บทที่ 103 จักรพรรดิมนุษย์หลินไม่เพียงทรมานเยี่ย ยังทรมานต้าหนานหน่านด้วย!

"ดอกหนึ่งร่วงโรย ดอกหนึ่งผลิบาน"

"ดอกไม้ที่คล้ายคลึงกัน..."

ต้าหนานหน่านหลุบตาลงเล็กน้อย

นางนั่งเหม่อลอยอยู่กับที่ ชุดกระโปรงสีขาวสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นผง เส้นผมสีดำขลับพลิ้วไหวไปตามสายลมโชยอ่อน บนร่างแผ่กลิ่นอายความโศกเศร้าออกมาจางๆ เต็มไปด้วยความสับสนต่ออนาคตภายภาคหน้า

หลายปีมานี้

แท้จริงแล้วนางก็คาดเดาความจริงได้แล้ว

พี่ชายของนาง...

บางทีอาจไม่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว

แต่นางก็ยังคงไม่ยินยอมพร้อมใจ ไม่ยอมเชื่อ

ตราบใดที่ยังไม่ได้เห็นศพของพี่ชายอย่างแน่ชัด

นางจะไม่มีวันยอมแพ้

ทว่า...

วันนี้หลังจากได้เห็นเยี่ยฝานที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับพี่ชายของนางถึงแปดเก้าส่วนแล้ว

ในที่สุดภายในใจของนางก็บังเกิดความสิ้นหวัง

ดอกหนึ่งร่วงโรย ดอกหนึ่งผลิบาน

ในอนาคตมีเยี่ยฝานปรากฏตัวขึ้น

นั่นไม่ได้หมายความว่าพี่ชายของนางตายไปแล้วหรอกหรือ!?

ในวินาทีนี้

หัวใจของต้าหนานหน่านสั่นสะท้าน

ภายในหัวของนางหวนนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เคยเผชิญร่วมกับพี่ชายในอดีตโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่ใสกระจ่างไม่อาจกลั้นน้ำตาแห่งความโศกเศร้าเอาไว้ได้

"พี่ชาย..."

นางพึมพำเสียงแผ่วเบา

ความสิ้นหวังอันเข้มข้นถึงขีดสุดนั้นราวกับกระแสน้ำที่ไหลบ่าเข้าท่วมท้นร่างของนางอย่างสมบูรณ์ ความรู้สึกอึดอัดแทบขาดใจทำให้นางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทิ้ม...

เมื่อเห็นเช่นนี้

หลินเจาขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขารีบโบกมือเบาๆ ปิดกั้นการรับรู้ของเพื่อนสมาชิกกลุ่มจำนวนมากในทันที เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้พวกเขามองเห็นท่าทางที่เสียกิริยาของต้าหนานหน่าน ตลอดกระบวนการมีเพียงเต้าเต๋อเทียนจุนและหลิงเป่าเทียนจุนสองท่านเท่านั้นที่สังเกตเห็นถึงความผิดปกติ

เทียนจุนทั้งสองลอบสบตากันแวบหนึ่ง

แม้พวกเขายุ่งยากใจอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้สอดแนมความเป็นส่วนตัว

ในสายตาของเพื่อนสมาชิกกลุ่มหลายคน

หลินเจาและต้าหนานหน่านยังคงไม่มีความผิดปกติใดๆ

แต่ในความเป็นจริง...

"เฮ้อ"

"อยากร้องไห้หรือไม่?"

หลินเจาเดินมาอยู่ข้างกายต้าหนานหน่าน เขามองสตรีที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังเบื้องหน้า ภายในใจกระจ่างชัดเจนว่าตอนนี้นางรู้สึกสิ้นหวังมากเพียงใด

สำหรับมหาจักรพรรดินีแล้ว

การที่นางสามารถผงาดขึ้นมาได้ในตอนแรก

ก็อาศัยเพียงความยึดติดในการตามหาพี่ชายเท่านั้น

ต่อมา...

หลังจากพบกระดูกของพี่ชาย

นางก็เกิดความยึดติดขึ้นมาใหม่ นั่นคือ ไม่ปรารถนาจะบรรลุเป็นเซียน ขอเพียงรอคอยการกลับมาของเขาในโลกธุลีแดง

มาบัดนี้

การได้รับรู้ข่าวคราวการตายของพี่ชายล่วงหน้า

ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่ามันจะส่งผลกระทบต่ออนาคตของมหาจักรพรรดินีหรือไม่

ต้าหนานหน่านช้อนตาขึ้นเล็กน้อย

ดวงตากลมโตใสกระจ่างของนางมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอ นางมองไปยังหลินเจาด้วยร่างกายที่สั่นเทาเล็กน้อย พลางกล่าวอย่างเศร้าสร้อยว่า "ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์ คนตายไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้จริงๆ หรือ?"

"ผู้ใดบอกว่าไม่ได้กัน?"

