บทที่ 11: ไฟแห่งการบูชา

บทที่ 11: ไฟแห่งการบูชา

น่องไก่ถูกหั่นเต๋าแล้วนำไปหมัก เห็ดหอมและต้นหอมซอยเตรียมไว้ เป๋าฮื้อล้างสะอาดควักเครื่องในออก บั้งเป็นลายเตรียมไว้ ตั้งกระทะใส่น้ำมัน...

กลิ่นอายของการทำอาหารอบอวลไปทั่วครัวที่เย็นเยียบ กลิ่นหอมที่ซ้อนทับกันจากก้นกระทะแต่ละใบพุ่งออกมา กอดรัดฟัดเหวี่ยงและหยั่งเชิงกันไปมา

ทว่าในชั่วพริบตาเดียว กลิ่นหอมที่เลิศรสที่สุดก็พุ่งปะทุออกมา กลืนกินกลิ่นรสที่จืดชืดก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น และยึดครองพื้นที่ทั้งห้องเอาไว้อย่างเผด็จการ

บนโต๊ะสเตนเลสสะอาดสะอ้าน จานสีขาวกว้าง 50 เซนติเมตรวางตั้งอยู่อย่างสงบ

บนภูเขาข้าวสวยที่ดูเงาวับ หลวนอวี่สะบัดกระทะครั้งใหญ่ ซอสสีน้ำตาลทองเข้มข้นราดรดลงไป เนื้อเป๋าฮื้อที่ดูดซับน้ำซุปจนชุ่มฉ่ำกอดรัดกับเม็ดข้าว สีสันและกลิ่นหอมในวินาทีนี้พลันเบ่งบานออกมาอย่างรุนแรง

ข้าวราดซอสเป๋าฮื้อ... สำเร็จ!

"โครกคราก..."

เสียงร้องโครกครากราวกับเสียงกรีดร้องดังออกมาจากท้องของเธอ หลวนอวี่กระตุกมุมปากแล้วหัวเราะขำตัวเอง

ท้องไส้ของร่างนี้เนี่ย... จริงๆ เลยนะ

เธอยังพอหักห้ามใจและอดทนต่อความอยากได้ จึงนำอาหารเลิศรสตรงหน้าพร้อมจานอัปโหลดขึ้นระบบร้านค้า แล้วกดซ่อนเอาไว้ชั่วคราว

จากนั้นเธอก็เริ่มลงมืออีกครั้ง ทำข้าวราดซอสเป๋าฮื้อขนาดกลาง 3 จาน ขนาดใหญ่ 3 จาน และข้าวผัดไก่ซีอิ๊วในปริมาณและขนาดเท่ากันอีกอย่างละชุด

อัปโหลดทั้งหมดขึ้นระบบร้านค้า ตั้งราคาขนาดกลางไว้ที่ 5,000 คะแนน และขนาดใหญ่ที่ 15,000 คะแนน

ยกเลิกการซ่อน! เปิดร้านขาย!!

...

จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น หลวนอวี่ก็นวดแขนที่เมื่อยล้า ต่อให้สมรรถภาพร่างกายจะพัฒนาขึ้นมากแค่ไหน แต่การทำอาหารชุดใหญ่ขนาดนี้ก็ทำให้เธอเหนื่อยแทบขาดใจ

ไม่ใช่แค่ร่างกายที่เหนื่อย แต่เธอมีความรู้สึกแปลกๆ เหมือนถูกดูดพลังชีวิตไปจนแห้งเหือด

ไม่สิ... คงจะเป็นแค่ความรู้สึกไปเองมั้ง

ทำอาหารจะมาดูดพลังชีวิตเธอได้ยังไงกัน นั่นมันงานอดิเรกที่เธอรักมากเลยนะ

เธอส่ายหัวแล้วเริ่มลิ้มรสข้าวราดซอสเป๋าฮื้อ 500 กรัมในส่วนของตัวเอง เธอต้องการความอร่อยมาปลอบประโลมหัวใจที่ขวัญเสียของตัวเอง

[รูปภาพ]

ข้าวราดซอสเป๋าฮื้อที่เพิ่งออกจากกระทะ ทั้งร้อนทั้งยั่วน้ำลาย เธอค่อยๆ ตักเข้าปากคำใหญ่ รสเค็มหวานละมุนละไมระเบิดออกมาทั่วทั้งปากในทันที

อื้ม... มีความสุขจัง!

