บทที่ 24 ซื่อจื่อขึ้นลิฟต์ครั้งแรก

บทที่ 24 ซื่อจื่อขึ้นลิฟต์ครั้งแรก

"ครืด—"

พร้อมกับเสียงการทำงานของเครื่องจักรที่แทบจะไม่ได้ยิน ห้องโดยสารลิฟต์ก็สั่นไหวเล็กน้อย

ตามมาด้วยความรู้สึกไร้น้ำหนักอย่างชัดเจนที่จู่โจมเข้ามาในชั่วพริบตา

ความรู้สึกแปลกประหลาดราวกับแรงโน้มถ่วงของโลกอ่อนลงกะทันหันในเสี้ยววินาทีนี้ ทำเอาอวัยวะภายในคล้ายกับถูกยกขึ้นเบาๆ

ซูเฉินปรับท่าทางการยืนโดยสัญชาตญาณ สายตามองไปยังซื่อจื่อที่อยู่ข้างกายเป็นอันดับแรก

เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย

สำหรับคนยุคปัจจุบัน ความรู้สึกไร้น้ำหนักเล็กน้อยจากการขึ้นลิฟต์ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันไปนานแล้ว คุ้นชินเสียจนถูกมองข้ามไปด้วยซ้ำ

นอกจากสัญญาณในลิฟต์จะไม่ดีจนไถคลิปสั้นไม่ได้ซึ่งทำให้รู้สึกหงุดหงิดนิดหน่อยแล้ว การยืนในลิฟต์กับการยืนบนพื้นราบ สำหรับซูเฉินนั้นไม่มีความแตกต่างใดๆ เลย

ทว่า นี่คือซื่อจื่อ

นี่คือองค์หญิงแห่งต้าถังจากเมื่อพันกว่าปีก่อน และเป็นครั้งแรกที่ได้ขึ้นลิฟต์

เธอจะปรับตัวเข้ากับความรู้สึกไร้น้ำหนักที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ได้หรือเปล่า?

จะตกใจจนร้องไห้ไหม? จะรู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้หรือเปล่า?

สายตาของซูเฉินจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าน้อยๆ ของซื่อจื่ออย่างไม่วางตา

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ

ทันทีที่ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวลง สีหน้าอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้นของซื่อจื่อก็แข็งค้างไปในฉับพลัน

ปากเล็กๆ ของเธอเผยอขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาเบิกโพลง แววตาเผยให้เห็นถึงความตื่นตระหนกและทำอะไรไม่ถูกตามสัญชาตญาณ

ความรู้สึกที่จู่ๆ พื้นใต้ฝ่าเท้าก็ลอยคว้าง ร่างกายร่วงหล่นลงไปโดยควบคุมไม่ได้ สำหรับคนที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน นับว่าเป็นความตกตะลึงอย่างใหญ่หลวงจริงๆ

เพียงแต่ สิ่งที่ทำให้ซูเฉินประหลาดใจก็คือ เจ้าหนูตัวน้อยคนนี้ไม่ได้กรีดร้อง และไม่ได้ร้องไห้งอแง

เธอยังคงพยายามยืนตัวตรงอย่างสุดความสามารถ เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างจิกพื้นรองเท้าไว้แน่น ไม่มีวี่แววว่าจะล้มลงเลยสักนิด

มีเพียงมือน้อยๆ ที่จับขากางเกงของซูเฉินเอาไว้ซึ่งกำแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนข้อต่อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดเล็กน้อย

ซูเฉินใจอ่อนยวบ รีบย่อตัวลง ยื่นมือใหญ่ไปกอบกุมมือน้อยๆ ที่อวบอูมและนุ่มนิ่มของซื่อจื่อเอาไว้ พลางปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน:

"ซื่อจื่อไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไร"

"นี่แหละคือความรู้สึกของการขึ้นลิฟต์ เป็นเพราะพวกเรากำลังลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ร่างกายก็เลยรู้สึกหวิวๆ"

