ตอนที่ 59 มือสังหาร

โชคดี หน้าและคอของจางไป่ไม่เป็นอะไร มีเพียงรอยถลอกไม่กี่รอยแทนที่จะถูกฝังด้วยเศษชิ้นส่วนพวงมาลัยกับคอนโซลรถ

จางไป่อยู่ในจุดที่อันตรายสุด แต่เขากลับรอดมาได้เพราะโชค

คนอื่นเองก็มีอาการบาดเจ็บต่างกันออกไป เกาหยวนมีเศษชิ้นส่วนต่างๆนับสิบฝังไปในเสื้อเกราะส่วนบน เศษกระจกแหลมแทงลึกในแขนซ้ายเขา ปลายกระจกแหลมยังเจาะลงกระดูก เลือดไหลรินออกมาเหมือนสายน้ำ แขนเขาไม่สามารถถือปืนได้อีก

หวังเซิ่งกับหยางตงเฉินลุกขึ้นจากถนนได้เร็วสุดและพวกเขาก็แทบไม่มีบาดแผล จิ้งจอกแดงฉีเยวี่ยวิ่งไปบนถนนอย่างรวดเร็ว แกว่งขาทั้งสี่เหมือนลูกไฟ มันเองก็ไร้บาดแผล แต่เจ้าของมันกลับดูย่ำแย่อย่างมาก

อู่ฉีพุ่งออกจากรถโดยที่ยังกอดกั๋วไป่ไป่ไว้ในอ้อมแขนแน่น ดวงตาคู่งามของเธอปิดสนิท ราวกับกลัวการลืมตา มือเธอเกาะหน้าอกอู่ฉีไว้ไม่ปล่อย ราวกับอ้อมกอดของอู่ฉีคือสถานที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียว และมือเธอก็ไม่คลายแรงเลย เธอโค้งงอขาเรียวยาวราวกับเธออยากบีบตัวเองเข้าไปในตัวอู่ฉี

ชุดต่อสู้สีเทาเข้มบนขากั๋วไป่ไป่มีรอยเลือดกับรอยฉีกสามรอย และชิ้นส่วนสามขนาดก็ฝังอยู่ในน่องขาอ่อนนุ่ม บอบบาง  นี่คือจุดเดียวที่เธอไม่ได้รับการปกป้องโดยอู่ฉี

สำหรับอู่ฉี สภาพเขาย่ำแย่มาก มีชิ้นส่วนกว่า 40 ชิ้นปักอยู่บนหลังและเอวของชุดรบซีเรียสรุ่น4 เปลี่ยนเขาให้เป็นเม่น เพราะเขาละทิ้งการหลบเลี่ยงและใช้ตัวเองเป็นโล่ให้กั๋วไป่ไป่ ส่วนหลังและเอวเขาจึงเปิดโล่ง

จิ้งจอกแดงตัวน้อยรีบกระโดดมาตรงหน้าอู่ฉีที่ตาปิดสนิท ไร้ร่องรอยความเจ็บปวดบนหน้า ราวกับเขากำลังหลับลึก  ฉีเยวี่ยชูคอขึ้น แลบลิ้นสีชมพูออกมาเลียปลายจมูกอู่ฉี อยากปลุกให้เขาตื่น

“อู่ฉี!”หวังเซิ่งตะโกน หยางตงเฉินได้วิ่งไปหาจางไป่เพื่อปฐมพยาบาลแล้ว ขณะที่หวังเซิ่งวิ่งมาทางฝั่งอู่ฉี เมื่อเห็นหลังอู่ฉีเต็มไปด้วยเศษวัสดุ หัวใจเขาก็เย็บเฉียบ และดวงตาก็แดงก่ำ

ทันใดนั้น จมูกอู่ฉีก็ส่งเสียงฟุดฟิดเมื่อรู้สึกได้ถึงการเลียของฉีเยวี่ย กล้ามเนื้อใบหน้าเขาขยับและจากนั้นก็ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่คว้าสายตาเขาคือผมดำนุ่มลื่นของกั๋วไป่ไป่ ตัวนุ่มนิ่มของเธอหดอยู่ในอ้อมกอดเขาอย่างสมบูรณ์ เหมือนหมอนนุ่มที่มีกลิ่นหอม

เอวบางของเธอและกล้ามท้องแน่นของอู่ฉีแนบชิดกัน ผ่านชุดของพวกเขา อู่ฉีที่มีประสาทสัมผัสอ่อนไหวสามารถรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อละเอียดอ่อน แต่ทว่า อู่ฉีไม่ได้สนใจมันนัก หลังลืมตาขึ้น เขาก็ผลักกั๋วไป่ไป่ออกไป จากนั้นก็ใช้มือซ้ายผลักร่างตัวเองให้ยืนขึ้น

ฉากต่อมากลับน่าแปลกใจอย่างยิ่ง แม้แผ่นหลังและเอวของอู่ฉีจะถูกแทงด้วยเศษชิ้นส่วนกว่า 40 ชิ้นจนเหมือนแม่น  เขาก็ยังขยับแขนและบิดเอว จากนั้นกล้ามเนื้อภายใต้ชุดรบซีเรียสรุ่น 4 ก็ขยับเหมือนปลานับไม่ถ้วนในบ่อ ยืดและหดอย่างรวดเร็ว วินาทีต่อมา เศษชิ้นส่วนคอนโซลรถกว่า 40 ชิ้นก็หลุดจากหลังและเอวเขา

