บทที่ 1271: โหมดไร้เทียมทาน

ทันทีที่ "เส้นทางอพยพคลื่นอสูรฉุกเฉิน" เปิดใช้งานอย่างเต็มรูปแบบไปยังเขตเมืองหลักระดับหนึ่ง ระดับสอง และระดับสาม รวมถึงหมู่บ้านมือใหม่ทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ยแห่งโลกแห่งคำพยากรณ์

แถมยังได้รับการลงคะแนนอนุมัติจากนครเถ้าถ่าน

ระดับการเทเลพอร์ตถูกดึงขึ้นไปถึงเพดานสูงสุดที่ 50%

เมื่อต้องเผชิญกับคลื่นอสูร 50% ที่เหลือ ผู้เล่นจากทุกเขตปลอดภัยต่างต้องทุ่มสุดตัว ถึงจะสามารถ ต้านทาน พวกมันเอาไว้ได้ในที่สุด

และในวินาทีนี้เอง พวกเขาถึงได้ตระหนักว่า พลังของนครเถ้าถ่านนั้นน่าสะพรึงกลัวเพียงใด!

เมืองหลักระดับสามเผ่าเอลฟ์: นครประกายดาว

นอกเมือง ผู้เล่นนับล้านร่วมแรงร่วมใจกันต้านทาน ในที่สุดก็สามารถกำจัดคลื่นอสูรนอกเมืองไปได้จนหมดสิ้น!

เมื่อการต่อสู้สิ้นสุดลง

บนสนามรบ ผู้เล่นนับไม่ถ้วนต่างพากันถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ในที่สุดก็จัดการได้สักที!"

"ยากโคตร! เกือบขิตแล้วไหมล่ะ!"

"นั่นสิ ถ้าไม่ได้เหล่าเทพจากนครเถ้าถ่านช่วยแบ่งเบาคลื่นอสูรไป 50% ด่านนี้ของนครประกายดาวพวกเราคงไม่รอดแน่!"

"ดูทรงแล้วพวกเราก็ยังมีความหวังนะ ยังเหลือคลื่นอสูรอีกสามระลอก พี่น้องทั้งหลายฮึดสู้กันหน่อย พวกเราต้องทำได้แน่!"

ท่ามกลางความฮึกเหิม

ท่ามกลางฝูงชน มีผู้เล่นคนหนึ่งตระหนักถึงเรื่องน่ากลัวบางอย่างขึ้นมาได้—

"เดี๋ยวก่อน! พลังคลื่นอสูรของนครประกายดาวเราถูกแบ่งไป 50% คลื่นอสูร 50% ที่เหลือผู้เล่นทั้งเมืองเรายังต้องทุ่มเทกันสุดชีวิตกว่าจะจัดการมันได้"

"งั้นนครเถ้าถ่านที่ต้องเจอกับคลื่นอสูรของตัวเองอยู่แล้ว แถมยังมาช่วยพวกเราแบกรับคลื่นอสูรไปอีกครึ่งหนึ่ง พวกเขาจะรับมือไหวได้ยังไง?"

"ไม่! ไม่ใช่แค่นครประกายดาวของพวกเรา ดูเหมือนว่าจะมีอีกหลายเขตที่เปิดเส้นทางเทเลพอร์ตคลื่นอสูรเหมือนกัน!"

"ไม่ใช่แค่หลายเขต แต่เป็นทั้งหมด! ข่าวกรองยืนยันมาแล้วว่าเขตต่างๆ กว่า 90% ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ยต่างเปิดเส้นทางเทเลพอร์ตคลื่นอสูรไปยังนครเถ้าถ่าน และทั้งหมดก็ได้รับการอนุมัติจากผู้เล่นนครเถ้าถ่านแล้วด้วย!"

"นั่นก็หมายความว่าสิ่งที่นครเถ้าถ่านกำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ คือคลื่นอสูรที่มีขนาดเท่ากับครึ่งหนึ่งของทั้งต้าเซี่ยเลยนะ!"

"พระเจ้าช่วย! มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ จากสถานการณ์การรบแบบเรียลไทม์ทางฝั่งนครเถ้าถ่าน พวกเขาสามารถยันคลื่นอสูรเอาไว้ได้สำเร็จ ตอนนี้นครเถ้าถ่านไม่ได้รับอันตรายอะไรเลย มอนสเตอร์พวกนั้นเข้าใกล้แม้กระทั่งประตูเมืองของนครเถ้าถ่านไม่ได้ด้วยซ้ำ พวกมันถูกกำจัดเกลี้ยงในระยะห่างออกไปหลายลี้!"

"แม่เจ้า! ความแข็งแกร่งของนครเถ้าถ่านทำไมถึงได้น่ากลัวขนาดนี้? นี่มันจะโหดเกินไปแล้ว!!"