"สูดหายใจลึกๆ เดี๋ยวชินแล้วก็ดีเอง"

เมื่อได้ยินเสียงของซูเฉิน ซื่อจื่อก็ราวกับหาที่พึ่งพิงเจอ

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความตื่นตระหนกเพียงเล็กน้อยในใจเอาไว้

เธอเป็นลูกสาวของอาเย่ เป็นองค์หญิงแห่งต้าถัง จะทำให้เสี่ยวหรังจวิน... อ๊ะ ไม่สิ จะทำให้พี่จ๋าขายหน้าไม่ได้!

ดังนั้น ซื่อจื่อจึงยืดหลังน้อยๆ ขึ้นตรง เงยหน้าที่ขาวเนียนราวหยกสลักขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยเจื้อยแจ้วทว่าหนักแน่นอย่างยิ่ง:

"อื้อ! พี่จ๋า~"

"หนูม่ายกัว! หนูม่ายกัวเยยซักนิด~"

"ซื่อจื่อก้าหาญมากน้า~!"

เมื่อเห็นท่าทางแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือของเจ้าหนูตัวน้อย ที่ยังพยายามแสดงความกล้าหาญออกมา ซูเฉินก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเอ็นดู

"อืม ไม่กลัวก็ดีแล้ว"

ซูเฉินลูบหัวเธอ พลางเอ่ยชม: "ซื่อจื่อของพวกเรากล้าหาญที่สุดเลย เก่งกว่าผู้ใหญ่หลายคนที่เพิ่งเคยขึ้นลิฟต์ครั้งแรกซะอีกนะ!"

เมื่อได้รับคำชม ซื่อจื่อก็แลบลิ้นออกมาด้วยความเขินอายเล็กน้อย

ความจริงแล้ว ซื่อจื่อเป็นเด็กดีที่ซื่อสัตย์ เธอไม่ได้อยากโกหกหรอก

ในเสี้ยววินาทีแรกเริ่มนั้น เธอตกใจกับความรู้สึกที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนนี้จริงๆ รู้สึกเหมือนวิญญาณแทบจะหลุดลอยออกจากร่าง

แต่ไม่นาน เมื่อลิฟต์ทำงานอย่างราบเรียบ ความรู้สึกไร้น้ำหนักนั้นก็ไม่ได้กะทันหันอีกต่อไป กลับกลายเป็นประสบการณ์แปลกประหลาดที่คล้ายกับการโล้ชิงช้าแทน

เธอเริ่มสัมผัสถึงความรู้สึกเบาหวิวของร่างกายด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถึงขั้นรู้สึกว่ามันสนุกนิดๆ ด้วยซ้ำ

"คิกคิก~"

บนใบหน้าของซื่อจื่อกลับมาเบ่งบานด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง เธอสัมผัสถึงความรู้สึกราวกับ "โบยบิน" นี้ด้วยความตื่นตาตื่นใจ นัยน์ตากลมโตจ้องมองตัวเลขสีแดงที่กะพริบเปลี่ยนไปมาบนหน้าจอแสดงผล

"เจ็ด หก ห้า..."

ตัวเลขเปลี่ยนปายเร็วมากเยยน้า!

ทว่า ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะแสนสั้นเสมอ

ยังไม่ทันที่ซื่อจื่อจะได้เล่นจนหนำใจ ยังไม่ทันที่เธอจะนับตัวเลขเหล่านั้นจนชัดเจน

เพียงแค่ไม่กี่วินาทีผ่านไป

"ติ๊งต่อง!"