หลินเจาเอ่ยถามกลับ

เขานั่งลงข้างกายต้าหนานหน่าน

จากนั้นก็ยกมือขึ้นช่วยเช็ดน้ำตาให้นาง พลางกล่าวว่า "เมื่อคนผู้หนึ่งแข็งแกร่งมากพอที่จะย้อนเวลากลับไป ไม่สนกฎแห่งกรรม การฉายภาพห้วงเวลาหมื่นกาลก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอันใด การชุบชีวิตตัวตนที่ตายไปนานแล้วก็ง่ายดายราวพลิกฝ่ามือ..."

เมื่อได้ยินดังนั้น

ต้าหนานหน่านก็อดไม่ได้ที่จะตะลึงงัน

ย้อนเวลา ไม่สนกฎแห่งกรรม ฉายภาพหมื่นกาล;

บนโลกใบนี้มีตัวตนที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้อยู่จริงๆ หรือ!?

"เอาละ"

หลินเจาช่วยเช็ดน้ำตาให้นาง พลางกล่าวว่า "ชีวิตของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความเสียใจ สิ่งที่เราต้องทำก็คือพกพาความเสียใจเหล่านี้ก้าวเดินไปสู่จุดที่สูงขึ้นทีละก้าว รอจนถึงวันใดวันหนึ่งในอนาคต เมื่อเจ้ามองย้อนกลับไปยังอดีตที่ผ่านมา เจ้าก็จะพบว่าสิ่งที่เรียกว่าความเสียใจนั้น..."

"แท้จริงแล้วมันก็แค่นั้นเอง"

ต้าหนานหน่านจ้องมองหลินเจาเบื้องหน้าอย่างเหม่อลอย

จู่ๆ ภายในหัวของนางก็หวนนึกถึงเรื่องราวในอดีตบางอย่าง——

ในตอนนั้น

พี่ชายก็เคยช่วยเช็ดน้ำตาให้นางเช่นนี้เหมือนกัน

พี่ชายมักจะกล่าวว่า "เอาละ เลิกร้องไห้ขี้มูกโป่งได้แล้ว~"

"เลิกร้องไห้ขี้มูกโป่งได้แล้ว"

หลินเจาอดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ ออกมา

ทันทีที่กล่าวประโยคนี้จบ

หัวใจของต้าหนานหน่านก็สั่นสะท้านขึ้นมาทันที

นางเงยหน้ามองหลินเจาเบื้องหน้า สัมผัสได้ถึงความห่วงใยและการปลอบประโลมที่ออกมาจากใจจริงของเขา ความห่วงใยเช่นนี้...

ในชีวิตนี้นางเคยสัมผัสได้จากพี่ชายเพียงคนเดียวเท่านั้น

"ตกลง"

นางพยักหน้าอย่างหนักแน่น

ในขณะเดียวกัน ภายในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างขึ้นมา

"สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเจ้าในตอนนี้ก็คือ——ความแข็งแกร่ง!"

หลินเจอกล่าวเสียงเรียบ "มีเพียงแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น เจ้าถึงจะสามารถชดเชยความเสียใจในอดีตได้"

"มิเช่นนั้น"

"เจ้าก็จะทำอันใดไม่ได้เลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น

ต้าหนานหน่านก็พยักหน้ารับเงียบๆ

'ต้องแข็งแกร่งขึ้น!'

นางกำมือแน่น

ความเชื่อมั่นนี้กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ในใจของนาง

"ช่วงนี้การบำเพ็ญเพียรมีปัญหาอันใดหรือไม่?"

หลินเจาเอ่ยถาม

"ตอนนี้ยังดีอยู่"

ต้าหนานหน่านกล่าวว่า "คัมภีร์สวรรค์หุนตุ้นที่ผู้อาวุโสจักรพรรดิมนุษย์ถ่ายทอดให้ข้าเมื่อคราวก่อนลึกล้ำเป็นอย่างยิ่ง ข้ารู้สึกว่ามันเข้ากับข้ามากตอนที่บำเพ็ญเพียร"

คัมภีร์สวรรค์หุนตุ้น——

นี่คือคัมภีร์ที่หลินเจาสร้างขึ้นหลังจากบรรลุมรรคาในชาติภพแรก ซึ่งเหมาะสมกับการบำเพ็ญเพียรของกายหุนตุ้นมากที่สุด

แม้ต้าหนานหน่านจะไม่ใช่กายหุนตุ้น

แต่นางก็เคยรับการชำระล้างด้วยหยดเลือดแก่นแท้ของหลินเจา ภายในร่างกายมีโซ่ตรวนแห่งมรรคาหุนตุ้นซุกซ่อนอยู่ จึงสามารถบำเพ็ญเพียรคัมภีร์นี้ได้เช่นกัน

แถมความเร็วในการบำเพ็ญเพียรยังค่อนข้างรวดเร็วเสียด้วย

ทว่าการชำระล้างด้วยหยดเลือดแก่นแท้และการบำเพ็ญเพียรคัมภีร์นั้น จะช่วยให้นางมีความได้เปรียบในช่วงแรกเท่านั้น ในอนาคตเมื่อนางเลื่อนขั้นสู่ขอบเขตจ่านเต้า นางก็จะต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบากและความท้าทายที่ไม่เคยมีมาก่อน——

