ตอนที่ 30 ยักษ์จอมทำลาย 3

ปืนไรเฟิลซุ่มยิงแผดเสียงคำรามอีกครั้ง ร่างคล้ายเนินเขาของยักษ์จอมทำลายสั่นสะเทือน จากนั้นมันก็แหงนหน้าขึ้น ปล่อยเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด!

นั่นคือกระสุนเจาะเกราะแกนทังสเตน กระสุนเจาะเกราะหมุนด้วยความเร็วสูงและแหวกไปในโพรงลาวาบนหลังของยักษ์จอมทำลาย เยื่อหุ้มของโพรงที่ไร้เกราะป้องกันถูกยิงเป็นรูใหญ่ ลาวาอุณหภูมิสูงนับพันไหลออกมาจากรูใหญ่ ก่อให้เกิดควันขาวหนาโชยออกมา

อู่ฉีตกใจ มันคือเกาหยวนที่ยิงสนับสนุนเขา เกาหยวนชัดเจนดีถึงความคมของดาบยาวเล่มนั้น เมื่อเจอกับความสามารถ’เกราะ’ระดับสองที่ความแข็งเทียบเท่าได้กับรถหุ้มเกราะ มันจึงเป็นเหมือนการปะทะของหินกับหิน แต่ทว่า การกระทำของอู่ฉีก็ทำให้เขารู้ว่าโพรงส่วนหลังคือจุดอ่อนของมัน

แต่เกาหยวนไม่คิดว่าหลังถูกยิงส่วนหลัง ยักษ์จอมทำลายจะคลุ้มคลั่งทันที มันคำรามเสียงดังจนอุโมงค์สั่นสะเทือน เหล่าทหารรับจ้างที่กำลังสู้อยู่ไม่สามารถปิดหูได้ หูพวกเขาจึงมีเลือดไหลออกมา แต่ก็ต้องกัดฟันฝืนสู้กับศัตรู ประสาทการได้ยินของอู่ฉีดีมาก แต่ตอนนี้เขาถอยมาอยู่ระยะปลอดภัยแล้ว เขาจึงปิดหูตัวเองได้ทัน พร้อมเปิดปากให้กว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อลดความดันเสียง

หลังคำรามเสียงดัง ยักษ์จอมทำลายก็หันมาจับจ้องสนามรบของพวกทหารรับจ้างปืนดำกับอมนุษย์ด้วยดวงตาสีแดง จ้องเงาร่างสูงที่ซ่อนในความมืดอย่างชิงชัง มันพ่นไอน้ำออกจากจมูกและปาก จากนั้นเลือดเนื้อภายใต้ผิวหนังมันก็พลันเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

วินาทีต่อมา อุณหภูมิของอุโมงค์พลันเพิ่มขึ้นกว่า 50 องศา ยักษ์จอมทำลายเปิดปากมัน ปากมันเต็มไปด้วยแสงสีขาวอมส้ม เหนือโพรงด้านหลังมันยังท่วมท้นไปด้วยลาวาและประกายไฟ!

ยักษ์จอมทำลายฉีดลำแสงความร้อนสูงเส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งเมตร สีของลาวาบนผิวลำแสงเป็นประจักษ์ชัดต่อทุกคน และภาพตรงหน้าพวกเขาก็ถูกบดบังด้วยแสงแสบตา พลังทำลายล้างกวาดผ่าน เกาหยวนหลับตา ถือปืนไรเฟิลซุ่มยิงเขา กลิ้งตัวหลบไปทางขวาด้วยความเร็วการตอบสนองเหนือใคร จุดที่เคยเคยอยู่พลันระเบิด เศษหินนับไม่ถ้วนระเบิดไปทุกทิศทาง ลำแสงความร้อนสูงยังทิ้งร่องลึกไว้บนพื้นซึ่งยังคงเป็นสีแดงเข้ม

กลุ่มควันสีขาวโชยจากพื้นที่ลำแสงพุ่งผ่าน เกาหยวนผู้หลบไปได้อย่างหวุดหวิดหลั่งเหงื่อออกมา ดวงตาเขาเผยร่องรอยของความกลัว

การโจมตีนี้ได้แหวกผ่านสนามรบของพวกหวังเซิ่งกับอมนุษย์ แต่ทหารรับจ้างปืนดำตอบสนองได้ดี พวกเขาหลบลำแสงความร้อนสูงได้ทันกันหมด แต่มีอมนุษย์โชคร้ายอยู่สองตัว พวกมันหลบไม่ทัน ร่างกายแข็งแกร่งพวกมันพลันถูกอาบด้วยลำแสงความร้อนสูงสีขาวอมส้ม ชั่วขณะนั้นเอง ร่างพวกมันก็เปลี่ยนเป็นสีขาวและระเหิด เหลือไว้เพียงส่วนล่างที่ปล่อยควันขาว

ปืนลูกโม่M500พลันแผดเสียงคำรามในอุโมงค์ จากนั้นหัวของอมนุษย์ตัวหนึ่งก็ถูกระเบิด

มันคือหวังเซิ่งที่ยิงซึ่งปลุกสติของรองหลิวและทหารรับจ้างคนอื่น พวกเขาพากันยกปืนขึ้น ยิงใส่พวกอมนุษย์ที่ถูกแยกจากพวกเขาด้วยลำแสง แขนดาบของพวกมันขาด หัวมรกตถูกระเบิดเป็นเศษเนื้อ

