บทที่ 19 - ระบบความชำนาญ

บทที่ 19 - ระบบความชำนาญ

กร๊อบ! กร๊อบ!

เสียงกระดูกเคลื่อนดังกึกก้อง มนุษย์จำแลงในหอพักเดียวกัน ล้วนถูกผีพรายหักคอจนหมดสิ้น

ชอบถอดเสื้อผ้าฉันนักใช่ไหม ห๊ะ?

ชอบริบเงินฉันนักใช่ไหม ห๊ะ?

เฉินเฟิงถ่มน้ำลายใส่ร่างมนุษย์จำแลง ยังไม่สะใจเลยกระทืบซ้ำไปอีกสองที

ค่อยยังชั่วหน่อย

"ไป ขึ้นข้างบนกัน"

ตามเนื้อหาในสมุดจด ถ้าอยากจะผ่านสนามหญ้าและประตูใหญ่ไปได้ ก็ต้องไปเอากุญแจมาให้ได้ก่อน

ตามหลักแล้ว เฉินเฟิงควรจะตั้งข้อสงสัยกับเนื้อหาในสมุดจด เพราะมีบทเรียนจากเถ้าแก่เนี้ยเป็นตัวอย่าง เขาควรจะระแวดระวังทุกความปรารถนาดีที่หยิบยื่นมาให้อย่างไร้เหตุผล

แต่ไม่รู้ทำไม แวบแรกที่เฉินเฟิงเห็นหลี่กั๋วหลง เขากลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก รู้สึกอยู่ลึกๆ ว่าอีกฝ่ายจะไม่มีทางหลอกเขาแน่

บางครั้ง ความระมัดระวังก็เป็นสิ่งสำคัญ

แต่บางครั้ง ก็ต้องเชื่อในสัญชาตญาณเหมือนกัน

เฉินเฟิงขึ้นมาที่ชั้นสาม ตามหาห้องที่มีป้ายแขวนไว้ว่าห้องพักครู

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เฉินเฟิงก็สัมผัสได้ถึงลมเย็นยะเยือกที่พัดมาปะทะตัว ทำเอาเขาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

"ไอ้สัตว์ประหลาดบัดซบ เสวยสุขเก่งจริงๆ นะ"

"หอพักนักเรียนพัดลมสักตัวยังไม่ยอมติดให้ แต่ห้องพักตัวเองกลับเย็นเจี๊ยบยังกะยุคน้ำแข็ง"

การตกแต่งในห้องพักนั้นเรียบง่ายมาก ไม่มีอะไรมากไปกว่ากำแพงสีขาวที่ติดป้ายคำขวัญ โซฟารับแขก โต๊ะน้ำชาที่มีชุดชงชาตั้งอยู่ แอร์ตั้งพื้น โต๊ะทำงาน และใบหน้าแพะอันคุ้นเคยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงาน

ศาสตราจารย์แพะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "การนอนดึก เป็นพฤติกรรมของเด็กดื้อนะ นักเรียน ดึกป่านนี้ยังไม่นอน มีธุระอะไรกับฉันหรือเปล่า?"

เฉินเฟิงเตรียมใจมาพร้อมแล้ว จากการสืบสวนในช่วงที่ผ่านมา เขาพบว่านอกจากวันที่ทั้งสามคนหนีไป ศาสตราจารย์แพะก็จะเฝ้าอยู่ที่ห้องพักตลอดเวลาหลังจากเลิกเรียน

ไม่รู้ว่าพวกนั้นใช้วิธีไหน ถึงหลอกล่อให้ศาสตราจารย์แพะออกไปได้

แต่ตอนนี้ การต่อสู้ครั้งนี้หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

เฉินเฟิงไม่อ้อมค้อม "ฉันมาปราบแกไงล่ะไอ้บอส"

