมองบัตรใบนั้น นัยน์ตาของหลินม่อก็เปล่งประกายวาววับขึ้นมาทันที! รับเงินคืนสูงสุดไม่เกินสิบเท่า!! สำหรับหลินม่อในเวลานี้แล้ว ประโยชน์ของมันย่อมมหาศาลอย่างไม่ต้องสงสัย! จากนั้น เขาก็นิ่งคิดคำนวณอยู่ในใจครู่หนึ่ง พอก้มดูเวลาก็พบว่าเพิ่งจะแปดโมงครึ่งเท่านั้น ยังเหลือเวลาอีกเหลือเฟือกว่าจะถึงเวลานัดตอนสิบเอ็ดโมงครึ่ง

เขาก้มลงสำรวจเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนตัว ในหัวของหลินม่อก็เกิดแผนการขึ้นมาทันที! อันดับแรก... ต้องไปหาซื้อเสื้อผ้าดีๆ สักกี่ชุดก่อน! หลินม่อไม่ใช่คนประเภทที่ชอบตระหนี่ถี่เหนียวจนเกินพอดี ประกอบกับในเมื่อตอนนี้เขามีเงินแล้ว การซื้อเสื้อผ้าดีๆ ติดตู้ไว้สักสองสามชุด ย่อมถือเป็นเรื่องที่จำเป็นและสมควรทำอย่างยิ่ง!

ไม่ว่าจะเอาไว้ใส่เอง หรือเอาไว้ใส่ออกงานสำคัญในอนาคต เสื้อผ้าดีๆ เหล่านี้ล้วนขาดไปไม่ได้! เขาขับรถออกจากบ้าน มุ่งหน้าตรงไปยังศูนย์การค้ากั๋วจินในทันที

ศูนย์การค้ากั๋วจิน สถานที่แห่งนี้ เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุดของมหานครเซี่ยงไฮ้ ภายในอัดแน่นไปด้วยแบรนด์เนมระดับไฮเอนด์มากมาย! ผู้คนในศูนย์การค้ากั๋วจินเวลานี้ยังมีไม่มากนัก หลังจากเดินวนดูรอบหนึ่ง สายตาของหลินม่อก็ไปหยุดอยู่ที่แบรนด์ 'อาร์มานี' อาร์มานี... ถือเป็นหนึ่งในแบรนด์หรูที่มีชื่อเสียงโด่งดังเป็นอันดับต้นๆ ของโลก!

เมื่อก้าวพ้นประตูร้านเข้ามา หลังจากกวาดสายตามองดูคร่าวๆ นัยน์ตาของหลินม่อก็ทอประกายพึงพอใจออกมา! สไตล์เสื้อผ้าของอาร์มานีค่อนข้างจะถูกจริตเขาอยู่ไม่น้อย ทันทีที่หลินม่อเดินเข้ามาด้านใน พนักงานขายสาวสวยที่แต่งกายอย่างหมดจดคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาหา "สวัสดีค่ะคุณลูกค้า สนใจเลือกดูเป็นเสื้อผ้าสำเร็จรูป หรือต้องการสั่งตัดพิเศษดีคะ?"

ถึงแม้เสื้อผ้าบนตัวของหลินม่อจะดูเป็นของราคาถูก แต่พนักงานขายของอาร์มานีก็นังคงรักษามาตรฐานการบริการเอาไว้อย่างดีเยี่ยม "ขอเลือกดูแบบสำเร็จรูปก็แล้วกัน" หลินม่อตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก็นะ... ถ้าเป็นการสั่งตัดพิเศษ อย่างน้อยที่สุดก็ต้องใช้เวลารอถึงสามเดือน เขาไม่มีความอดทนมากพอที่จะรอคอยนานขนาดนั้น อีกอย่าง เสื้อผ้าสำเร็จรูปของอาร์มานีก็นับว่ามีคุณภาพดีมากอยู่แล้ว

"รับทราบค่ะ ไม่ทราบว่าสนใจเลือกดูเสื้อผ้าในระดับชั้นไหนเป็นพิเศษไหม?" เสื้อผ้าของแบรนด์อาร์มานีนั้น ถูกแบ่งออกเป็นหกระดับชั้น ได้แก่ ระดับท็อปสุดอย่าง จีเอ ระดับแนวหน้าอย่าง เอซี ระดับรองแนวหน้าอย่าง อีเอ ระดับแถวสองอย่าง เอเจ อาร์มานี ยีนส์ ระดับแถวสามอย่าง อีเอเจ็ด และ เอเอ็กซ์ อาร์มานี เอ็กซ์เชนจ์ รวมเป็นหกระดับชั้นนี้