กระแสของสนามรบพลันเปลี่ยนไปด้วยการตอบสนองอันรวดเร็วของหวังเซิ่ง

นิ้วชี้ของหวังเซิ่งออกแรงกดบนไกปืนไม่หยุด ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง กระสุนนัดสุดท้ายยิงออกจากรัง จากนั้นหวังเซิ่งก็เอื้อมไปหยิบปืนไรเฟิลจู่โจมบนหลังเขา บรรจุซองกระสุนอย่างรวดเร็ว กราดยิงใส่อมนุษย์สามตัวสุดท้าย

ยักษ์จอมทำลายไม่ได้มองพวกอมนุษย์เป็นพวกเดียวกับมันเลย มันยกเท้าขึ้น คำรามและถีบตัวเข้าสนามรบเหมือนรถถัง มันกระแทกอมนุษย์สองตัวตรงหน้ามันด้วยความสูงที่มากกว่าสี่เมตร เผชิญกับฝนกระสุนด้วยพลังป้องกันสัมบูรณ์ ไม่สนใจกระสุนเหล็กร้อนทุกชนิด มีเพียงเกาหยวนเท่านั้นที่อยู่ในสายตามัน!

บูม บูม บูม!

ยักษ์จอมทำลายวิ่งเข้าหากลุ่มทหารรับจ้างด้วยพลังที่สันสะเทือนไปทั่วอุโมงค์ และหวังเซิ่งก็พลันตะโกน

“หยุดยิง!”

ฝนกระสุนพลันหยุด จากนั้นอู่ฉีก็พลันปรากฏด้านหลังมัน ดวงตาสีดำคู่งามเขาหรี่ลง เขาถือดาบด้วยมือขวา มือซ้ายวางอยู่บนพื้น งอเท้าเพื่อให้ร่างกายทำมุม 0 องศากับพื้น จากนั้นก็ดีดตัวออกไปเหมือนลูกศร!

นี่คือการเลียนแบบกิ้งก่า ทั้งเงียบ ว่องไวและเต็มไปด้วยพลัง!

เมื่ออู่ฉีเข้าใกล้ยักษ์จอมทำลาย มือขวาเขาก็ผลักดาบออกไป แทงดาบยาวใส่แผลเดิมบนข้อพับขาของยักษ์จอมทำลาย!

ดาบแหลมฉีกกล้ามเนื้อหนาแน่นง่ายๆเหมือนตัดกระดาษ ทำให้เกิดเสียงฉีกขาดของเส้นใยกล้ามเนื้อ ทันใดนั้น ร่างของยักษ์จอมทำลายก็เสียสมดุลไปทางซ้ายจนเกือบล้ม

ร่างของอู่ฉีเหมือนสปริงที่พร้อมจะดีดตัวตลอดเวลา กล้ามเนื้อทั้งตัวก็ถูกเขานำมาใช้อย่างเหมาะสม วินาทีที่ดาบแทงไปในแผลของยักษ์จอมทำลาย เขาก็กระทืบขาขวาบนตัวยักษ์ หยิบยืมแรงกระชากดาบทำให้ร่างแสนยืดหยุ่นของเขาดีดตัวหลบออกมาก่อนที่หมัดเหล็กของยักษ์จอมทำลายจะชกใส่ หมัดยักษ์เต็มไปด้วยพละกำลังมหาศาล บดขยี้จนเกิดหลุมขนาดใหญ่บนพื้นคอนกรีด

กล่าวอีกนัยหนึ่ง อู่ฉีตัดสินใจเลียนแบบการเคลื่อนไหวของสัตว์ป่าตั้งแต่ต้นเพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของยักษ์จอมทำลาย

อู่ฉีพัวพันกับยักษ์จอมทำลาย หลบการโจมตีของมันอย่างต่อเนื่อง ไม่ว่าจะเป็นทหารรับจ้างของเขตปลอดภัยหรือทหารรับจ้างปืนดำ ดวงตาของพวกเขาทุกคนล้วนเผยความแปลกใจและชื่นชม

“เคลื่อนไหวอย่าคล่องแคล่ว และสามารถกัดศัตรูได้อย่างร้ายกาจ เด็กนี่ปิดบังพลังไว้ มันอาจเป็นการเสริมพละกำลังระดับสองกับการเสริมความว่องไวระดับสอง หรืออาจมีมากยิ่งกว่านั้น!”หวังเซิ่งกล่าว

ทุกการเคลื่อนไหวของอู่ฉีดูเหมือนจะผ่านการฝึกมาอย่างดี แต่สภาพร่างกายของคนธรรมดาย่อมไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ เมื่อหวังเซิ่งจำลองการเคลื่อนไหวเหล่านั้นกับความยืดหยุ่นทางร่างกายเขาเอง รูม่านตาเขาก็หดลงหลังได้รับคำตอบว่ามันเป็นไปไม่ได้!