บทที่ 1266: การอพยพฉุกเฉิน

เซิร์ฟเวอร์ต้าเซี่ย

บนช่องแชตโลก

เมื่อเผชิญกับข้อความร้องขอความช่วยเหลือจากพวกผู้เล่นในเขตเมืองหลักต่างๆ

ในที่สุดก็ได้รับการตอบกลับอย่างเป็นทางการจากพวกผู้เล่นห้ากิลด์ใหญ่

[โม่หลี·หนี่ว์วา] (Lv116 เปลี่ยนอาชีพครั้งที่ห้า เซียนแพทย์กู้โลกระดับ S, นครเถ้าถ่านเมืองหลักระดับหนึ่งเผ่าสัตว์): "พี่น้องทั้งหลาย อย่ากลัวไปเลย พวกเราห้ากิลด์ใหญ่ได้หารือภายในและผ่านการอนุมัติแล้ว โดยตัดสินใจว่าจะแบ่งกำลังแยกย้ายกันไปช่วยสนับสนุนพวกคุณแล้วล่ะ!"

[วีรบุรุษยุคโกลาหล] (Lv119 เปลี่ยนอาชีพครั้งที่ห้า เซียนกระบี่ระดับ S, นครเถ้าถ่านเมืองหลักระดับหนึ่งเผ่าสัตว์): "ฮ่าฮ่าฮ่า! พวกพี่น้อง มีพี่เจี๋ยอยู่ไม่ต้องกลัว! รอพี่เจี๋ยอีกประเดี๋ยว เดี๋ยวพี่เจี๋ยจะไปกู้โลกเอง!"

[โม่หลี·ตงหวางไท่อี้] (Lv117 เปลี่ยนอาชีพครั้งที่ห้า นักมายากลระดับ S, นครเถ้าถ่านเมืองหลักระดับหนึ่งเผ่าสัตว์): "เมืองไหนมีสาวๆ เยอะบ้าง? ส่งเสียงหน่อย เร็วเข้า เดี๋ยวฉันจะรีบไปช่วยพวกเธอเดี๋ยวนี้แหละ!"

……

……

เมื่อพวกผู้เล่นจากห้ากิลด์ใหญ่ทยอยกันออกมาส่งข้อความในช่องแชตโลก

ในพริบตา พวกผู้เล่นในเขตเมืองหลักต่างๆ ต่างก็ราวกับมองเห็นแสงรุ่งอรุณอันเจิดจ้าท่ามกลางความมืดมิด

ผู้เล่นนับไม่ถ้วนต่างพากันตื่นเต้นยินดีเป็นอย่างยิ่ง!

"ดีเหลือเกิน! ฉันรู้ว่าเทพโม่ไม่มีทางทอดทิ้งพวกเราแน่ เขาต้องมาช่วยพวกเราแน่นอน!"

"แต่ว่า คนที่พูดออกมามีแต่คนจากห้ากิลด์ใหญ่ไม่ใช่เหรอ? เทพโม่ยังไม่ได้ออกมาเลยนะ!"

"ห้ากิลด์ใหญ่นั่นก็เป็นกิลด์ในสังกัดของเทพโม่ทั้งนั้นแหละ! พวกเขาต้องได้รับความเห็นชอบจากเทพโม่ก่อนถึงจะมาช่วยพวกเราได้! เพราะงั้นต้องเป็นเทพโม่ที่สั่งให้พวกเขามาช่วยพวกเราชัวร์!"

"ฮือๆ ซาบซึ้งใจชะมัด! นครดาวร่วงของพวกเรามีทางรอดแล้ว!"

ขณะเดียวกัน ก็มีผู้เล่นนับไม่ถ้วนที่ต้องตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของห้ากิลด์ใหญ่

"เดี๋ยวก่อนนะ! ทำไมคนที่พูดออกมาเมื่อกี้ถึงเป็นผู้เล่นอาชีพระดับ S กันหมดเลยล่ะ?"

"บ้าเอ๊ย! ถ้าคนข้างบนไม่ทักฉันก็ยังไม่ได้สังเกตเลย มีผู้เล่นอาชีพระดับ S เยอะขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย! พระเจ้าช่วย!"

"อาชีพระดับ S ถ้าฉันจำไม่ผิด นั่นมันต้องเป็นรางวัลเติมเงินสะสมครบ 50 ล้านหยวนไม่ใช่เหรอ? พวกเขามีอาชีพลับระดับ S กันทุกคน นั่นหมายความว่าพวกเขาทุกคนเติมเงินสะสมครบ 50 ล้านหยวนเต็มพิกัดเลยงั้นเหรอ?"

"ถ้าอย่างนั้น นอกจากอาชีพลับระดับ S แล้ว ก็ยังมีรางวัลเซ็ตอุปกรณ์สีทองระดับ 12, สกิลระดับ SSS, สกิลต้องห้าม, สัตว์เลี้ยงระดับโบราณอมตะ, ไอเทมเทพระดับ S และสายเลือดเผ่าพันธุ์สูงสุดด้วยงั้นสิ?"

