บทที่ 7: ตัวตายตัวแทนภรรยาผู้อ่อนแอ 7

ท่ามกลางความมืดมิด โม่เหิงลืมตาขึ้นมา

ทว่าเขายังคงนิ่งสนิทไม่ไหวติง

ทุกคนในจวนต่างเป็นผู้มีวรยุทธ มีเพียงภรรยาตัวน้อยของเขาเท่านั้นที่ไร้ฝีมือ เธอจึงไม่รู้วิธีการปกปิดร่องรอยและสุ้มเสียงของตนเองเลยสักนิด

เขาคิดว่าสิ่งมีชีวิตตัวน้อยนั้นจะแอบมุดเข้ามาและปีนขึ้นเตียงของเขาอีกครั้ง

อาจจะเพื่อล่อลวงเขา หรืออาจจะเพื่อตบตาเขา

ไม่ว่าเป็นเพราะเหตุผลกลใด เขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้เธอมาเดินเพ่นพ่านตามใจชอบในจวนของเขาอีกต่อไป

ทว่า

เขาเฝ้ารอแล้วรอเล่าอยู่นานสองนาน แต่กลับไม่เห็นบานประตูถูกผลักเปิดออกเสียที

เสียงฝีเท้าหยุดลงตรงหน้าประตูห้อง จากนั้นก็ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ อีก

ครู่หนึ่ง เขาได้ยินเสียงผ้าเสียดสีกันแผ่วเบา

หลังจากนั้น ทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบสงันอีกครั้ง

โม่เหิงยิ่งนึกแปลกใจมากขึ้นเรื่อยๆ

"คิดจะใช้วิธีเรียกร้องความสนใจงั้นหรือ"

โม่เหิงขมวดคิ้วมุ่น

หากเป็นเช่นนั้นจริง เธอคงจะดูแคลนเขาเกินไปแล้ว

เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ใส่ใจเธออีก

นึกไม่ถึงว่ากู้รั่วเจียวจะไม่มีความนึกคิดที่จะเข้าไปด้านในเลยแม้แต่น้อยในค่ำคืนนี้

ในทางกลับกัน กลายเป็นโม่เหิงเสียเองที่ต้องนอนตาค้างอยู่ทั้งคืน เพราะในหัวเอาแต่พะวงและสงสัยว่าเธอกำลังทำสิ่งใดอยู่ภายนอก

จนกระทั่งรุ่งเช้ามาเยือน

กู้รั่วเจียวตื่นขึ้นมา

เธอเดินจากไปเงียบๆ เหมือนตอนที่มา โดยคิดว่าตนเองลงมือได้อย่างแนบเนียนและไร้ร่องรอยที่สุดแล้ว

ทันทีที่เธอคล้อยหลังไป โม่เหิงก็ร้องเรียกให้อาตานเข้ามาด้านใน

"นางอยู่ไหน"

"เรียนท่านแม่ทัพ ฮูหยินน้อยกลับไปยังเรือนของตนเองแล้วขอรับ"

"เมื่อคืนนางทำอะไรอยู่ข้างนอก"

"เอ่อ... ฮูหยินน้อยนอนหลับอยู่ตรงหน้าห้องของท่านขอรับ"

เธอนอนหลับอยู่ข้างนอกจริงๆ งั้นหรือ?!

โม่เหิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

แม้จะเป็นค่ำคืนในฤดูร้อน แต่ลมยามดึกก็ยังคงมีความเย็นยะเยือก ด้วยร่างกายอันบอบบางของเธอ หากเกิดล้มป่วยเป็นหวัดขึ้นมาจะทำอย่างไร

เขาไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่า ตนเองเริ่มมีความรู้สึกห่วงใยในตัวกู้รั่วเจียวขึ้นมาเสียแล้ว

ในขณะเดียวกัน อีกด้านหนึ่ง กู้รั่วเจียวพลันรู้สึกตื้นตันใจเป็นล้นพ้นทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกับที่นอน

"เตียงนอนนี่ดีที่สุดเลย เมื่อคืนฉันหนาวจะตายอยู่แล้ว!"

