ตอนที่ 51 ศัตรู

ชายหญิงคู่หนึ่งยืนข้างรั้วกระจกบนชั้น7 จับตามองหวังเซิ่งและอู่ฉีตาไม่กะพริบ

ผู้ชายนั้นสูง 178 เซนติเมตร มีใบหน้าหล่อเหลาแบบชาวตะวันตก เขายังหนุ่ม อายุประมาณ 20 ปี ผิวเขาขาวประดุจหิมะ เกือบเท่ากับอู่ฉี  เขาไว้ผมหยิกสีทองอ่อนๆยาวถึงติ่งหู ผมสองหรือสามเส้นถูกนิ้วเรียวยาวเขาจับม้วนเป็นวงกลมเล่น ดวงตาสีฟ้าสมุทรดูเหมือนน้ำทะเลใสภายใต้ดวงอาทิตย์  ขนตางอนเหมือนขนห่าน จมูกโด่งเหมือนครีมหยกขาว

ใบหน้าเขางดงามราวกับตุ๊กตาลายครามที่หลุดจากภาพวาด ทำให้คนที่มองจะรู้สึกว่าเขาเป็นสาวสอง แต่ทว่า เขาสวมชุดทหารแบบตะวันตก ชุดทหารสีน้ำเงินดูใหญ่กว่าตัว เหมือนจงใจพยายามปกปิดร่างกายแข็งแกร่งภายใต้ มีตราดวงอาทิตย์สีทองสามดวงที่ด้านซ้ายและขวาของไหล่ อกซ้ายของชุดมีสัญลักษณ์รูปอินทรีสีขาวเงินกำลังสยายปีก ปีกของอินทรีอาบด้วยเพลิงสีเงินร้อนแรง มีการประดับด้วยโซ่เงินยาว 20 เซนติเมตรบนแขนเสื้อทั้งสองข้าง ตรงข้อมือถูกวาดด้วยดาบทหารม้าสีทองไขว้กัน ส่วนล่างคือกางเกงทหารสีเดียวกับส่วนบนและรองเท้าหนังสีน้ำตาลพื้นเหล็ก

คนที่ยืนข้างชายหนุ่มคือหญิงสาวตัวสูงโดดเด่น สวมรองเท้าหนังสีดำส้นสูง 5 เซนติเมตร ซึ่งเกือบสูงเท่ากับผู้ชายข้างเธอ ใบหน้ารูปไข่เธอให้ความรู้สึกเย็นชา เธอมีผิวเนียน คิ้วโค้ง ตาเรียว และปากสีกุหลาบ ผมยาวสีดำเธอถูกมัดเป็นหางม้า ในแง่ของหน้าตา ใบหน้าของชายหนุ่มข้างเธอดูดีกว่าเธอเล็กน้อย แต่เรือนร่างสุดเร่าร้อนก็ทำให้เธอเป็นที่หมายปองของชายหลายคน ชุดเสื้อผ้าเธอทำจากหนังจระเข้สีดำรัดรูป โอบรับหน้าอกและส่วนโค้งสุดเซ็กซี่ไว้อย่างสมบูรณ์แบบ โดยเฉพาะขาเรียวยาว

ชื่อของชายหนุ่มคือชาร์ล็อตต์ เลอรอย และชื่อของหญิงสาวก็คือเกา หลาน

มือซ้ายที่ว่างอยู่ของชาร์ล็อตต์กำลังถือแท็บเล็ตขนาดเท่าฝ่ามือไว้ แท็บเล็ตนั้นเชื่อมต่อกับฐานข้อมูลขององค์กรซีเรียส ข้อมูลตัวตนของคนสองคนแสดงอยู่บนจอ มันไม่ใช่ใครอื่นนอกจากหวังเซิ่งกับอู่ฉี

“ใช่ ไม่มีอะไรผิดพลาด คนทางซ้ายคือคนขายไวรัสระดับสอง’รังสีความร้อน’ หวังเซิ่ง ส่วนคนทางขวาชื่ออู่ฉี ทหารรับจ้างจากป่าที่ขาดประสบการณ์ ทั้งคู่ต่างก็เป็นสมาชิกกลุ่มทหารรับจ้างปืนดำ”ชาร์ล็อตต์กล่าว เสียงเขาใสกระจ่างเหมือนน้ำที่หยดลงบนหิน

ใบหน้าของเกาหลานยิ่งเย็นชากว่าเดิม เธอกล่าว“ทีมปัจจุบันของเกา หยวนคือพวกเขา?แค่สภาพก็ดูไม่น่ารอดแล้วหากออกไปทำภารกิจด้านนอกสักเดือน”

“ด้วยทีมทหารรับจ้างระดับสองและปืนรุ่นเก่าของยุคอารยธรรม การเอาชนะสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสองได้นับเป็นเรื่องเหลือเชื่อแล้ว เหนือสิ่งอื่นใด มนุษย์บริสุทธิ์ก็ยังเป็นแค่มนุษย์บริสุทธิ์อยู่วันยังค่ำ”ชาร์ล็อตต์กล่าวเหมือนจะชม แต่กลับไม่มีร่องรอยของความชื่นชมในน้ำเสียงและดวงตาเขาเลย ราวกับเขากำลังพูดถึงกลุ่มมดที่ฆ่าไส้เดือน