"คุณพระช่วย! มิน่าเล่าคนจากห้ากิลด์ใหญ่ถึงได้เก่งกาจขนาดนี้ ถึงขนาดช่วยรับมือคลื่นอสูรติดๆ กันเจ็ดระลอกให้นครเถ้าถ่านได้สบายๆ!"

"ดีมากเลย! มีผู้แข็งแกร่งระดับท็อปแบบนี้มาช่วย พวกเราก็รอดแล้ว!"

ทว่า ในตอนที่พวกผู้เล่นจากทั่วทุกสารทิศเพิ่งจะมองเห็นความหวังอันริบหรี่

วินาทีต่อมา ความหวังของพวกเขาก็พังทลายลงในพริบตา!

"เดี๋ยวก่อน! ขอโทษด้วยนะพวกพี่น้อง ดูเหมือนพวกเราจะไปไม่ได้แล้วว่ะ ระบบปิดเส้นทางเทเลพอร์ตของเมืองหลักไปแล้ว พวกเราข้ามไปหาไม่ได้เลย!"

เมื่อฉินเฟิงส่งข้อความนี้ออกมาในช่องแชตโลก

พวกผู้เล่นในเขตเมืองหลักต่างๆ ที่กำลังเฝ้ารอความช่วยเหลือก็พลันดิ่งลึกสู่ความสิ้นหวังอีกครา

"อะไรนะ? เส้นทางเทเลพอร์ตปิดไปแล้วเหรอ?"

"เวรเอ๊ย! อุตส่าห์เห็นความหวังรำไรอยู่แป๊บเดียว ดันพังทลายลงในพริบตาซะงั้น!"

"ไอ้ระบบบ้า นี่แกคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย? ไอ้สารเลวเอ๊ย!"

……

……

ขณะที่ผู้เล่นนับไม่ถ้วนกำลังจมอยู่กับความสิ้นหวัง

และพวกผู้เล่นจากห้ากิลด์ใหญ่เองก็จนปัญญาเพราะมีกำลังไม่พอนั้น

เสียงอันศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในช่องแชตโลก

[จอมมารสูงสุด·โม่โส่วเฉิงกุย] (Lv155 เปลี่ยนอาชีพครั้งที่หก จักรพรรดิภูตระดับ SSS, นครเถ้าถ่านเมืองหลักระดับหนึ่งเผ่าสัตว์): "ทุกเมืองหลัก และเขตมือใหม่ ให้ทุกคนร่วมกันลงคะแนน เปิดใช้งานการอพยพฉุกเฉิน โดยเลือกจุดหมายปลายทางของการอพยพเป็นนครเถ้าถ่าน"

อิทธิพลและบารมีอันน่าเกรงขามของหลินโม่นั้นทรงพลังมากเกินไปจริงๆ

เพียงแค่หลินโม่ส่งข้อความนี้ลงในช่องแชตโลก

ในชั่วพริบตา แม้กระทั่งพวกปลาในทะเลลึกที่ไม่เคยเอ่ยปากพูดในช่องแชตโลกเลยก็ยังโดนระเบิดให้โผล่หัวออกมา!

"เชี่ย! เทพโม่! เทพโม่ตัวเป็นๆ! จับตัวเร็ว!"

"นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ได้เห็นมหาเทพโม่โส่วเฉิงกุยปรากฏตัวในช่องแชต! โคตรตื่นเต้นเลย!"

"กรี๊ด! ชาตินี้ยังได้เห็นข้อความของเทพโม่ ต่อให้ตายตอนนี้ก็คุ้มแล้ว!"

"เทพโม่ตัวเป็นๆ จริงด้วย! จับ!"

"จับ!"

"จับ!"

ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีคนทนไม่ไหวอีกต่อไป

"จับพ้ามึงสิจะจับหาพระแสงอะไร! เลิกจับกันได้แล้วโว้ย! เทพโม่กำลังคิดหาทางช่วยพวกเราอยู่ แต่พวกมึงยังจะมานั่งจับๆๆ จับเตี่ยแกสิ! เลิกปั๊มแชตกันได้แล้ว แม่มเอ๊ย กูมองไม่เห็นข้อความของเทพโม่แล้วเนี่ย!"

"การอพยพฉุกเฉิน? มันคืออะไรเหรอ? ไอ้นี่มันมีประโยชน์ยังไงอะ? ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ รบกวนท่านเทพช่วยบอกหน่อยที!"

