บทที่ 162 : เหมาท็อป 60 อันดับแรก ! นี่แหละความโหดของห้อง 1 !

“ประกาศผลได้ !”

เยว่ฝูตะโกนเสียงเย็นชา  แล้วรายชื่อก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอยักษ์ในทันที

แล้วก็เป็นไปตามคาด

ชื่อนับล้านเหล่านั้นที่อัดแน่นบนจอยักษ์ล้วนเป็นชื่อของพวกหมื่นเผ่าพันธุ์  และไม่มีแม้แต่ชื่อเดียวที่เป็นของเผ่าพันธุ์มนุษย์

แม้ว่าคนส่วนใหญ่ในนี้จะไม่ใช่คนที่ตอบรับเยว่ฝูก็ตาม  แต่การเปิดตัวนี้ก็ดูเป็นต่อสุด ๆ ทำให้เธอต้องรู้สึกสะใจในทันที

“ฮ่า ๆ ๆ เห็นมั้ยคะคุณน้อง  นี่รายชื่อของอัจฉริยะของหมื่นเผ่าพันธุ์เราทั้งหมดเลยนะค้า !”

เมื่อได้ยินเแบบนั้นซวนซวนก็ยิ้มทันที

“อย่าพึ่งรีบสิคะคุณพี่  นี่มันดูจากท้ายตารางย้อนขึ้นไปตะหาก  มันต้องดูที่หัวตารางสิคะ  อย่าบอกนะว่า...  คุณพี่คิดที่จะชนะด้วยคะแนนหลักสิบหลักหน่วยแบบนี้น่ะ”

พวกเยว่ฝูทั้งสามแค่นเสียงหัวเราะ

“คุณน้องพูดถูกแล้ว  งั้นเรามาดูต่อกันเลยค่ะ !”

เมื่อรายชื่อกระพริบเปลี่ยนหน้าอีกครั้ง  และปรากฏว่าสามหน้าติดกันก็ยังเป็นอัจฉริยะของหมื่นเผ่าพันธุ์  แถมยังมีคนในเผ่าของพวกเยว่ฝูติดโผอยู่ไม่น้อย

เมื่อจำนวนผู้ติดอันดับมากขึ้น  คะแนนสะสมก็ยิ่งมากขึ้นตาม  ทั้งสามก็ยิ่งมั่นใจว่าตัวเองกำลังก้าวเข้าสู่จุดหมายปลายทางที่หวังไว้ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ อีกครั้ง

“เหลืออีกสองหน้าแล้วนะคะคุณน้อง  ไม่เครียดนะคะไม่เครียดน้า ~”

พวกเยว่ฝูทั้งสามต่างรู้ดีว่าอัจฉริยะของเผ่าพันธุ์มนุษย์ย่อมได้อันดับสูง ๆ อย่างแน่นอน  แต่ด้วยจำนวนคนและฝีมือของสวะเหล่านั้นย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้คะแนนสูง ๆ

แต่ถ้าพูดถึงคะแนนสูง ๆ ล่ะก็อีนังโจรชั่วพวกนั้นก็พอจะเป็นไปได้อยู่

แต่...  แค่ 60 คนเนี่ยนะ  มันจะไปทำอะไรได้  จะไปเทียบกับคน 3 ล้านกว่าได้ยังไงกัน

ไร้สาระสิ้นดี !

ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีคะแนนของอัจฉริยะรุ่นปัจจุบันและรุ่นเก่าสองรุ่นนี้อีก

ต่อให้คนของเผ่าเทพสวรรค์เขาสัตว์จะตายกันเกลื่อนกลาดขนาดนั้นแล้วมันยังไง  คนของหมื่นเผ่าพันธุ์มีตั้งมากมาย  แค่เอาทั้งหมดมารวมกันการชนะครั้งนี้ย่อมไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว !

เป็นไปตามคาด

ตั้งแต่หน้าก่อนสุดท้ายก็เริ่มจะมีรายชื่อของเผ่าพันธุ์มนุษย์โผล่มาให้เห็นกันบ้างแล้ว

ทว่าคะแนนที่ได้ก็ไม่ได้สูงนัก  แค่หลักร้อยหลักพันเท่านั้นเอง

เมื่อเห็นแบบนั้นพวกลิ่วล้อที่อยู่หลังฉินหลานก็รีบลุกขึ้นเฉลิมฉลองกันทันที

“โอ้โห  กูอยู่อันดับสองแสนกว่าเลยเหรอ  ก็ไม่เลวนี่หว่า”

“ของกูติดท็อปหมื่นโว้ยยยยยยยยยย  ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !”

