บทที่ 26 เดินทางออกจากอำเภอชิงเฟิง

บทที่ 26 เดินทางออกจากอำเภอชิงเฟิง

[ได้รับโอสถเซียนเทียนหนึ่งเม็ด]

[ได้รับโอสถเสวียนหยวนหนึ่งเม็ด]

[ได้รับพลังวัตรทั่วไปสองปี]

[ได้รับเกราะอ่อนไหมทองหนึ่งชุด]

[ได้รับตัวละครเซี่ยเสวี่ยอี๋]

[ได้รับตั๋วเงินโรงรับฝากเงินเทียนตี้หนึ่งพันตำลึง]

[ได้รับน้ำยาสลายศพสิบขวด]

[ได้รับยันต์ควบคุมระดับต้นสิบแผ่น]

[ได้รับยันต์ควบคุมระดับกลางหนึ่งแผ่น]

[ได้รับตัวละครอวี้เจินจื่อ]

ใช้กล่องสมบัติสีฟ้าไปสิบหีบ เหลือกล่องสมบัติสีฟ้าอีกสิบสี่หีบ เก็บไว้ผสานเป็นกล่องสมบัติสีม่วง

กล่องสมบัติสีม่วงนั่นหมายถึงยอดฝีมือระดับปรมาจารย์เชียวนะ!

โอสถเสวียนหยวนเหมือนกับโอสถเซียนเทียน ล้วนสามารถช่วยให้ผู้ฝึกยุทธ์ระดับโฮ่วเทียนขั้นสิบสองทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนขั้นที่หนึ่งได้

ยันต์ควบคุมระดับต้นสามารถควบคุมผู้ที่อยู่ในระดับเซียนเทียนและต่ำกว่าระดับเซียนเทียนได้

ยันต์ควบคุมระดับกลางสามารถควบคุมผู้ที่อยู่ในระดับปรมาจารย์และต่ำกว่าระดับปรมาจารย์ได้

"ตรวจสอบหน้าต่างข้อมูลของเซี่ยเสวี่ยอี๋และอวี้เจินจื่อ!"

จากนั้นหน้าจอข้อมูลสองบานก็ปรากฏขึ้นในหัวของฉินฉางเซิง

เซี่ยเสวี่ยอี๋ ฉายาบุรุษงูทอง เป็นตัวละครจากนิยายกิมย้งเรื่อง "เพ็กฮ่วยเกี่ยม" มีนิสัยเจ้าชู้ คลั่งรัก มีคุณธรรมน้ำมิตร บุคลิกออกจะดื้อรั้นไปบ้าง เป็นตัวละครที่ก้ำกึ่งระหว่างธรรมะและอธรรม มีเพลงกระบี่ล้ำเลิศ

ระดับ: เซียนเทียนขั้นสิบ

อวี้เจินจื่อ ตัวละครจากนิยายกิมย้งเรื่อง "เพ็กฮ่วยเกี่ยม" เป็นศิษย์สำนักกระบี่เหล็ก มีวรยุทธ์ล้ำเลิศ วิชาตัวเบายอดเยี่ยม เพลงกระบี่สูงส่ง

ระดับ: เซียนเทียนขั้นสิบสอง

"มีจอมยุทธ์ยอดฝีมือเพิ่มมาอีกสองคนในรวดเดียว การเดินทางไปยังเมืองของเขตปกครองในครั้งนี้ย่อมปลอดภัยมากขึ้น"

ฉินฉางเซิงเริ่มดูดซับพลังวัตรสองปีที่ระบบมอบให้ ระดับของเขาก็เพิ่มสูงขึ้นด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้

ระดับโฮ่วเทียนขั้นสิบเอ็ด!

ระดับโฮ่วเทียนขั้นสิบสอง!

ระดับเซียนเทียนขั้นที่หนึ่ง!

"เจี๋ยๆ ตอนนี้ข้าไร้เทียมทานในอำเภอชิงเฟิงแล้ว ถึงเวลาที่จะรวบรวมอำเภอชิงเฟิงให้เป็นหนึ่งเสียที!"