ภายในร่างกายมีโซ่ตรวนแห่งมรรคาของหลินเจา

แถมยังบำเพ็ญเพียรคัมภีร์ของหลินเจาอีกด้วย

สิ่งนี้จะทำให้นางต้องเผชิญกับการสะกดข่มของมรรคาอันน่าสะพรึงกลัว หากนางไม่สามารถเดินตามเส้นทางของตนเองได้ อนาคตของนางก็คงจะหยุดอยู่แค่นี้

แน่นอน

หลินเจาไม่ได้สงสัยเลยว่ามหาจักรพรรดินีจะสามารถเดินบนเส้นทางที่เป็นของตนเองได้หรือไม่ เขากลับรู้สึกว่าโซ่ตรวนบนตัวของต้าหนานหน่านยังหนักหน่วงไม่พอด้วยซ้ำ

หรือว่า...

จะเพิ่มไปอีกสักหน่อยดี?!

หลินเจาในฐานะผู้อาวุโสสูงสุดแห่งพรรคทรมานเยี่ย

เขาไม่เพียงแต่ต้องทรมานเยี่ยเท่านั้น

ยังต้องทรมานต้าหนานหน่านที่เป็นถึงประมุขพรรคผู้นี้อีกด้วย

"ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นไปเพื่อความรุ่งโรจน์ของพรรคทรมานเยี่ย"

——จักรพรรดิมนุษย์หลิน ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งพรรคทรมานเยี่ยกล่าวไว้เช่นนี้

ประมุขพรรคยังไม่แข็งแกร่ง

แล้วเยี่ยเทียนตี้ในอนาคตจะแข็งแกร่งได้อย่างไร?!

หากเยี่ยเทียนตี้ไม่แข็งแกร่ง พรรคทรมานเยี่ยจะเจริญรุ่งเรืองได้อย่างไร?

"ฟุ่บ!"

ในตอนนั้นเอง

หลินเจาชะงักไปเล็กน้อย

เขาหันไปมองเซียวอิ๋งฮว๋าที่อยู่ด้านข้าง

จู่ๆ ก็ตระหนักได้ว่านางกำลังส่งเสียงทางจิตกระซิบกระซาบกับตนเองอยู่เช่นกัน

เอาละ

ยังต้องแบ่งสมาธิไปจัดการอีกเรื่องจนได้

เพื่อนสมาชิกกลุ่มจำนวนมากที่อยู่ในเหตุการณ์ไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติใดๆ สายตาของพวกเขากวาดมองสลับไปมาระหว่างเยี่ยฝานและอู๋สือ เห็นได้ชัดว่าสนใจในการประลองที่กำลังจะเกิดขึ้นนี้เป็นอย่างมาก

เยี่ยตี้จุน ปะทะ มหาจักรพรรดิอู๋สือ!

ท้ายที่สุดแล้วผู้ใดจะแข็งแกร่ง ผู้ใดจะอ่อนแอกว่ากัน? คำตอบกำลังจะถูกเปิดเผย!

"หืม?"

ในตอนนั้นเอง

เจียงเหิงอวี่ชะงักไปเล็กน้อย

จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นเศษผ้าชิ้นพิเศษบริเวณเอวของเยี่ยฝาน ในฐานะผู้มีประสบการณ์ เขามองเพียงปราดเดียวก็รู้ทะลุปรุโปร่งว่านี่คือของสตรี——

เอี๊ยม!

เจียงเหิงอวี่เบิกตากว้าง

เขารีบสะกิดจีซวีคงที่อยู่ข้างกายทันที

"หืม?"

จีซวีคงหันมามองด้วยความสงสัยเล็กน้อย

ภายใต้การขยิบตาหลิ่วตาเป็นสัญญาณของเจียงเหิงอวี่ เขาก็มองไปยังเอวของเยี่ยฝาน จากนั้นก็สังเกตเห็นเศษผ้าชิ้นพิเศษนั้นอย่างรวดเร็ว

จีซวีคงชะงักไปเล็กน้อย

เขาและเจียงเหิงอวี่สบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะเผยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มออกมาทันที

ว่านชิง ลี่จิ่วเจี๋ย อู๋สือ และเฮยหวงก็สังเกตเห็นสายตาของทั้งสองคนเช่นกัน จากนั้นพวกเขาก็มองตามสายตานั้นไปยังเอวของเยี่ยฝาน แล้วก็มองเห็นเศษผ้าชิ้นพิเศษนั้นแทบจะในปราดเดียว

"โฮ่ง!"

"คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นเยี่ยตี้จุนแบบนี้!?"

เฮยหวงอดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบ

สีหน้าของว่านชิงดูแปลกประหลาดพิกล

ลี่จิ่วเจี๋ยพยายามกลั้นอาการเลิกคิ้วเล็กน้อย

ส่วนลึกในดวงตาของอู๋สือเผยให้เห็นถึงความเหยียดหยามสายหนึ่ง

ถุย!

คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นเยี่ยตี้จุนแบบนี้!

ผู้สืบทอดวิถีปรารถนามนุษย์อย่างนั้นหรือ?