บทที่ 52 บนมือของหนูก็มีฟองฟอดเต็มไปหมดเลยค่า~

บทที่ 52 บนมือของหนูก็มีฟองฟอดเต็มไปหมดเลยค่า~

เวลาอาหารกลางวัน

ซูเฉินนำกับข้าว ถ้วยชาม และตะเกียบมาจัดวางบนโต๊ะตามลำดับ พร้อมกับดึงม้านั่งสองตัวที่อยู่ใต้โต๊ะออกมา

ซื่อจื่อมองดูกับข้าวบนโต๊ะที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นและมีควันร้อนลอยฉุย ดวงตาเล็กๆ ทั้งสองข้างทอประกายวับวาวพลางถามซูเฉินว่า:

"เสี่ยวหลางจวิน~ พวกเรากำลังจิกินจ้าวแย้วใช่ม้ายค่า~?"

ดูออกเลยว่า ซื่อจื่อแกล้งถามไปอย่างนั้นเอง

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่ากำลังจะได้กินข้าวแล้ว เพียงแต่ถามย้ำอีกสักหน่อย เพื่อแสดงความคาดหวังก็เท่านั้น

แต่ซูเฉินไม่ได้พยักหน้าเออออตามซื่อจื่อ เขากลับส่ายหน้าแล้วพูดว่า:

"ซื่อจื่อ ยังกินไม่ได้นะ! ก่อนจะกินข้าว เรายังต้องทำเรื่องสำคัญอีกอย่างหนึ่ง นั่นก็คือ ล้างมือก่อน"

ไม่ใช่ว่าซูเฉินจงใจส่ายหน้าปฏิเสธซื่อจื่อหรอกนะ แต่ก่อนกินข้าวต้องล้างมือจริงๆ!

ซื่อจื่อลูบศีรษะเล็กๆ ของตัวเอง

พร้อมกับยื่นมือเล็กๆ สองข้างที่ขาวสะอาดปราศจากคราบสกปรกใดๆ แถมยังมีสีชมพูระเรื่อ ยืนอยู่ตรงหน้าซูเฉินแล้วพูดว่า:

"เสี่ยวหลางจวิน พี่ดูสิค่า~ มือของนู๋สะอาดมั่กๆ เลยค่า~ ม่ายต้องล้างมือก็ด้ายงับ~"

ก็จริง เมื่อครู่ซื่อจื่อเพิ่งจะเล่นน้ำจากก๊อกน้ำมา มือคู่นี้จึงค่อนข้างสะอาด ตามหลักแล้วก็ไม่จำเป็นต้องล้างมืออีก

แต่ซูเฉินยังคงพูดว่า "ซื่อจื่อ พวกเรายังต้องล้างมือแบบจริงจังก่อนกินข้าวอยู่ดีนะ แถมยังต้องใช้สบู่เหลวล้างมือโดยเฉพาะ เพื่อล้างมือของหนูให้สะอาดเอี่ยมอ่องเลย

เพราะบนมือของหนูมีแบคทีเรียอยู่ ถ้าไม่ใช้สบู่เหลวล้างมือล่ะก็ จะไม่สามารถล้างพวกมันออกได้จนหมดจดหรอกนะ"

แม้จะบอกว่ามือของซื่อจื่อสะอาดแล้ว ไม่จำเป็นต้องล้าง แต่เพื่อปลูกฝังนิสัยรักความสะอาดให้ซื่อจื่อรู้จักล้างมือก่อนกินข้าว จึงมีความจำเป็นที่จะต้องไปล้างสักหน่อย

อีกอย่าง การใช้สบู่เหลวล้างมือให้สะอาดยิ่งขึ้น ก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

ซูเฉินเองก็ลืมไปแล้วว่าเคยอ่านงานวิจัยชิ้นหนึ่งมาจากไหน ที่บอกว่าหากใช้แค่น้ำเปล่าล้างมือ จะสามารถล้างแบคทีเรียออกไปได้มากกว่า 90%

แต่ถ้าหากใช้สบู่เหลวล้างมือโดยเฉพาะ จะสามารถล้างแบคทีเรียออกไปได้ถึง 99% ความแตกต่างนี้ถือว่ามากอยู่เหมือนกัน

ซื่อจื่อถามด้วยความสงสัย "เสี่ยวหลางจวิน แบกเทียเยียคืออาไรหรอค่า~?"

อ้อ นั่นสิ ซื่อจื่อจะไปเข้าใจได้ยังไงว่าแบคทีเรียคืออะไร

ดูเหมือนว่าจะต้องอธิบายเรื่องแบคทีเรียให้ซื่อจื่อฟังซะหน่อยแล้ว?

แต่จะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดีล่ะ? บอกว่าเป็นจุลินทรีย์งั้นเหรอ?

ของพวกนี้มันเป็นวิชาชีววิทยาระดับมัธยมต้นนะ ด้วยวัยของซื่อจื่อ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำความเข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าจุลินทรีย์คืออะไร มันยังล้ำหน้าเกินไปหน่อย

ดังนั้นซูเฉินจึงลองนึกดูว่า ปกติแล้วครูอนุบาลจะอธิบายเรื่องแบคทีเรียให้เด็กๆ ฟังว่ายังไงนะ?