หลังชิ้นส่วนสุดท้ายตกลงบนพื้น อู่ฉีก็เผยแผ่นหลังเรียบเนียนเหมือนเดิม มันกลายเป็นว่าเศษชิ้นส่วนกว่า 40 ชิ้นไม่ได้ทิ้งรอยแผลไว้บนตัวเขาเลย ชั้นเส้นใยป้องกันการตัดและชั้นของเหลวเคมีของชุดรบซีเรียสรุ่น 4 ได้ช่วยขจัดความเสียหายจากการระเบิดของเศษชิ้นส่วนไปถึง 90%  และ10%สุดท้ายก็ถูกต้านทานด้วยกล้ามเนื้อหลังอันแข็งแกร่งของอู่ฉี

ร่างกายเขาเทียบได้กับการเสริมพละกำลังระดับสามและการป้องกันระดับสอง

กล้ามเนื้อที่ถูกขัดเกลาด้วยการสังหารนับไม่ถ้วนไม่เพียงจะทำตามคำสั่งเขาเท่านั้น แต่มันยังรวมตัว หดตัว และยืดตัวได้ตามสัญชาตญาณ ครอบคลุมเส้นเลือดและเส้นประสาทที่บอบบาง ทำให้ชั้นกล้ามเนื้อหลังกระดูกสันหลังหนาขึ้น เสริมการป้องกันและปกป้องตัวมันเอง ลักษณะของกล้ามเนื้อนี้ไม่ใช่ความสามารถ มันคือลักษณะร่างกายที่ได้รับตามธรรมชาติหลังการวิวัฒนาการพันธุกรรมของนักสู้เสริมพันธุกรรมหรือผู้บุกเบิก

เมื่อเห็นว่าอู่ฉีนั้นไร้บาดแผล หวังเซิ่งก็โล่งใจ เขาหันไปพยุงเกาหยวนที่อยู่บนพื้น อีกด้าน หยางตงเฉินเองก็เริ่มปฐมพยาบาลจางไป่อย่างเร่งด่วน พ่นสเปรย์ห้ามเลือดเป็นชั้นหนาบนแขนเขา

กั๋วไป่ไป่ยังนอนบนพื้น ดวงตาลูกพีชของเธอเบิกกว้าง และอยากลุกขึ้น แต่ร่างของเธอกลับไร้เรี่ยวแรงเพราะความกลัว อู่ฉีไม่สนใจกั๋วไป่ไป่ และไม่คิดช่วยเหลือเลย เขาหมุนตัว หันไปจ้องทางใต้ หันซ้ายหันขวาและสุดท้ายก็หยุดที่ชั้นหกของอาคารกลาง

ดวงตาของอู่ฉีลึกล้ำและงดงาม เหมือนหินในน้ำพุใส รูม่านตาเขาหดลงเล็กน้อย มีร่องรอยของความโกรธอยู่ในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น

พลซุ่มยิงระดับสูงกำลังลอบสังหารพวกเขา?มันเป็นใคร?คนจากกลุ่มทหารรับจ้างอื่น?

อู่ฉีไม่รู้คำตอบ และอีกด้านหนึ่ง หวังเซิ่งได้นำสเปรย์ห้ามเลือดออกจากเป้ทหาร พ่นมันบนแขนที่บาดเจ็บสาหัสของเกาหยวนโดยไม่ตระหนี่เลย สัมผัสเย็นทำให้ความเจ็บปวดบนแขนลดลง เกาหยวนเหมือนได้รับพลังคืน เขาลุกขึ้นยืน ปฏิเสธการรักษาต่อจากหวังเซิ่งและเข้าไปในรถ

เกาหยวนปีนไปตรงหน้าคอนโซลรถด้วยมือหนึ่งและสองเท้า รอยแตกปรากฏบนผิวคอนโซลเหมือนใยแมงมุม มีรอยบุบเป็นหลุมลึก 30 เซนติเมตรตรงกลาง อะไหลที่หายไปคงกระเด็นไปโดนใครสักคน ร่องรอยกระสุนปืนได้หายไปจากตรงนี้ มันไม่โดนหัวรถจนเครื่องยนต์เสียหาย แต่หากพวกเขาอยากขับรถคันนี้ต่อ พวกเขาก็ต้องใช้เวลาหลายชั่วโมงเพื่อซ่อมมัน

เป้าหมายของเขาไม่ใช่การมาดูว่าเครื่องยนต์เสียหายไหม แต่มาเพื่อดูกระสุน เขาสอดมือไปในรอยบุบ และเมื่อสัมผัสกับฐานกระสุนเหล็กเรียว เขาก็ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ดึงกระสุนออกมา

นี่คือกระสุนเจาะเกราะทังสเตน 12.7mmทรงหัวเกลียว เกาหยวนพลิกดูทั่วกระสุน และเห็นลายกล้วยไม้ถูกสลักตรงฐานกระสุนปืน

ความโกรธพลันระเบิดออกมาผ่านดวงตาสีน้ำตาลเข้ม ฟันเขาขบกันจนเกิดเสียงดัง หวังเซิ่งเดินตามเกาหยวนมา และผ่านแสงที่ส่องเข้ารถ เขาจึงเห็นใบหน้าดำมืดเสี้ยวหนึ่งของเกาหยวน

เกาหยวนมักสร้างความประทับใจให้อู่ฉี หวังเซิ่งกับคนอื่นด้วยนิสัยเงียบขรึม แม้จะเผชิญหน้ากับความเป็นความตาย เขาก็ยังไม่เคยแสดงสีหน้าโกรธแค้นหรือขุ่นเคือง แต่ตอนนี้ หวังเซิ่งกลับได้เห็นมุมมืดอีกมุมหนึ่งของเกาหยวน