“กูได้เจ็ดพันกว่า  สมแล้วที่เป็นกู  กูมาละเว้ยยยยยยยยยยยยย !”

เนื่องจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ตกต่ำมาโดยตลอด  ในงานชุมนุมแต่ละครั้งแทบจะไม่มีใครหลุกเข้ามาติดท็อป 10,000 เลย  พอตอนนี้มีคนเข้ามาได้ไม่น้อยจึงเป็นธรรมดาที่จะตื่นเต้นดีใจกันยกใหญ่

และยิ่งอันดับเพิ่มสูงขึ้นเท่าไหร่ก็ยิ่งมีชื่อของเผ่าพันธุ์มนุษย์โผล่มาให้เห็นมากขึ้นเท่านั้น

ฝั่งมนุษย์ก็โห่ร้องดีใจเฉลิมฉลองกันดังสนั่นหวั่นไหว

แม้แต่พวกฉินหลานก็ยังอดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้

“นี่ยังแค่พึ่งเริ่มเอง ! คอยดูเถอะคุณชายฉิน  ชื่อของนายต้องติดเบอร์ต้น ๆ อย่างน้อย ๆ ก็ต้องท็อปไฟว์ชัวร์แหละ !”

“ชัวร์เลย  ครั้งนี้ไอ้พวกหมื่นเผ่าพันธุ์แม่งโคตรกาก  ยังไงเราก็ชนะแน่”

“อีพวกห้องหนึ่งมันปล้นของไปตั้งเยอะนะ  ไม่ใช่จะติดโผหัวแถวหรอกนะ”

“เป็นไปไม่ได้ ! อีพวกโจรห้องหนึ่งมันมัวแต่ปล้นชาวบ้านจะเอาเวลาที่ไหนไปหาของวิเศษ  แถมแม่งยังโง่ดักปล้นแต่คนเดิมซ้ำ ๆ แล้วมันจะไปมีของเยอะได้ไงก๊าน”

“นั่นดิ  คนที่จะแบกเผ่ามนุษย์เราได้ก็มีแต่คุณชายฉินนี่แหละ”

ฉินหลานได้ยินคำสรรเสริญเยินยอก็ฟินสุด ๆ จนต้องยิ้มไม่หุบ

เหตุผลที่มั่นใจเบอร์นี้  ก็เพราะฉินหยู่เอาสมบัติฟ้าดินและของวิเศษทั้งหมดมาประเคนให้แบบจุก ๆ นั่นเอง  ตอนนี้เท่ากับว่าในมือมีคะแนนของคนสองคนอยู่ในมือ

“ดู ๆ ๆ มาแล้ว ๆ ชื่อคุณชายฉินมาแล้ว !”

“แม่จ้าว  ติดชื่อแรกของหน้าเลยด้วย ! สามหมื่นเก้าพันสองร้อยสิบสอง (39,212) คะแนน ? ? ?”

“เช้ดดดดด  ตั้งเกือบสี่หมื่นคะแนนเลยเว้ย  มากกว่าคุณชายซูตั้งหมื่นคะแนนแหนะ  สมแล้วที่เป็นคุณชายฉิน ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !”

เมื่อเห็นชื่อของตัวเองอยู่บนสุดของหน้า  รอยยิ้มของฉินหลานก็ฉีกถึงรูหู

“หึ ๆ ! ต้องขอบคุณพี่ชายผมที่ให้การสนับสนุน ! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ !”

ฉินหลานลุกขึ้นยืน  สีหน้ามีแต่ความตื่นเต้นดีใจ  เป็นความรู้สึกที่ได้กำชัยชนะทำให้ภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

และในขณะที่กำลังดื่มด่ำไปกับความเลียแข้งเลียขอของพวกหลี่เฉิงคุนนั้นเอง

ทางด้านพวกเยว่ฝูทั้งสามกลับสีหน้าไม่ค่อยดีนัก

แม้ว่ารายชื่ออันดับต้น ๆ จะมีคนของหมื่นเผ่าพันธุ์อยู่เยอะ  ส่วนคนพวกนั้นที่ไม่ได้ตอบรับคำของเยว่ฝูนั้น  ต่อให้มีติดโผมาบ้างแต่ก็มีแค่หยิบมือเดียว

ซวนซวนที่เห็นแบบนั้นก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“อุ๊ยตาย  ดูเหมือน...  คนฝั่งคุณพี่ที่ติดอันดับบน ๆ จะมีไม่ค่อยเยอะนะคะเนี่ย...  ทำไมกันน้า  เดาย้ากยากจังเลยค่ะ !”