ซีรีส์ จีเอ คือกลุ่มเสื้อผ้าสุภาพบุรุษสำเร็จรูปที่อยู่ในระดับสูงสุด ซีรีส์ เอซี คือกลุ่มเสื้อผ้าสายธุรกิจ เน้นสไตล์ความเป็นทางการ ส่วนซีรีส์ อีเอ จะเป็นกลุ่มเสื้อผ้าที่เน้นสไตล์แฟชั่นทันสมัย เนื้อผ้าเมื่อนำไปเทียบกับซีรีส์ เอซี แล้วจะด้อยกว่าอยู่พอสมควร แต่ราคาก็จะย่อมเยากว่าเช่นกัน และโดยภาพรวมของแบรนด์อาร์มานีแล้ว อันที่จริงก็มีแค่สามระดับชั้นนี้เท่านั้นที่คุ้มค่าแก่การหาซื้อ พวกรุ่นที่อยู่ต่ำกว่าระดับนี้ลงไป... พูดกันตามตรงก็คือทำออกมาเพื่อกอบโกยเงินผู้บริโภคชัดๆ ขืนควักเงินซื้อไป อย่างมากก็แค่ได้ชื่อว่าใส่เสื้อผ้าติดแบรนด์เท่านั้นเอง

ทว่าสำหรับหลินม่อในปัจจุบันแล้ว เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป! เขาเอ่ยปากบอกทันที "พาผมไปดูเสื้อผ้าระดับ จีเอ ก่อนก็แล้วกัน”

“ได้เลยค่ะคุณลูกค้า กรุณาตามดิฉันมาทางนี้” พูดจบ เธอก็เดินนำหลินม่อ มุ่งหน้าตรงไปยังโซนเสื้อผ้าระดับ จีเอ ซึ่งเป็นโซนท็อปสุดของร้านในทันที

ในเวลานี้ หลังจากเดินเข้ามาภายในโซน จีเอ ด้านในก็มีลูกค้าคนอื่นยืนเลือกซื้อของอยู่ก่อนแล้วสองสามคน ทุกคนทำเพียงแค่ปรายตามองหลินม่อแวบหนึ่ง ก่อนจะเลิกสนใจ และหันกลับไปเลือกดูเสื้อผ้าที่ตัวเองถูกใจต่อ

ทว่าที่บริเวณด้านข้างห่างออกไปไม่ไกลนัก มีชายวัยกลางคนศีรษะล้านเลี่ยนท่าทางเจ้าชู้ สวมสร้อยคอทองคำเส้นเขื่องเท่าหัวแม่มือคนหนึ่ง ยืนอยู่คู่กับหญิงสาวรุ่นที่หน้าตาดูจองหองพองขน ทันทีที่นางปรายตามองหลินม่อ นางก็ยกมือขึ้นบีบจมูกพลางเอ่ยด้วยสีหน้าเหยียดหยาม "นี่พนักงานร้านอาร์มานีทำงานประสาอะไรกัน? ปล่อยให้ไอ้เด็กซอมซ่อใส่เสื้อผ้าตลาดนัดแบบนี้เดินเข้ามาข้างในได้ยังไง?"

ทางด้านเสี่ยวัยกลางคนท่าทางเจ้าชู้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะร่วนออกมาทันทีพลางกล่าว "ฮ่าๆ! ที่รัก... หนูต้องเข้าใจสังคมหน่อยสิ คนบางคนมันก็ชอบทำตัวจองหองพองขน ทั้งที่ไม่มีน้ำยา! ทั้งที่ไม่มีปัญญาซื้อของในร้านอาร์มานีแท้ๆ ยังจะเสนอหน้าเข้ามาเดินดูส่งเดชอีก! ถ้าเกิดซุ่มซ่ามไปทำเสื้อผ้าเขาเปื้อนขึ้นมา จะมีเงินจ่ายค่าเสียหายให้เขาหรือเปล่าก็ไม่รู้! แต่ถ้าหนูเชื่อฟังคำพูดของ 'พี่จ้าว' คนนี้ คอยเอาอกเอาใจพี่ให้มีความสุขล่ะก็ พี่รับรองเลยว่าชีวิตหนูจะสุขสบายไปทั้งชาติ!"