รู้สึกว่าจะมีอุบัติเหตุโถมเข้ามาอีกเท่าไหร่ก็ช่างเถอะ ชีวิตคนเราก็ประกอบไปด้วยอุบัติเหตุครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ใช่หรือไง

ความมั่งคั่งมักมาพร้อมกับความเสี่ยง และในความเสี่ยงนั้นเราก็ต้องดิ้นรนเพื่ออยู่รอด

จิตใจราวกับได้รับพลังงานจากความอร่อย หลวนอวี่กินอย่างเอร็ดอร่อย แต่พอเคี้ยวไปเคี้ยวมาเธอก็รู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่าง

ปกติเวลานี้เธอต้องนั่งดูซีรีส์ไปด้วยกินไปด้วย แต่ตอนนี้เงื่อนไขไม่เอื้ออำนวย เธอจึงตัดสินใจเปิดระบบบริการลูกค้า เพื่อส่งข้อความเตือนคุณลูกค้าวีไอพีคนแรกของเธอให้กดซื้อให้ทันเวลาเสียหน่อย

หน้าต่างแชทกับ "ขอจัดเต็มเถาเที่ยหนึ่งที่" ถูกเปิดออก:

"หลวนอวี่": ที่รักจ๋า~ อาหารเย็นลงขายแล้วนะ~

"หลวนอวี่": วันนี้มีเมนูใหม่เพิ่มเข้ามาด้วย เลือกซื้อตามชอบได้เลยน้า~ ...

หลวนอวี่รออยู่สักพัก แต่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้ตอบกลับมา

บางทีเขาอาจจะยุ่งอยู่ก็ได้ ท่านผู้ยิ่งใหญ่มีเวลาที่ล้ำค่า เธอเข้าใจดี

เมื่อทำสิ่งที่ตั้งใจและส่งคำเตือนด้วยความหวังดีแล้ว เธอก็สบายใจกินข้าวต่อ

กินไปได้แค่สามคำ ระบบก็ปรากฏตัวขึ้นเพื่อปฏิบัติงาน:

[ติ๊ง~ ยินดีด้วย! สำเร็จภารกิจรอง #1: ผูกมิตรไมตรี!]

[ระบบบริการลูกค้าเปิดทำการแล้ว ได้รับคำชมเชยจากการทำงานครั้งแรกด้วยนะ พนักงานเสี่ยวอวี่เยี่ยมมาก!] [รางวัลภารกิจ: เครื่องแยกส่วนย่อยตราเถาเที่ย x1]

[เครื่องแยกส่วนย่อยตราเถาเที่ยถูกเพิ่มเข้าในร้านค้าแล้ว] [หมายเหตุ: เครื่องแยกส่วนย่อยสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้ตามใจชอบ มีฟังก์ชันในการย่อยสลายแหล่งมลพิษทุกชนิด เป็นไอเทมยอดนิยมที่ขาดไม่ได้สำหรับการแต่งบ้าน ท่องเที่ยว คัดแยกขยะ หรือแม้แต่ใช้ในห้องน้ำ]

...

[ภารกิจรอง #2: ผูกมิตรขยายผล!]

[ปลดล็อกแล้ว]

[เงื่อนไขภารกิจ: ระบบบริการลูกค้าต้องได้รับการตอบกลับจากลูกค้า x10 ครั้ง และได้รับคำชมเชย x10 ครั้ง]

[รางวัลภารกิจ: ไฟบูชา x1]

"ไฟบูชา..."