"อืม แบคทีเรียเนี่ย... จะพูดยังไงดีล่ะ ก็คงเป็นแมลงตัวเล็กๆ ชนิดหนึ่งนั่นแหละ ถึงมันจะไม่ได้มีอันตรายร้ายแรงอะไร แต่ยังไงซะกินเข้าไปก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ

เพราะงั้นก่อนกินข้าวก็ต้องล้างพวกแบคทีเรียบนมือ... เอ้อ ล้างแมลงตัวเล็กๆ ออกให้สะอาด"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ของซูเฉิน ใบหน้าเล็กๆ ของซื่อจื่อก็พลันตกใจตื่นตระหนก เผยให้เห็นสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย

ดวงตากลมโตทั้งสองข้างก้มมองลงมา จ้องเขม็งไปที่มือเล็กๆ ของตัวเอง

มองซ้ายมองขวา แล้วหันไปพูดกับซูเฉินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนว่า:

"เสี่ยวหลางจวิน~ บนมือของนู๋ม่ายมีแมลงตัวเย็กๆ น้า~!"

ซูเฉินหัวเราะ "อืม แมลงตัวเล็กที่ว่ามันเล็กมากๆ เล็กจนมองด้วยตาเปล่าไม่เห็นเลยล่ะ"

"แต่ว่านะ ซื่อจื่อ หนูก็ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ แมลงตัวเล็กๆ พวกนี้เป็นแค่คำเรียกกว้างๆ ของแบคทีเรียน่ะ จริงๆ แล้วพวกมันไม่นับว่าเป็นแมลงหรอก"

"สรุปก็คือ ทุกคนล้วนมีมันอยู่ แถมบางครั้งพวกมันยังช่วยคนเราด้วยซ้ำ แต่ก่อนกินข้าว ทางที่ดีก็ควรจะล้างแบคทีเรียพวกนี้บนมือออกไปดีกว่า"

เมื่อเห็นว่าซื่อจื่อมีสีหน้าหวาดกลัวเล็กน้อย ซูเฉินก็รีบเกลี้ยกล่อมและปลอบโยนเธอ

เมื่อซูเฉินอธิบายเช่นนี้ ใบหน้าเล็กๆ ของซื่อจื่อถึงได้ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ เธอพยักหน้าให้ซูเฉินแล้วพูดว่า:

"อื้ม~ เสี่ยวหลางจวิน นู๋จี้ดาว(หนูรู้แล้ว)ค่า~ ก่อนกินจ้าวต้องล้างมือก่อนค่า~"

"ใช่แล้ว"

ซูเฉินเดินตรงไปยังห้องน้ำ โดยมีซื่อจื่อเดินตามหลังไปติดๆ

พอเข้าไปในห้องน้ำ ก็ได้กลิ่นเฉพาะตัวของห้องน้ำลอยมาเตะจมูก

หากพูดกันตามตรงไม่อ้อมค้อม ก็ถือว่ามีกลิ่นเหม็นตุๆ จางๆ อยู่บ้าง

ก็นะ มันเป็นห้องน้ำในบ้านตัวเอง ปกติซูเฉินก็ทำความสะอาดไม่ค่อยบ่อยนัก

ไม่ใช่ว่าเข้าห้องน้ำแล้วกดชักโครกไม่สะอาดหรอกนะ แต่ห้องน้ำก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีกลิ่นแบบนี้ออกมา เว้นแต่จะทำความสะอาดบ่อยๆ

เมื่อได้กลิ่นนี้ ซูเฉินก็มองซื่อจื่ออย่างประหม่าเล็กน้อย กลัวว่าพอเธอได้กลิ่นห้องน้ำแล้วจะแสดงสีหน้ารังเกียจ เอามือเล็กๆ มาปิดจมูกตัวเองแน่น

แต่โชคดีที่ซื่อจื่อมีสีหน้าเป็นปกติ ไม่รู้ว่าเธอไม่ได้กลิ่นจริงๆ หรือว่าเธอใส่ใจความรู้สึกของเขา ก็เลยไม่ร้องตะโกนว่าเหม็นออกมา

แต่ไม่ว่าจะยังไง เดี๋ยวพอว่างแล้วก็ต้องทำความสะอาดห้องน้ำขนานใหญ่สักหน่อย

ซูเฉินตัดสินใจแล้วว่า หลังจากนี้จะทำความสะอาดห้องน้ำให้สะอาดเอี่ยมอ่อง ต้องทำอย่างพิถีพิถัน ไม่ให้มีกลิ่นแปลกปลอมหลงเหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว

ตอนนั้นเอง ความสนใจของซื่อจื่อก็ไปอยู่ที่ก๊อกน้ำในห้องน้ำ เธอหันไปพูดกับซูเฉินว่า:

"เสี่ยวหลางจวิน อันนี้ก็เป็นก๊อกน้ำเหมือนกานช่ายม้ายค่า~"