ศาสตราจารย์แพะลุกขึ้นยืน สายตาเริ่มไม่เป็นมิตร "การเล่นเน็ต คือพฤติกรรมของเด็กดื้อ นักเรียน ดูเหมือนว่าเธอจะถูกเกมมอมเมาอย่างหนักเลยนะ"

ขณะที่กำลังพูดอยู่ ศาสตราจารย์แพะก็รู้สึกได้ถึงมือขนาดใหญ่ที่ทั้งลื่นและเย็นเฉียบ บีบเข้าที่ลำคอของตน

ติดกับแล้ว

เฉินเฟิงหัวเราะเยาะในใจ ตอนที่เขาแกล้งยั่วโมโหอีกฝ่ายเพื่อดึงดูดความสนใจ ผีพรายก็แอบย่องเข้ามาในห้องเรียบร้อยแล้ว

วันนี้แค่หักคอแพะง่ายๆ ก็จบแล้ว

แต่วินาทีที่ผีพรายลงมือ จู่ๆ ทั่วทั้งห้องก็มีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้น

"แย่แล้ว!"

เฉินเฟิงตาพร่ามัวไปชั่วขณะ ตามมาด้วยอาการกล้ามเนื้อกระตุก ชักเกร็งไปทั้งตัว ราวกับร่างกายถูกเข็มทิ่มแทงนับไม่ถ้วน เจ็บปวดไปทุกอณูเซลล์

ตุ้บ! เฉินเฟิงกับผีพรายล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน

ช่องว่างมันห่างชั้นกันเกินไป

เฉินเฟิงแอบถอนหายใจในใจ "ขนาดลอบโจมตีก่อน ยังโดนอัดซะน่วมขนาดนี้ ผีพราย แกไหวป่าวเนี่ย?"

ผีพรายคงไม่ไหวแล้วล่ะ

มันเพิ่งจะลุกขึ้นยืนได้ ก็โดนสายฟ้าฟาดใส่อีกระลอก แล้วก็ร่วงลงไปคุกเข่าอีก

เป็นแบบนี้อยู่หลายรอบ ลุกขึ้น ล้มลง ลุกขึ้น ล้มลง ภายในห้องก็เริ่มมีกลิ่นเหม็นไหม้ลอยคลุ้ง จากนั้นก็เกิดประกายไฟขึ้น

ที่แท้ก็เป็นสายฟ้าที่จุดประกายไฟ และประกายไฟที่ตกลงบนตัวผีพราย ก็ไปจุดไฟลุกพรึ่บที่น้ำมันพรายบนตัวมันเข้า

"แค่กๆ!"

เฉินเฟิงถึงกับทนดูไม่ได้ แค่ฝีมือเพียวๆ ก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว นี่จุดอ่อนยังมาโดนจี้เอาอีก แบบนี้จะไปสู้ยังไงไหววะ

ถ้าอยากจะพลิกเกม ก็มีแต่ต้องใช้พรคุ้มครองเท่านั้น

แถมยังต้องใช้มากกว่าหนึ่งอย่างด้วย อย่างแรกเลยคือผีพรายบาดเจ็บขนาดนี้ พรคุ้มครองของฮัวโต๋นี่ขาดไม่ได้แน่ๆ ไหนจะพรคุ้มครองที่ช่วยเพิ่มพลังต่อสู้อีก อย่างน้อยๆ ก็ต้องใช้คะแนนถึงสามคะแนนขึ้นไป

เฉินเฟิงตัดสินใจยอมแพ้อย่างรวดเร็ว

ก่อนหน้านี้ที่เขายอมทุ่มสามคะแนนจัดการเถ้าแก่เนี้ยรวดเดียว ก็เพื่อเคลียร์ภารกิจทำลายร้านเน็ตซิ่งฝู หวังโกยคะแนนเพิ่มต่างหาก