เสียงแจ้งเตือนดังกังวานใส ลิฟต์หยุดนิ่งอย่างราบรื่น ตัวเลขบนหน้าจอแสดงผลหยุดอยู่ที่เลข "1"

ประตูโลหะสองบานที่มันวาวจนสะท้อนเงาคนได้เบื้องหน้า เลื่อนเปิดออกไปด้านข้างโดยอัตโนมัติอีกครั้ง

ภาพทิวทัศน์ด้านนอก เปลี่ยนจากโถงทางเดินที่ค่อนข้างปิดทึบเมื่อครู่ กลายเป็นห้องโถงชั้นหนึ่งที่กว้างขวางและสว่างไสวไปแล้ว ถึงขั้นมองทะลุประตูกระจกออกไปเห็นแสงแดดอันเจิดจ้าและต้นไม้สีเขียวขจีด้านนอกได้เลย

"นี่ก้อ... ถึงแย้วยอ~?"

ซื่อจื่อกะพริบตาปริบๆ อย่างรู้สึกยังไม่จุใจ

ซูเฉินจูงมือน้อยๆ ของซื่อจื่อ พาเธอเดินออกไป พลางเอ่ยยิ้มๆ:

"ซื่อจื่อ พวกเราถึงแล้ว ที่นี่คือชั้นหนึ่ง"

ซื่อจื่อก้าวเท้าสั้นๆ เดินตามไป พลางหันกลับไปมองกล่องเหล็กสุดวิเศษนั่น แล้วอุทานว่า:

"เร็วขนาดนี้เยยน้า~?"

"หนูยังเล่นม่ายพอเยย~ รู้สึกเหมือนเพิ่งจาบินขึ้นมาก้อถึงแย้วน้า~"

สำหรับคนโบราณที่คุ้นชินกับการเดินขึ้นบันไดหรือนั่งเกี้ยวโยกเยกไปมาอย่างเชื่องช้า ความเร็วที่ข้ามผ่านความสูงเจ็ดชั้นได้ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีเช่นนี้ มันคืออิทธิฤทธิ์ย่นระยะทางชัดๆ

ซูเฉินอธิบายข้อดีของลิฟต์อย่างอดทน:

"ใช่แล้ว นี่แหละคือความเร็วของลิฟต์"

"มันช่วยลดเวลาลงตึกให้เราได้เยอะมาก ถ้าเป็นเดินลงบันได พวกเราต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายนาที แถมยังเหนื่อยจนหอบแฮ่กๆ ด้วย"

"แต่พอมีลิฟต์ แค่ 'ฟิ้ว' เดียว พวกเราก็ลงมาถึงแล้ว แถมยังสบายกว่าเดินบันไดตั้งเยอะ ไม่ต้องออกแรงเลยสักนิด"

ซื่อจื่อฟังเข้าใจแล้ว จึงปรบมือน้อยๆ อย่างดีใจพลางเอ่ย:

"ลิฟต์นี่ดีจังเยยน้า~ ทั้งเย็วทั้งหนุกเยย~"

"วันหน้าหนูจานั่งลิฟต์ตะหลอดเยย~"

ทว่า ในฐานะ "พี่จ๋า" ที่มีความรับผิดชอบ ซูเฉินรู้ดีว่าการสอนเรื่องความปลอดภัยจะพูดแต่ข้อดีอย่างเดียวไม่ได้

เขาหยุดฝีเท้า สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสริม:

"อืม ถึงลิฟต์จะดีแล้วก็สะดวกมากก็จริง แต่ว่า... มันก็ยังมีข้อเสียอยู่เยอะนะ แล้วก็มีตอนที่อันตรายด้วย"

ใช่แล้ว ห้องเรียนเล็กๆ ของซูเฉินว่าด้วยเรื่องความปลอดภัยของลิฟต์ ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง

เขาย่อตัวลง มองเข้าไปในดวงตาของซื่อจื่อ พลางเอ่ยอย่างจริงจัง:

"อย่างเช่น ลิฟต์เนี่ยต้องมีไฟฟ้าถึงจะใช้งานได้"

"ถ้าวันไหนไฟดับ กล่องเหล็กนี้ก็จะขยับไม่ได้ พวกเราก็จะขึ้นลิฟต์ไม่ได้ ต้องเดินลงบันไดอย่างเดียว"

พูดถึงตรงนี้ ซูเฉินก็เน้นเสียงหนักขึ้นสองสามส่วน:

"แล้วก็ ถ้าเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น อย่างเช่น แผ่นดินไหว ไฟไหม้ตึก หรือเกิดเหตุฉุกเฉินอะไรพวกนี้..."