ซูเฉินพยักหน้า "ใช่แล้วล่ะ อันที่อยู่ในห้องน้ำนี้ก็เป็นก๊อกน้ำเหมือนกัน เพียงแต่มันจะต่างกับก๊อกน้ำในห้องครัวเมื่อกี้นี้อยู่นิดหน่อยน่ะ"

"ก๊อกน้ำในห้องครัวส่วนใหญ่เอาไว้ใช้ล้างผัก ล้างเนื้อสัตว์ ส่วนก๊อกน้ำในห้องน้ำนี้ เอาไว้ให้พวกเราใช้ล้างมือโดยเฉพาะ"

ซื่อจื่อพยักหน้า "นู๋จี้ดาวแย้วค่า~ อันนี้เอาไว้ใช้ล้างมือค่า~ ก๊อกน้ำอันนั้นเอาไว้ใช้ล้างผัก ล้างเนื้องับ~"

ซูเฉินกดสบู่เหลวล้างมือลงบนมือหนึ่งปั๊ม ถูให้ทั่วจนสะอาด แล้วเปิดก๊อกน้ำล้างออก

เขาทำให้ซื่อจื่อดูเป็นตัวอย่าง พลางพูดว่า "ซื่อจื่อ นี่คือขั้นตอนการล้างมือนะ

ก่อนอื่นต้องถูสบู่เหลวให้ทั่วมือ แล้วค่อยล้างออกด้วยน้ำให้สะอาด แค่นี้มือของพวกเราก็จะสะอาดเอี่ยมอ่องแล้ว"

พอพูดถึงตรงนี้ เขาก็อดนึกถึง 'การล้างมือ 7 ขั้นตอน' ที่เคยเรียนตอนเด็กๆ ไม่ได้ ได้ยินมาว่าต้องทำแบบนี้ควบคู่ไปกับการใช้สบู่เหลวล้างมือ ถึงจะสามารถล้างมือได้สะอาดหมดจดอย่างแท้จริง

แต่น่าเสียดาย ไม่ต้องพูดถึงว่าซื่อจื่อจะจำการล้างมือ 7 ขั้นตอนนี้ได้หรือเปล่าหรอกนะ ขนาดตัวเขาเองก็ยังลืมไปแล้วเลยว่า 7 ขั้นตอนนี้มันล้างยังไงบ้าง

เลยทำได้แค่สอนวิธีถูมือง่ายๆ ไปก่อน

ซื่อจื่อมองดูซูเฉินล้างมือไปด้วย ใบหน้าเล็กๆ ก็พูดด้วยความประหลาดใจไปด้วยว่า:

"เสี่ยวหลางจวิน บนมือพี่มีฟองด้วยค่า~ บนมือพี่มีฟองเต็มเยยงับ~ สวยจังเยยค่า~"

ซูเฉินหัวเราะ "ใช่แล้ว มีฟองด้วย สบู่เหลวล้างมือก็จะมีฟองแบบนี้แหละ มันจะช่วยให้ล้างมือได้สะอาดขึ้น มาสิ ซื่อจื่อ หนูมาล้างบ้างสิ"

ซื่อจื่อก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างออกมา แล้วยิ้มพลางเตือนซูเฉินว่า:

"เสี่ยวหลางจวิน~ นู๋เอื้อมม่ายถึงงับ~"

"ได้เลย เดี๋ยวพี่อุ้มหนูเองนะ"

ซูเฉินอุ้มซื่อจื่อขึ้นมา

ซื่อจื่อกล่าวขอบคุณ "ขอบคุณน้าค่า~ เสี่ยวหลางจวิน~"

จากนั้น ซื่อจื่อก็ทำตามอย่างซูเฉินเมื่อสักครู่ เริ่มจากกดสบู่เหลวล้างมือลงบนมือ แล้วใช้มือเล็กๆ สองข้างถูไถไปมาให้ทั่ว

ท่าทางคล่องแคล่วมาก ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเป็นการใช้สบู่เหลวล้างมือเป็นครั้งแรก เผลอๆ จะรู้สึกว่าได้มาตรฐานกว่าที่ซูเฉินล้างซะอีก

ซูเฉินถึงกับเหงื่อตก

ต่อมา ซื่อจื่อก็เปิดก๊อกน้ำ เลียนแบบท่าทางของซูเฉินเมื่อครู่ เอามือเล็กๆ ไปล้างใต้สายน้ำ

เนื่องจากเมื่อครู่ซูเฉินเปิดน้ำอุ่น แต่ตอนที่เขาล้าง น้ำยังไม่ทันร้อน พอถึงคิวซื่อจื่อล้าง น้ำก็อุ่นพอดี จึงไม่ต้องกังวลว่ามือของซื่อจื่อจะเย็นจนแข็ง

และในไม่ช้า บนมือของซื่อจื่อก็มีฟองเล็กๆ ปรากฏขึ้นมามากมาย เหมือนกับมือของซูเฉินเมื่อสักครู่ไม่มีผิด

ซื่อจื่อหัวเราะอย่างมีความสุข:

"เสี่ยวหลางจวิน~ พี่ดูสิค่า~ บนมือของนู๋ก็มีฟองฟอดเต็มไปหมดเยยค่า~ ฉนุกจังเยยงับ~"