"แหม! พี่จ้าวล่ะก็... พูดจาอะไรแบบนั้นกัน หนูต้องเชื่อฟังพี่จ้าวอยู่แล้วสิ~”

“ฮ่าๆ! ดีมาก! ในเมื่อเป็นแบบนั้น! เดี๋ยวพอพี่จ่ายเงินซื้อเสื้อตัวนี้เสร็จ จะพาหนูไปเลือกกระเป๋าใบใหม่ต่อเลย!”

“พี่จ้าวของหนูน่ารักที่สุดเลย~”

เสี่ยวัยกลางคนที่แทนตัวเองว่าพี่จ้าว ยืนส่งเสียงหัวเราะลั่นอย่างได้ใจ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง! พร้อมกันนั้น ก็วางท่าทีสูงส่ง คอยพูดจาถากถางดูแคลนหลินม่อไม่หยุดปาก แถมระดับเสียงที่ใช้ ก็ไม่ได้มีความเกรงอกเกรงใจสถานที่เลยแม้แต่น้อย จงใจพูดให้ทุกคนในบริเวณนั้นได้ยินกันถ้วนหน้า ซึ่งการกระทำดังกล่าว ก็สร้างความไม่พอใจให้กับลูกค้าคนอื่นๆ อยู่ไม่น้อย ทว่าหลังจากที่พวกตนปรายตามองหลินม่อแล้ว ก็ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมา

พูดกันตามตรง ต่อให้ภายนอกพวกเขาจะแสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์กับมารยาทของเสี่ยคนนั้น แต่ลึกๆ ในใจแล้ว พวกเขากลับเห็นด้วยกับสิ่งที่เสี่ยคนนั้นพูดทุกประการ ก็แหงล่ะ! ในมุมมองของพวกเขา ไอ้หนุ่มแต่งตัวมอซอธรรมดาๆ คนหนึ่ง จะไปมีปัญญาซื้อเสื้อผ้าแบรนด์อาร์มานีได้อย่างไร? ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเสื้อผ้าระดับ จีเอ ที่สุ่มหยิบมาสักชุดราคาก็ปาเข้าไปหลักแสนหยวนแล้ว! เรื่องนี้... แค่ลองจินตนาการดู ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้!

ทางด้านพนักงานขายสาวที่ยืนอยู่ข้างกายหลินม่อ ในเวลานี้สีหน้าของเธอก็ดูอึดอัดกระอักกระอ่วนใจไม่น้อย เธอกระซิบปลอบ "คุณลูกค้าไม่ต้องใส่ใจนะคะ สำหรับอาร์มานีแล้ว ลูกค้าทุกคนล้วนได้รับการต้อนรับอย่างเท่าเทียมกัน!" ทางด้านหลินม่อนัยน์ตาหรี่แคบลง เปลวเพลิงแห่งความโกรธเริ่มปะทุขึ้นในอก! ไอ้อ้วนหัวล้านนี่... มันป่วยเป็นโรคจิตหรือยังไง?

เขาตวัดสายตาเย็นเยียบไปมองไอ้อ้วนตรงนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะหันมาถามพนักงานขาย "เสื้อผ้าระดับ จีเอ ของร้านพวกคุณ คอลเลกชันหลักประจำซีซันนี้มีตัวไหนบ้าง?" สิ้นคำถามนั้น พนักงานขายสาวก็รีบตอบกลับอย่างกระตือรือร้น "บังเอิญจังเลยค่ะคุณลูกค้า! เสื้อผ้าทั้งเจ็ดชุดที่แขวนอยู่ตรงหน้าคุณนี้คือสินค้าล็อตใหม่ที่เพิ่งจะลงช็อปสดๆ ร้อนๆ เลย เป็นตัวชูโรงประจำซีซันใหม่ล่าสุดของอาร์มานีเลย! สไตล์การออกแบบของทั้งเจ็ดชุดนี้ จะเน้นไปที่..."

ยังไม่ทันที่พนักงานขายสาวจะอธิบายจบประโยค หลินม่อก็ยกมือขึ้นโบกตัดบทพลางเอ่ย "พอแล้ว ไม่ต้องอธิบายต่อแล้วล่ะ จัดการห่อให้หมด... ผมเอาทั้งหมดนี่แหละ!"