เกาหลานมองออกไป กวาดตามองทางเดินตั้งแต่ชั้น 4-6 แม้จะใช้เวลามองแค่สามวินาที แต่ด้วย’สุดยอดวิสัยทัศน์’ระดับหนึ่ง มันทำให้เธอมีสายตาเฉียบแหลมกว่าคนทั่วไปถึงสามเท่า บวกกับสมองที่รวดเร็วของเกาหลาน เธอจึงเห็นทุกอย่างในเวลาสามวินาที สลักภาพทั้งหมดลงสมอง ท่ามกลางภาพเหล่านั้น ไม่มีใครที่ดูเหมือนชายคนนั้น ที่ต่อให้จะยืนอยู่ไกลกว่า 1500 เมตร เธอก็ยังจำได้แม่น

“ฉันไม่เห็นเกา หยวน แต่สัญชาตญาณฉันบอกว่าเกาหยวนอยู่ในตึกนี้”เกาหลานสูดหายใจลึก ส่วนลึกของตาเธอมีร่องรอยของความเสียใจ

“เธอมันเด็กติดน้อง”ชาร์ล็อตต์หัวเราะเบาๆ รอยยิ้มของเขานั้นงามยิ่งกว่าดอกบัวหิมะที่เบ่งบานบนภูเขา มากพอจะทำให้สาวน้อยนับไม่ถ้วนหลงใหล

“ไม่ ฉันแค่อยากหาตัวเขาและทำให้เขายอมแพ้”

เกาหลานพูดคำว่า’ยอมแพ้’อย่างไม่แยแส แต่ชาร์ล็อตต์กลับยังหัวเราะไม่หยุด

เมื่อเห็นหวังเซิ่งกับอู่ฉีกำลังเดินไปจุดบอดของสายตาพวกเขา ชาร์ล็อตต์ก็เกาะรั้วด้วยสองมือ เหยียดตัวตรง กล่าวอย่างผ่อนคลาย“ในเมื่อเธอหมกมุ่นอยู่กับการทำให้เกา หยวนเลิกเป็นพลซุ่มยิง แล้วทำไมเธอไม่ไปหาเขาตรงๆละ?เธอก็แค่หักขาเขาสักข้างและลากเขากลับบ้าน”

“มันเป็นไปไม่ได้ เขาไม่มีทางยอมต่อให้หักขาเขา คนที่ไม่ยอมแพ้ก็เหมือนหนูที่อยากขุดกำแพงด้วยทุกวิถีทาง เขาจะหลบหนีเมื่อหาโอกาสเจอ เขาดื้อและน่ารำคาญมาก”

ชาร์ล็อตต์หันมาตบไหล่เกาหลาน ฝ่ามือขาววางบนไหล่บางของเกาหยวนอยู่ครู่หนึ่งก่อนถอนกลับมา“เกา หลาน เรามาที่นี่เพื่อหาอุปกรณ์สำหรับภารกิจต่อไปไม่ใช่หรอ?ยังไงเกา หยวนก็ไม่อยู่ที่นี่ ฉันเชื่อว่าเราต้องมีโอกาสพบเขาในอนาคตแน่”

เกาหลานเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร เธอผ่านร้านขายปืนไรเฟิลซุ่มยิงโดยเฉพาะ มีกระสุนและอุปกรณ์เสริมมากมายแขวนบนกำแพง มีปืนชื่อดังยุคอารยธรรมมากมายตั้งแต่ปืน AS50’Arctic Police’,AWM/P,Barrett M82A1 แต่สายตาของเกาหลานกลับไม่หยุดที่ปืนชื่อดัง เธอเดินไปในร้าน หยิบกระสุนปืนพิเศษ 12.7mm ขึ้นมา แหงนหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจและเห็นปืนสีดำแสนคุ้นเคยที่เธอเกลียดชัง

นั่นคือ JS12.7MM ปืนไรเฟิลซุ่มยิงที่เกาหยวนใช้

กึด..

เสียงเสียดสีดังขึ้นในอากาศ ซึ่งแหลมและบาดหูในร้านขายปืนไรเฟิลซุ่มยิงแสนเงียบสงัด ดึงดูดความสนใจของลูกค้ารอบๆ

ชาร์ล็อตต์ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้างามของเขาแสดงถึงความกังวลและทำอะไรไม่ถูก

‘ปากแข็งจริงๆ....’ เขาไม่กล้าพูดมันออกมา ต่อให้เขาจะพูดเบาแค่ไหน เกาหลานก็คงได้ยินมัน เขาทำได้แค่ลอบพูดในใจ

เพื่อคลายปมในใจของเกาหลาน ชาร์ล็อตต์ เลอรอยจึงสาบานว่าจะทำตามความฝันของเกาหลานให้เป็นจริง ทำให้เกาหยวนต้องวางปืนเขาลงไปตลอดชีวิต ภายใต้คำสัญญาที่ว่าเกาหยวนต้องไม่เป็นอันตราย!

ตอนนี้ หวัง เซิ่งกับอู่ ฉีได้ลงลิฟต์มาชั้นสี่แล้ว พวกเขาเห็นเกาหยวนที่ก้าวเดินช้าๆเหมือนนกนางแอ่น กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม

หวัง เซิ่งกำลังกำลังจะตะโกนเรียกชื่อเขา แต่เกา หยวนกลับทำท่าให้เขาเงียบ