เส้นเลือดขมับของเยว่ฝูปูดขึ้นมา  ฟันก็ขบจนแทบจะแตกเป็นผุยผง

ทว่าในขณะนั้นเอง  เพียวเพียวได้สังเกตเห็นจุดสำคัญและรีบกดมือน้อย ๆ ลงไป

“อย่างพึ่งกังวลไปสิคะคุณพี่  นี่ไม่ใช่หน้าสุดท้ายซักหน่อย  เรื่องสนุกยังมีต่ออีกนะคะ !”

ก็จริง !

ทุกคนมองดูแล้วก็ตาลุกวาวกันหมด

“ใช่  ยังมีอีกร้อยอันดับสุดท้าย !”

“เวรเอ๊ย  กูเกือบพลาดแล้วมั้ยล่ะ  ไอ้ฉินหลานนั่นมันที่หนึ่งร้อยหนึ่งตะหาก  ไม่ใช่ที่หนึ่ง !”

หมื่นเผ่าพันธุ์ต่างมีความสุขเพราะยังมีโอกาสอยู่

แต่ฉินหลานกลับไม่แฮปปี้แล้ว !

การเปิดแชมเปญก่อนหมดเวลาย่อมโดนตบหน้าฉาดใหญ่  ฉินหลานนี่เครื่องค้างไปเลย  ก่อนที่หน้าจะดำเป็นก้นหม้อ

เมื่อเห็นแบบนั้น  พวกเยว่ฝูทั้งสามก็ยังคงมั่นใจว่าตัวเองจะสามารถประสบความสำเร็จได้

“คุณน้องคะ  เรามาดูร้อยอันดับแรกกันเถอะค่ะ”

“หวังว่าตอนจบจะเป็นของอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์เรานะคะ”

ทันทีที่เยว่ฝูพูดจบ  รายชื่อก็เริ่มปรากฏขึ้นทีละชื่อ

“อันดันท็อปร้อยคืออัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์ ! สี่หมื่นกว่าคะแนน ? !”

“ว้าว ๆ ๆ ! ก็ยังเป็นอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์อยู่ดี  ห้าหมื่นคะแนนแว้วววววว”

“มา ๆ ๆ อันดับที่เจ็ดสิบแปดก็ยังเป็นของหมื่นเผ่าพันธุ์  หกหมื่นกว่าคะแนนแล้ว  ฮ่า ๆ ๆ ๆ!”

เมื่อเห็นว่ามีอัจฉริยะที่พูดตอบรับตนติดท็อป 100 มากขึ้นเรื่อย ๆ

ในที่สุดพวกเยว่ฝูทั้งสามก็ได้เชิดหน้าชูตาอีกครั้ง

“ฮ่า ๆ ๆ ! เห็นยังค้าคุณน้อง  นี่ก็อันดับหกสิบแปดแล้ว  ยังคงเป็นของอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์เรา  หนึ่งแสนคะแนนนนนนนนน !”

“อุ๊ย ๆ ๆ ๆ ~ ที่หกสิบเอ็ดก็ด้วยเหรอคะเนี่ย ? หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นคะแนนนนนนนน   สุดยอดไปเลยนะค้า ~”

“แหมมมมมมมมม ~ ~ ~ ลั่วซือหานอันดับที่หกสิบ  สี่แสนสามหมื่นคะแนะ...”

“เดี๋ยวเซ่ ? ? ?”

เมื่อเห็นชื่อปรากฏขึ้น  พวกเยว่ฝูทั้งสามก็ชะงักกึก  สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน

“อันดับหกสิบลั่วซือหาน ? สี่แสนสามหมื่นคะแนน ? ? ?”