ในตอนนั้นเอง

ข้อความของหลินโม่ก็ปรากฏขึ้นในช่องแชตอีกครั้ง

"เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา มันจะมีปุ่มนี้อยู่ตรงส่วนท้ายสุด จำเป็นต้องให้ผู้เล่นในเขตพื้นที่เดียวกันมากกว่า 50% กดพร้อมกันถึงจะส่งผล"

"ทุกคนทำตามที่ฉันบอก เปิดหน้าต่างระบบแล้วเลื่อนลงไปที่ส่วนท้ายสุด จากนั้นกดปุ่มการอพยพฉุกเฉิน ปรับระดับการอพยพให้เต็มพิกัด 50% แล้วกรอกพิกัดจุดหมายการอพยพเป็นนครเถ้าถ่าน เมืองหลักระดับหนึ่งของเผ่าสัตว์"

วาจาสิทธิ์ของหลินโม่ประกาศก้อง

ไม่มีใครกล้าชักช้าแม้แต่คนเดียว

ทุกคนต่างพากันปฏิบัติตามคำสั่งของหลินโม่

พวกผู้เล่นจากทั่วสารทิศพากันเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

และก็เป็นไปตามนั้นจริงๆ: ตรงบริเวณท้ายสุดของหน้าต่างระบบที่แต่เดิมไม่เคยมีอะไรอยู่ กลับปรากฏปุ่ม [การอพยพฉุกเฉิน] ขึ้นมา!

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าการอพยพฉุกเฉินนี้จะมีไว้ทำอะไรกันแน่

ทว่าเห็นได้ชัดว่าทุกคนล้วนเชื่อมั่นในตัวหลินโม่ และรู้ดีว่าขอแค่ทำตามคำสั่งของเขาก็จะสามารถรอดชีวิตได้

ดังนั้น พวกผู้เล่นในเขตเมืองหลักต่างๆ จึงพากันกดปุ่มนี้ทันที

ณ นครจันทร์ร่วง เมืองหลักระดับหนึ่งของเผ่าเอลฟ์

ภายในเมือง นักเวทสาวคนหนึ่งกดปุ่มการอพยพฉุกเฉินด้วยหัวใจที่เต้นระทึก

ตรงหน้าของเธอพลันมีหน้าต่างเด้งขึ้นมาบานหนึ่ง

[โปรดเลือกระดับของการอพยพฉุกเฉิน!]

เธอทำตามคำสั่งของหลินโม่ในช่องแชตโลก

นักเวทสาวเลือกค่าสูงสุด: 50%

ทันใดนั้น ข้อมูลบนหน้าต่างก็เปลี่ยนไป

[โปรดเลือกพิกัดการอพยพ!]

นักเวทสาวทำตามคำสั่งของหลินโม่อีกครั้งโดยเลือก: นครเถ้าถ่าน เมืองหลักระดับหนึ่งของเผ่าสัตว์

จากนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง

[ติ๊ง~ คำขอของคุณได้รับการดำเนินการแล้ว! ขณะนี้จำนวนคนที่ร้องขอการอพยพฉุกเฉินในนครจันทร์ร่วงพร้อมกันคือ 12,581 คน คิดเป็น 0.015% ของจำนวนคนทั้งหมด โปรดรอให้จำนวนผู้ร้องขอครบ 50% คำขอของคุณจึงจะส่งผลทำงาน!]

รอบๆ ตัวเธอ พวกผู้เล่นจำนวนมากต่างก็ทำตามคำสั่งของหลินโม่เช่นกัน

หลังจากนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนจากระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของพวกเขาก็เหมือนกับของนักเวทสาวทุกประการ

ไม่ใช่แค่เพียงนครจันทร์ร่วงเท่านั้น

ทว่าพวกผู้เล่นในเมืองหลักระดับหนึ่ง เมืองหลักระดับสอง เมืองหลักระดับสาม และหมู่บ้านมือให้อื่นๆ ล้วนกำลังทำสิ่งนี้อยู่เช่นกัน

ไม่มีใครรู้เลยว่าการกระทำนี้มันหมายถึงอะไรกันแน่

แม้กระทั่งพวกผู้เล่นจากห้ากิลด์ใหญ่เองก็ยังไม่เข้าใจ

"ประธานโม่ นี่มันกะจะทำอะไรเนี่ย?"

"ไหนบอกว่าเปิดเส้นทางช่วยเหลือไม่ได้ไงล่ะครับ?"

"เพราะงั้นความหมายของเรื่องนี้คือจะให้คนจากเขตเมืองหลักของพวกเขาพากันมาหลบภัยที่นครเถ้าถ่านของพวกเราเหรอครับ มันหมายความแบบนี้ใช่ไหม?"

เมื่อพวกผู้เล่นจากห้ากิลด์ใหญ่พากันเอ่ยถามในกลุ่มพันธมิตร

หลินโม่จึงเอ่ยขึ้นว่า: "ไม่ใช่ ไม่ได้จะให้พวกเขามาหลบภัย"

"แต่จะให้พวกเขาขนมอนสเตอร์ในเขตเมืองหลักของตัวเอง ส่งมาทางนครเถ้าถ่านของพวกเราต่างหาก"