"คารวะคุณชาย!" หน้าต่างของฉินฉางเซิงถูกลมพัดเปิดออก ร่างสองร่างกำลังโค้งคำนับฉินฉางเซิงด้วยความเคารพ

"อวี้เจินจื่อ เซี่ยเสวี่ยอี๋ พวกเจ้าสองคนเดินทางล่วงหน้าไปหาที่พักในเมืองของเขตปกครองชางหลานก่อน อีกไม่กี่วันข้าจะตามไป"

"ขอรับ!"

"ให้พวกเฉินเจียลั่วทั้งสี่คนมาพบข้า!"

"ขอรับ!" เสียงหนึ่งดังมาจากในเงามืด

ผ่านไปไม่นาน เฉินเจียลั่ว นักพรตอู๋เฉิน จ้าวป้านซาน และเหวินไท่ไหลทั้งสี่คนก็มาถึง

"คารวะคุณชาย!"

"พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางออกจากอำเภอชิงเฟิงไปยังเขตปกครองชางหลาน พวกเจ้าทั้งสี่คนอยู่เฝ้าบ้าน อำเภอชิงเฟิงเป็นรากฐานของพวกเรา จะให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด"

"ขอรับ!"

"จริงสิ นี่คือโอสถเซียนเทียนหนึ่งเม็ด พี่สี่เหวินใช้มันทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนได้พอดี"

"เหวินไท่ไหลขอขอบพระคุณคุณชาย!" เหวินไท่ไหลกล่าวด้วยความซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ

เวลานี้บุคคลใต้บังคับบัญชาของฉินฉางเซิงมีเพียงเหวินไท่ไหลที่ยังคงอยู่ในระดับโฮ่วเทียน

"นี่ยันต์ควบคุมสิบแผ่น สามารถควบคุมคนในระดับเซียนเทียนและต่ำกว่าได้ พวกเจ้าจงนำไปควบคุมผู้นำของสองตระกูลใหญ่ที่เหลือให้หมด จะต้องยึดครองอำเภอชิงเฟิงมาไว้ในมือของพวกเราอย่างเบ็ดเสร็จให้ได้"

"ขอรับ!"

"สองวันนี้สำนักลิ่วซ่านเหมินและที่ว่าการอำเภอน่าจะส่งนายอำเภอและหัวหน้ามือปราบคนใหม่มาประจำการ หาโอกาสควบคุมพวกเขาสะ หากพวกเขามีวรยุทธ์สูงส่งก็อย่าเพิ่งแหวกหญ้าให้งูตื่น"

"ขอรับ!"

โดยทั่วไปแล้ว นายอำเภอและหัวหน้ามือปราบของอำเภอเล็กๆ อย่างอำเภอชิงเฟิงมักจะมีวรยุทธ์อยู่ระหว่างระดับโฮ่วเทียนขั้นสิบถึงระดับโฮ่วเทียนขั้นสิบสอง แทบจะไม่มีทางถึงระดับเซียนเทียนได้เลย

"คุณชาย มีคนกำลังเข้าใกล้ห้องของท่าน!" เสียงของลู่เสี่ยวเจียดังมาจากในเงามืด

"หืม?"

ฉินฉางเซิงรีบกลับไปที่เตียง แสร้งทำเป็นหลับสนิท

เห็นเพียงควันกลุ่มหนึ่งลอยเข้ามาในห้องของฉินฉางเซิง ผ่านไปครู่หนึ่ง ร่างอรชรที่มีผ้าสีดำปิดบังใบหน้าก็เข้ามาในห้องของฉินฉางเซิง นางเดินมาที่ข้างเตียงของฉินฉางเซิงแล้วพึมพำว่า "คุณชาย จากลากันในวันนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้พบกันอีก วันนี้ก็ขอจบกรรมเวรระหว่างท่านกับข้าเถิด"

ผู้ที่มาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งนิกายมารบัวดำ สวีเหวิน

"เช่นนั้นก็อย่าไปเลย!" ฉินฉางเซิงที่ควรจะหลับตาพักผ่อนกลับเบิกตากว้างขึ้นทันที นิ้วทั้งสองของเขาพุ่งออกไปสกัดจุดของสวีเหวินอย่างรวดเร็ว

"เจ้า... เจ้ากลับไม่ถูกยาสลบของข้ามอมจนสลบไป เป็นไปได้อย่างไร?" สวีเหวินรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย เพราะนี่คือยาสลบที่นางปรุงขึ้นเองกับมือ แม้แต่ยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ก็ยังต้องสลบไสล