เมื่อดูป้ายกำกับหลังชื่อ  ไม่เพียงแต่พวกเยว่ฝูทั้งสามเท่านั้น  แม้แต่ผู้ชมก็ยังเป็นงง

“เกิดเหี้ยไรขึ้นวะ  ลั่วซือหานอะไรนี่ได้คะแนนตั้งสี่แสนสามเลยเหรอ ? ?”

“ถึงจะสูงแค่อันดับเดียว  แต่คะแนนต่างกันตั้งสามแสนแต้มเนี่ยนะ  เอาจริงดิ ? ?”

“เหี้ย ! เย่จิ่นชิวอันดับที่ห้าสิบเก้า  ห้าแสนแปดหมื่นคะแนน ? มึงบ้าป๊ะเนี่ย ? ? ?”

“เดี๋ยวเซ่ ? ? ? เหี้ยนี่ ? ! เหยาจื่อซวนอันดับที่ห้าสิบแปด  เจ็ดแสนสองหมื่นคะแนน ? ? ?”

“สัดเอ๊ย ? ? ? แน่ใจนะว่าไม่ได้เล่นมุก ? ทำไมแต่ละอันดับมันถึงได้ยิ่งมายิ่งเวอร์นักล่ะวะ  อันดับห้าบหกนี่ล่อไปหนึ่งจุดหนึ่งล้านแต้มแล้วนะเห้ย ? ? ?”

เมื่อมองดูชื่อที่เด้งขึ้นมาที่ละชื่อ ๆ เหมือนกับกระสุน  ระยะห่างของคะแนนก็ยิ่งทิ้งห่างคนก่อนหน้ากว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนคนที่ดูอยู่ต่างก็ได้แต่เงิบ

ทว่าสิ่งที่ทำให้ช็อกตาตั้งยิ่งกว่าก็คือ...

เมื่อชื่อซูเสี่ยวเถาซึ่งได้ที่ 1 ปรากฏขึ้นมา  คะแนนของเธอสูงถึง 21 ล้าน 9 แสน 2 หมื่น  ซึ่งน่าสยดสยอง !

นั่นยังไม่หมด !

ผู้ชมที่ช่างสังเกตเห็นว่าท๊อป 60 ล้วนเป็นอัจฉริยะจากประเทศหลงแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ !

แล้วเสียงเชียร์ก็ระเบิดดังสนั่นไปทั่วทั้งบริเวณ !

“สาดดดดดดดดดดดดดดด ? ? ? ไอ้พวกมนุษย์แม่งบ้าไปแล้วรึงไงวะ ? พวกแม่งเล่นกวาดหกสิบอันดับแรกไปกินคนเดียวหมดเลย ? ? ?”

“กูตาฝาดไปป่าววะสัด ! เผ่ามนุษย์แค่คนเดียวแม่งทำคะแนนแทบจะเทียบเท่ากับอัจฉริยะหมื่นเผ่าเป็นล้านคนรวมกันเนี่ยนะ ? ? ?”

“พ่องตาย ! ไอ้นี่แม่งปลอมชัวร์  ปลอมล้านเปอร์เซ็นต์ ! ! !”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ! ไงล่าไอ้พวกโง่หมื่นเผ่าพันธุ์เอ๋ย  เห็นยาง ? ฮึ ? ไอ่ควาย ! กรี๊ดสิ ! กรี๊ดมันออกมา  พวกมึงอะกรี๊ดดังสุดในโลกแล้วไม่ใช่เอ่อ ?”

“ไงล่ะไอ้พวกสวะ ! เห็นเต็มสองตาแล้วชะ ? ! ว่าตกลงแล้วอัจฉริยะที่แท้ทรูน่ะมันเป็นยังไง  หา ? ไอ้พวกสัตว์ที่เก่งแต่เรื่องเห่าหอนเอ๊ย  พออัจฉริยะประเทศหลงกูลงมือ  ไร้เทียมทานก็คือไร้เทียมทานโว้ย ! คำว่าคู่ต่อสู้ห่าไรมึงนี่บอกเลอว่ากูม่ายรู้จาก ~ ฮ่อ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !”

“พวกชาติหมาเอ๊ย  มองหน้ากูหนิ  มองหน้ากู ~ มองกูแล้วเห่า  เห่าให้ดัง ๆ ! เห่าสิโว้ยไอ้เช็ดแม่มมมมมมมม !”