แต่ตอนนี้ถ้าฆ่าศาสตราจารย์แพะไป สำหรับเขาแล้ว นอกจากจะได้หนีออกไปจากที่นี่ ก็แทบจะไม่ได้อะไรกลับมาเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ในสถานการณ์ที่ลอบโจมตี ผีพรายยังรับมือไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียว แทบจะถูกศาสตราจารย์ทุบตีอยู่ฝ่ายเดียว ต่อให้ใช้พรคุ้มครอง เฉินเฟิงก็ยังไม่มั่นใจว่าจะชนะได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

"การจะเคลียร์ด่านในรวดเดียว มันยากเกินไปจริงๆ"

"รอบหน้า ลองหาวิธีหาชุดหนังยางให้ผีพรายใส่ดูดีกว่า"

ไม่นาน บนพื้นก็มีซากศพไหม้เกรียมเพิ่มมาอีกหนึ่งศพ

【ผีพราย: เสียชีวิตแล้ว】

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อการช่วยชีวิตหลี่กั๋วหลงกับพรรคพวก หรือเพื่อชุบชีวิตผีพราย เฉินเฟิงรู้ดีว่าชีวิตนี้เขาต้องยอมสละแล้ว

ศาสตราจารย์แพะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา "มีอะไรจะสั่งเสียไหม?"

เฉินเฟิงตอบกลับอย่างเรียบเฉย "ไว้คราวหน้าค่อยว่ากัน"

"พูดจาเหลวไหล ฟังไม่ขึ้นเลยจริงๆ"

ศาสตราจารย์แพะสะบัดมือทั้งสองข้าง ลำแสงสายฟ้าก็พุ่งทะลวงออกมา กลืนกินร่างของเฉินเฟิงเข้าไปท่ามกลางแสงสว่างอันเจิดจ้า

-----------------

เหน็บหนาว และมืดมิด

ร่างอ้วนฉุของมนุษย์หัวหมูปรากฏขึ้นสู่สายตาของเฉินเฟิง "ตื่นแล้วเรอะ?"

กลับมาที่ห้องมืดอีกแล้ว

【จำนวนครั้งที่โหลดข้อมูลได้: 3】

【คะแนนระบบ: 10】

"เสื้อผ้า ถอดออกซะ"

"ได้เลยพี่"

เฉินเฟิงถอดเสื้อผ้าออกจนหมดเปลือกดังพรึ่บโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

มนุษย์หัวหมูถึงกับอึ้งไปเลย มันเจอนักเรียนมาก็ตั้งเยอะ มีทั้งพวกร้องห่มร้องไห้ พวกขัดขืนสุดฤทธิ์ แล้วก็พวกที่กลัวจนสลบไป แต่ไม่เคยเจอใครที่ให้ความร่วมมือดีขนาดเฉินเฟิงมาก่อนเลย

นี่มันทำให้มันทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว

มนุษย์หัวหมูอึ้งไปพักใหญ่ ถึงค่อยพูดออกมาว่า "ดีมาก ว่าง่ายดี ตามฉัน มานี่"

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย ขอแค่ไม่ขัดขืน ก็สามารถข้ามขั้นตอนการโดนขังเดี่ยวไปได้เลย!

เฉินเฟิงเผยสีหน้าดีใจ กำลังจะเดินตามออกไปที่ประตู แต่กลับถูกมนุษย์หัวหมูขวางไว้ แล้วโยนชุดลายพรางมาให้ชุดหนึ่ง "เสื้อผ้า ใส่ซะ ห้าม เดินแก้ผ้า"

ขนาดสัตว์ประหลาดยังทนดูไม่ได้เลย

ตอนนี้เป็นช่วงเช้าพอดี

เฉินเฟิงเดินตามมนุษย์หัวหมูมายังห้องเรียนได้อย่างราบรื่น

เมื่อเห็นว่ามีนักเรียนใหม่เข้ามา นักเรียนในห้องต่างก็ส่งสายตาเวทนามาให้พร้อมกัน

ไอ้หัวทองที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องถอนหายใจ "มีคนหลงเข้ามาในดันเจี้ยนเกมอีกแล้วแฮะ"