สายตากวาดมองไปที่หน้าต่างรางวัลตรงหน้า หลวนอวี่ก็ตอบสนองได้ทันทีว่าเป็นเพราะ "ขอจัดเต็มเถาเที่ยหนึ่งที่" คนเดียวเลย เพราะปัจจุบันเธอก็คุยกับเขาแค่คนเดียว

หรือว่าเป็นเพราะคำเตือนของเธอเมื่อครู่นี้กันนะ?

ท่านผู้ยิ่งใหญ่นอกจากจะไม่เกี่ยงเรื่องเงินแล้ว อุปนิสัยยังดีใช้ได้เลยนะเนี่ย!

เครื่องแยกส่วนย่อย... ของชิ้นนี้เยี่ยมไปเลย ประเด็นสำคัญคือมันเปลี่ยนรูปร่างได้ด้วย นี่มันถังขยะอัจฉริยะ โถส้วมไฮเทค และเครื่องฟอกอากาศแห่งอนาคตชัดๆ!

เมื่อพิจารณาถึงปัญหาเรื่องซากศพเน่าเปื่อยในทะเล ของชิ้นนี้ก็มาได้ถูกจังหวะจริงๆ

พรุ่งนี้เธอยังคงต้องไปเก็บไม้ และในขณะเดียวกันก็ต้องจัดการซากศพในน่านน้ำแถวนี้ไปด้วย มิฉะนั้นหากมัวแต่ขี้เกียจรอให้ธรรมชาติย่อยสลายไปเรื่อยๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาบ้าง

ก๊าซแอมโมเนีย การสะสมของเชื้อแบคทีเรีย โรคระบาดกลางทะเล... อื้ม แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

ที่นี่คือบ้านของเธอในอนาคต ในฐานะเจ้าของ เธอจะยอมทนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เหม็นเน่าเช่นนั้นไม่ได้

เมื่อวางแผนเสร็จ หลวนอวี่ก็เตรียมจะกลับไปหน้าแชทเพื่อขอบคุณท่านเถาเที่ย

แต่ในวินาทีนั้น ดวงตาของเธอก็ดูเหมือนจะหลุดจากการควบคุมของสมอง มันโฟกัสไปที่ภารกิจรองข้อที่สองโดยอัตโนมัติ และสายตาก็จับจ้องไปที่ของรางวัลภารกิจอย่างเร่าร้อน

"ไฟบูชา..."!

สิ่งนี้ที่ระบบพูดถึง คือสิ่งเดียวกับที่เธอเข้าใจใช่ไหม?

[หึ ในโลกนี้ไม่มีไอเทมชิ้นที่สองที่ชื่อว่า "ไฟบูชา" หรอก] ระบบตอบกลับ

เมื่อได้รับคำยืนยัน หลวนอวี่ก็แทบจะดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้

นี่มัน... ยอดเยี่ยมไปเลย!

เธอไม่ต้องกรีดเลือดตัวเองแล้ว

ทำยังไงได้ ถึงจะเป็นการตั้งค่าของโลกนี้ แต่ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ เธอไม่อยากบีบบังคับตัวเองหรอกนะ

หาว่าเธออ่อนแอเหรอ? เชอะ!

ใครจะไปยืนมองเลือดอุ่นๆ 300 ซีซี ไหลออกจากร่างกายตัวเองแล้วเอามาทำเป็นค่ายกลเพื่อจุดไฟได้โดยไม่รู้สึกอะไรกัน

ชาติก่อนตอนไปบริจาคเลือด เธอมีประวัติศาสตร์อันดำมืดและเป็นแผลในใจที่ว่า บริจาคไปแค่ 30 มิลลิลิตรก็เห็นภาพหลอนชีวิตย้อนกลับมาเหมือนตอนใกล้ตายไป 5 นาที

หมอดุเธออย่างหนักและสั่งห้ามไม่ให้แตะต้องเรื่องบริจาคเลือดอีกเด็ดขาด เพื่อรักษาอายุขัยของตัวเอง และเพื่อรักษาจังหวะการเต้นของหัวใจคนอื่นเอาไว้ด้วย