เธออดไม่ได้ที่จะสวมกอดผ้าห่มอันนุ่มนิ่มแล้วนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงหลายตลบ

ระบบ: โฮสต์ครับ คุณแน่ใจนะว่าแผนนี้จะได้ผลจริงๆ โม่เหิงดูไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมหลงกลแผนทุกข์ทรมานตัวเองง่ายๆ นะครับ

แม่ทัพเช่นเขาที่เข่นฆ่าศัตรูในสนามรบจนเจนโลก และใช้ชีวิตอยู่บนคมดาบ เดินผ่านซากศพและคาวเลือดมานับไม่ถ้วน คนเช่นนั้นจะมีจิตใจเมตตาสงสารคนได้อย่างไร

กู้รั่วเจียวรู้ดีว่าระบบกำลังกังวลสิ่งใด "ได้ผลสิ แแผนทุกข์ทรมานตัวเองมันอาจจะดูเชยไปหน่อย แต่กับคนใจดำและไร้ความรู้สึกอย่างโม่เหิง มันกลับยิ่งได้ผลชะงัดนักเชียวล่ะ"

ระบบ: แล้วถ้าจิตใจของเขาแข็งกระด้างยิ่งกว่าที่คุณคิดไว้ล่ะครับ

กู้รั่วเจียว: "งั้นฉันก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อให้ใจของเขาอ่อนระทวยลงให้ได้!"

และโอกาสนั้นก็มาถึงในไม่ช้า

หลังจากที่กู้รั่วเจียวมานอนเฝ้าอยู่หน้าห้องของโม่เหิงติดต่อกันเป็นเวลาสี่วัน

สภาพอากาศในวันนั้นมืดครึ้ม อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของพายุฝนที่กำลังจะตั้งเค้ามา

กระนั้นกู้รั่วเจียวก็ยังคงเดินทางมาที่ห้องของโม่เหิงตามเดิม

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าอันคุ้นเคย คิ้วของโม่เหิงก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

อากาศเช่นนี้เธอก็ยังจะมาอีกงั้นหรือ? หรือว่าคิดจะใช้แผนทุกข์ทรมานตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขาจริงๆ?

โม่เหิงแค่นยิ้มเย็นชาในใจและทำเป็นไม่สนใจเธอ

นึกไม่ถึงว่ากลางดึกคืนนั้น ฝนจะตกลงมาอย่างบ้าคลั่งราวกับฟ้ารั่ว

ต้นไม้ด้านนอกลู่เอนและส่งเสียงซัดสาดรุนแรงจากการถูกกระหน่ำด้วยลมและฝน

ซ้ำร้าย ลมฝนอันบ้าคลั่งยังมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องและสายฟ้าแลบแปรบปราบ

กู้รั่วเจียวสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจเพราะเสียงฟ้าร้องกึกก้อง

เธอรีบยกมือขึ้นอุดปาก แน่นส่งเสียงร้องอุทานด้วยความหวาดกลัวออกมาคำหนึ่ง

โม่เหิงผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงทันที

ในตอนนั้นเอง สายฟ้าอีกสายก็ผ่าฟาดลงมา

"อึก..."

สิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่อยู่ด้านนอกส่งเสียงครางเครือออกมาอีกครา

ทว่าราวกับกลัวว่าจะส่งเสียงรบกวนคนด้านใน เธอจึงพยายามสะกดกลั้นเสียงกรีดร้องที่มาจุกอยู่ที่ลำคอลงไปอย่างสุดความสามารถ

สำหรับโม่เหิงแล้ว สุ้มเสียงนั้นช่างละม้ายคล้ายเสียงครางเครือด้วยความหวาดกลัวของลูกสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตัวสั่นเทา

สีหน้าของเขาดูยากจะคาดเดายามที่สายตาทอดมองไปยังบานหน้าต่าง

เพียงแค่เห็นเงาไม้ที่สั่นไหวอย่างรุนแรงทาบทับอยู่บนหน้าต่าง ก็รู้ได้ทันทีว่าพายุฝนด้านนอกพัดกระหน่ำรุนแรงเพียงใด

ยัยคนซื่อบื้อเอ๊ย!

เขาได้ยินเสียงฝีเท้าด้านนอกเริ่มปั่นป่วนและลนลาน

มันพลอยทำให้ความนึกคิดของเขาปั่นป่วนและว้าวุ่นตามไปด้วยอย่างห้ามไม่อยู่