"เจ้าย่างเข้าสู่ระดับเซียนเทียนแล้ว เป็นไปได้อย่างไรกัน?" สวีเหวินยังพบอีกเรื่องที่ทำให้นางตกใจเป็นอย่างมาก

แม้ว่าฉินฉางเซิงจะใช้ 'เคล็ดซ่อนปราณ' ปิดบังระดับวรยุทธ์ที่แท้จริงเอาไว้ แต่เพียงเขาลงมือก็เผยความแข็งแกร่งที่แท้จริงออกมาแล้ว

ฉินฉางเซิงดึงผ้าปิดหน้าของสวีเหวินออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามสะกดใจ ทว่าฉินฉางเซิงมองอยู่นานก็รู้สึกขัดตา ราวกับว่าใบหน้านี้ไม่เข้ากับนางเอาเสียเลย

ฉินฉางเซิงจึงเริ่มใช้มือลูบคลำบนใบหน้าของสวีเหวิน ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ดึงหน้ากากหนังมนุษย์แผ่นหนึ่งออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามล่มเมืองอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ คิ้วและดวงตางดงามดั่งภาพวาด ผิวพรรณขาวผุดผ่องดั่งหิมะ งดงามหมดจดไร้ที่ติ!

หากบอกว่ารูปโฉมของสวีเหวินก่อนหน้านี้ให้คะแนนได้ 8 คะแนน ตอนนี้รูปโฉมของนางก็สามารถให้ได้ถึง 9.9 คะแนนเลยทีเดียว

"เจ้าคนเจ้าชู้ คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนเช่นนี้ ข้ามองเจ้าผิดไปจริงๆ!" สวีเหวินกล่าวด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อเล็กน้อย

"สวีเหวินน่าจะไม่ใช่ชื่อจริงของเจ้ากระมัง?" ฉินฉางเซิงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

"ข้ามีชื่อจริงว่าสวีอวี้ชิง รีบปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!"

"หึๆ เนื้อชิ้นงามตกถึงปากแล้ว จะปล่อยไปได้อย่างไร!" ฉินฉางเซิงหัวเราะ

"เจ้าคนเจ้าชู้ เจ้าบีบบังคับข้าเองนะ!"

เห็นเพียงสวีอวี้ชิงพ่นควันสีม่วงสายหนึ่งออกมาจากปาก และลอยวนเวียนรอบตัวคนทั้งสองอย่างรวดเร็ว

"นี่คือหนึ่งในสามยาพิษสุดยอดของนิกายมารบัวดำ 'พิษเหมันต์ดอกแฝด'"

"เพียงแค่เจ้าปล่อยข้า ข้าจะมอบยาถอนพิษให้เจ้า!" สวีอวี้ชิงกล่าว

"หืม?"

"เป็นไปได้อย่างไรที่เจ้าไม่เป็นอะไรเลย?"

"นางมารร้าย ข้าต้องการให้เจ้าช่วยข้าฝึกบำเพ็ญ!"

ฉินฉางเซิงจับสวีอวี้ชิงกดลงกับเตียงในทันที

[ได้รับกล่องสมบัติสีฟ้า]!

"หืม?" ฉินฉางเซิงรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง คิดไม่ถึงว่าเรื่องพรรค์นี้จะทำให้ได้รับกล่องสมบัติด้วย

หนึ่งชั่วยามต่อมา

สวีอวี้ชิงเดินทางออกจากจวนตระกูลฉิน โดยที่นางไม่ได้ลงมือต่อฉินฉางเซิงเลย

"คุณชาย สตรีผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย ดูเหมือนว่านางจะถูกผนึกระดับวรยุทธ์เอาไว้ ทำให้ไม่สามารถลงมือได้ตามใจชอบ ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของนางยังอยู่เหนือกว่าข้าเสียอีก!" ลู่เสี่ยวเจียปรากฏตัวขึ้นพลางกล่าว

"นิกายมารบัวดำ หนึ่งในสี่นิกายมารแห่งจงหยวน ท่านหญิงศักดิ์สิทธิ์จะอยู่ในระดับเซียนเทียนได้อย่างไร!"