"ไม่งั้นก่อนหน้านี้ในเน็ตจะพูดกันทำไมว่าโม่โส่วเฉิงกุยคือเทพแท้จริงอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ยล่ะ? ก็เพราะนครเถ้าถ่านมีเทพโม่อยู่ไง เทพโม่หนึ่งคนขวางประตู หมื่นคนมิอาจผ่าน!"

"ไม่ใช่! ได้ยินมาว่าโม่โส่วเฉิงกุยยังไม่ได้ลงมือเองด้วยซ้ำ แถมยังไม่รู้ว่าหายไปทำอะไร จนถึงคลื่นอสูรระลอกที่เจ็ดยังไม่โผล่หน้ามาเลย ตอนนี้คลื่นอสูรทั้งหมดที่นครเถ้าถ่านเผชิญอยู่ ล้วนถูกจัดการโดยคนจากห้ากิลด์ใหญ่ภายใต้สังกัดของโม่โส่วเฉิงกุยทั้งนั้น!"

"อะไรนะ? ห้ากิลด์ใหญ่ภายใต้คำสั่งของโม่โส่วเฉิงกุยฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกัน แล้วก็รู้ด้วยว่ากิลด์ของพวกเขาความแข็งแกร่งทะลุปรอทจริงๆ แต่มันไม่น่าจะโหดเว่อร์ขนาดนี้มั้ง? กิลด์ของพวกเขารวมกัน ถ้าจำไม่ผิดน่าจะมีแค่หมื่นสองหมื่นคนไม่ใช่เหรอ?"

"หมายความว่าคนแค่หมื่นสองหมื่นคนของพวกเขา จัดการคลื่นอสูรที่คนหลักหลายล้านหลายสิบล้านในเขตเมืองหลักอย่างพวกเราจัดการไม่ได้เนี่ยนะ?"

"ห้ากิลด์ใหญ่ของพวกเขา ตกลงแล้วมีความแข็งแกร่งที่น่ากลัวขนาดไหนกันแน่เนี่ย!"

"พอพูดแบบนี้ ฉันชักจะตั้งตารอให้เทพโม่ลงมือซะแล้วสิ! แค่ห้ากิลด์ใหญ่ก็จัดการได้ทุกอย่างแล้ว ยังไม่ต้องให้เทพโม่ลงมือเองด้วยซ้ำ ถ้าเทพโม่ลงมือเอง มันจะไม่ถึงขั้นทำลายฟ้าล้างแผ่นดินเลยเหรอวะ?"

……

……

แน่นอนว่า

ไม่ใช่แค่นครประกายดาว เมืองหลักระดับสามของเผ่าเอลฟ์เท่านั้น

ในวินาทีนี้ ทุกเขตต่างก็กำลังตกตะลึงกับความแข็งแกร่งอันดุดันของนครเถ้าถ่านและห้ากิลด์ใหญ่!

ในครั้งนี้ คนของห้ากิลด์ใหญ่เรียกได้ว่าได้หน้าไปเต็มๆ ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ย!

แน่นอนว่า นั่นก็เป็นเพราะพวกเขามีความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง!

และสำหรับผู้เล่นของห้ากิลด์ใหญ่แล้ว

ศึกคลื่นอสูรครั้งนี้ ภารกิจหลักของพวกเขานอกจากการต้านทานคลื่นอสูร ปกป้องนครเถ้าถ่าน และเขตเมืองหลักอื่นๆ ของเซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ย หรือพูดให้ชัดก็คือการปกป้องต้าเซี่ยแล้ว

ยังมีภารกิจหลักอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือการช่วยหลินโม่อัปเลเวลอาณาเขต: แดนภูต!

ทันทีที่เปิดใช้งานสกิลอาณาเขตระดมความคิด

ผู้มีสถานะชนชั้นสูงขั้นกลางของอาณาเขตทั้งห้าสิบคน ก็ราวกับได้เปิดโหมดไร้เทียมทาน!

พวกเขาหลุดพ้นออกจากขอบเขตของเกาะเถ้าถ่าน

แล้วบุกทะลวงเข้าไปยังพื้นที่ที่ฝูงมอนสเตอร์หนาแน่นที่สุดโดยตรง!

ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

ในบรรดาผู้เล่นระดับ S จากห้ากิลด์ใหญ่ ขุมพลังระดับแนวหน้าห้าสิบคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด

ความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นยิ่งน่าสะพรึงกลัวกว่า!

แทบจะในชั่วพริบตา ก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายอย่างย่อยยับให้กับคลื่นอสูร!

เพื่อรับประกันว่าจะกอบโกยผลประโยชน์ได้สูงสุด

คนเพียงห้าสิบคน ถึงกับต้องทิ้งระยะห่างระหว่างกันให้กว้างที่สุด

เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกฝั่งเดียวกันแย่งมอนสเตอร์!