ไอ้อ้วนถึงกับพูดไม่ออก "พระเจ้าช่วย นายเลิกเล่นเกมแล้วพูดภาษาคนไม่ได้หรือไง ประเดี๋ยวศาสตราจารย์มาได้ยินเข้า ก็โดนช็อตไฟฟ้าอีกหรอก"

หลี่กั๋วหลงเตะทั้งสองคนไปทีนึง "ชู่ว พวกนายเบาๆ หน่อย"

ภายใต้สายตาจับจ้องของศาสตราจารย์ เฉินเฟิงก็สุ่มเลือกที่นั่งได้ที่หนึ่ง จากนั้นก็แอบเรียกเจ้าระบบออกมา

อันดับแรก เนื่องจากการโหลดข้อมูล ร้านค้าสามก๊กเทพปกรณัมที่เคยแลกเปลี่ยนไว้ก่อนหน้านี้จึงหายไป แต่ความสามารถที่เคยแลกเปลี่ยนไว้ ยังคงสามารถใช้คะแนนระบบเพื่อใช้งานต่อไปได้

"ตอนนี้เหลือแค่รกซุน ม้าเฉียว แล้วก็เตียวเสี้ยนแล้วสิ"

"รู้งี้ ครั้งที่แล้วใช้พรคุ้มครองของฮัวโต๋ซะก็ดี จะได้รู้รายละเอียดการหลบหนีในวันนั้นจากปากไอ้หัวทอง แถมยังได้ไม้ตายก้นหีบเพิ่มมาอีกอย่างด้วย"

เฉินเฟิงรู้สึกเสียใจอยู่ลึกๆ

ต่อมา เรื่องผีพรายที่ถูกกำจัดไปเมื่อคราวก่อน แน่นอนว่ามันคืนชีพขึ้นมาพร้อมกับการโหลดข้อมูล เพียงแต่ว่าตอนนี้ฝนไม่ได้ตก จึงไม่สามารถอัญเชิญขึ้นมาบนฝั่งได้

สุดท้าย ก็คือกล่องใบใหม่ที่ปรากฏขึ้น

รหัส KH-02-SBFS มันพูดว่า "สายไปแล้วล่ะ สิ่งมีชีวิตอินทรีย์เอ๋ย"

ระบบแลกเปลี่ยนอีกแล้วเหรอ?

แถมยังมาจากโลกไซไฟอีกด้วย?

ระบบบ้าอะไร ถึงขึ้นต้นด้วยคำว่า "SB" (โง่เง่า) ฟะเนี่ย?

ตอนนี้เฉินเฟิงไม่อยากจะเสียคะแนนเลยสักคะแนนเดียว เพราะเขาตระหนักถึงเรื่องน่ากลัวเรื่องหนึ่งได้ตั้งนานแล้ว

"ถ้าหลังจากนี้สุ่มไม่ได้ระบบภารกิจเลย ฉันจะไม่แย่เอาเหรอเนี่ย"

"ตอนนี้ฉันมีแค่ 10 คะแนน ก็คงฟื้นคืนชีพได้แค่สิบกว่าครั้ง รู้สึกว่ายังไงก็ไม่พอใช้อยู่ดีแฮะ"

แต่ต่อให้ไม่พอยังไง ภารกิจแนวเซียนมันก็ไร้สาระเกินไปอยู่ดี

ดังนั้นหลังจากชั่งใจอยู่นาน เฉินเฟิงจึงเลือกระบบที่มาจากโลกกีฬาอันนั้น

【กำลังสแกนข้อมูลโฮสต์คนใหม่】

【กำลังเชื่อมต่อ】

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดี คุณได้เชื่อมต่อกับระบบความชำนาญสำเร็จแล้ว ระบบนี้จะจัดทำแผนการฝึกซ้อมให้กับคุณ ช่วยเหลือคุณให้เติบโตอย่างต่อเนื่อง จนกว่าจะสำเร็จภารกิจกอบกู้โลก】

(จบแล้ว)