"ดูเหมือนว่าสตรีผู้นี้จะมีใจให้เจ้าของร่างเดิมแล้ว ที่มาในวันนี้ก็คงเป็นเพราะต้องการตัดขาดสายใยทางโลกกระมัง"

ภายนอกจวนตระกูลฉิน

สวีอวี้ชิงมองไปยังจวนตระกูลฉินพลางพึมพำ "ฉินฉางเซิง วาสนาระหว่างเจ้ากับข้าสิ้นสุดลงแล้ว จากนี้ไปข้าก็คือตัวข้าเอง!"

วิชาที่นางฝึกฝนคือหนึ่งในสามสุดยอดวิชาประจำนิกายมารบัวดำ 'เคล็ดวิชามารบัวดำ' ซึ่งจำเป็นต้องตัดขาดจากความรักความเสน่หา ที่นางมายังจวนตระกูลฉินก็เพื่อตัดขาดสายใยรักเส้นสุดท้ายนี้ทิ้งเสีย

บัดนี้บรรลุความปรารถนาแล้ว นางก็สามารถจากไปได้อย่างหมดห่วง

วันนี้ต่อให้ฉินฉางเซิงไม่ทำเช่นนั้น นางก็จะเป็นฝ่ายลงมือเองอยู่ดี พิษเหมันต์ดอกแฝดนั่นแท้จริงแล้วไม่ใช่ยาพิษ แต่เป็นยากระตุ้นกำหนัดต่างหาก

ณ ห้องพักของฉินไท่ซาน

ฉินฉางเซิงมอบโอสถเสวียนหยวนเม็ดนั้นให้แก่ท่านปู่ พร้อมกับกำชับว่าหากมีเรื่องอันใดก็สามารถไปขอความช่วยเหลือจากเฉินเจียลั่วและพวกได้

"ฉางเซิง พรุ่งนี้ตอนที่เจ้าไปข้าจะไม่ไปส่งนะ เจ้าจงจำไว้ว่าการเดินทางไปต่างถิ่นจะต้องระมัดระวังตัวให้มาก ทำการสิ่งใดก็จงเผื่อทางถอยไว้ให้ตัวเองเสมอ!"

"ขอรับ!"

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ฉินฉางเซิงอำลาบิดามารดาและเหล่าเครือญาติด้วยความอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะเดินทางออกจากอำเภอชิงเฟิงไปพร้อมกับฉินเหวินจิง ฉินเหวินกว๋าง ฉินเหวินเซวียน และฉินเหวินหยวน

"นายท่าน เหตุใดท่านจึงไม่ไปส่งคุณชายน้อยเล่าขอรับ!" บนชั้นสองของจวนตระกูลฉิน ลุงฝูเอ่ยถาม

ฉินไท่ซานเอามือไพล่หลังมองส่งฉินฉางเซิงที่เดินจากไปไกล "คนแก่แล้ว ย่อมไม่อาจทนดูการจากลาได้!"

"แยกย้ายกันในวันนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้พบฉางเซิงหลานปู่อีก!"

"คุณชายน้อยเป็นดั่งมังกรในหมู่มนุษย์ สระน้ำเล็กๆ อย่างอำเภอชิงเฟิงของพวกเราไม่อาจกักขังเขาไว้ได้หรอกขอรับ"

"อาฝู เจ้าติดตามข้ามากี่ปีแล้ว?"

"สี่สิบสองปีขอรับ!"

"อาฝู เจ้าติดอยู่ในระดับโฮ่วเทียนขั้นสิบสองมาสิบปีแล้ว นี่คือโอสถเสวียนหยวนหนึ่งเม็ด มันสามารถช่วยให้เจ้าทะลวงเข้าสู่ระดับเซียนเทียนได้"

"นายท่าน จะทำเช่นนี้ได้อย่างไรขอรับ โอสถเสวียนหยวนล้ำค่าถึงเพียงนี้ เก็บไว้ให้..."

"ไม่ต้องปฏิเสธหรอก เจ้ากับข้าคบหากันฉันพี่น้องมาหลายสิบปี มีเพียงเจ้าที่แข็งแกร่งขึ้น ถึงจะสามารถปกป้องตระกูลฉินของพวกเราได้ดียิ่งขึ้น"

"ขอบพระคุณนายท่านขอรับ!"