ตอนที่ 28 ยักษ์จอมทำลาย

หวังเซิ่งหันไปมองรถหุ้มเกราะที่ถูกทำลาย กัดฟันจนแทบแตก นี่คือรถหุ้มเกราะราคา 80000 หยวน อันเป็นผลมาจากการทำงานหนักหลายปีของพวกเขา แม้หัวใจเขาจะเจ็บปวด หวังเซิ่งก็ยังตื่นตระหนกกว่าเมื่อเห็นลูกน้องเขาอยู่ข้างรถบรรทุกที่กำลังลุกไหม้

“รีบออกมาจากตรงนั้นเร็ว มันกำลังจะระเบิด!”หวังเซิ่งผู้นอนบนพื้นตะโกนสุดเสียง แต่ทหารรับจ้างปืนดำที่นอนอยู่บนพื้นกลับมีแขนขาที่ไหม้เกรียม และไม่มีแรงจะขยับตัวเลย

จากนั้น ภาพตรงหน้าเขาก็ปกคลุมไปด้วยไฟ เสียงระเบิดรุนแรงทำให้หูเขาดับ เมฆเห็ดไฟสะท้อนอยู่ในดวงตาเขา หลังควันดำหนาม้วนตัวพัดออกไป มันก็หลงเหลือเพียงโครงเหล็กขนาดใหญ่สีดำสนิทตรงหน้าเขา ปืนกลหนักที่ติดบนหลังคารถถูกระเบิดปลิวไปในการระเบิดรอบสองและพังเสียหาย

ทหารรับจ้างปืนดำสามคนที่ล้มลงอยู่ใกล้กับรถบรรทุกหุ้มเกราะถูกกลืนกินด้วยคลื่นไฟทั้งเป็น

“ไม่!—”

หวังเซิ่งคำรามเสียงแหบ ดวงตาเขาแดงก่ำ คอเขาปกคลุมไปด้วยเส้นเลือดที่เหมือนจะร่ำร้องตามเขา มือเขากำยึดพื้นดินแน่น

ขณะที่สติสัมปชัญญะของหวังเซิ่งถูกหลอมละลายด้วยความตายของพี่น้อง เสียงของอู่ฉีก็เหมือนน้ำเย็นที่สาดใส่หัวของหวังเซิ่ง

“สนใจศัตรูก่อน ราชาของพวกมันมาเพื่อล้างแค้น”

ทันทีที่เขาพูดจบ อู่ฉีก็ได้ไปยืนข้างหวังเซิ่งที่นอนอยู่กับพื้นด้วยดาบยาว ด้านหลังเขาคือกลุ่มทหารรับจ้างเขตปลอดภัยที่กำลังนั่งกันบนพื้น ทหารรับจ้างเขตปลอดภัยหลบหนีทันเพราะพวกเขาบาดเจ็บกันน้อยกว่า แต่ทว่า พวกเขาไม่มีเวลาย้ายศพของต้าหยงออกมาจากหลังรถ แม้กระทั่งโอกาสกลับไปพิธีศพในเมืองเล็กๆก็ยังถูกทะเลเพลิงกลืนหายไป

หลังได้ยินเสียง หวังเซิ่งก็แหงนมองอู่ฉี  จากนั้นก็เหม่อมองตามดวงตาดำคู่งามของอู่ฉีไป

เขาเห็นอสูรกายตัวใหญ่ภายใต้แสงเจิดจ้า

ร่างของมันสูงกว่าสามเมตร ไหล่กว้างถึง 1.8 เมตร ตัวมันดูเหมือนกอริลล่าที่กล้ามใหญ่แบบผิดรูป แขนมันดูหนาเป็นพิเศษ เหมือนค้อนศึกสองอันที่สามารถนำมาซึ่งการทำลายล้าง ผิวมันเป็นสีเนื้อหรืออาจไม่ใช่ผิว แต่เป็นชั้นเกราะหุ้มตัวมัน บนกระดูกไหปลาร้า หน้าอกและเอวจะสามารถเห็นกระดองที่มีขอบหยาบไม่เท่ากันราวกับเปลือกไม้แห้ง  หลังมือมันปกคลุมไปด้วยหนามน่ากลัว และไหล่หนาก็ยังปกคลุมด้วยชั้นเกราะที่มีหนามน่ากลัวเช่นกัน ขามันเหมือนขาของแรด พวกมันหนาประดุจท่อนซุงและมีนิ้วเท้าสามเหลี่ยมสามนิ้ว

หัวมันมีขนาดใหญ่กว่าหัวมนุษย์เท่าตัวหนึ่ง ซึ่งเข้ากับรูปร่างใหญ่โตของมัน ไม่มีจุดอ่อนอะไรบนหัวกะโหลก ดวงตาสีลาวาของมันถูกล้อมด้วยเกราะกะโหลกคล้ายหินหยาบ ทุกครั้งที่ไอน้ำสีขาวถูกพ่นจากปากมัน ผิวทั่วตัวมันจะเปลี่ยนเป็นสีแดงเข้มเหมือนลาวา และจากนั้นก็จะค่อยๆกลับเป็นสีเนื้อ

สิ่งที่ปล่อยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างคือด้านหลังของยักษ์จอมทำลายตัวนี้  มีโพรงตาข่ายเปล่งแสงสีส้มอ่อนบนหลังมัน ส่วนกลวงของโพรงมีเยื่อหุ้มสีแดงซึ่งมีรูอากาศมากมายบนนั้น ภายใต้เยื่อหุ้มคือลาวาที่ร้อนกว่าพันองศา มันเกือบเหมือนเตาหลอมที่มีประกายไฟลอยออกมา