"ตอนนั้นห้ามขึ้นลิฟต์เด็ดขาดเลยนะ! ต้องเดินบันไดเท่านั้น! จำไว้ไหม?"

ซื่อจื่อตกใจกับน้ำเสียงจริงจังของซูเฉิน ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจว่า "ไฟดับ" คืออะไร

เธอก็พยักหน้าหงึกๆ อย่างว่าง่าย: "หนูรู้แย้วน้า~"

ซูเฉินขู่ขวัญ... อ๊ะ ไม่ใช่สิ อธิบายให้ความรู้ต่อว่า:

"แล้วก็นะ ต่อให้ไม่เกิดอุบัติเหตุภายนอกพวกนี้ ตัวลิฟต์เองก็มีโอกาสเสียได้เหมือนกัน"

"ยกตัวอย่างเช่น..."

ซูเฉินอธิบายอย่างออกรสออกชาติ:

"ตอนที่พวกเรากำลังขึ้นลิฟต์ จู่ๆ ก็ดัง 'ตึง' ลิฟต์ค้างอยู่กลางอากาศ ขยับไม่ได้เลย"

"ประตูก็เปิดไม่ออก ไฟก็ดับ รอบด้านมืดตึ๊ดตื๋อไปหมด"

"พวกเราก็จะถูกขังอยู่ในกล่องเหล็กเล็กๆ นี้ ร้องเรียกฟ้าฟ้าก็ไม่ตอบ ร้องเรียกดินดินก็ไม่ขาน จะออกก็ออกไม่ได้ มันอึดอัดแล้วก็น่ากลัวมากเลยนะ"

ตามคำบรรยายของซูเฉิน ภาพนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวน้อยๆ ของซื่อจื่อทันที

มืดมิด คับแคบ ปิดตาย ไม่มีอาเย่อาเหนียง แล้วก็ไม่มีพี่จ๋า...

เจ้าหนูตัวน้อยตกใจกลัวทันที ใบหน้าน้อยๆ ซีดเผือดลงเล็กน้อย สองมือจับมือของซูเฉินไว้แน่น:

"ลิฟต์น่ากัวขนาดนี้เยยน้า~!"

"หนูม่ายอยากถูกขังอยู่ในกล่องมืดๆ น้า~"

เมื่อเห็นว่าบรรลุวัตถุประสงค์ในการสอนแล้ว ซูเฉินจึงค่อยๆ ผ่อนน้ำเสียงลง ลูบหัวเธอ แล้วจูงมือพาเดินออกไปข้างนอกต่อ:

"อืม เพราะงั้น เพื่อความปลอดภัย"

"วันหน้าเธอห้ามขึ้นลิฟต์คนเดียวเด็ดขาด ต้องเรียกพี่จ๋า ไม่ก็ผู้ใหญ่คนอื่นไปด้วยเสมอ"

"ตราบใดที่มีพี่จ๋าอยู่ ต่อให้มันเสียจริงๆ พี่จ๋าก็จะปกป้องเธอเอง เข้าใจไหม?"

ซูเฉินเน้นย้ำอีกครั้ง เรื่องความปลอดภัยจะละหลวมไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะกับองค์หญิงน้อยยุคโบราณที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเทคโนโลยีสมัยใหม่เลย

ซื่อจื่อพยักหน้าอย่างว่าง่ายอีกครั้ง แววตาที่มองซูเฉินเต็มไปด้วยความพึ่งพิง:

"อื้อ! หนูรู้แย้วน้า~"

"หนูจาต้องเรียกพี่จ๋าไปด้วยกานแน่ๆ ค่า~"