และภายในพื้นที่ที่ใครก็ตามในพวกเขาอยู่

ต่อให้มีมอนสเตอร์เยอะแค่ไหน ขอแค่เข้ามาใกล้พวกเขา เพียงชั่วอึดใจเดียวก็แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปในทันที!

พลังทำลายล้างโลกอันน่าสะพรึงกลัวนี้

อย่าว่าแต่ผู้เล่นนครเถ้าถ่านเลย

แม้แต่ผู้เล่นห้ากิลด์ใหญ่ด้วยกันเอง ก็ยังรู้สึกถึงกับท้อแท้กับชีวิต ไปเลย!

"เวรเอ๊ย! พวกเขากับเรานี่อยู่ระดับเดียวกันจริงๆ เหรอวะ?"

"พวกเราไม่ได้เติมเงินไปห้าสิบล้านเหมือนกันหรอกเหรอ? ห้าสิบล้านมันก็คือยอดเติมเงินสะสมสูงสุดแล้วไม่ใช่เหรอวะ? รางวัลเติมเงินสะสมที่พวกเขาได้ก็ควรจะเหมือนกับพวกเราไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงรู้สึกว่าฝีมือเก่งกว่าฉันเยอะขนาดนี้ล่ะ?"

"หรือว่าที่ฉันเติมไปมันคือแบงก์กงเต๊กห้าสิบล้าน แต่พวกเขาเติมเงินจริงห้าสิบล้านวะ?"

"ไม่ถูกสิ! หรือว่าสถานะชนชั้นสูงขั้นกลางจะได้โบนัสพลังรบเพิ่มเติม?"

"หยุดเลย พวกแกลำพองคิดว่าตัวเองได้รางวัลเติมเงินสะสมห้าสิบล้าน กลายเป็นผู้เล่นระดับ S แล้วจะไร้เทียมทานงั้นเหรอ? เก่งซะเหลือเกิน ไม่ดูเลยว่าพวกเขามีสถานะอะไรกันบ้าง! พวกเขาล้วนเป็นหัวหน้า รองหัวหน้า และผู้แข็งแกร่งระดับหัวกะทิของกิลด์เราทั้งนั้น!"

"เดิมทีก่อนที่จะเติมเงิน ฝีมือก็อยู่เหนือกว่าคนธรรมดาอย่างพวกเราตั้งเยอะแล้ว พอได้รางวัลเติมเงินสะสมห้าสิบล้านเหมือนกัน ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็ย่อมต้องเหนือกว่าพวกเราอยู่แล้วสิ! นี่มันไม่ปกติหรือไง?"

"บ้าเอ๊ย! ตอนแรกนึกว่าฉันเก่งแล้วนะ พอมาเห็นพวกหัวหน้าตอนนี้ รู้สึกว่าตัวเองกลายเป็นขยะไปเลย! โคตรขยะเลย!!!"

ทันทีที่ผู้เล่นนักรบดาบโล่จากกิลด์เลือดเหล็กคนหนึ่งพูดประโยคนี้ออกมา

ผู้เล่นนครเถ้าถ่านนับไม่ถ้วนที่อยู่ด้านหลังต่างก็พากันหน้าดำคร่ำเครียด

ผู้เล่น A: "ถ้าแบบนั้นยังเรียกว่าขยะ ฉันรู้สึกว่าตัวเองก็เป็นแค่ลูกมดตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ!"

ผู้เล่น B: "ถุย! ลูกมดยังประเมินค่าสูงไป พวกเราอย่างมากก็เป็นได้แค่เหาบนตัวลูกมดเท่านั้นแหละ!"

ผู้เล่น C: "ถุย! เหาบนตัวลูกมดยังประเมินสูงไป! พวกเราอย่างมากก็เป็นได้แค่แบคทีเรียบนตัวเหานั่นแหละ!"

ผู้เล่น D: "ถุย! แบคทีเรียยังประเมินสูงไป! พวกเราอย่างมากก็เป็นได้แค่เซลล์บนตัวแบคทีเรียนั่นแหละ!"

ผู้เล่น E: "ลูกพี่ทั้งหลาย! ไม่เห็นต้องยกย่องคนอื่นแล้วเหยียบย่ำตัวเองขนาดนี้เลยปะวะ! ถึงแม้ว่าพวกเราจะขยะจริงๆ ก็เถอะ... ช่างแม่ง รู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว น่าเบื่อชะมัด~ มีใครอยากปาร์ตี้ชักดาบปาดคอตัวเองตายด้วยกันไหม?"

ผู้เล่น F: "ไม่มีเว้ย อยากตายก็ไปตายคนเดียวเถอะ ต่อให้เป็นแค่เซลล์ ฉันก็จะเป็นเซลล์ที่อึดตายยากที่สุดโว้ย!"

……

……