เผ่ามนุษย์ที่ต่ำต้อยมานาน  เมื่อในที่สุดก็พลิกสถานการณ์และกลายมาเป็นผู้นำได้ซะงั้น  แถมยังสะใจสุด ๆ ตั้งแต่ต้นจนจบอีก  แน่นอนว่าย่อมต้องตื่นเต้นดีใจจนต้องเฉลิมฉลองกันอย่างบ้าคลั่ง

หลายคนถึงขนาดขึ้นไปยืนบนเก้าอี้  แหกปากตะโกนด่ากราดหน้าดำหน้าแดง  สาบานว่าจะระบายความแค้นที่ถูกหมื่นเผ่าพันธุ์กดหัวมานานหลายปีออกมาให้เกลี้ยง

ในพริบตาเดียว

ผู้ชมฝั่งประเทศหลงของเผ่าพันธุ์มนุษย์  แม้จะมีผู้ชมไม่ถึงล้านคนแต่ก็ยังสามารถเอาชนะผู้ชมฝ่ายตรงข้ามที่มีหลายพันล้านคนได้ด้วยการระดมด่ากราดจนอีกฝ่ายโงหัวไม่ขึ้น  เสียงด่านี่ดังกึกก้องไปทั่วสนามประลอง  สะท้อนไปด้วยคำด่าสไตล์ ‘วัฒนธรรมประจำชาติ’

ส่วนพวกเยว่ฝูทั้งสามนั้นยืนอ้าปากค้างจนเอาไข่ไก่ไปวางไว้ได้

พวกเธอมองตัวเลขกว่ายี่สิบล้านคะแนนบนหน้าจอด้วยความอึ้งเก็มกี่พูดอะไรไม่ออก

“เป็นไปไม่ได้...  เป็นไปไม่ได้เด็ดขาดดดดดดดดดดดด ! ! !”

“ไอ้พวกมนุษย์มันเป็นแค่ขยะ ! เป็นแค่มดเหม็น ! ต่อให้ปล้นอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์ไปก็เถอะ  พวกมันจะไปสะสมคะแนนที่ทำลายสถิติระดับสร้างประวัติศาสตร์มากมายขนาดนี้ได้ไงกัน ? ? ?”

“งานชุมนุมปีก่อน ๆ คะแนนสูงสุดก็แค่หลักล้าน...  แต่...  ไอ้หลักล้านบ้า ๆ นี่ตั้งแต่อันดับห้าบห้าขึ้นไปจนถึงอันดับหนึ่งเนี่ย...  มันเป็นไปไม่ได้...  เป็นไปม่ายด้ายยยยยยยยยยยยยย ! ! !”

ทั้งสามสะดุ้งเฮือกและแหกปากตะโกนอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับคนเสียสติ

แต่ก็ไร้ประโยชน์  เพราะข้อเท็จจริงก็ได้ถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้ว  ไม่เปิดโอกาสให้พวกเธอได้ตั้งข้อสงสัยใด ๆ อีก

ซวนซวนเห็นแบบนั้นแววตาก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มและพูดเบา ๆ ว่า

“คุณพี่คะ  ยังอยากแข่งต่อมั้ยคะ ?”

“แข่งเซ่ ! ! !”

เยว่ฝูตาแดงก่ำกัดฟันกรอดจนแทบบ้า

“ทำไมจะไม่แข่งล่ะ ? ฮะ ? ? ?”

“ยังมีคะแนนจากสองรุ่นใหญ่อยู่อีกไม่ใช่ไง ? หล่อนคิดว่าจะชนะแบบนอนมาแล้วรึไง !”

“ใช่ ! คะแนนสูง ๆ ของพวกหล่อนน่ะมันได้จากการปล้นอัจฉริยะหมื่นเผ่าพันธุ์เรา ! ถ้าพึ่งแค่ฝีมือตัวเองล่ะก็แค่ติดท็อปหมื่นก็ยังไม่ไหวด้วยซ้ำ !”

“ถูกต้อง ! แล้วนี่ก็พึ่งจะเริ่มเอง ! อัจฉริยะสองรุ่นของหมื่นเผ่าพันธุ์เรามีหรือจะต้องไปกลัวไอ้มดเหม็นมนุษย์อย่างพวกหล่อน !”

“เปิดอันดับต่อไปให้ฉันเด๋วนิ ! เปิดอันดับมาเลย ! ! !”