ยักษ์จอมทำลายเดินมาด้วยเสียงก้าวเท้าหนักแน่น ทุกก้าวมันดูเหมือนจะทำให้อุโมงค์สั่นไหว รอยแตกใหญ่บนพื้นกลับมามีชีวิตและขยายใหญ่ จากนั้น อมนุษย์จำนวนมากที่ซ่อนอยู่ใต้ดินก็โผล่ขึ้นมาทีละตัว เมื่อพวกมันโผล่ออกมาเต็มตัว ความสูงพวกมันจะมากถึง 1.9 เมตร แสงที่เปล่งจากหัวสีมรกตบนหัวพวกมันยังเข้มขึ้น ส่วนบอบบางมันเผยออกมาน้อยลง แขนพวกมันที่ปกคลุมด้วยผิวสีเนื้อแข็งตอนนี้กลายพันธุ์เป็นแขนมีดคล้ายตั๊กแตน อมนุษย์นับสิบยืนตรงหน้ายักษ์จอมทำลาย ทำให้มันเป็นเหมือนเทพแห่งการทำลายล้าง หลังความมืดมิดของอุโมงค์ถูกส่องสว่างด้วยไฟ มันกลับไม่ได้เพิ่มขวัญกำลังใจให้พวกเขา แต่กลับยิ่งทำให้รู้สึกสิ้นหวังขึ้น

“นี่คือสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสอง”อู่ฉีมองยักษ์จอมทำลายที่ใกล้เข้ามา ผิวเขาดูเหมือนจะถูกทิ่มแทงด้วยเข็มนับไม่ถ้วน รู้สึกคันยิบ นี่คือสัญชาตญาณที่มีต่ออันตราย

“หัวหน้าอัน ฝากดูแลมันด้วย”

อันยี่ตะโกนบอกอันยี่ด้านหลังเขา ขณะกล่าวเช่นนั้น เขาก็โยนกระเป๋าไปให้อันยี่ ผู้ยื่นมือมารับกระเป๋าอย่างมั่นคง

ฉีเยวี่ยที่อยู่ด้านในพยายามดิ้นออกจากกระเป๋าจนหัวโผล่พ้นมา ดวงตาคู่ของมันสะท้อนภาพแผ่นหลังของอู่ฉีกับดาบ

แผ่นหลังของอู่ฉีและใบหน้าดุร้ายของอมนุษย์นับสิบกับยักษ์จอมทำลายซ้อนทับกัน ปรากฏเป็นภาพที่ดูโดดเดี่ยว มีเพียงเหล็กเย็นยาว 90 เซนติเมตรบนมือที่เป็นสิ่งค้ำจุนเดียวของเขา

ใบดาบยาวแนบลากไปกับพื้นเงียบๆโดยไม่ทำให้การเสียงเสียดสี เหมือนเสือกำลังหมอบกับพื้น เตรียมพร้อมจู่โจมเหยื่อ

หวังเซิ่งค่อยๆยันตัวขึ้นจากพื้น หยิบHK416คู่ใจขึ้นมาด้วยมือขวา เขาปัดฝุ่นและคราบดินบนแก้มผ่านถุงมือ ขยับไหล่ จัดกระดูกและกล้ามเนื้อให้เข้าที่ ในเวลาเดียวกัน ความเศร้าในดวงตาเขาก็ถูกบังคับให้เลือนหายไป

หวังเซิ่งหยิบHK416ขึ้นมาอีกครั้ง ตั้งท่าเล็งยิงใส่อมนุษย์ตัวหนึ่ง ใบหน้ากลับมาตายด้าน ดวงตากลายเป็นไร้ชีวิตชีวา แต่ในส่วนลึกที่แทบมองไม่เห็น ยังมีความเกลียดชังเผยออกมา

“พี่น้อง นี่จะเป็นศึกสุดท้ายของเรา โยนความกลัวทั้งหมดออกไปซะ หยิบอาวุธขึ้นและสู้จนนาทีสุดท้าย!หากเราชนะ เราจะแบ่งเงินที่ได้จากการขายตัวอย่างของสายพันธุ์แพร่ระบาดระดับสองเหล่านี้!เราจะกลับไปฐานเรา ดื่มสุราชั้นเลิศ เพลิดเพลินกับสาวสวย!ทำทุกอย่างที่เราต้องการ!”

“ลูกพี่ ไม่ต้องบอกเราก็ทำอยู่แล้ว!”รองหลิวถ่มเลือดและตอบเสียงดัง ร่างสูง 1.9 เมตรเขายืนด้านหลังหวังเซิ่ง กล้ามเนื้อที่นูนออกมาเขาเป็นสัญลักษณ์แห่งพลัง ริมฝีปากที่ยกโค้งขึ้นทำให้เขาดูเหมือนหมาป่าโหย

เขาไม่เรียกหวังเซิ่งว่า’หัวหน้า’แต่กลับใช้คำที่เรียบง่ายอย่าง’ลูกพี่’ ซึ่งหวนให้นึกถึงวันเก่าๆ

ทหารรับจ้างปืนดำที่รอดชีวิตจากการระเบิดยืนขึ้น ยกปืนพวกเขาและบรรจุซองกระสุนเจาะเกราะอันสุดท้ายเข้าไป